CONDOTEL 'YAI'

ตอนที่ 12 : # ห อ ม ข อ ง ใ ห ญ่ • C h a p t e r 1 1 (120 PER.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55,452
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,547 ครั้ง
    7 มิ.ย. 63


Hashtag on tw #หอมของใหญ่

"This novel contains sexual content and harsh language. It is only appropriate for adult readers"
Credit picture ; search engine ; etc.
● ● ● ● ● ● ● ●
S w i n g  b l a c k    W r i t e r


• C h a p t e r . 1 1 

“หอมเพื่อนดรีมใช่มั้ย” เขาตั้งคำถามกับฉัน ในมือแกร่งมีคีย์การ์ดอยู่ด้วย ดังนั้นฉันจึงเตรียมจะเปิดปากพูด

“ใช่ครับ” แต่พี่ใหญ่ที่เดินเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้กลับตอบคำถามแทนซะก่อน

แน่นอนว่าทั้งฉันและพี่ชายดรีมต่างพร้อมใจกันหันไปทางต้นเสียง จึงเห็นว่าพี่ใหญ่ซึ่งทิ้งบุหรี่ไปแล้วกำลังสาวเท้าเข้ามา ก่อนจะหยุดยืนอยู่ข้างกายฉัน

เขากับพี่โดมหน้าตาดีกันทั้งคู่ พอมายืนตาประสานตาต่อหน้าฉัน... มันก็อดจะนึกถึงฉากจิ้นสุดฟินในซีรี่ส์วาย (yaoi หรือ ชายรักชาย) ที่ฉันชอบดูแก้เครียดไม่ได้

ในซีรี่ส์วายหลายเรื่อง เวลาพระเอกกับนายเอกเจอกันครั้งแรกก็ชอบทำหน้าดุและมองตากันแบบนี้เลย

“เพื่อนดรีม ?” พี่โดมเปิดปากถามพี่ใหญ่

“...” ส่วนพี่ใหญ่พยักหน้าตอบ

“ก็ว่าหน้าคุ้น ๆ” พี่โดมพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าเข้าใจ ก่อนจะใช้ดวงตามีเสน่ห์ในแบบผู้ชายดุดันมองฉันกับพี่ใหญ่สลับกัน

“ผมมาเอาคีย์การ์ด” ใบหูฉันได้ยินเสียงทุ้มต่ำของพี่ใหญ่ ปกติเขาเป็นผู้ชายนิ่ง ๆ อยู่แล้ว ยิ่งมาพูดด้วยโทนเสียงราบเรียบก็ยิ่งชวนให้ขนลุกอย่างช่วยไม่ได้

“อืม อยู่นี่” ปากพี่โดมขยับพูด ส่วนมือแกร่งยื่นเอาคีย์การ์ดหมายจะส่งมาให้

รอบนี้ฉันก็รับไว้ไม่ทันเช่นเคย เพราะพี่ใหญ่เป็นคนยื่นมือไปรับแทนฉัน ดวงตาฉันจ้องมองฝ่ามือของผู้ชายสองคนที่จับอยู่บนคีย์การ์ดสีขาว นิ้วมือพวกเขาเกือบจะสัมผัสกันอยู่แล้วล่ะ

ถ้าไม่ติดตรงที่ว่า...

“หวงแฟนรึไง ?” พี่โดมพูดประโยคที่ทำลายมู๊ดฉันจนหมดสิ้น

ฉันรีบละสายตาจากมือของพวกเขาและเงยหน้าขึ้นมองพี่โดม ไม่ต้องทวนซ้ำก็ฟังเข้าใจว่าพี่โดมหมายถึงอะไร

ทำไมเขาถึงเข้าใจว่าฉันเป็น... แฟนพี่ใหญ่ไปได้ล่ะ

“ไม่ใช่นะคะ” ดูเหมือนจะมีแค่ฉันเพียงคนเดียวที่ปฏิเสธเป็นพัลวัน “หอมกับพี่ใหญ่ไม่ใช่แฟนกัน เราเป็น...”

