[สนพ.ขึ้นหิ้ง] พญายมตกบ่วง [Yaoi / Boy's Love]

ตอนที่ 44 : ตกครั้งที่ ๔๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 41,952
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,445 ครั้ง
    7 ม.ค. 63


ตกครั้งที่ ๔๒


            ผมนั่งอยู่บนโซฟาเงียบๆ เพราะตรัยคุณหายตัวไปจากห้องโถง ผมคิดว่าเขาน่าจะไปดูผลงานความผิดพลาดของผม ระหว่างที่นั่งคอยผมรู้สึกอึดอัดใจมากเพราะครุ่นคิดไปต่างๆ นานาว่าจะเกิดอะไรกับตัวเองในอนาคต



            แต่สายตาผมดันเหลือบไปเห็นแฟ้มที่เขียนว่า แผนปรับปรุงนรกภูมิ ผมพยายามแล้วที่จะไม่สนใจ แต่มันช่างเย้ายวนให้มือผมหยิบไปเปิดอ่านเหลือเกิน ความอยากรู้เป็นจุดอ่อนและจุดแข็งของผู้คน หลายคนตายเพราะความอยากรู้และในขณะเดียวกันก็มีหลายคนที่ประสบความสำเร็จ



            ยังไงก็ตามผมตีมือตัวเองเอาไว้ ห้ามเสียมารยาท!



            “อยากอ่านเหรอ?”



            ผมสะดุ้งสุดตัว กลับมาเมื่อไหร่ ทำไมกลับมาเงียบๆ แบบนี้ เกิดผมตกใจ หัวใจวายตายจะทำยังไง เอ๊ะ ผมตายอยู่แล้วนี่ ช่างเถอะๆ



            “ก็...อยากรู้หน่อยๆ ครับ”



            ตรัยคุณนั่งลงที่โซฟา ตอนนี้เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ ไม่ติดกระดุมสามเม็ดบนเผยให้เห็นแผงอกรำไรๆ ดูเซ็กซี่อย่างร้ายกาจ เขานั่งไขว่ห้างทำให้เห็นชัดมากว่าขายาวแค่ไหน



            “ค่อยรู้ทีหลัง มาเคลียร์เรื่องความผิดพลาดกันก่อน”



            “ครับ”



            “มีคำถามหนึ่งข้อ คิดว่าข้อเรียกร้องของวิญญาณมาด้วยสาเหตุไหน เขาเรียกร้องในสิ่งที่เคยมีแต่หายไป หรือไม่เคยมีแต่อยากจะมีบ้าง”



            ผมส่ายหน้า “ไม่รู้ครับ” ผมไม่ได้ตรวจสอบเรื่องของวิญญาณดวงนี้ อา...ผมพลาดอีกแล้ว



            “ไม่แปลกใจที่โดนวิญญาณข่มขู่เรียกร้องขนาดนี้” ตรัยคุณถอนหายใจ “ฉันสามารถพาเขากลับไปที่จุดเดิมได้ แต่เขาไม่ยอมกลับ พอจะรู้หรือยังว่าสาเหตุไหน”



            “ไม่เคยมีแต่อยากมีบ้าง น่าจะข้อนี้ครับ”



            “อืม ทีนี้ว่าด้วยบทลงโทษกันดีกว่า”



            ผมกลั้นใจรอฟัง หัวใจในร่างทิพย์เต้นตึกตักๆ ราวกับมนุษย์ที่กำลังจะกระโดดบันจี้จั๊มพ์ มันหวาดเสียวเสียจนต้องสูดลมหายใจลึกๆ หลายครั้ง



            “เป็นเด็กฝึกงานไปอีกสิบปีค่อยกลับมาเป็นยมบาล”



            สิบปี สิบปีเองเหรอ “แค่สิบปี ไม่ได้พูดผิดใช่ไหมครับ”



            “อืม สิบปี”



            ผมยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ทำไมจะไม่ดีใจล่ะครับในเมื่อพ้นสิบปีไปแล้วผมก็เป็นยมบาลตามเดิม เวลาสิบปีอาจจะยาวนานสำหรับมนุษย์ แต่ไม่ใช่กับพวกเรา ตอนแรกผมยังคิดเลยว่าน่าจะโดนเด้งแล้วไม่ได้ตำแหน่งเดิมคืนด้วยซ้ำ



