MyHero นายแผ่นดินไหว

ตอนที่ 8 : ตอน หัวหน้าห้องคือนาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,755
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 237 ครั้ง
    27 มี.ค. 62

ตอนที่ 7 หัวหน้าห้องคือนาย


หลังจากจบการฝึก ตอนเลิกเรียน

    “เฮ้ย บาคุโกวนายจะกลับเลยหรอ รอมิโดริยะก่อนเซ่” เซโร่ พยายามหยุดบาคุโกวไว้เพื่อให้มารอคุยกับมิโดริยะดีๆ 

    “นี่นายไม่ห่วงเพื่อนบ้างเลยหรอ” คิริชิม่าเองก็ช่วยด้วยเหมือนกัน 

    “หนวกหู!! อย่ามาสั่งชั้น!!!” บาคุโกวตวาดแล้วเดินออกจากห้องไปทันที  แล้วก็ตามไปด้วยคนที่เงียบขรึมดูสุขุม อย่างโทโดโรกิก็ออกจากห้องกลับบ้านแล้วเช่นกัน 

จากนั้นไม่นาน มิโดริยะก็เข้าห้องมาพอดี 

    “โอ้ว มิโดริยะมาแล้ว”  เมื่อมิโดริยะเปิดประตูเข้ามา คิริชิม่าก็พูดเสียงดังให้ได้ยินกันทั้งห้อง  และแต่ล่ะคนในห้องที่ยังเหลืออยู่และยังไม่ได้แนะนำตัวกับมิโดริยะ ต่างก็พากันเข้าไปทำความรู้จักและถามไถ่อาการ

  'อืม ปลอดภัยดีก็ดีแล้ว งั้นชั้นกลับบ้างดีกว่า' คิดแล้วก็เก็บกระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องเรียนไป 
เดินไปสักพักมิโดริยะก็วิ่งแซงหน้าไปท่าทางดูรีบๆแปลกๆ ‘คงไปหาบาคุโกวสินะ’ พอมองไปนอกหน้าต่างทางเดินลงบันได ก็เห็นบาคุโกวอยู่แถวหน้าประตูโรงเรียนแล้ว มิโดริยะเข้าไปคุยทันพอดี 
    “เรื่องของพวกนั้น … กลับไปเล่นเกมส์ดีกว่า” 


วันถัดมา 

05:00น.
  ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษแบบไม่มีเหตุผล เลยว่าจะออกไปเดินเล่นนอกโรงเรียนแต่ …… มันดันมีนักข่าวยืนกันเต็มหน้าโรงเรียนไปหมดเลยออกไปไม่ได้ 'ความจริงจะออกก็ออกได้แต่พอออกไปไม่รู้ว่าจะเจออะไรมั่ง' 

    “นี่มัน อะไร?” ผมมองภาพตรงหน้าที่มีแต่นักข่าวยืนเรียงรายกันเต็มไปหมดอย่างกับฝูงมด “กลับไปเล่นเกมส์ดีกว่า” ว่าแล้วก็กลับขึ้นห้องไปเล่นเกมส์ 

พอถึงเวลา07:15น. ผมก็อาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินไปที่ห้องเรียน 


    “โอ๊ะ ฮิเดมูระ นายพูดอะไรกับนักข่าวพวกนั้นหรอ” พอเข้าห้องมาคามินาริก็พูดถามเกี่ยวกับเรื่องนักข่าวที่อยู่หน้าโรงเรียน 

    “ชั้นไม่ได้เข้าประตูโรงเรียนน่ะ ชั้นหมายถึงเพราะชั้นอาศัยอยู่ในโรงเรียนเลยไม่ได้ปะทะกับพวกนักข่าวข้างนอก”  บอกไปท่าทางของคามินาริก็ตกใจนิดหน่อย คิริชิม่ากับเซโร่ที่ยืนฟังข้างๆก็ตกใจด้วจเหมือนกัน  'มันไม่ใช่ความลับนี่บอกได้ ผอ.ไม่ว่า’ 