และแล้วคำพูดก็ชะงักค้าง นั่นสินะ ตอนนี้ฉันกับผู้ชายตัวสูงลุคหล่อร้ายคนนี้เป็นอะไรกันล่ะ

เราเจอกันแค่ไม่กี่ครั้ง ขณะที่ฉันคิดอยากจะหลีกหนี แต่พี่ใหญ่กลับมีน้ำใจกับฉัน แล้วเราเป็นอะไรกันล่ะ เพื่อนเหรอ เขาเคยพูดรึเปล่านะว่าเราเป็นเพื่อนกัน...

พี่โดมเลิกคิ้วขึ้น ริมฝีปากหยักบางคลี่ยิ้มเล็กน้อย

“ไม่ได้เป็นก็ไม่ได้เป็น พี่เข้าใจแล้ว” เขาเอ่ยออกมา

“ครับ” ตามมาด้วยเสียงของพี่ใหญ่ แต่ฉันไม่ได้หันหน้าไปทางเขาจึงไม่รู้ว่าพี่ใหญ่พูดด้วยท่าทางแบบไหนกันแน่ “ตอนนี้ยังไม่เป็น”

คีย์การ์ดสีขาวที่อยู่ในมือพี่ใหญ่ถูกยื่นมาตรงหน้าเพื่อให้ฉันรับไว้ ด้วยความที่จู่ ๆ ก็รู้สึกร้อนอย่างไร้มูลเหตุจึงรีบรับมา ซ้ำความรีบยังทำให้ฉันจับโดนเรียวนิ้วของพี่ใหญ่อีกด้วย

เนื่องจากพวกเรายืนอยู่ใกล้ตัวรถ พี่ใหญ่จึงกดปลดล็อกพลางเปิดประตูเพื่อเชิญให้ฉันขึ้นไปนั่ง ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างบงการให้ฉันทำตามแต่โดยดี

“ขอบคุณค่ะพี่โดม” แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ลืมยกมือไหว้ขอบคุณพี่ชายของดรีม พอรับรู้ว่าพี่โดมพยักหน้าให้ก็ขึ้นไปนั่งบนรถ

เมื่อประตูถูกปิด พี่ใหญ่ก็ยังยืนคุยกับพี่ชายดรีมอีกหลายประโยค มีอยู่สองสามครั้งที่ผู้ชายทั้งสองเหลือบตามาทางนี้ ส่วนคนที่ไม่คิดจะสุงสิงกับผู้ชายอย่างฉันก็ได้แต่ก้มหน้ามองคีย์การ์ดในมือ

อันที่จริงพี่ใหญ่ปล่อยให้ฉันรออยู่ในรถไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ พอเขาเข้าไปนั่งประจำที่คนขับ เราก็บังเอิญสบตากันอีกรอบ นึกไปถึงความเข้าใจผิดของพี่โดมแล้วไม่รู้จะแสดงท่าทียังไงเลยส่งยิ้มที่แสนจะทึมทื่อไปให้

“ยิ้มอะไร” ดวงตาสีดำที่แลดูดุกว่าปกตินิดหน่อยมองมายังฉัน

“ก็...” อาจเป็นเพราะว่า “หอมไม่คิดว่าพี่โดมจะเข้าใจผิด ก็เลยขำนิด ๆ”

คิดดูสิ ไม่มีส่วนไหนที่ทำให้รู้สึกว่าเราเหมือนแฟนกันเลยนะ

“แล้วเธออยากให้มันไม่ใช่แค่เรื่อง ขำนิด ๆ มั้ย ?”