            ผมดีใจจริงๆ นะ



            “เรื่องที่อยู่ในแฟ้ม ไม่ใช่เรื่องลับอะไร เดี๋ยวก็จะประกาศ สุวรรณถ่ายเอกสารอยู่” ตรัยคุณดันแฟ้มมาไว้ตรงหน้าผม



            เท่าที่ผมอ่านดูคร่าวๆ เป็นการปรับโครงสร้างบุคลากร มีหลายคนได้เลื่อนชั้นเป็นยมบาล มีอัตราเงินเดือนที่สูงขึ้นสำหรับเด็กฝึกงาน มีการดึงตัววิญญาณที่จะไปเกิดใหม่ไว้ทำหน้าที่เจ้าพนักงานฝึกหัดหากไม่ต้องการไปเกิด ปรับลดค่าแรงของพาร์ทไทม์ชาวหิมพานต์ลงให้เท่ากับค่าแรงเด็กฝึกงาน เปลี่ยนวิธีพิจารณาโทษ เดี๋ยวนะ เปลี่ยนวิธีเหรอ...



            “อันนี้...ทำได้เหรอครับ”



            “อืม สมัยท้าววิรุฬหกเคยวัดจากบาปบุญว่าอะไรมากกว่า บาปมากลงนรกก่อน บุญมากขึ้นสวรรค์ก่อน แต่ท้าวยมราชคนก่อนไม่เอาด้วยเลยให้ตกนรกก่อนแล้วขึ้นสวรรค์ ตอนนี้วิญญาณบาปเลยล้นนรกอย่างที่เห็น ช่วงกลางปีจะพิจารณาโทษตามนี้ทันที น่าจะระบายวิญญาณทัน”



            “แล้วจะไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ”



            “ไม่หรอก ตอนฉันมาคนที่นี่ก็ทำใจแล้วว่าจะมีการเปลี่ยนแปลง เปลี่ยนในรอบเดียวดีกว่าค่อยๆ เปลี่ยนแล้วต้องทำใจหลายครั้ง”



            ผมพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ตรัยคุณพูดถูก ต่อให้ไม่ถูกก็ต้องถูกอยู่ดีแหละ ในเมื่อเขาเป็นเทพปกครองนรกภูมินี่นา



            “งั้นผมไปทำงานแล้วนะครับ”



            “วันนี้ยัง”



            “ทำไมครับ”



            “ยังไม่ได้ใส่ชุดแมวให้ฉันดูเลยนี่นา”



            ยังจะมาห่วงเรื่องแบบนี้อีก ผมเกลียดตรัยคุณจริงๆ นะ “ในถุงนั่นไม่มีชุดแมวครับ” ผมว่าด้วยรอยยิ้มอันภาคภูมิใจ ผมจำได้ว่าไม่มีชุดแมวอยู่ วันนี้ผมรอด!



            “รู้อยู่แล้วล่ะ” ตรัยคุณอมยิ้มมุมปาก ดูแล้วเป็นรอยยิ้มอันตรายมากสำหรับผม ยิ่งเห็นเขากดรอยยิ้มลึกๆ ที่มุมปากมากขึ้นเท่าไหร่ รอยยิ้มผมค่อยๆ จางลงจนกลายเป็นหน้าซีดแทน “ดังนั้น...ฉันเลยแวะซื้อมาด้วย”



...............................................

จาตุมหาราชิกา ดินแดนทิศใต้


            “อินทัช เมื่อคืนเราได้ยินเสียงเมี๊ยวๆ แต่มองอะไรไม่เห็น เธอเอาแมวมาเลี้ยงเหรอ”



            “เปล่าครับ”



            “แต่เราได้ยินเสียงเมี๊ยวๆ เหมือนแมวจริงๆ นะ” ท้าววิรุฬหกหันไปหาจิตติ “เธอก็ได้ยินเหมือนเราใช่ไหมจิตติ”



            “ขอรับท่านท้าว กระผมก็ได้ยิน เมี๊ยวทั้งคืนเลย กระผมเดินตามหาทั่ววังก็ไม่พบ”



