SF/OS : [VGA/TAEGI] By Taegientheworld

ตอนที่ 12 : The Fool 2/3 [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 173 ครั้ง
    9 ก.พ. 62

SF -  The Fool (2/2)



 










“เอ่อ คือเข้ามาก่อนสิ”

“.................”

“นั่งก่อนนะ เอาน้ำมั้ย  อาหารยังไม่เสร็จเลย”


คิมแทฮยองส่งยิ้มแล้วส่ายหน้าให้คนตัวเล็ก ดวงตาคมจับจ้องยุนกิไม่วางตา ก็ยุนกิในชุดผ้ากันเปื้อนสีน้ำตาลนั่นช่างน่ารักเสียจนเห็นแล้วใจสั่น


“ไม่เป็นไรครับ”


ยุนกิพยักหน้าตอบรับก่อนจะวิ่งหายไปในครัว เนื่องจากกลัวอาหารที่ตนเองทำไว้จะไหม้ไปเสียก่อน วันนี้ยุนกิเป็นคนเอ่ยปากชวนแทฮยองมาทานข้าวที่คอนโด ตั้งแต่รู้จักกันมาเกือบเดือน สถานที่เดียวที่ทั้งคู่พบเจอกันก็คือบาร์ที่พ่อบาร์เทนเดอร์หนุ่มทำงานอยู่ ซึ่งมันออกจะน่าเบื่อและจืดชืด เขาอยากรู้จักแทฮยองให้มากขึ้น ทำกิจกรรมอื่นด้วยกันให้มากกว่าการนั่งคุยกันท่ามกลางเสียงเพลงที่ดังจนแก้วหูแทบจะแตก



และนั่นก็เป็นเหตุผลที่คนตัวสูงมาปรากฏตัวที่คอนโดเขาเย็นนี้



จะว่าไปก็แอบเขินอยู่ไม่น้อย เพราะนอกจากแฟนเก่าที่พึ่งเลิกลากันไป ยุนกิก็ไม่เคยพาผู้ชายคนไหนมาที่คอนโดอีก แทฮยองเป็นผู้ชายคนที่สองที่ได้มาเหยียบคอนโดเขา


‘กึก กึก’


เสียงเตรียมอาหารจากในครัวดังขึ้นไม่หยุด ยุนกิกำลังยืนปรุงซุปกิมจิในหม้อ เจ้าตัวทุ่มแรงกายแรงใจทำสุดฝีมือ หวังเพียงอย่างเดียวคือให้แขกพิเศษประทับใจ คนตัวเล็กมัวแต่สนใจสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าตนเองจนไม่ทันได้ระวังด้านหลัง


“โอ๊ะ”


เสียงทุ้มขัดใบหน้าหวานๆอุทานขึ้นเบาๆเมื่อจังหวะที่ตัวเองถอยหลังชนเข้ากับอะไรบางอย่าง แต่ไม่ต้องหันไปมองยุนกิก็รับรู้ได้ทันทีว่าหลังเขากำลังแนบชิดกับแผงอกของแทฮยอง แขกคนสำคัญที่ขยับเข้ามาใกล้ตอนไหนไม่รู้


“หอม”


แทฮยองยืนเอามือไขว้หลังในขณะที่โน้มหน้าลงจนผมสีน้ำตาลคาราเมลคลอเคลียอยู่แถวต้นคอและแก้มของคนที่ตัวเองยืนซ้อนอยู่ เสียงสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ดังขึ้นข้างใบหูเล็ก ยุนกิมองเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านข้างของแทฮยองเท่านั้น ยืนตัวแข็งไม่กล้าขยับเพราะอีกฝ่ายขยับมาชิดตนเองจนแทบไม่มีช่องว่าง



อันตรายอีกแล้ว




“น่าอร่อยนะครับ”


ยุนกิได้ยินเสียงนุ่มทุ้มเจือเสียงหัวเราะกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู ยามที่สัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆที่รดรินเนื้อนิ่ม ทำเอาพวงแก้มใสของยุนกิขึ้นริ้วสีชมพูและเห่อร้อน


“ผมว่ามันคงเดือดได้ที่แล้วละ”


ร่างสูงที่ยืนซ้อนหลังพูดแล้วถือวิสาสะเอื้อมมาปิดเตาไฟฟ้า ในขณะที่เจ้าของห้องได้แต่ยืนนิ่งแข็งเป็นตุ๊กตาเพราะไม่ทันได้ตั้งตัวกับการจู่โจมของแทฮยอง อยู่ๆก็เข้ามาประชิดแล้วคุกคามกันด้วยน้ำเสียงสุดเซ็กซี่ ยุนกิกล้าฟันธงเลยว่าไม่ว่าใครถ้าเจอสถานการณ์เดียวกันกับเขาตอนนี้ ไม่มีทางห้ามใจไม่ให้สั่นได้แน่นอน


“เฮือกก”


แล้วยุนกิก็สะดุ้งตัวโยนเมื่อสัมผัสได้ถึงริมฝีปากร้อนๆของคนด้านหลังประทับลงบนไหปลาร้าที่โผล่พ้นคอเสื้อของตนเองแล้วผละออกอย่างรวดเร็ว เมื่อหันหลังกลับไปมองก็พบกับรอยยิ้มสี่เหลี่ยมกว้างของคนขี้แกล้ง


“ถ้าคุณยังยืนนิ่งแบบนี้ ผมจะกินคุณแทนซุปกิมจิในหม้อละนะ”

“เอ่อ คือ”












“หิวจังเลยครับ มินยุนกิ”















หลังจากที่แทฮยองพ่นคำขู่ว่าจะจับยุนกิกินกลางห้องครัว คนตัวเล็กถึงกับเร่งเตรียมอาหารเสร็จภายในระยะเวลาอันแสนรวดเร็ว บัดนี้โต๊ะอาหารกลางห้องที่เคยกว้างขวางเต็มไปด้วยกับข้าวหน้าตาน่ารับประทานเรียงรายเต็มไปหมด มือขาววางถ้วยซุปกิมจิกับข้าวอย่างสุดท้ายลงบนโต๊ะ แล้วจัดการหย่อนก้นนั่งลงฝั่งตรงกันข้ามกับแทฮยองที่กำลังเล่นโทรศัพท์อยู่ ใบหน้าเปื้อนยิ้มของแทฮยองทำให้ยุนกิอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าเจ้าตัวกำลังทำอะไรอยู่



หรือว่าจะแชทคุยกับใคร?