ในตอนแรกฉันคิดจะตอบตามสัญชาตญาณโดยไม่ได้ไตร่ตรองว่า 'อยากค่ะ' แต่ยังดีที่ยั้งปากไว้และฉุกคิดได้ทันท่วงทีว่าคีย์เวิร์ดมันแปลก

ครั้นทบทวนไปมาแล้วก็ทำได้แค่ก้มหน้ามองมือตนเองเท่านั้น

คำถามที่มีนัยยะแอบแฝงนี่มันอะไรกัน

เขาล้อเล่นหรือยังไง

ฉันไม่ได้อยากถูกเข้าใจผิดว่าเป็นแฟนเขาสักหน่อย

ฉันน่ะ ไม่คิดจะมีแฟนหรอกนะ

ฉันก้มมองหน้าขาตนเองบ้าง แอบชำเลืองมองหน้าจอสมาร์ตโฟนของพี่ใหญ่ที่เปิดแอปฯ แผนที่บ้าง มองเส้นทางผ่านกระจกใสด้านหน้าบ้าง เฝ้าคิดวนในหัวว่าควรจะพูดเรื่องที่จะต้องเลี้ยงข้าวดีมั้ย แต่เพราะคำพูดล่าสุดของพี่ใหญ่นั่นแหละที่ทำให้ฉันปิดปากเงียบ

หัวใจมันหวิวยังไงไม่รู้...

อาจเพราะมันเงียบมากไป หรือไม่ก็อาจเพราะหิวจนหมดแรง แม้ว่าฉันจะพยายามบอกตัวเองว่าให้ระวังตัวและถ่างตาไว้แค่ไหน แต่กลิ่นหอมในรถบวกกับแอร์เย็น ๆ ก็ทำให้เข้าสู่ห้วงนิทราโดยไม่ตั้งใจอยู่ดี

"หอม"

"..."

"หอม"

เสียงเรียกชื่อดังมาจากที่ไกลแสนไกลทำให้มุ่นคิ้ว แต่สติค่อนข้างจะพร่าเบลอจึงมองข้ามการเรียกขานก่อนพยายามซุกตัวเพื่อหลับต่อ หากทว่ามีมือที่มองไม่เห็นมาจับแขนแล้วเขย่าสองสามครั้ง

"ฮื้อ" นั่นสร้างความรำคาญซะจนต้องครางงึมงำอย่างขัดใจ

"ตื่น" เสียงทุ้มต่ำดังแว่วเข้ามาในหู พร้อมกันนั้นก็รู้สึกเจ็บตรงกลางหน้าผากราวกับถูกนิ้วดีดลงมา

"อย่านะ..." ฉันยกมือปัดอย่างรำคาญใจ ครั้นบังเอิญคว้า 'สิ่งที่เป็นต้นเหตุของอาการเจ็บหน้าผาก' ไว้ได้ ก็ใช้สองมือจับมันมากอดแนบทรวงอกพลางบ่นงึมงำอย่างคนที่ตกอยู่ในห้วงฝัน "อย่าดื้อนะ"

เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอ และการขานรับว่า "อืม"

จากนั้นทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบ สิ่งที่ฉันกอดไว้แนบอกขยับเคลื่อนไหวเล็กน้อย จากนั้นมันก็แน่นิ่ง ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีก ซึ่งคาดว่าฉันคงหลับไปอีกนานถ้าไม่ได้ยินเสียงฟ้าผ่าฟ้าร้องดังเปรี๊ยงซะก่อน

ฉันสะดุ้งเฮือก ถึงจะยังไม่ตื่นดีแต่ก็ตกใจมาก สิ่งแรกที่มองเห็นคือกระจกใสหน้ารถซึ่งมีหยาดฝนตกกระทบลงมาไม่ขาดสาย

ฝนตกงั้นเหรอ แล้วนี่เรา...

