MyHero นายแผ่นดินไหว

ตอนที่ 2 : ตอน จะทำอะไรก็ทำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,344
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 283 ครั้ง
    22 มี.ค. 62

ตอนที่ 1 จะทำอะไรก็ทำ 


  ณ ห้องมืดๆ ไม่มีแสงสว่างเล็ดลอดผ่านมาเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้จะเป็นตอนกลางวันก็ตาม มีชายผมสีขาวนั่งอยู่กลางห้องนั้นด้วยท่าทีนิ่งสงบ 

ตึ้ก ! ตึ้ก ! ตึ้ก ! ตึ้ก ! 

เสียงฝีเท้าใครไม่รู้เดินเข้าหาอย่างช้าๆ 

  รู้ตัวก็หันไปถาม 
    “คุณน้าครับ เลิกเดินมาแบบนั้นทีเถอะครับ” 

    “งั้นเธอก็เลิกอยู่คนเดียวในห้องมืดๆนี่ได้แล้ว!!!”  คุณน้า ฮิเดมูระ นานาโกะ พูดแล้วเปิดม่านออก แสงสว่างจ้า สาดส่องทั่วห้อง “หัดออกไปเล่นเหมือนเด็กคนอื่นดู บ้างสิ” 

    “ไม่ล่ะ การเล่นสนุกของผมคือการนอนนี่แหละ” แล้วก็ลงไปนอนที่เตียง เอาผ้าห่มคลุมตัวไว้ นอนไปแล้วไม่สนใจคำพูดของน้าสาวอีกเลย 

    “เห้อ เธอเนี้ยน่า ตอนเด็กๆบอกว่าอยากเป็นฮีโร่ไม่ใช่หรอ อีก10เดือกยูเอย์ จะเปิดรับสมัครแล้วนะไม่เตรียมตัวจะดีหรอ”  ได้ยินคำนี้แล้ว มันเหมือนกับ ถูกมีดที่แหลมคมกรีดลงไปที่หัวใจ 

    “ยุ่งน่า ถ้าไม่มีอะไรทำก็ออกไป ไป๊” แล้วตัวบ้านก็สั่นไหวเล็กน้อย พร้อมกับเปิดรอยร้าวขึ้นที่มุมห้องของกำแพง  'คนอย่างผม ไม่มีสิทธิ์ที่จะ เป็นฮีโร่หรอก' 
  น้าสาวเห็น ก็รู้ทันทีว่า ยูหลานตนนั้นรู้สึกโกรธขึ้นมาจริงๆ จึงเดินออกจากห้องไปโดยที่ทิ้งคำพูดไว้อย่างนึง 

    “นี่ที่น้าบอก เพราะมีคนมาบอกให้เธอเข้าที่ยูเอย์ น้ารู้เธอรู้สึกไม่ดีกับมันแล้ว น้าขอโทษ เดียวจะไล่ไปเดียวนี้แหละ” พอน้าออกไป น้ำตามันก็เริ่มไหลออกมา  

  รู้สึกเศร้า เสียใจ รู้สึกว่าโลกไม่ยุติธรรมกับตน ทำไมถึงมอบพลังบ้าๆนี้มาให้ ยิ่งมองรอยร้าวที่กำแพงยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับ การเป็นฮีโร่ แต่จู่ๆก็มีเสียงเหมือนคนเดินขึ้นมาหา 

    “ชั้นมาแล้ว!!!” พอเปิดผ้าห่มมาดู ก็เจอชายกล้ามใหญ่ทำท่าทางประหลาดอยู่หน้าประตู เค้าคือ ออลไมท์ ฮีโร่อันดับ1 สัญลักษณ์แห่งสันติภาพ 'แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่' 
    “ชั้นมารับเธอไป เพื่อจะให้เธอมาเข้าที่โรงเรียนยูเอย์ หนุ่มน้อย ยู” 

ออลไมท์ยิ้ม น่ากลัวในแบบปรกติ ให้ ผมก็ลุกขึ้นมาเดินไปตรงหน้าออลไมท์
    “ทำไมผมต้องไปล่ะ” 

    “มันเป็นคำสั่ง ของผู้อำนวยการน่ะ พวกชั้นแค่ทำตามที่เค้าสั่ง” อีกคนก็พูดขึ้น เค้าดูไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเท่าไหร่ เค้าคือ อีเรเซอร์ เฮด 
    “เธอจะต้องไปกับเรา แล้วไอซาว่า อีเรเซอร์ เฮด จะเป็นคนคอยฝึกให้เธอเอง”  ออลไมท์พูดอธิบาย 

    “แล้วทำไมล่ะ” ผมพูดเสียงโมโหหน่อยๆ ตัวบ้านก็ค่อยๆสั่นเล็กน้อย อีเรเซอร์ เฮดก็ เปิดใช้อัตลักษณ์ลบ อัตลักษณ์ผมทันที 