“ฮะแฮ่ม”


ยุนกิแกล้งกระแอมเบาๆ คนท่ี่โดนรบกวนเวลาเล่นโทรศัพท์ก็เงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม และรอยยิ้มสี่เหลี่ยมนี้ละที่ไม่เคยทำให้ยุนกิโกรธแทฮยองลงสักครั้ง ก็น่ารักขนาดนี้ใครจะโกรธลง เจ้าตัวเขาจะรู้ตัวบ้างมั้ยนะว่าตัวเองเหมือนเจ้าหมาพันธุ์โกลเด้นที่ทั้งขี้เล่น ขี้อ้อนและซุกซนต่างจากภาพลักษณ์ภายนอก


“ทานแล้วนะครับ”


เสียงทุ้มเอ่ยอย่างร่าเริง ก่อนที่ทั้งคู่จะลงมือจัดการอาหารที่วางเรียงรายอยู่ตรงหน้า แม้จะไม่ได้พูดคุยกันมากนักเพราะเป็นช่วงเวลาของการรับประทานอาหาร แต่ยุนกิก็รู้ดีว่าตอนนี้ในใจของตัวเองอิ่มเอมขนาดไหน ตั้งแต่เลิกกับแฟนเขาก็กินข้าวเย็นคนเดียวมาตลอด พอวันนี้มีเพื่อนนั่งกินด้วยมันก็ทำให้รู้สึกเจริญอาหารอย่างบอกไม่ถูก



อยากให้ช่วงเวลานี้อยู่ไปนานๆจัง











“นี่ คุณดูหนังกัน”


แทฮยองพูดออกมาระหว่างที่เขาและร่างเล็กยืนล้างจานเคียงข้างกัน


“อืม เอาสิ นายอยากดูเรื่องไรละ”

“นั่นสิดูเรื่องอะไรดี”

“ไม่รู้”

“โหยคุณอ่ะ”

“นายเป็นคนชวนฉัน นายก็ต้องเลือกสิ”

“เดี๋ยวคุณก็โวยวายอีก ถ้าผมเลือกไม่ถูกใจคุณขึ้นมา”

“นายเลือกอะไรมา ฉันก็ชอบทั้งนั้นละ”


ประโยคสุดท้ายทำเอาแทฮยองก้มลงไปมองใบหน้าของร่างเล็กข้างๆ แม้ใบหน้าหวานจะนิ่งตามสไตล์ของเจ้าตัวแต่แทฮยองก็รู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเขินอยู่ เพราะใบหูน่ารักเปลี่ยนเป็นสีแดงจนน่าเอ็นดู



ก็น่ารักดี



หยอดเองเขินเองก็ได้วุ้ย



แม้อยากจะแซวยุนกิมากแค่ไหน แต่แทฮยองกลับเลือกที่จะเงียบแล้วก้มหน้าก้มตาช่วยยุนกิล้างจานต่อไปเงียบๆพร้อมรอยยิ้มมุมปาก



ให้ตายสิ



หุบยิ้มไม่ได้เลยเรา








หลังจากตกลงปลงใจกันว่าจะดูหนังเรื่องไหนกันดี ยุนกิก็ชวนแทฮยองนอนที่คอนโด ที่ชวนน่ะไม่ได้อ่อยหรืออะไรนะ แต่ตอนนี้มันก็ค่ำแล้วกว่าจะดูหนังเสร็จก็คงดึกพอดี ยุนกิแค่เป็นห่วงแทฮยองต่างหาก ไม่อย่กให้อีกฝ่ายขับรถกลับเพราะอันตราย



แค่นั้นจริงๆ



ไม่ได้คาดหวังว่าจะอยู่ด้วยกันนานๆเลย



มินยุนกิสาบานได้





“อ่ะนี่ ฉันว่านายน่าจะใส่ได้”

ยุยกิยื่นเสื้อผ้าให้แทฮยองหลังจากที่เจ้าตัวไปค้นตู้ เลือกเอาเสื้อที่ตัวใหญ่ที่สุดมาให้คนที่ขนาดตัวโตกว่าตัวเองเกือบสองเท่าใส่หลังอาบน้ำ



ทำไมเด็กสมัยนี้โตไวจังนะ



ตอนแรกที่เจอแทฮยอง ยุนกิคิดว่าอีกฝ่ายคงรุ่นราวคราวเดียวกับตนเพราะเจ้าตัวดูมีภูมิฐานและเป็นผู้ใหญ่ แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ต้องอึ้งเมื่อาราบอายุที่แท้จริงจากปากเจ้าตัวเอง



‘ผมอายุยี่สิบสามครับ’



เฮ่อออ ห่างกันตั้งแปดปีเชียวนะ



“อ่า ดูเหมือนมันจะเล็กไปนะครับ”

“ใหญ่สุดเท่าที่จะหาได้แล้ว”

“ผมว่ามันไม่พอดี คุณน่ะตัวเล็กจะตาย”


พูดจบแทฮยองก็ยื่นเสื้อผ้าทั้งหมดคืนให้ยุนกิ


“เดี๋ยวละนายจะใส่อะไร”

“ก็ไม่ใส่ไงครับ”







ให้ตายเถอะคิมแทฮยอง











ยุนกิหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นเมื่อเห็นร่างสูงที่แสนคุ้นเคยเดินออกมาจากห้องน้ำ โดยสวมใส่เพียงแค่เสื้อคลุมอาบน้ำ เก่งมาก แก้ไขปัญหาได้ดีเหลือเกินแทฮยอง เมื่อใส่ไม่ได้ก็ไม่ต้องใส่



เชื่อเขาเลย



“เปิดหนังสิครับ”


คนเด็กกว่าออกคำสั่งกับเจ้าของห้องที่วางโน๊ตบุ๊คของเจ้าตัวไว้บนตัก ยุนกิถอนหายใจเบาๆแล้วก้มลงพิมชื่อหนังที่แทฮยองอยากดูลงในช่องค้นหา ยุนกิเหลือบไปมองด้านข้างด้วยหางตาเมื่อรับรู้ถึงความยวบลงของโซฟา แล้วใบหน้าหวานก็ต้องรีบเบนกลับมาที่หน้าจอคอมทันที


“คุณไม่สบายเหรอ? หน้าแดง”


ยุนกิเขยิบตัวหนีเมื่อเห็นแทฮยองตั้งท่าจะเอามือมาแตะหน้าผาก


“เปล่า สบายดี”


แต่จะหัวใจวายเพราะแผงอกสีแทนตรงหน้านี่ละ


“แต่หน้าคุณแดงมากๆเลยนะ”

“ร้อนไง อากาศร้อนเนอะว่ามั้ย?”


ยุนกิเสแสร้งยกมือขึ้นมาพัด


“ไม่นะครับ ผมว่าแอร์หนาวนะ”


จะไม่หนาวได้ไงละพ่อคุณ เล่นสวมแค่เสื้อคลุมตัวเดียวมันก็ต้องหนาวอยู่แล้วสิ


“หนังมาแล้ว”


ความสนใจของแทฮยองก็ละจากยุนกิทันทีที่ภาพบนจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่สี่สิบสองนิ้วฉายฉากแรกของหนัง



เด็กนี่ก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยันค่ำสินะ



“ตึง ปึง”


‘ปัง ปัง ปัง”


แม้เสียงเอฟเฟ็คหนังจะตื่นตาตื่นใจและดังขนาดไหนมันก็ไม่สามารถดึงความสนใจของคนตัวเล็กที่นอนพิงโซฟาอยู่ข้างแทฮยองเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาจับจ้องบนจอสี่เหลี่ยมอย่างตั้งอกตั้งใจแตกต่างกับอีกคนที่หนังตาเริ่มตึงและกำลังจะพาตัวเองเข้าสู่ห้วงนิทรา



“คุณ”

“........”