"หลับสบายมั้ย" ยังไม่ทันคิดอะไรต่อก็ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของพี่ใหญ่ ส่งผลให้รีบเบนสายตาไปยังทิศทางของต้นเสียงทันที

"พี่ใหญ่" เท่านั้นแหละ ฉันถึงกับตั้งสติและรีบตื่นให้เต็มตา

ตอนนี้ฉันยังอยู่ในรถของพี่ใหญ่เหมือนเดิม แถมเบาะยังถูกปรับให้เอนไปทางด้านหลังจนนอนสบายเป็นอย่างมากอีกด้วย บนตัวฉันมีเสื้อแขนยาวตัวใหญ่คลุมทับอยู่หนึ่งชั้น และที่สำคัญคือ... ฉันกำลังนอนกอดฝ่ามือแกร่งอยู่ ไม่ใช่กอดธรรมดานะ แต่เป็นการกอดแนบอกเลยด้วย

รีบปล่อยมือพี่ใหญ่ออกจนเป็นอิสระพร้อมเด้งตัวขึ้นนั่งทันควัน ริมฝีปากถูกขบเม้มเป็นเส้นตรง ในทรวงอกร้อนวาบเป็นเท่าทวี

"ข... ขอโทษค่ะ" ความอับอายทำให้หัวใจสั่นไหวระลอกใหญ่

ฉันควรระวังตัวให้มากกว่านี้สิ ไว้ใจพี่ใหญ่หรือก็ไม่ ทำไมถึงกล้าหลับในรถคันนี้ได้

ทำไมฉันถึงกล้าคว้ามือผู้ชายมากอดแนบอกอย่างนั้นล่ะ แล้วทำไมเขาไม่ดึงออก ปล่อยให้ฉันเอาเปรียบได้ยังไง

"ขอโทษทำไม" พี่ใหญ่ถามพร้อมสะบัดมือข้างที่เพิ่งจะเป็นอิสระสองสามทีเพื่อคลายเมื่อย

"คือว่า..." จะให้พูดได้ยังไงว่าขอโทษที่เอามือเขามากอดน่ะ ฉันสูดลมหายใจเข้าให้ลึก บอกตัวเองว่าเราเป็นผู้ใหญ่แล้วต้องเก็บอาการประหม่าและเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียนให้เป็น "แค่ขอโทษที่หลับค่ะ ทำไมฝนถึงตกได้... แล้วเรามาถึงคอนโดแล้วใช่มั้ย"

"ถึงนานแล้ว" นี่คือคำตอบจากคนตัวโต

ฉันรีบฉวยสมาร์ตโฟนมากดเปิดดูเวลา พอเห็นว่าตอนนี้ห้าทุ่มครึ่งแล้วก็ถึงกับอึ้งงันยิ่งกว่าเดิม ออกมาจากคอนโดดรีมตั้งแต่ยังไม่สองทุ่ม แต่พอเผลอหลับแล้วตื่นมาอีกทีคือใกล้จะเที่ยงคืนเลยเหรอ

"ทำไมดึกขนาดนี้" ฉันเอ่ยปากอย่างท้อแท้ กลั้นใจหันไปเผชิญหน้ากับอีกคนในรถ "ทำไมพี่ใหญ่ไม่ปลุกหอมคะ ทำไมปล่อยให้นอนนานขนาดนี้..."

ทำไมถึงปล่อยให้ฉันกอดมือเขาตั้งหลายชั่วโมงขนาดนี้ นี่ต่างหากที่ฉันคับข้องใจ

"อืม" คนตัวใหญ่ครางรับ ก่อนจะพยักหน้าเห็นด้วย "นอนนานจริง"

"..."

"ฟ้าไม่ผ่าคงไม่ตื่น"

"พี่ใหญ่ควรจะปลุกหอม..." ถ้าฉันไม่ตื่น เขาจะปล่อยให้นอนอยู่อย่างนี้หรือไง "น่าจะปลุกกันสักนิดนะคะ"

เขาเงียบไปหนึ่งอึดใจ ก่อนจะเอ่ยออกมา

"ฉันแค่ไม่อยากดื้อ"

ดื้ออะไรกัน

ใครไปว่าเขาดื้อเหรอ

หรือนี่จะเป็นวิธีที่เขาใช้พูดกับผู้หญิง...

