[สนพ.ขึ้นหิ้ง] พญายมตกบ่วง [Yaoi / Boy's Love]

ตอนที่ 37 : ตกครั้งที่ ๓๕

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31,663
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5,064 ครั้ง
    10 พ.ย. 62


ตกครั้งที่ ๓๕



            ผมนึกย้อนไปเรื่องเก่าๆ ตอนที่อยู่บนโลกมนุษย์ ผมยังคงจำได้ทุกอย่างราวกับว่าคนในเรื่องราวนั้นไม่เคยหายไปไหน แต่ผมรู้ดีว่าผมกำลังปลอบใจตัวเองอยู่ หล่อเลี้ยงวันเวลาด้วยความหวังอันน้อยนิด จากความหวังอยากพบตรัยคุณสักครั้ง ตอนนี้ผมหวังแค่ได้เห็นว่าเขายังอยู่ ถึงเขาจะจำผมไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ผมยอมรับได้



            “นนท์ ถึงเวลาเธอแนะนำตัวแล้ว” เสียงหัวหน้าทีมเอ่ยขึ้นพร้อมกับสะกิด ทำให้ผมตื่นจากภวังค์ “เหลือเธอคนเดียว เร็วเข้า”



            “ผมเป็นยมทูตฝึกหัด ชื่อกฤตานนท์ครับ” ผมแนะนำตัวแล้วก้มหน้าลงเหมือนเดิม แสงออร่าของเทพชั้นปกครองนี่แสบตาจริงๆ ขนาดไม่มองตรงๆ ยังรู้สึกว่าตาพร่า



            เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้...



            ผมเงยหน้ามองร่างสูงใหญ่ที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ผมแน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาดหรือเห็นภาพหลอนเพราะคิดถึงมากเกินไป



            ตรัยคุณ!



            “นนท์ อย่า” เสียงกรุณากระซิบข้างหูผม ขณะที่ช่วยมิ่งขวัญล็อกตัวผมเอาไว้อย่างหนาแน่น



            ทำไมล่ะ นั่นตรัยคุณของผมนะ ผมตามหาเขามาตั้งนาน ตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าผมแล้ว ขอให้ผมได้สัมผัสสักนิดเถอะว่าผมไม่ได้ฝันไป



            “อย่าแตะต้องท้าวท่านนะนนท์ ท่านไม่ใช่คนนั้นของนนท์”



            ผมชะงักไปทั้งตัว มองร่างสูงที่อยู่ตรงหน้าอย่างเต็มสายตา ไม่ว่าจะความสูง ทรงผม คิ้ว ดวงตา จมูก ริมฝีปาก ยังคงเป็นใบหน้าที่ผมไม่มีวันลืมชั่วชีวิต



            ทว่ากลิ่นอายเทพที่ทรงอำนาจและแสงบารมีที่ศีรษะบอกผมว่ากรุณาพูดถูก เขาอาจจะไม่ใช่ตรัยคุณคนนั้นของผมอีกแล้วก็เป็นได้



            ฝ่ามือใหญ่วางที่ศีรษะของผม “เดี๋ยวค่อยคุยกัน”



            ผมขยับถอยโดยไม่ต้องมีใครบอกหรือควบคุม แสงบารมีของเขาเจิดจ้าเกินไปสำหรับผม ทำให้ผมมองไม่เห็นว่าเขาพูดประโยคนั้นด้วยสีหน้าหรือแววตาแบบไหน



            ตอนนี้ผมรู้สึกกลัวการต้องไปคุยกันกับเทพตรงหน้า ผมกลัวว่าการคุยครั้งนี้จะเป็นเรื่องที่ผมไม่ได้เตรียมใจจะรับฟังมาก่อน



            ผมยินดีตามหาตรัยคุณไปชั่วชีวิต แต่ไม่ยินดีที่จะ...เลิกรา



........................................................