“คุณครับ”

“.........”

“ยุนกิ”

“.........”

“พี่ยุนกิ”

“หืออออ”


ดวงตาคู่เรียวเล็กค่อยๆลืมขึ้นมา เมื่อถูกรบกวนการนอน



เผลอหลับเสียแล้วเรา



“ง่วงเหรอครับ? คุณเข้าไปนอนก่อนได้นะ”

“อือออออ”


ที่ครางออกไปไม่ใช่เสียงตอบรับ แต่เป็นเสียงงัวเงียต่างหาก เมื่อแทฺยองเห็นว่าคนตัวเล็กไม่ได้สนใจในสิ่งตัวเองพูดเลยแม้แต่น้อยและดวงตาคู่เล็กกำลังจะปิดลงอีกครั้ง มือหนาจึงตัดสินใจหยิบรีโมทและกดให้ภาพบนหน้าจอหยุดนิ่งชั่วคราว


“ไม่ตื่นเหรอ?”

“..............”



“ไม่ตื่นอุ้มนะ”


แทฮยองกระซิบข้างใบหูเล็ก และเมื่อไม่มีปฎิกิริยาตอบรับจากคนที่นอนหลับไหล ลำแขนแกร่งจึงค่อยๆซ้อนร่างบอบบางขึ้นมา ศรีษะทุยๆของยุนกิซบลงกับแผงอกเปลือยเปล่าที่เล็ดลอดเสิ้อคลุมของแทฮยอง ไรผมที่สีไปมาระหว่างที่ขายาวก้าวเดิน มันทำให้รู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก



จั๊กกะจี้ยังไงก็ไม่รู้



“อืมมมม หนังจบละเหรอ”


ทันทีที่ตัวสัมผัสกับเตียงนุ่มๆ พ่อตัวดีก็ลืมตาตื่นลุกขึ้นมานั่งเสียดื้อๆ


“ยังครับ แต่ผมเห็นคุณหลับก็เลยอุ้มเข้ามานอนก่อน”

“ละนายละ? จะดูหนังต่อเหรอ”

“ครับ อีกนิดก็จะจบแล้ว”

“ค่อยดูไม่ได้เหรอ”

“แต่……”

“นะ แทฮยองอ่า”


แทฮยองหยุดชะงักเมื่อยุนกิเรียกชื่อตัวเอง คิ้วหนาขมวดเป็นปม เขาไม่รู้ว่ายุนกิตั้งใจหรือเปล่าที่เรียกเขาด้วยน้ำเสียงเซ็กซี่แห่บพร่าแบบนั้น



ตั้งใจหรืองัวเงียกันแน่มินยุนกิ



“นอนกัน”

“.............”

“นอนด้วยกันนะ”


มือขาวยกขึ้นมาตะครุบปากตัวเอง แต่ไม่ทันเสียแล้ว สติที่เลือนลางของยุนกิถูกดึงกลับมาครบถ้วนเมื่อเจ้าตัวเผลอพูดประโยคสองแง่สองง่ามออกไป


“ฮ่าฮ่า”


ท่าทีน่ารักปนน่าขำที่ปรากฎตรงหน้าทำเอาแทฮยองถึงกับต้องหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆหย่อนก้นลงนั่งบนเตียงข้างๆยุนกิ ดวงตาคมสบตาอีกฝ่ายอย่างสื่อความหมาย



สายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา



“ถ้าคุณอยากนอนพักจริงๆ คุณไม่ควรชวนผมนอนด้วยนะ”









“ยุนกิยา”



ปากสีชมพูสดขบเม้มแน่นเมื่อโดนคนที่ขยันชอบทำให้ใจเต้นพูดจาสองแง่สองง่ามใส่


“คุณนอนเถอะ”


มือหนาเอื้อมยกขึ้นมาลูบลุ่มผมนุ่มนิ่มมือ


“แล้วนายละ”

“เดี๋ยวผมค่อยตามเข้ามานอนครับ”

“ไม่เอา นอนด้วยกัน”



บ้าไปแล้วยุนกิ



“คุณกำลังงอแง”

“ฉันนอนไม่หลับ”

“.............”

“ก็ถ้านายออกไปดูหนัง เสียงมันก็ดังไง”


ยุนกิปั้นคำโกหกโตๆออกไป ใครบอกว่านอนไม่หลับละ คนแบบเขาน่ะนอนได้ทุกที่ทุกเวลาเลยต่างหาก ขอแค่มีที่ให้เอนศรีษะ แต่ที่เลือกรั้งแทฮยองไว้



ก็แค่อยากให้เขาอยู่ใกล้ๆ



โอเค ยุนกิยอมรับว่าเขากำลังเสพติดแทฮยอง ติดอีกฝ่ายแจทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน



“งั้นผมขอออกไปปิดคอมด้านนอกก่อน”


แทฮยองจับฝ่ามือของอีกคนออกจากแขนแกร่ง แล้วเดินออกไปด้านนอก ส่วนคนที่งอแงก็ได้แต่มองตามแผ่นหลังกว้างไปตาปริบๆ



ให้ตายสิ รู้สึกไม่ใช่ตัวเองเลยสักนิด



กับแฟนเก่าก็ไม่เคยงอแงอ้อนขนาดนี้นี่ยุนกิ!








‘แอ่ดดด’


แทฮยองพยายามเปิดประตูให้เสียงเบาที่สุดเพื่อไม่รบกวนคนที่กำลังนอนหลับไหลอยู่บนเตียงกว้าง ตอนแรกเขากะจะรีบปิดคอมแล้วเข้ามานอนตามที่คนขี้อ้อนขอไว้ แต่ดันมีสายสำคัญโทรเข้ามาก่อน เขาจึงต้องเลี่ยงออกไปคุยที่ตรงระเบียง คุยเสร็จกลับเข้ามาในห้องนอนอีกทีก็พบว่ายุนกิหลับไปแล้ว



ตัวแสบเอ๊ย เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกว่านอนไม่หลับ



แทฮยองยิ้มบางๆอย่างนึกขำ ยุนกิเป็นคนน่ารักแม้เจ้าตัวจะติดนิสัยปากแข็งและหน้านิ่งไปเสียหน่อย แต่แท้จริงแล้วเป็นคนขี้อ้อนแถมอ้อนได้น่าเอ็นดูซะด้วย


ร่างหนาค่อยหย่อนตัวลงนั่งข้างร่างเล็กที่นอนขดตัวเป็นดักแด้อยู่ใต้ผ้านวมผืนใหญ่ ดวงตาคมจับจ้องใบหน้าของคนที่กำลังนอนหลับนิ่งก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือแนบลงบนแก้มนิ่ม ริมฝีปากหนายกยิ้มบางๆเมื่ออีกฝ่ายแนบใบหน้าเข้าหาฝ่ามือตนเองราวกับลูกแมวน้อยที่ต้องการไออุ่น นิ้วชี้ของมืออีกข้างแตะลงบนหน้าผากมนก่อนจะค่อยๆลากลงมาเรื่อยๆ