จนแล้วจนรอดก็ไม่สามารถมองสบกับนัยน์ตาที่เหมือนจะแผ่ความเร่าร้อนตลอดเวลาได้อีก ถึงจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจและไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวไปบ้าง ถึงจะสงสัยว่าเขาพูดแบบนี้เพราะอะไร แต่ริมฝีปากกลับนิ่งสนิท ร่างกายก็นิ่งงัน ปล่อยให้หัวใจและลมหายใจเป็นเพียงสองสิ่งที่ยังขยับเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่อง

ส่วนพี่ใหญ่ก็ไม่ได้ขยายความต่อยอดในประโยคล่าสุดของตนเช่นกัน

ใบหูฉันได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย และในที่สุดเขาก็ถามออกมา

"พร้อมรึยัง ?"

"คะ ?" ครางถามอย่างแผ่วเบา

"เข้าคอนโด" เขาบอก

"อื้อ ค่ะ" ฉันโต้ตอบพลางมองห่าฝนด้านนอก คิดในใจได้แค่ว่าคงเปียกไม่เท่าไหร่หรอก แค่นิดเดียวเท่านั้นเอง ดังนั้นจึงขยับริมฝีปากอีกครั้ง "พี่ใหญ่ไม่ต้องลง..."

ดูท่าแล้วฉันจะพูดช้าไป เพราะตอนนี้พี่ใหญ่เปิดประตูเพื่อออกไปยืนนอกรถแล้ว เสียงฝนตกกระทบด้านนอกคงดังกลบเสียงฉันไปจนหมด ฉันเพิ่งจะสังเกตว่าในมือด้านขวาของพี่ใหญ่มีร่มสีดำคันหนึ่ง เขากำลังกางมันออกพร้อมเดินอ้อมมายังฝั่งฉัน ส่วนมือข้างซ้ายนั่นถือถุงสีขาวอยู่ด้วย

ที่จริงเมื่อกี้... ฉันแค่อยากจะบอกว่าเขาไม่ต้องลงไปก็ได้ เพราะฝนมันตก ปล่อยให้ฉันเข้าไปคนเดียว ส่วนตัวเขาก็ควรกลับไปพักผ่อนได้แล้ว

แต่คงไม่ทันสินะ

ด้วยไม่อยากล่าช้าจึงรีบเก็บสมาร์ตโฟนพลางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าจากเบาะหลัง พอพี่ใหญ่เปิดประตูให้ฉันก็กอดกระเป๋าใบโตไว้แนบอกพร้อมก้าวลงอย่างรวดเร็ว

ภายนอกฝนตกหนักกว่าที่คิดนะ ตกแบบสาดเสียเทเสียมากเลย

ฉันไม่ได้สังเกตว่าร่มสีดำคันนี้ใหญ่มากแค่ไหน แต่รู้แค่ว่ามันสามารถบดบังหยาดฝนให้ฉันได้ดีมาก ถ้าไม่รวมช่วงขาที่ป่วยการจะกำบังก็ถือว่าไม่เปียกเลยแม้แต่นิดเดียว

จนกระทั่งมาถึงอาคาร พี่ใหญ่ก็ขอคีย์การ์ดจากฉันเพื่อใช้เปิดประตูอัตโนมัติด้านหน้าคอนโด จากนั้นมือแกร่งก็ดันฉันเข้าไปก่อน ส่วนเขาจัดการกับร่มเสร็จถึงได้เดินตามฉันเข้ามาด้านใน

ตอนแรกฉันมัวแต่ก้มหน้าก้มตาจึงไม่ได้สังเกตอะไรมาก

พออยู่ในที่สว่าง กำลังจะหันไปขอบคุณจึงเห็นว่า... เขาเปียก

ยิ่งย้ายสายตาไปมองขนาดของร่มก็รู้สึกสลดใจ นี่มันคันเล็กมาก พอเหมาะสำหรับคนเดียวเท่านั้น แสดงว่าตัวเองแค่ถือร่มแล้วเอียงมาทางฉันหมดเลยสินะ