            “นั่นสิ ถ้าเธอไม่ได้แอบเอาแมวมาเลี้ยง ทำไมต้องใช้มนตร์ปิดบังการมองเห็นที่วังของตัวเองด้วยล่ะ เราก็ชอบแมวนะ เอามาเล่นบ้างสิ”



            “แมวตัวนี้คงให้ท่านท้าวเล่นด้วยไม่ได้” ใบหน้าหล่อเหลาของท้าวยมราชองค์ใหม่ยกยิ้มจางๆ “เจ้าของแมวดุมาก ไม่ชอบให้ใครแตะ”



            “งกจริง เดี๋ยวเราจะเปิดฟาร์มแมว ถึงตอนนั้นเธออย่ามาแตะแมวของเราก็แล้วกัน”



            “ครับ”



            “ว่าแต่เจ้ายมตัวอ้วนไปไหนล่ะ เมื่อคืนพวกเธอกลับมาด้วยกันนี่นา หรือหนีไปทำงานแล้ว เราอุตส่าห์ให้จิตติไปซื้อข้าวกะเพราขาหมูที่โลกมนุษย์มาให้ เห็นช่วงนี้ซูบลงสองสามขีด”



            “ยังนอนอยู่ครับ” ดวงตาคู่คมเจอประกายความพึงพอใจลางๆ “มหรรณพ ตระกูลวิรูปักษ์ หมอนี่อยู่ฝ่ายไหน”



            “มีเรื่องอะไรน่าสนใจงั้นหรือ”



            “มีเผ่านาคมาสมัครทำพาร์ทไทม์เยอะมาก ส่วนมากตอบว่าถูกท่านมหรรณพส่งมาช่วยงานนรกภูมิ ผมสงสัยเจตนาเขาเท่านั้น”



            ท้าววิรุฬหกยักไหล่ “เด็กใต้ปกครองหัวกบฏของท้าววิรูปักษ์ อดีตศัตรูหัวใจธาดาของเรา ถ้าจะพูดเรื่องเส้นสาย เด็กนี่เป็นน้องเขยกษิติธรจ้าวอสุราองค์ปัจจุบัน จริงๆ ดูเหมือนไม่มีพิษภัยแต่ร้ายใช่เล่น แต่จะว่าไปแล้วคนที่ข้องเกี่ยวกับอสุรวงศ์ได้ไม่มีใครเรียบง่ายอย่างที่เห็นหรอก เธอก็น่าจะรู้ดีว่าศึกภายในพวกอสุราวุ่นวายขนาดไหน”



            “....”



            “ท้าวเวสสุวรรณกับท้าวตัวเขียวๆ ก็เคยโดนเด็กคนนี้แบล็กเมล์มาแล้ว เขาทำให้แม่ยายกับน้องเมียที่เป็นมนุษย์ได้รับพรอมตะอาศัยอยู่ในหิมพานต์ได้ เธอคิดว่ายังไงล่ะ”



            “กล้าดี”



            “แต่เล่นกับไฟ ไม่มีหรอกที่จะไม่ร้อนมือตัวเอง มีบางเรื่องที่มหรรณพเองยังไม่รู้ ที่จริงทุกคนยังไม่มีใครรู้หรอก แต่เราฉลาด เรารู้ทันท้าวตัวเขียวทุกเรื่องแหละ”



            “ท่านท้าวหมายถึงเรื่องอะไร”



            “ไอลวิล”


.................................................



            ผมดูนาฬิกาที่ผนัง ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงกว่าๆ แล้ว ผมรีบสวมชุดคลุวอาบน้ำลุกออกจากเตียงเพื่อตามหาชุดนอนเมื่อคืนว่าถูกตรัยคุณเหวี่ยงไปไว้ที่ตรงไหน โอเค เจอที่คาดผมแมวแล้ว ผมก้มลงส่องใต้เตียงเพื่อจะตามหาชุดที่เหลือ ผมไม่กล้าทิ้งไว้ให้อัปสรรับใช้มาเจอหรอกครับ