ดวงตาเรียวเล็ก จมูกรั้น แก้มป่อง ริมฝีปากกระจับสีชมพู ไหนจะผิวขาวเนียนนุ่มน่าสัมผัส



เหมือน เหมือนมากเหลือเกิน



ยุนกิเหมือนคนในใจของเขามากเสียจนน่าใจสั่น แม้หน้าตาของทั้งคู่จะไม่เหมือนกัน แต่กลับมีลักษณะบางอย่างที่คล้ายคลึงกันอย่างบอกไม่ถูก และหลายครั้งที่แทฮยองมักเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มของใครอีกคนลอยทับใบหน้าหวานของยุนกิ



ยุนกิทำให้เขาคิดถึงใครบางคน



และนี่ก็อาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเปิดโอกาสให้ยุนกิเดินเข้ามาในชีวิต














เพราะยุนกิทำให้หัวใจของแทฮยองเต้นแรงอีกครั้ง



















= Taefientheworld =

30%











แสงแดดที่สอดส่องเข้ามาในห้องทำให้ดวงตาเรียวเล็กค่อยๆลืมตื่นขึ้นมาช้าๆ สิ่งแรกที่ยุนกิมองเห็นก็ทำให้หัวใจของเขาทำงานหนักตั้งแต่เช้า ก็ตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนหนุนแขนผู้ชายที่หล่อจนโลกต้องจารึก ใครจะไม่เขินบ้างละ



ตาใสจับจ้องใบหน้าคมเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังคงหลับลึกและไม่มีท่าทีว่าจะตื่น ยุนกิจึงค่อยเคลื่อนตัวเข้าหาแผงอกแกร่งช้าๆอย่างค่อยเป็นค่อยไปเพื่อไม่ห้เหยื่อรู้ตัว แล้วยุนกิหลับปี๋ทันทีที่ศรีษะของเขาวางแนบลงบนต้นแขนของแทฮยอง แนบชิดแผงอกแกร่งสีแทนที่โผล่รอดพ้นเสื้อคลุมอาบน้ำ



ฮือ ฟิน



แต่แล้วคนที่ยุนกิคิดว่าหลับกลับตวัดแขนแกร่งโอบรอบลำตัวของเขา ใช้แขนทั้งสองข้างขังเขาไว้ในอ้อมกอดทำให้ใบหน้าของยุนกิก็ซุกลงบนอกแทฮยองจนมองไม่เห็นอะไร



“ปล่อยนะแทฮยอง”

“ฮ่า ฮ่า”



ยุนกิทั้งดิ้นและทุบคนขี้ฉวยโอกาส แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายกลับชอบใจที่เขาต่อต้าน เพราะเขาได้ยินเสียงหัวเราะของแทฮยองดังคลอเคลียข้างๆใบหู



“อยากกอดผมไม่ใช่เหรอ ก็กอดแล้วนี่ไง แถมกอดแน่นด้วยนะ”

“ไม่ใช่นะ ฮือ คนฉวยโอกาส”

“ใครกันแน่ที่ฉวยโอกาส”

“..............”

“คิดดีๆสิครับคุณมินยุนกิ”



แม้ยุนกิจะมองไม่เห็นเพราะหน้าของตัวเองจะซุกเข้ากับแผ่นอกหนา แต่เขาก็รับรู้ได้ถึงสัมผัสเบาๆตรงบ่าแคบของตนเอง



ก็ประสาทสัมผันของคนมันมีมากกว่าการมองเห็นนี่



ยุนกิเดาว่าอีกฝ่ายคงกำลังใช้ปลายจมูกเกลี่ยไปทั่วหลังเขาอย่างฉาบฉวย คนตัวเล็กเอียงคอหลบหนีสัมผัสที่เคลื่อนจากบ่ามาตรงลำคอขาว แต่ยิ่งหนีสัมผัสจากแทฮยองมากแค่ไหน ร่างกายและใบหน้าจองเขาก็ยิ่งเบียดเข้าหาลำตัวของอีกฝ่ายมากขึ้นเท่านั้น


‘คร่อกกก’


เสียงท้องน้อยส่งเสียงประท้วงว่าตอนนี้ควรหาอะไรลงท้องทำให้ยุนกิหน้าแดงยิ่งกว่าตอนโดนแทฮยองลวนลามเสียอีก


“หิวเฉย ฮ่าฮ่า”


แทฮยองขำ ใบหน้าคมเปื้อนยิ้มเพราะพฤติกรรมที่แสนน่ารักของยุนกิ ดูเหมือนว่ายิ่งแทฮยองแซวยุนกิก็ยิ่งเขิน



เขินแล้วมุดตัวเข้าหาเขาเฉย


“คุณ หาไรกินกัน”

“.........”

“ท้องคุณร้อง”

“อือ รู้แล้วน่า!”


ยิ่งยุนกิหัวเสีย แทฮยองยิ่งชอบใจ


“คุณอยากกินอะไร?”

“อะไรก็ได้”

“ไม่มีหรอกนะ เมนูอะไรก็ได้อ่ะ คุณต้องเลือก”

“งั้นลงไปเซเว่นละกัน ง่ายดี”

“ผมเบื่อแล้ว อาทิตย์นี้ผมกินอาหารเซเว่นทุกวันเลย”






“โว๊ะ! เรื่องมากจังเลยนายนี่”





อืม ด่าเขาเรื่องมาก แต่ตอนนี้กลับมายืนเตรียมอาหารเช้าให้คนที่ตัวเองบ่นเนี่ยนะ



ให้ตายสิ โครตย้อนแย้งเลยอ่ะมินยุนกิ



“ใส่ไส้กรอกด้วย”


แขกพิเศษที่ถือวิสาสะเป็นผู้ช่วยในครัว เดินกลับมาพร้อมซองไส้กรอกสีแดงที่ยุนกิจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเขาซื้อติดตู้เย็นเอาไว้



ก็ปกติเขาไม่ทำอาหารนี่



“เพิ่มซีอิ๋วหน่อยมั้ยคุณ สีจืดชืดมาก”

“อืม หยิบให้หน่อย”

“ครับ”


ครัวขนาดกลางดูเล็กลงทันทียามที่ชายหนุ่มสองคนกำลังง่วนทำข้าวผัดด้วยกัน คนหนึ่งทำอีกคนหนึ่งเป็นลูกมือ



แต่จะช่วยให้เร็วขึ้นหรือช้าลงนี่สิ



“แทฮยอง ซีอิ๋ว!”