เสื้อกล้ามที่เขาสวมก็บาง แถมยังเปียกจนแนบเนื้ออีก

“พี่ใหญ่...” อาจเพราะฉันปกติดี แต่เขาทั้งถือร่มและเปียกปอนจึงรู้สึกว่าเราเป็นคนเห็นแก่ตัวมาก

“ถึงหน้าห้องค่อยชวนคุย” พี่ใหญ่ก้มลงมองตัวเลขบนคีย์การ์ดซึ่งถืออยู่ในมือข้างเดียวกับที่มีถุงสีขาว เดาว่าน่าจะเป็นถุงรักโลกร้อน

จากนั้นเขากวาดตามองไปโดยรอบ ก่อนเดินนำฉันไปยังหน้าลิฟต์

คาดว่าห้องพักคงหรูในระดับหนึ่งเพราะอยู่สูงมาก พอมาถึงหน้าห้องพักชั่วคราวพี่ใหญ่ก็ยื่นคีย์การ์ดมาให้ ฉันรีบรับมาพร้อมเหลือบมองเขา และไม่คิดว่าเขาจะยื่นถุงสีขาวมาให้ด้วย

“อะไรคะ” ฉันถาม

“ของกิน” อีกฝ่ายตอบพลางขยับถุงเพื่อเร่งให้ฉันรับไป

พอรับแล้วเปิดดูก็พบว่ามันคือข้าวกล่อง นม น้ำ แล้วก็ขนมปัง

“อันนี้คือ...” ซื้อให้เหรอ

“เธอยังไม่ได้กินข้าว” เขาตอบโดยรวม

“ไปซื้อมาตั้งแต่ตอนไหนคะ” เสียงเริ่มแผ่วเบาลง

“ตอนเธอหลับ” ร่างกำยำให้คำตอบ จากนั้นก็บุ้ยหน้าให้ฉันเข้าไปในห้อง “ไว้ค่อยเลี้ยงข้าววันหลัง ไปกินข้าวนอนได้แล้ว”

พูดไว้เท่านั้นก็เตรียมจะจากไป ขณะที่ฉันยืนมองคราบน้ำบริเวณพื้นที่เขาเคยยืน มองแผ่นหลังกว้างนั่น...

“พี่ใหญ่”

ฉันไม่ควรเรียกเขาไว้ ไม่ควรรั้งให้เขาหันกลับมามอง

แต่ดูผู้ชายตัวโตคนนี้สิ ทำไมต้องทำขนาดนี้ ดูสภาพเนื้อตัวและขาที่เลอะน้ำขังสกปรกสิ

ฉันไม่ไว้ใจผู้ชายเลย แต่ก็ไม่สามารถใจดำกับคนที่มีน้ำใจให้ฉันได้เช่นกัน

“เข้ามาล้างขาก่อนก็ได้ ไม่แน่ว่า... อีกสักพักฝนอาจจะเบาลงก็ได้ค่ะ” เสียงฉันช่างเบาแสนเบา

เป็นไปตามคาด ร่างกำยำที่เดินห่างออกไปหลายก้าวพลันหยุดเคลื่อนไหว ไม่นานก็หมุนตัวเดินกลับมาด้วยท่าทีปกติ

ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้พูดอะไรกัน แต่ฉันก็เดาออกว่าเขาตอบรับคำพูดฉันเป็นที่เรียบร้อย ฉันสะกดอาการประหม่าไว้ในอก ใช้คีย์การ์ดสีขาวเปิดประตูและเป็นฝ่ายเดินเข้าไปก่อน

เริ่มแรกภายในห้องค่อนข้างมืด ในตอนที่กำลังจะหยิบสมาร์ตโฟนมาส่องไฟเพื่อหาสวิตช์ แสงสว่างก็สาดส่องมาจากทางด้านหลังซะก่อน

ไม่ต้องหันไปมองก็พอเดาได้ว่าต้องเป็นฝีมือพี่ใหญ่แน่

ฉันหาสวิตช์ไฟเจอภายในเวลาไม่นาน เมื่อเปิดไฟแล้วจึงพบว่าห้องนี้มีขนาดใหญ่มาก อย่างน้อยก็ใหญ่กว่าห้องแบบสตูดิโอที่ฉันอยู่หลายเท่า แถมยังแยกสัดส่วนระหว่างห้องนอน ห้องน้ำ ครัว ห้องนั่งเล่นอีกต่างหาก