    “เอ๋!! นี่นายพักที่โรงเรียนหรอฮิเดมูระ” คิริชิม่าถามท่าทางดูจะตกใจเอามากๆ 

    “ก็แบบนั้นแหละ” แล้วก็เดินตรงไปนั่งที่ตัวเองปล่อยสามคนนั้นคุยกันเล่นๆไป 

    “มิน่า ถึงสนิทกับพวกอาจารย์ขนาดนั้น” เซโร่พูดกับกลุ่มสามคนของเค้า 

  พอเวลาผ่านไปทุกคนก็เข้าห้องมากันครบหมดแลว ไอซาว่าก็เข้าโฮมรูมตรงเวลา 

    “วีดีโอ การฝึกต่อสู้กับผลคะแนนเมื่อวานชั้นได้ดูแล้ว  บาคุโกวทั้งที่มึฝีมือขนากนั้นแท้ๆ เลิกทำตัวเป็นเด็กได้แล้ว” ไอซาว่ายังคงพูดด้วยเสียงที่ดูเนือยๆ 

    “รู้แล้วน่า” บาคุโกงตอบท่าทางดูไม่สบอารมณ์ 

    “แล้วมิโดริยะ สุดท้ายก็แขนหักอีก จะบอกว่า 'ช่วยไม่ได้นี่ผมยังควบคุมมันไม่ได้' ตลอดไปไม่ได้หรอกนะ ชั้นเกลียดการพูดซ้ำๆนะ เมื่อไหร่ที่เธอควบคุมมันได้ เธอจะมีเรื่องอีกมากที่ต้องทำ เร่งมือเข้าล่ะ” แล้วไอซาว่าก็พูดกับมิโดริยะ 

    “ครับ” ตอบเสียงดัง แล้วไอซาว่าก็จ้องมาทางผม 

    “ยู คราวหลังอย่าถล่มตึกเล่นอีกล่ะ” 

    “ครับ” แล้วไอซาว่าก็มองนักเรียนทั่วทั้งห้อง 

    “งั้นมาเริ่ม โฮมรูมจริงๆกันกระทันหันไปหน่อน แต่วันนี้พวกเราจะ” ไอซาว่าพูกทั้งห้องก็ ลุ้นว่ามันจะเป็นการทดสอบแบบตอนวันเปิดเรียนรึเปล่า “เลือกหัวหน้าห้องกัน” 

  ‘ค่อยเหมือนโรงเรียนขึ้นมาหน่อย’ ทั้งห้องก็โล่งอกที่ไม่ใช่การทดสอบ และตื่นเต้นที่จะได้มีการเลือกหัวหน้าห้องกัน

    “ผมครับ ให้ผมเป็นหัวหน้าห้องเอง!!!” คิริชิม่าลุกขึ้นเรียกร้อง 

    “ผมด้วย” คามินาริเองก็ยกมืออยากเป็นหัวหน้าห้อง 

    “หนูก็อยากเป็นคะ” จิโร่ ก็ยกมือด้วย แล้วก็มีอีกหลายคนเลยที่อยากเป็น 

    “ให้ชั้นเป็นหัวหน้าห้องซะ!!” บาคุโกวยกมือตะโกนเสียงดัง 

    “เงียบก่อน!!! งานนี้เป็นงานที่ต้องมีความรับผิดชอบสูง จะเลือกมาส่งๆไม่ได้ ต้องได้รับความเชื่อใจจากคนอื่น ชั้นขอเสอนให้มีการโหวตแบบ ประชาธิปไตย” อีดะถึงจะพูดแบบนั้นแต่ยกมือขึ้นสูงเลยไม่ใช่รึไง 

    “พึ่งจะรู้จักกันไม่นานนะเกโระ จะไว้ใจได้หรอ อีดะจัง” อาซุยพูด

    “ใช่ แบบนี้มีหวังทุกคนโหวตให่ตัวเองหมดแน่” คิริชิม่าเองก็พูด 

    “โหวต? ก็ดีเหมือนกัน เอาแบบนั้นเลยนะ อาจารย์จะได้จบเร็วๆด้วย” ยูจู่ๆก็พูดขึ้นเห็นด้วยกับที่อีดะบอก โดยไม่สนใจคนอื่นในห้อง

    “อืมแต่เร็วๆกันด้วยล่ะกัน” แล้วไอซาว่าก็เข้าถุงนอน นอนรอผลสรุปจากพวกนักเรียน 

    “เอ้า จะโหวตก็รีบโหวตกันเร็วๆ” ยูพูดแล้วประเดิมเขียนชื่อของคนที่ตัวเองโหวตใส่กล่องประเดิมคนแรก 