“ขวดไหนอ่ะคุณ เยอะแยะไปหมด”

“ฉลากสีขาวไง”

“ฉลากสีขาวมีเป็นสิบขวด”

“เฮ่อ นายไปนั่งเถอะ”





ตัดตัววุ่นไปเลยละกัน









เป็นอีกครั้งที่แทฮยองและยุนกินั่งทานอาหารอยู่ตรงข้ามกัน ดวงตาเสี้ยวพระจันทร์จ้องมองคนอายุน้อยกว่าที่ก้มหน้าก้มตาทานข้าวด้วยสีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขที่เอ่อล้น ปากหนาหยักที่เคยพร่ำบ่นว่าหิวข้าวไม่หยุดเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนนี้เงียบสนิทจนยุนกินึกว่าตัวเองอยู่คนเดียวในห้อง



“อร่อย คุณทำอาหารอร่อยมากเลยรู้มั้ยยุนกิ”

“ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ”

“คุณก็ด้วย ตัวเล็กจนจะปลิวลมอยู่แล้ว”

“......................”

“กินข้าวบ้างมั้ยเนี่ย”



เขาลืมบอกทุกคนไปใช่มั้ยว่าคิมแทฮยองน่ะเป็นเด็กที่ขี้บ่น



‘RRRRRRRR’


ยุนกิรู้สึกขอบคุณคนที่โทรหาแทฮยองไม่น้อย เพราะเสียงเรียกเข้าทำให้เจ้าเด็กจอมบ่นที่กำลังอ้าปากว่าเขา สงบปากสงบคำหันไปสนใจกับอุปกรณ์สื่อสารของตัวเองแทน แม้ยุนกิจะมองไม่เห็นว่าชื่อของคนที่โทรเข้ามาคือใคร แต่เขาก็แอบเห็นสีหน้าของแทฮยองเปลี่ยนไป และเขาเองไม่เคยเห็นแทฮยองแสดงสีหน้านิ่งแบบนี้มาก่อน เจ้าเด็กคนนี้มีแต่แสดงให้เห็นแค่ด้านที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มอันสดใส



“ขอโทษนะครับ แต่ผมต้องรับสายนี้”

“อื้ม ตามสบาย”


แล้วแทฮยองก็ลุกออกไปจากโต๊ะกินข้าว ทิ้งให้ยุนกินั่งจัดการข้าวผัดตรงหน้าตามลำพัง ยุนกิตักข้าวเข้าปากอย่างช้าๆ เพื่อรอแทฮยอง แต่ทันทีที่สายตาเหลือบเห็นแทฮยองนั่งหน้าเครียดอยู่ตรงโซฟาก็ทำอาหารไม่อร่อยเสียดื้อๆ



ดวงตาคู่เล็กจ้องมองคนตัวที่สูงที่นั่งกุมขมับอยู่ด้วยความเป็นห่วง ตอนแรกยุนกิไม่ได้อยากรู้หรอกนะว่าใครโทรมา



แต่ตอนนี้ชักจะอยากรู้แล้วสิ



อยากรู้ว่าใครกันที่ทำให้คิมแทฮยองเด็กหนุ่มผู้สดใสตกอยู่ในสภาวะเครียดได้ขนาดนี้



“ครับ”

“......”

“ครับ”

“.....”

“เย็นนี้ผมจะเข้าไปครับ”

“.....”

“ขอบคุณครับ”



ยุนกิจับบทสนทนาระหว่างเด็กหนุ่มกับปลายสายไม่ถูก เพราะแทฮยองไม่พูดอะไรเลยนอกจากคำว่าครับ ใบหน้าคมเรียบนิ่งซะจนยุนกิมองแล้วใจวูบ



แม้จะวางโทรศัพท์จากปลายสายแล้วแต่แทฮยองยังคงนั่งอยู่ที่เดิม บรรยากาศดูอึมครึมและทุกสิ่งทุกอย่างก็เงียบจนผิดปกติ



สงบเกินไปจนยุนกิอึดอัด



“นายโอเคมั้ย?”


ยุนกิปลอบหรือง้อคนอื่นไม่เก่ง ปกติเขาจะนั่งเงียบๆรอให้อีกฝ่ายสงบสติอารมณ์เองมากกว่า แต่ครั้งนี้เขาเลือกที่จะเดินเข้าไปหาคนตัวสูงแล้วหย่อนก้นนั่งลงข้างๆ มือขาวกอบกุมมือสีแทน สอดนิ้วเข้าประสานทุกช่องว่างระหว่างข้อ



ปลอบโยนอีกฝ่ายผ่านสัมผัสที่แผ่วเบา



ยุนกิก็แค่ไม่อยากเห็นแทฮยองหลงอยู่ในความคิดของตัวเองเพียงลำพัง เด็กคนนี้ไม่เหมาะกับความเครียดหรือความเศร้าหรอก



ไม่เลยสักนิด



“อ่า โอเคสิครับ ทำไมคุณต้องทำหน้าเครียดด้วยเนี่ย”


แม้คนตรงหน้าจะพยายามทำตัวด้วยร่าเริง ก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาขยี้ลุ่มผมยุนกิยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แต่ยุนกิก็ไม่คิดที่จะบ่นเด็กหนุ่มเหมือนเวลาปกติ เพราะไม่อยากพูดอะไรให้บรรยากาศตึงเครียดไปมากกว่าเดิม ถึงแทฮยองจะยิ้มออกแต่ยุนกิรู้ดีว่าคนตรงหน้าแกล้งทำ



แทฮยองควรจะรู้ซะว่า……….ตัวเองเป็นคนโกหกได้ไม่เนียนที่สุด



ยุนกิจ้องหน้าคมที่ประดับยิ้มสี่เหลี่ยมตามแบบฉบับของเจ้าตัวนิ่งๆ ถึงปากแทฮยองจะยิ้มกว้างจนแก้มยกขึ้นอย่างน่าเอ็นดูแต่ดวงตาคมทั้งสองข้างกลับหม่นหมองจนน่าใจหาย


“ดีขึ้นมั้ย?”


มือขาวเอื้อมไปจับท้ายทอยของอีกฝ่าย บีบนวดเบาๆให้แทฮยองอย่างที่ชอบนวดเวลาเครียดจากการทำงาน


“อืมมม”


ยุนกิก็ได้เสียงโทนต่ำที่ตอบกลับมาเป็นคำตอบ แค่นี้ก็พอจะเดาออกแล้วว่าอีกฝ่ายพอใจไม่น้อยกับการนวดของเขา ดวงตาคู่เล็กตวัดขึ้นมองใบหน้าคมที่หลับตาพริ้มล่องลอยไปกับความสบายที่ฝ่ามือของยุนกิมอบให้ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มผ่อนคลายมากขึ้นมือขาวจึงละออกมาจากท้ายทอยแกร่งเลื่อนมากำเสื้อคลุมอาบน้ำของแทฮยองแทน


ทุกพฤติกรรมของยุนกิอยู่ในความสนใจของแทฮยอง และมันก็ช่างน่สเอ็นดูเสียจนแทฮยองอดใจไม่ไหว ก้มลงสูดความหอมของแก้มใสก่อนจะพูดกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน



“ผมต้องกลับแล้ว”

“ก็กลับสิ ไม่ได้รั้งไวซะหน่อย”


แทฮยองยกยิ้มกับคำพูดคำจาร้ายๆที่ช่างสวนทางกับการกระทำของมินยุนกิ อะไรคือการออกปากไล่แต่มือร่นคอเสื้อคลุมอาบน้ำของเขาลงแบบนี้มินยุนกิ



ซนจริงๆ



“แน่ใจเหรอครับว่าที่ทำอยู่ไม่ใช่การรั้ง คุณนี่ปากไม่ตรงกับใจเลย”

“เด็กสมัยนี้พูดมากชะมัด”


ตั้งแต่มาถึงคอนโดยุนกิยังไม่เคยเห็นแทฮยองยังไม่เคยนั่งเงียบได้เกินห้านาทีเลย แทฮยองเป็นเด็กพูดมาก ข้อนี้ยุนกิรู้ดี และยุนกิก็รู้ด้วยว่ามีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เจ้าเด็กคนนี้หยุดพูดได้



ก็คือให้ใช้ปากทำอย่างอื่นแทน



“ฮ่าฮ่า ผมยอมรับครับว่าผมเป็นคนพูดมาก แต่คุณน่ะสิเมื่อไรจะยอมรับสักทีว่าตัวเองน่ะดื้อ”

“แทฮยอง!”