ฐานะทางบ้านของฉันไม่ได้ขัดสน แต่เดาว่าดรีมน่าจะมีฐานะมากทีเดียว

ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็เห็นว่าพี่ใหญ่เดินผ่านร่างฉันไปยังประตูบานหนึ่ง ใช้สายตาสอดส่องเข้าไปด้านในก่อนจะหันมามองฉัน

“มาล้างขา” เขาพูดอย่างนั้น

“พี่ใหญ่ล้างก่อนเลย” ไม่อยากเอาเปรียบเขาอีกแล้วน่ะ

“มาล้าง” ทว่าเขากลับเหลือบตามองช่วงขาของฉันที่มีส่วนเลอะเทอะน้ำโคลนเช่นกัน “เร็ว”

“อ่อ... อื้ม” ฉันเถียงกับใครไม่เก่งมาแต่ไหนแต่ไร ในเมื่ออีกฝ่ายยืนยันอย่างนั้นจึงเดินเอาของต่าง ๆ ไปวางบนโต๊ะหน้าโซฟา ก่อนจะเดินไปยังหน้าห้องน้ำซึ่งพี่ใหญ่ยังยืนอยู่

“โดนฝนรึเปล่า” ได้ยินเสียงทุ้มต่ำเอ่ยเป็นคำถาม

“...” ฉันส่ายหน้า จะโดนได้ยังไงในเมื่อเขากางร่มให้แต่ฉันน่ะ

ร่างสูงขยับออกห่างจากหน้าห้องน้ำหลังได้คำตอบ ส่วนฉันก็รีบเข้าไปล้างขา เท้า และมืออย่างรวดเร็ว

พอฉันออกมาพี่ใหญ่ก็เข้าไปล้างบ้าง ฉันใช้จังหวะนั้นเดินไปสำรวจห้องเพื่อดูว่าจะมีผ้าขนหนูเหลือไว้บ้างมั้ย ด้วยเห็นว่ามีอยู่ผืนหนึ่งจึงทักไลน์ไปขออนุญาตดรีมก่อน โชคดีที่ดรีมตอบไวมากว่า ใช้ได้จึงหยิบมันมาพาดบ่าไว้ เป็นเวลาเดียวกับที่พี่ใหญ่ใช้ห้องน้ำเสร็จพอดี

เส้นผมสีเข้มนั่นยังถูกเสยขึ้นเหมือนเดิม เสื้อที่เขาสวมก็ยังมีน้ำหยดอยู่บ้าง

เรายืนมองหน้ากัน ขณะที่ฉันกำลังจะส่งผ้าขนหนูไปให้เขาก็พูดมาอีก

“ขอถอดได้มั้ย”

“...คะ ?”

“ถอดเสื้อ”

เพราะมันเปียกสินะ ถ้าเขาไม่สบายขึ้นมาฉันต้องรู้สึกผิดไปมากกว่านี้แน่

ถึงตอนนี้อากาศจะไม่อบอ้าวเพราะฝนตก ทว่าบางสิ่งบางอย่างในตัวพี่ใหญ่กลับทำให้ฉันต้องเบี่ยงสายตาไปทางอื่นพร้อมกลืนความร้อนผ่าวลงคอ

“อื้อ” ชั่งใจสักพักจึงรับคำพร้อมยื่นผ้าเช็ดตัวไปให้เขา “ใช้อันนี้คลุมไว้แทนนะ”


120 P E R. )



 ●    ● ● ● ● ● ● ●
● T a l k 

22/5/2563 : พี่ใหญ่ใจดี ดำเลยอัพแถมให้
21/5/2563 : อัปแล้วจ้าาาาาาาาาาาา
20/5/2563 : แค่น้องสั่งแบบละเมอ พี่ก็พร้อมทำตาม 
18/5/2563 : พี่ใหญ่จ๋าาาาา เริ่มบุกจริง ๆ หรือแค่ยิงมุก 
17/5/2563 : รอเปิดห้อง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.547K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11,319 ความคิดเห็น