            แค่ต้องร้องเมี๊ยวๆ ทั้งคืนผมก็อายจะแย่อยู่แล้ว



            ตรัยคุณเดินเข้ามาในห้อง จากนั้นตรงไปนั่งที่โซฟาข้างหน้าต่าง เขารินเมรัยใส่แก้วแล้วดื่มเงียบๆ ยามของเหลวไหลผ่านลำคอ ดูมีเสน่ห์จนผมอยากลูบลูกกระเดือกเขาเบาๆ สักครั้ง จะว่าไปผมยังไม่เคยสัมผัสตรงนั้นเลย



            “ไอลวิลคือใคร”



            “อ๋อ เขาเป็นลูกบุญธรรมท่านกวินภพกับท่านมหรรณพครับ คุณเคยเจอพวกเขาที่โลกคนเป็น พวกเขาเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกับเรา”



            “อืม”



            “มีอะไรหรือเปล่าครับ”



            “มี แต่เป็นความลับ”



            “งั้นอย่าเล่าเลยครับ” ตอนนี้ผมไม่มีเวลาฟังหรอก ที่ใต้เตียงก็ไม่มี เขาเหวี่ยงไปไว้ที่ไหนกันนะ เอ๊ะ สีดำๆ ตรงใกล้ๆ หัวเตียง อ่า...ปลอกคอกระพรวนนี่นา ชุดล่ะ ชุดอยู่ไหน



            “เขาไม่มีอายุขัย แต่สาเหตุการตายผูกติดกับเงื่อนไขหนึ่งข้อ”



            ผมชะงัก เริ่มรู้สึกแล้วว่าความลับนี่อาจจะอันตราย หลักการเอาตัวรอดถูกงัดมาใช้ทันที “หยุดเล่าเถอะครับ ผมไม่กล้าฟังแล้ว”



            “เท่าที่ดู...ไอลวิลคือตัวประกันที่ติดระเบิดเวลา”



            ก็บอกว่าอย่าเล่าไง... ฮือออออ



            พอรู้แล้วผมก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา ทำไมตรัยคุณเป็นคนแบบนี้นะ ให้ผมอยู่แบบสงบๆ ไม่ได้หรือไง ทำไมต้องให้ผมรู้เรื่องนี้ด้วย



            “หานี่อยู่เหรอ” ในมือเจ้าของประโยคคำถามมีชุดนอนสั้นเสมอโคนขา ด้านหน้าผ่าเว้าเป็นรูปแมว แถมมีหางฟูฟ่องสีดำสนิทเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย้าหยอก



            ผมพยายามตะครุบด้วยใบหน้าที่เห่อร้อนไปหมด แต่คว้ายังไงก็คว้าได้แค่อากาศ วืดไปหมด



            “รู้นะว่าต้องทำยังไงถึงจะคืนให้”



            ผมนิ่ง ไม่ทำหรอก ไม่ ไม่เด็ดขาด ผมไม่ทำ! หัวเด็ดตีนขาดยังไงผมก็จะไม่ร้องเมี๊ยวๆ เหมือนแมวอีกแล้ว



            “อัปสรรับใช้จะเข้ามาเก็บห้องแล้ว”



            “เมี๊ยวววววว”


.............................................................................

ขอเตือนว่าอย่าดองนะคะ ใกล้จบแล้วน้าาาาาาาา

เกียมอัฐไว้เปย์ค่าอาหารแมวหย่งด้วยนะคะ #กอดแข้งกอดขา


ขอคอมเม้นท์เป็นกำลังใจหน่อยนะคะ ><


ถ้าเล่นทวิตก็ติด 

#พญายมตกบ่วง #ตรัยนนท์

ได้นะคะ หย่งช่างคนกากเข้าไปส่องตลอด ><


ติดตามการอัพเดทนิยายกันได้ที่

ทวิตเตอร์ https://twitter.com/SweetyLiqueur

เฟสบุ๊ก https://web.facebook.com/sweetyliqueur/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.445K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22,298 ความคิดเห็น

  1. #22298 Nanthara (@Nanthara) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2563 / 11:02
    อีพี่แกแกล้งน้องตลอดเลย5555555555555
    #22,298
    0
  2. #22290 29mildexo-l (@29mildexo-l) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2563 / 21:04
    รอค่าาาา
    #22,290
    0
  3. #22286 ginaphongsavhas (@ginaphongsavhas) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2563 / 21:42