“แถมยังปากไม่ดีด้วย”


แทฮยองพูดหยอกล้อยุนกิด้วยน้ำเสียงยียวนจนน่าหมั่นไส้ สาบานเถอะว่านี่คือคนเดียวกับผู้ชายที่นั่งเครียดเมื่อสักครู่นี้



หน้ามือเป็นหลังมือชัดๆ



“นี่ อย่ามาว่าฉันนะ ฉันเป็นพี่นายนะแทฮยอง”

“ฉันเป็นพี่นายนะแทฮยอง ฮ่าฮ่า”


แทฮยองขำเมื่อคนอายุมากกว่าหน้าแดงและแสดงอาการฟึดฟัดเพราะโดนเขาแกล้งด้วยการเลียนแบบคำพูดและท่าทาง แต่แทฮยองคงลืมไปว่ายุนกิน่ะร้ายกว่าที่คิด


“โอ๊ย เจ็บนะคุณ”


แทฮยองร้องออกมาเมื่อเล็บของยุนกิจิกลงตรงบริเวณลาดไหล่ที่เปลือยเปล่าของตัวเอง


“สมน้ำหน้า”

“มันเจ็บจริงๆนะคุณ”


แทฮยองพูดเสียงอ่อยพลางลูบบริเวณที่ตัวเองโดนแมวตัวขาวข่วน ผิวสีแทนช้ำเป็นสีแดงและปรากฎรอยเล็บจางๆ พอเห็นอย่างนี้ยุนกิก็เกิดรู้สึกผิดขึ้นมาเสียดื้อๆ



ก็ไม่คิดว่าตัวเองจะรุนแรงกับอีกฝ่ายได้ขนาดนี้


“รับผิดชอบผมด้วย มินยุนกิ”

“ก็นายพูดจากวนฉันก่อนทำไมละ”

“เถียงอีก ดื้อจริงๆเลยคุณนี่”

“ใครดื้อ ฉันพูดความ จะ”


ไม่ต้องรอให้คนอายุมากกว่าเถียงจบประโยค นิ้วชี้ของแทฮยองก็วางแนบลงบนริมฝีปากของยุนกิ เป็นการปรามคนตัวเล็กที่เถียงเขาคอเป็นเอ็น แต่คนอย่างมินยุนกิน่ะเหรอจะยอม ฟันหน้าซี่เล็กขบเข้าที่นิ้วของแทฮยองอย่างเอาเรื่อง


“โอ๊ย คุณนี่ซนเป็นแมวเลยนะ ฮ่า ฮ่า งับสิ”


อาการขู่ฟ่อเหมือนแมวน้อย ทั้งไล่งับนิ้วเขาและส่งเสียงไม่พอใจในลำคอ ทั้งหมดมันทำให้แทฮยองรู้สึกชอบใจและเอ็นดูแมวในร่างคนมากเสียจนอยากแกล้งมากกว่าเดิม



แกล้งจนร้องไห้เลยยิ่งดี



“ขู่จังเลยน้า แมวยุนกิ”


มือหนาเกาคางมนอย่างเอาใจ


“ฮื่ออออ แทฮยอง”


แต่ยุนกิไม่ใช่แมวซะหน่อย จะให้มาเคลิ้มเพราะโดนเกาคางน่ะเหรอ



เป็นไปไม่ได้!!



สองร่างฟัดเหวี่ยงกันอยู่บนโซฟา ยุนกิวุ่นกับการปัดมือซุกซนของแทฮยองที่แกล้งยุ่งย่ามกับใบหน้าของเขามากเสียจนน่ารำคาญ เสียงหัวเราะของแทฮยองและเสียงขู่งึมงำในลำคอของคนตัวเล็กดังไปทั่วทั้งห้อง บรรยากาศที่เคยอึดอัดเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วจางหายไป มีเพียงบรรยากาศสีชมพูเข้ามาแทนที่



ฝ่ามือขาวตีลงบนอกแกร่งรัวแต่ก็โดนแทฮยองยกแขนขึ้นมากันได้ทุกครั้ง เด็ดหนุ่มหัวเราะชอบใจ เขาไม่เคยเห็นยุนกิโหมดแมวพยศมาก่อน แล้วเขาก็ชอบยุนกิโหมดนี้มากๆเสียด้วย ปกติพวกเขาเจอกันแค่ในผับ แทฮยองทำงานส่วนยุนกิก็นั่งดื่มเหล้าเงียบๆในมุมมืดของตัวเอง ต้องขอบคุณคนตัวเล็กซะแล้วที่ชวนเขากินข้าวที่ห้อง


เมื่อยุนกิเริ่มพยศมากจนน่าหมั่นเขี้ยว แทฮยองจัดการยึดแขนของยุนกิไว้ก่อนจะรวบร่างบางเข้าหาตัว พลิกร่างยุนกิหันหลังชนอกแกร่งแล้วขังคนตัวเล็กที่หน้าแดงเพราะโมโหที่โดนแทฮยองแกล้งไว้ในอ้อมแขน แม้ยุนกิจะพยายามดิ้นเท่าไรก็ไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองจากพันธนาการของแทฮยองได้


“จุ๊ฟ”


ยุนกิตัวแข็งนิ่งเป็นตุ๊กตาทันทีที่ริมฝีปากหนาจูบลงบนขมับ



แทฮยองฉวยโอกาสกับเขาอีกแล้ว


“ฮื่อออ ไหนบอก จะ จะ ไป งะ ไง”


เสียงห้าวขัดกับใบหน้าหวานเอ่ยตะกุกตะกักเมื่อริมฝีปากร้อนแสนซุกซนเริ่มพรมจูบตามท้ายทอยของตนเอง


“ก็คุณรั้งไว้”

“............”