  1. #10040 TEAR (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 กันยายน 2563 / 14:05
    พี่ใหญ่แอบรุกเนียนๆสินะะ
    #10,040
    0
  2. #8514 Thungpang (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 02:14
    พี่ใหญ่โคตรน่ารัก!!
    #8,514
    0
  3. #8253 Jakkaran55 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2563 / 01:29
    ลุนแลงต่อใจมากค่ะพี่ใหญ่
    #8,253
    0
  4. #7229 อุอิ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 22:51

    น้องดูนุ่มนิ่มน่ารักมาอ่ะ

    #7,229
    0
  5. #6732 Airzaa1810 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 19:31
    ทำไมน้องหอมน่ารักน่าเอ็นดูจังลูกกกกกก
    #6,732
    0
  6. #6503 150221 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 09:08
    น่ารักกันดีนะ
    #6,503
    0
  7. #5293 LILIT.A (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2563 / 09:25

    แหมมมม ใหญ่เริ่มแรงอยู่นะนี่ แต่ยัยน้องน่ารักอะ

    #5,293
    0
  8. #4243 bbowi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2563 / 23:26
    ไรต์หายไปแล้ววว นักอ่านตัวน้อยๆคอยอยู่นะคะ🥺
    #4,243
    0
  9. #4234 doubleyy____ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 23:52
    ฮอตมากบ่ไหว
    #4,234
    0
  10. #4231 Memew888 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 22:13
    พี่ใหญ่จีบแล้วใช่ไหมคะ แสดงออกขนาดนี้ แต่น้องไม่รู้น้าาา
    #4,231
    0
  11. #4139 chomjun82 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 22:57

    ไม่ไหวใจบางไปหมดแล้วพี่ใหญ่

    #4,139
    0
  12. #4138 Oxide (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 21:46
    ยังค่ะ เค้าแค่ถอดเสื้อ เอาหูแนบประตูจนชาละ555
    #4,138
    0
  13. #4137 iinm (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 21:01
    แงงงงงงง จะถอดเสื้อก็ต้องขออนุญาตน้องก่อนเนอะ
    #4,137
    0
  14. #4136 nutt2780 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 20:53
    พี่ใหญ่อยากโชวของ ... อะเราว่า
    #4,136
    0
  15. #4135 JK_B0541 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 20:24
    เขิงง่ะ
    #4,135
    0
  16. #4134 Cream_2546 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 19:51
    พี่ใหญ่โซเดมฮอตตตตต
    #4,134
    0
  17. #4133 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:58
    เป็นเขินเลยยยยย
    #4,133
    0
  18. #4132 PondSongsamphant (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 18:51
    ถอดก่อนเลย ค่อยถาม
    #4,132
    0
  19. #4131 16.1.13 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 16:43
    พี่ใหญ่กร้าวใจมากกกด
    #4,131
    0
  20. #4130 moorung1996 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 15:55
    คนดีของน้องงงงง
    #4,130
    0
  21. #4129 DaniM. (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 15:52
    แสนดีมากพี่ใหญ่
    #4,129
    0
  22. #4128 ยืนฉี่ริมแม่น้ำ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 14:15
    5555555แหมมม สุภาพบุรุษให้ได้ตลอดด
    #4,128
    0
  23. #4127 sasitornged2540 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 09:32
    รออีบุ๊คแล้วค่าาา
    #4,127
    0
  24. #4126 fahsai-0012 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 08:59
    ดูแลดีจริงๆเลยน๊าาา
    #4,126
    0
  25. #4125 hanawinwin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 08:52
    เทคแคร์น้องขนาดนี้ต้องได้แล้วไหมใหญ่ เนียนมากเลยน้าาา
    #4,125
    0