    “เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อ9ปีก่อน ทำให้นายอาจเสี่ยง โดนพวกวิลเลินเป่าหูเอาได้ และเพราะพลังของเธอต้องได้รับการควบคุมอย่างใกล้ชิด” อีเรเซอร์ ใช้พลังแล้วอธิบายให้ผมเข้าใจ 

    “ผมฆ่าคน ผมก็เป็นวิลเลินอยู่แล้วนี่ จับผมไปเลยก็ได้นี่น่า” ผมจ้องตาอีเรเซอร์ เฮด เค้าก็จ้องผม แล้วออลไมท์ข้างๆก็พูดขึ้น 

    “มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก หนุ่มน้อยยู เธอไม่ได้ทำอะไรผิด เธอป่วย ตอนที่อัตลักษณ์พึ่งเกิน การที่จะควบคุมมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วล่ะ” แล้วออลไมท์ก็ยกนึ้วโป้งขึ้น “มาอยู่ที่ยูเอย์ มารู้จักพลัง รู้จักผู้คน ให้มากขึ้น แล้วจงใช้พลังนั้นในการปกป้องผู้คนซะ หนุ่มน้อยยู” 

  อีเรเซอร์ ที่เห็นผมสงบใจลงแล้ว ก็คลายพลังแล้วเอายาหยอดตามาหยอดลงตาทั้งสองข้าง 
    “วันนี้ไม่ได้มาแบบทางการ ดังนั้นพวกเราจะส่งคนมารับเธอในวันพรุ่งนี้ ไม่ว่าเธอจะ อยากหรือไม่อยากก็ต้องมาด้วยกัน ไม่มีข้อโต้แย้ง” อีเรเซอร์ เฮดพูดแล้วหันหลังเดินออกจากห้องผมไป  ออลไมท์ก็ยิ้มยิงฟันมาให้แล้วก็เดินออกไป น้านานาโกะ ที่ยืนหลบอยู่ก็ออกมาแล้วยิ้มแห้งๆให้ 
 
    “มันรบกวนเธอรึเปล่า” น้าสาวถามอย่างกล้าๆกลัวๆ  กลัวหลานอารมณ์เสีย 
 
    “ครับ รบกวนสุดๆ” 

    “น้าขอโทษ น้ารู้เธออาจไม่พอใจแต่ เธอควรจะได้อยู่ในที่ๆแสงส่องถึงนะ” บอกตามตรง ผมไม่เย้าใจความหมายที่น้าจะสื่น แต่ผมไม่สามารถที่จะเถียงน้าออกไปได้เลย 

    “จะทำอะไรก็ทำ” พูดแล้วกลับไปนอนที่เตียงอน่างเดิม น้าก็ออกจากห้องไปปิดประตูให้แล้วยิ้มกลัมมาให้นิดหน่อย 

  วันต่อมา ก็มีคนมารับผมเหมือนที่ ออลไมท์บอกไว้ แต่ที่คาดไม่ถึงคือ อีเรเซอร์ เฮดจะมารับผมด้วยตัวเองแบบนี้
    “ยูเอย์ ไม่มีรถส่วนตัวรึไง ถึงได้นั่งแท็กซี่มา” เมื่อเห็น อีเรเซอร์ เฮดนั่งรถแท็กซี่มารับก็พูดทักทายเล่นๆไป แต่ยังคงหน้าตายไว้ 

    “ก็นะ แบบนี้มันจะได้ไม่สนุดตาคนเท่าไหร่ไง แล้วก็รีบมาได้แล้ว เรามีเวลาไม่มาก” อีเรเซอร์ เฮดเร่งผมก็รีบเดินไปหาตัวเปล่า ใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนขายาวแค่นั้นน้าสาวเห็นก็นึกไว้อยู่แล้วเลยขน สัมภาระที่จำเป็นไว้ให้ 

    “ยังชอบยุ่งเหมือนเดิมนะครับ” 

    “เพราะเธอเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงต้องคอยดูแล ฝากเด็กคนนี้ด้วยนะคะ” น้าพูดกับผมแล้วไปโค้งตัวให้กับอีเรเซอร์ เฮด 

    “ทางเราจะดูแลเค้าเป็นอย่างดีครับ” อีเรเซอร์ เฮดพูด ผมก็ขึ้นไปนั่ง อีเรเซอร์ก็ขึ้นมานั่งตามพร้อมถือสัมภาระให้ผม เข้ามาในตังรถ แล้วก็ออก มถ่งหน้าไปที่ โรงเรียนยูเอย์ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 283 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

67 ความคิดเห็น

  1. #66 0507 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2563 / 11:32
    ว วายไหม?-?
    #66
    0
  2. #49 ydhgdfhhdvgdcv (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 15:38

    ว วายรึ???

    #49
    0
  3. #4 mrwogame (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2562 / 11:32

    อัพเร็วๆ

    #4
    0