“ผมเลยไม่อยากกลับแล้ว”

“ฮื่อออ”


ยุนกิส่งเสียงในลำคอ พลางย่นคอหนีปลายจมูกโด่งคนที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลัง แต่ในเมื่อคนตัวเล็กไม่สมยอมเขาสักที แทฮยองจึงเปลี่ยนเป้าหมาย ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งละจากแขนยุนกิขึ้นมาล็อคใบหน้าหวานก่อนจะค่อยจับให้เจ้าตัวหันหน้ามาหาตัวเอง และแทฮยองก็ไม่รอช้าที่จะป้อนจูบให้อีกฝ่าย


ริมฝีปากหนาบดเบียดเข้ากับริมฝีปากบางของยุนกิอย่างเอาแต่ใจ แม้ช่วงแรกตัวเล็กจะไม่ยอมปล่อยให้คนฉวยโอกาสไล่ชิมความหวานของเจ้าตัว แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคใหญ่สำหรับแทฮยองเลยสักนิด เพราะพ่อเสือหนุ่มมีสารพัดวิธีหลอกล่อให้เหยื่ออย่างยุนกิคลิ้มไปกับสัมผัสของตัวเองได้เสมอ



“ฮืมมม”


เสียงห้าวหวานครางฮึมฮัมในลำคอ ยามที่ฝ่ามือหนากระชับเอวคอดของตัวเองแนบกายแกร่ง ระยะห่างที่น้อยเริ่มน้อยลงเรื่อยๆจนร่างของทั้งคู่แนบชิดกัน แทฮยองแหวกขาให้มีช่องว่างตรงกลางสำหรับคนตัวเล็ก ยุนกิรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวและใบหน้ายิ่งตอนนี้ที่สะโพกสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่กำลังตื่นตัวใต้ร่มผ้าของแทฮยอง ยิ่งทำให้ยุนกิหน้าแดง เขารับรู้ได้ถึงความแข็งขืนและขนาดของสิ่งที่ดันตัวเองอยู่



ก็แทฮยองไม่ยอมใส่อันเดอร์แวร์



“อ๊ะ อ๊า ใจเย็น นะ นะ หน่อย”


ยุนกิพยายามปรามคนที่นั่งซ้อนหลังตัวเอง เมื่อเขารู้สึกว่าแทฮยองเริ่มเร่งเกมส์รักมากจนเกินไป



ให้ตายเถอะมินยุนกิ!! ตอนแรกปฎิเสธเขา ตอนนี้กลับอ่อนโอนไปทุกการกระทำ



“อืมม คุณ ผมไม่ไหวแล้ว”


แก้มฟูแต้มสีแดงจาง ยามริมฝีปากหนาที่เคยพรมจูบตามลำคอขาวเคลื่อนขึ้นมากระซิบข้างใบหู ลมหายใจร้อนๆที่รดริน เสียงแหบพร่าแสนเซ็กซี่ ทุกอย่างทุกการกระทำของแทฮยองมันช่างชวนเขินไปเสียหมด



เก่งเหลือเกินพ่อคุณ….เรื่องทำให้ใจสั่นเนี่ย


“ยุนกิ”

“หือออ”



เสียงทุ้มเรียกชื่อกันแต่ก็ไม่พูดอะไรต่อแม้เจ้าของชื่อจะขานรับแล้วก็ตาม แทฮยองยังคงนิ่ง จะมีก็เพียงแต่ฝ่ามือร้อนที่ซุกซน ลูบไล้ไปตามลำตัวของคนในอ้อมอกอย่างเผลอใผล ยุนกิเอนตัวพิงอกแกร่งเชิ่ดใบหน้าขึ้น เมื่อมือของแทฮยองสอดเข้ามาใต้เสื้อ ผิวขาวซีดแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงแค่มือหนาบีบเค้นตรงเนื้อนิ่มเพียงครั้งเดียว แทฮยองรู้สึกชอบใจกับเรือนร่างของยุนกิไม่น้อย เพราะถึงแม้เจ้าตัวจะตัวเล็กแต่ก็นุ่มนิ่มไปหมดทั้งตัว โดยเฉพาะสะโพกกลมกลึงที่เขาประทับใจเป็นพิเศษ จนเผลอขย้ำเข้าหลายครั้งโดยไม่คิดจะเบามือเลยสักนิด




เขาชอบ….

.ยุนกิจับตรงไหนก็เต็มไม่เต็มมือไปเสียหมด




“คุณ”


เป็นอีกครั้งที่แทฮยองเรียกยุนกิ


“ห้ามผมหน่อยสิ”


ยุนกิไม่ได้เอ่ยห้ามตามที่แทฮยองร้องขอ ร่างเล็กหันพลิกตัวหันไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่าย แล้วก็ทำสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความต้องการของแทฮยองอย่างสิ้นเชิง มือขาวดึงเชือกเสื้อคลุมอาบน้ำตรงเอวของคนตรงหน้าออก ในขณะเดียวกันดวงตาเรียวก็สบตาแทฮยองอย่างสื่อความหมาย ก็ในเมื่อเหตุการณ์มันเลยเถิดมาขนาดนี้แล้ว แถมเขาก็พึงพอใจในตัวอีกฝ่ายมาก มากพอที่จะยอมนอนด้วย มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ทำให้ยุนกิเลือกปฎิเสธสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น



อายุก็สามสิบเอ็ดละ จะให้มาเหนียมอายเหมือนเด็กอายุยี่สิบก็คงไม่ใช่



“ถ้าอยากก็ทำสิ”



พูดจบริมฝีปากสีชมพูก็จุมพิตลงบนสันกราม เพื่อยืนยันคำพูดของตัวเอง ไม่ใช่แค่แทฮยองคนเดียวหรอกนะที่ต้องการ ยุนกิเองก็ต้องการแทฮยองไม่ต่างกัน



“อ่า คุณนี่มันจริงๆเลย”

“พูดมากน่า จะทำก็ทำ”



ยุนกิคว้าเข้าที่เสื้อคุลมของอีกฝ่าย ออกแรงดึงให้แทฮยองโน้มเข้าหาตัวเองที่เอนตัวนอนลงอย่างเชื่องช้า ทันทีที่หลังบางแนบชิดกับโซฟาแทฮยองใช้แขนแกร่งวางลงข้างศรีษะเล็ก กักขังคนขี้ยั่วที่ขยันปั่นให้ความอดทนที่มีอยู่ขาดสะบั้นไว้ใต้เรือนร่างของตัวเอง ใบหน้าหวานหลับตาพริ้ม รอรับสัมผัสจากริมฝีปากหนาที่กำลังเคลื่อนลงมา



หัวใจดวงน้อยเต้นรัว ยามรับรู้ได้ถึงสัมผัสร้อนที่ทาบลงบนริมฝีปากของตัวเอง ฝ่ามือขาวแนบลงบนแผงอกเปลือยของอีกฝ่ายอย่างอ้อยอิ่ง แล้วยุนกิก็ค้นพบว่าใจของแทฮยองเองก็เต้นแรงไม่ต่างกัน หลังจากนั้นยุนกิก็ค่อยๆละฝ่ามือแล้วใช้แขนขาวค่อยโอบรอบลำคอหนา ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปโดยธรรมชาติ ทุกการกระทำทุกสัมผัสปล่อยให้เป็นไปตามที่ใจปราถนา