  'ไปทำกล่องไว้ตอนไหนเนี้ย' ทั้งห้องคิดมองกล่องในมือของยู แล้วแต่ล่ะคนก็เขียนชื่อโหวตแล้วใส่กล่องในมือยูจากนั้นก็นับคะแนน สรุปได้ว่า 

ผลโหวต 

ฮิเดมูระ ยู 3คะแนน 
มิโดริยะ อีสึคุ 3คะแนน 
ยาโอโยโรสุ โมโมะ 2คะแนน 
ที่เหลือคนล่ะ1คะแนนกับ0เพราะโผวตให้คนอื่น 

    “เห้ย ไหงชั้นมี3คะแนนได้ล่ะ” ยูลุกโวยวายตามด้วยบาคุโกว 

    “ทำไมไอ้เดกุ มันได้ตั้ง3คะแนนใครโหวตให้มันว่ะ!!!” บาคุโกวโวยวายเรื่องที่มิโดริยะมีคะแนนมากกว่าตน 

  อีดะมองคะแนนตัวเองก็งงว่าตัวเองมี1คะแนนเพราะเค้าโหวตให้คนอื่นตัวเองก็ไม่น่ามีได้นี่ 

    “ใครโหวตให้ชั้นหรอ” อีดะพูดขึ้นมาทั้งห้องก็เงียบและรอฟังคนที่จะตอบ 

    “ชั้นเอง”ยู และทุกคนก็มองไปที่ยู “เพราะคนที่เสอนแบบนี้ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงตัวเองก็ไม่ได้แน่ๆน่ะ ไม่มีทางเป็นคนไร้การรับผิดชอบต่อหน้าที่แน่” 

  ยูพูดแล้วพวก คามินาริคิริชิม้ากับเซโร่ก็ยิ้มขึ้นมา 
    “นั้นแหละที่ชั้นโหวตให้นาย ฮิเดมูระ” คิริชิม่าพูด ยูและคนทั้งห้องก็หันไปมอง 

    “ใช่ๆ เพราะนายดูได้รับความไว้วางใจจากพวกอาจารย์เยอะ ยังไงซะ พวกชั้น3คนถึงโหวตตัวเองไปก็ไม่ได้เป็นแน่” ต่อด้วยเซโร่และคนสุดท้ายก็คามินาริ 

    “เลยร่วมกัน โหวตให้นายไงล่ะ ฮิฮิฮิ ดีใจด้วยล่ะ” คามินาริยิ้ม แต่ยูยิ้มไม่ออกเพราะไม่ได้อยากเป็นเลยไอ้หัวหน้าห้องเนี้ย 

    “งั้นสรุป ให้ยู เป็นหัวหน้าห้องส่วนมิโดริยะเป็นรองหัวหน้าห้องนะจบ” แล้วก็หมดคาบโฮมรูม ไอซาว่าก็ออกจากห้องไป พรีเซ็นไมล์ที่สอนคาบต่อไปก็เข้ามาแทน 

พักกลางวัน 

    “ฮิเดมูระ ไปโรงอาหารกันเถอะ” คิริชิม่าเซโร่และคามินาริพากันมาชวนผมไปที่โรงอาหาร 

    “อ่า ไปสิ ชั้นมีเรื่อวจะคุยกับพวกนายเยอะเลยล่ะ” ยูพูดไป สามหน่อก็นึ่งตัวตรงแล้วเดินตามยูไปโรงอาหาร 

ที่โรงอาหาร 

    “ลันช์รัช มิโสะราเมน ใหญ่พิเศษ เพิ่มไข่ต้ม2ฟอง” สั่งเสร็จก็ไปนั่งกินร่วมโต๊ะกับพวกคามินาริ 

    “นี่นายไม่ได้อยากเป็นหัวหน้าห้องหรอกหรอ?” คามินาริพูด ขณะที่ยูกินราเมนด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยดี 

    “เออ แต่ถ้าได้เป็นแล้วขอถอนไม่ได้ด้วย ขืนถอนชั้นโดน อาจารย์ฆ่าตายแน่” ยูพูดจับตะเกียบแรงจนเกือบจะหักอยู่แล้ว 

    “งั้นหรอ ขอโทษล่ะกัน แต่ความจริงถ้าไม่โหวตให้นายชั้นว่าจะโหวตให้ มิโดริยะนะ เพราะหมอนั้นดีมีไฟแรงดี” คิริชิม่าพูด  แล้วไอ้ไฟแรงนี่มันคืออะไร? 