    รอน้าาาาาาาา

    #22,286
    0
  4. #22282 Mildmimii (@Mildmimii) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2563 / 08:37
    คิดถึงมากๆเลยค่ะคุณไรท์ เราโตมากับชาวหิมพานต์ของคุณนะคะ ❤️
    #22,282
    0
  5. #22274 Khunp1 (@Khunp1) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 กันยายน 2563 / 22:17
    รอเปย์นะคะ แม้ว่าอาจจะนานแสนนาน
    #22,274
    0
  6. #22272 Meawaun (@th8dsri) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 11:48
    เพิ่งมาตามอ่านรวดเดียวไม่ได้หลับไม่ได้นอนเลยค่ะ 🤣
    #22,272
    0
  7. #22271 Dionysusssss (@supermanjunior) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 15 กันยายน 2563 / 02:02
    วนอ่านรอบที่30009281910391แล้วค่ะ พร้อมเปย์เปงค่าอาหารแมวแล้วด้วยค่ะ ฮือ รอนะคะ รอค่ะ นานแค่ไหนก็จะรอค่ะ 🥺😭💜 รีบๆมาหากันนะคะ หรือตะมาอีกทีเป็นรูปเล่มเลยก็ได้ค่ะ ฮือ
    #22,271
    0
  8. #22270 YuIn0 (@YuIn0) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 11 กันยายน 2563 / 19:48
    รอเปย์อยู่นะ
    #22,270
    0
  9. #22264 Rin1234567800 (@Rin1234567800) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 กันยายน 2563 / 00:36
    คิดถึงไรท์มากไรท์จ้ามาเถอะ
    #22,264
    0
  10. #22263 aomalisa (@aomalisa) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 19:58
    มาอัพต่อเถอะค่ะ มีรออ่านอยู้เด้อออออออ
    #22,263
    0
  11. #22261 ชาร์จแบต (@29062000) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 22:14

    ในที่สุดก็อ่านถึง ชอบมากและสนุกด้วย จะรอกลับมาต่อนะคะ
    #22,261
    0
  12. #22260 Rainjar1 (@Rainjar1) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 16:17

    ไรท์คะ กลับมาอัพเถอะค่ะ จะได้ต่อเรื่อง นู๋ไอ คิดถึงเจี๊ยบด้วย คิดถึงไรท์ด้วยค่ะ
    #22,260
    0
  13. #22259 pipepais (@pattarapornjara) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 15:45
    ฮืออออออคิดถึงมหรณรรพเลย พระเอกในดวงใจของเซตหิมพานนี้จริงๆ
    #22,259
    0
  14. #22256 wyfzyx1011 (@wyfzyx1011) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2563 / 19:04
    มีพูดถึงครอบครัวนาคด้วย แง้ คิดถึงนทีกวินค้าบ
    #22,256
    0
  15. #22255 Fahtuan9303 (@Fahtuan9303) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2563 / 07:00

    มาเถอะไรท์
    #22,255
    0
  16. #22252 YuIn0 (@YuIn0) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 18:59
    พี่ไตร ขี้แกล้งน้อง
    #22,252
    0
  17. #22244 MarshmelloJK (@v_whiterose) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2563 / 16:35
    รออีบุ๊กอยู่น้าาาสา
    #22,244
    0
  18. #22239 pattarapon (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 04:15

    รอนายมากกกก แต่ก็จะรอ 555

    #22,239
    0
  19. #22227 เบอรี่บี. (@ppnpatzz_) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2563 / 14:57
    รออยู่นะคะ🥺
    #22,227
    0
  20. #22226 salinishukul (@salinishukul) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 22:12
    รออยู่น้า
    #22,226
    0
  21. #22225 salinishukul (@salinishukul) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2563 / 22:12
    ไรท์มาต่อเถอะ
    #22,225
    0
  22. #22219 B1986 (@B1986) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 18:22
    คิดถึงนักเขียนนะคะ
    #22,219
    0
  23. #22208 RoseWindow (@RoseWindow) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 11:52
    อันนี้จะมีต่อไหมคะ
    #22,208
    0
  24. #22182 Mildmimii (@Mildmimii) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2563 / 04:23
    คิดถึงนะคะ
    #22,182
    0
  25. #22174 PantoPunta (@bakumanprince) (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 15:15
    วนแล้ว วนอีก
    #22,174
    0