ไม่เร่ง….ไม่ฝืน



ขอแค่คนตรงหน้าเป็นแทฮยองยุนกิก็ไม่คิดเรื่องอื่นอีกแล้ว สำหรับเขานั้นมันไม่มีอะไรน่ากังวลเลยสักนิด




มันก็แค่เซ็กส์……..ที่ยุนกิกำลังจะทำกับแทฮยอง












= Taegientheworld =











TALK W. ME

กลับมาแล้วค่ะ สอบเสร็จแล้ว ฮือออออออออออออ

ตอนแรกตั้งใจจะให้จบภายใน2ตอน แต่ไม่สามารถทำได้ T^T

ก็เลยตัดสินใจยืดไปอีกหนึ่งตอนค่ะ คิดว่าตอนหน้าคงจะจบแล้วจริงๆ

ส่วน NC ก็ขอแปะไว้ก่อนนะคะ ตัดไปรวมกับตอนหน้า

ขอสารภาพว่ายังแต่งไม่จบค่ะ ฮ่าฮ่า

ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ เม้นเยอะๆน้า เขาชอบอ่าน


____________________________________________________

แวะมาอัพก่อน30% อีก70%จะทอยตามมานะคะ

พร้อมฉากที่ทุกคนรอคอยค่ะ ฮือออ พี่ยุนกิจะโดนย่ำยีอีกแล้ว

หรือเจ้าตัวจะสมยอมให้เขาทำกันนะ ก็แทฮยองมีเสน่ห์ขนาดนี้

ใครจะห้ามใจไหว เรื่องนี้ไรต์พยายามเขียนบุคลิคของแทฮยอง

ให้ออกมาฮอต เซ็กซี่มีเสน่ห์ ขี้เล่นชวนเขิน ก็ไม่รู้ว่าจะสื่ออกมาได้ดีขนาดไหน

แต่สำหรับคนเขียนอย่างเรา แต่งไปเขินไป เขินตามพี่กิเลยค่ะ

การจัดหน้าอาจจะแปลกๆนะคะ แต่งในโทรศัพท์ก็เลยไม่ได้ปรับอะไรเลย

สุดท้ายนี้ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน ขอบคุณสำหรับเม้นและกำลังใจนะคะ

ใครอยากอ่านSFแนวไหนรีเควสได้ที่ #โลกของแทกิ นะคะ

ขอบคุณค่ะ

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 173 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

246 ความคิดเห็น

  1. #244 Lalalalufy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2563 / 02:22
    อ้ย จะเป็นลมค่ะ คิมแทฮยองฮอตมาก ฮือ ยัยแมวก็ขี้ยั่วไม่ไหวแล้วจ้ะ น่าตีจริงๆ
    #244
    0
  2. #166 purpleheart💜 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2561 / 13:56
    ลิลเหมียวๆของเค้าอ้อนเก่งเหลือเกินนน ก้ะอย่างว่าแทฮยองฮอตขนาดนี้อ่าเนอะะะ -////-
    #166
    0
  3. #145 Nulaw (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 19:56
    เอ๊ะ มันยังไงนะ
    #145
    0
  4. #144 timetolove_ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2561 / 15:42
    แทแทอย่าทำร้ายยุนกินะ ;-;
    #144
    0
  5. #142 Bom'mBam (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 22:57
    จะฟินก็ฟินไม่สุดอ่ะ​ ฮื่ออออ​ แทต้องให้ยุนกิตัวเป็นตัวแทนคนนั้นแน่ๆ;-;
    #142
    0
  6. #141 iampairies (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:53
    เรากลัวแทใจร้ายยย
    #141
    0
  7. #140 P.SKS.723 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 21:26
    กรี๊ดดดดดด ยัยเเมวจะยั่วพี่เสือเกินไปเเล้วนะะ

    คนผู้นั้นเป็นใครรรร
    #140
    0
  8. #139 Jung Tien-In (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:45
    งือออออออออออออ ยัยกิยั่วอ่ะ แทต้องไปหาใครกันนะ ได้ยุนกิแล้วทุกอย่างจะเหมือนเดิมใช่ไหม
    #139
    0
  9. #138 0950482958 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2561 / 20:35
    สู้ๆค่าาาาา รอนะคะ
    #138
    0
  10. #133 imo25 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2561 / 22:16
    แงงตัวแทนของใคร:' สู้ๆนะคะ
    #133
    0
  11. #132 Loveyugyeom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 07:00

    อย่าเอายุนกิมาแทนใครนะแท
    #132
    0
  12. #131 Loveyugyeom (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 06:54

    อย่าเอายุนกิมาแทนใครนะแท
    #131
    0
  13. #129 Akkan (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 16:29
    มาม่ามั้ยคะ แง้ เตรียมทิชชู่แล้วนะ ;-;
    #129
    0
  14. #128 TkSy10 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 18:53
    ดราม่าแน่ๆ ถ้าเดาจากชื่อเรื่องTT
    #128
    0
  15. #127 Jung Tien-In (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2561 / 00:17
    เดี๋ยวคนในใจนี่ยังไง แค่อยู่ในใจใช่ไหม แต่แทก็ใจเต้นแรง รู้สึกดีจริงๆหนิ หวังว่าคนในใจจะไม่โผล่มา
    #127
    0
  16. #125 ppakkizz_nm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 07:34
    คนในใจหรอ...... ยุนกิจะเจ็บอีกครั้งมั้ยนะ
    #125
    0
  17. #124 Beunf (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 07:16
    คิมแทฮยอง เดี๋ยวโบ๊ะบ๊ะเลย
    #124
    0
  18. #122 Shawdy☆Lloyd (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 00:56
    หืมมมมม เห็นพี่ยุนกิเป็นตัวแทนของใครเหรอนาย เตรียมตบแล้วบอกเลย
    #122
    0
  19. #121 Pcpxsugx (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 00:33
    แทฮยอง ! ถ้านายคิดแค่ให้ยุนกิมาแทนใครคนนั้น เราจะตีเธอแล้วนะ ! ยุนกิน่ารักขนาดไหน เปิดใจที่ยุนกิเป็นยุนกินะ ไม่ใช่เพราะเหมือนคนอื่น ต้องมีฟาดแล้วมั้ย
    #121
    0
  20. #120 ิิBeam_122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2561 / 00:23
    อมก.ยุนกิกับแทห่างกันตั้งแปดปีงี้กิก็31ดิ5555 มาดูตอนท้ายๆนี่แบบแทอย่าให้ยุนกิเป็นตัวแทนคนๆนั้นของแทนะ เราไม่อยากเศร้าฮือออออ
    #120
    0
  21. #119 nawanonthaporn (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2561 / 01:21

    เกินไปแล้ววว ฮรืออออ รอเลยค่ะะะ

    #119
    0
  22. #118 kimminjun13 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 22:50
    OMGGGGGGGGG
    #118
    0
  23. #117 Jung Tien-In (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 05:03
    ปูเสื่อ
    #117
    0
  24. #116 ิิBeam_122 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 01:15
    ฮืออออ พอเห็นแจ้งเตือนนี้เด้งมาอ่านเลย รอๆๆๆๆ
    #116
    0