    “เห แต่ชั้นจะโหวตให้—” พอเซโร่จะพูดจู่ๆก็ มีเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับ3จากลำโพงที่ติดอยู่ 
    “เอ๋ ระดับ3อะไรน่ะ” เซโร่พูดหันมองที่ยู 

    “พวกนายอยู่ตรงนี้แหละ ไม่ต้องไปไหน” แล้วยูก็หยิบปอกแขนอะไรขึ้นมาใส่ พวกคิริชิม่าก็มอง มันเขียนว่า ‘ผู้ดูแลความปลอดภัย โรงเรียนยูเอย์ ชั่วคราว' “เดียวสถานการณ์ก็สงบลงแล้วใจเย็นๆไว้ เดียวชั้นมา” 
แล้วยูก็วิ่งออกไปอีกประตูนึงที่ไม่มีคนแห่ไป เป็นทางออกของพวกอาจารย์เค้าใช้กัน จากนั้นก็เอาวิทยุขนาดเล็กติดไว้ที่หู 

    “ยู!!! อ้ะ ติดต่อได้สักทีนะ ตอนนี้ทางนี้รับมือไว้ได้แล้วที่บุกมาแค่นักข่าวนายไปบอกคนในโรงเรียนอย่าแตกตื่นที” เสียงพรีเซ็นไมล์ดังขึ้นจากวิทยุขนาดเล็ก ยูได้ยินก็รีบวิ่งไปห้องกระจายเสียง 
    “ทุกคนอยู่ในความสงบด้วย ที่บุกเข้ามาเป็นนักข่าว ตอนนี้ควบคุมสถานการณ์ไว้ได้แล้ว ขอย้ำโปรดอยูใตความสงบด้วย” ยูที่ประกาศได้ยินกันไปทั่วทั้งโรงเรียนแล้วยูก็กลับไปที่โรงอาหาร 

  พอมาถึงโรงอาหารสถานการณ์ ดูสงบกว่าเมื่อกี้เยอะแถมคนที่อยู่ในโรงอาหารก็น้องลงด้วย 
    “ไง กลับมาแล้วหรอ เสียงประกาศเมื่อกี้นานหรอ?” คิริชิม่าพูดเมื่อเห็นยูเดินเข้าไปใกล้ 

    “อ่าเรื่องนั้นไว้คุยทีหลังรีบกินรีบขึ้นห้องเถอะจะสายแล้วนะ” ยูพูดแล้วก็รีบยัดราเมนที่เหลือเข้าปาก เพราะใกล้จะหมดช่วงพักกลาววันแล้ว 'โธ่เส้นอืดหมดเลย'

  พอขึ้นห้อง มิโดริยะ ก็ขอคุยด้วยเรื่องที่จะให้อีดะมาเป็นรองหัวหน้าห้องแทนตัวเอง 
    “นายแน่ใจแล้วนะ มิโดริยะคุง” ผมพูดมองหน้ามิโดริยะ มิโดริยะก็พยักหน้าตอบ 
แล้วก็ยูก็ไปยืนอยู่ตรงยกพื้น กับมิโดริยะ คนในห้องก็หันมามอง 
    “มิโดริยะคุงมีอะไรจะพูดทุกคนช่วยฟังหน่อย” แล้วก็ถอยให้มิโดริยะเข้ามาพูด 

    “เออคือ ผมจะเสนอให้อีดะคุง มาเป็นรองหัวหน้าแทนผมน่ะ เพราะตอนอยู่ในโรงอาหาร เคเาเป็นคนที่ทำให้ทุกคนสงบลงได้ ผมคิดว่าเค้าน่าจะเหมาะกับตำแหน่งนี้มากกว่าผม” มิโดริยะพูดทุกคนก็ไม่ได้คัดค้านอะไร แล้วก็สรุปได้ ยูเป็นหัวหน้าห้องและอีดะเป็นรองหัวหน้าห้อง 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 237 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67 ความคิดเห็น