            งานเลี้ยงยังไม่จบสำหรับพวกคนใหญ่คนโต แต่สำหรับเจ้าพนักงานและชาวหิมพานต์ที่ไม่สำคัญอะไรนั้นนับว่าจบแล้ว ถือว่ามาร่วมงานแล้ว ผมสับเท้าวิ่งกลับไปที่คอนโดที่พักของตัวเองแล้วลงกลอนอย่างหนาแน่น



            ผมจะทำยังไงดี เขาจำผมได้หรือจริงเปล่า จำได้ใช่ไหมว่าผมคือใคร หรือตอนนั้นที่วางมือบนศีรษะผม...แค่เพื่อปลอบใจผมเท่านั้นเอง



            เมื่อก่อนตรัยคุณเป็นมนุษย์ ผมเป็นยมทูตฝึกหัด สถานะเราต่างกันนิดหน่อย ยังพอยอมรับได้ แต่ตอนนี้ผมเป็นยมทูตฝึกหัดต๊อกต๋อย ส่วนเขากลายเป็นท้าวยมราช เทพชั้นปกครองที่เป็นหัวหน้างานคนใหม่ เป็นผู้ที่ไม่อาจเอื้อม



            เท่าที่ผมรู้มา เทพชั้นปกครองใช่ว่าจะเป็นกันได้ง่ายๆ เรื่องราวของเทพชั้นสูงมักจะถูกจับตามองและซุบซิบอยู่เสมอราวกับเป็นของว่างหลังอาหาร ถ้ามีคนขุดเรื่องของเรา เขาจะอับอายไหมที่ตอนเป็นมนุษย์เคยคบกับผม ผมจะทำให้ความเป็นเทพของเขาด่างพร้อยหรือเปล่า



            ที่สำคัญ ยังไม่มีเทพปกครององค์ไหนมีเทวีเป็นผู้ชาย ในอนาคตเขาอาจจะต้องแต่งงาน มีเทวีคู่บารมีเหมือนเทพองค์อื่น



            ผมไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนเพราะผมเอาแต่มุดอยู่ใต้ผ้าห่ม คลุมโปงราวกับอากาศในนรกภูมิหนาวถึงขั้นมีหิมะตก ด้านนอกมีเสียงเคาะประตู ครั้งแรกเป็นกรุณา ต่อมาเป็นมิ่งขวัญ อีกพักใหญ่ๆ เป็นเสียงหัวหน้าทีม



            ผมยังคงเงียบ อยากให้พวกเขาเข้าใจว่าผมหลับไปแล้ว



            ตอนนี้ ผมยังไม่พร้อมจะพบหน้าใครหรือถูกสอบถามโน้มน้าวอะไรทั้งนั้น ในหัวผมไม่มีเรื่องดีๆ สักนิด มีแต่เรื่องที่ว่าทุกคนมาเพื่อโน้มน้าวให้ผมไปพบท้าวยมราชและเลิกกันอย่างเงียบๆ ให้ผมปล่อยเขาไปสู่อนาคตที่ดี



            ผมไม่ได้คิดมากนะ แต่ในซีรีย์และละครที่ผมดู พระเอกและนางเอกมักจะต้องเลิกรากันเพราะความไม่เหมาะสม หรือไม่ก็ทางบ้านของพระเอกบีบคั้น!



            ในหัวผมมีแต่คำว่า เลิกกันเถอะ จากตรัยคุณลอยวนเต็มไปหมด



            ผมยังทำใจไม่ได้ ฮือออออออ



            ทว่ากลุ่มที่อยู่ด้านนอกยังไม่ละความพยายาม เรียกผมแล้วผมไม่เปิด พวกเขาก็ส่งข้อความเข้ามาในแท็ปเล็ตแทน ทั้งโทรไลน์ โทรเครือข่ายโทรศัพท์ ผมแอบปิดเครื่องหนีอีกตามเคย



            ฮืออออ ช่วยปล่อยผมไว้สักพักเถอะ ขอเวลาผมทำใจก่อน



            ในที่สุดคำขอในใจของผมก็ประสบผลสำเร็จ ผมได้อยู่เงียบๆ ตามลำพัง มีเวลาคิดถึงเรื่องเก่าๆ และดื่มด่ำกับความสุขที่เคยมี จนกระทั่งผมทำใจได้ว่า หนียังไงก็ไม่มีทางหนีไปได้ชั่วชีวิต ผมเลยเปิดแท็ปเล็ตดูเวลาและวันที่



            แย่แล้ว...



            ผมอยู่กับตัวเองถึงสามวัน นอกจากจะถูกบอกเลิกแล้วต้องถูกด่าด้วยแน่นอน ผมไม่ได้ยื่นลางานไว้เอาไว้ล่วงหน้า ทำแบบนี้มีสิทธิ์ถูกงดโบนัสของปีนี้แน่ๆ



            ผมแต่งตัวมาทำงานอย่างเนี๊ยบ แม้กระทั่งทรงผมยังเซ็ตอย่างบรรจง นี่เป็นความกล้าหาญอย่างหนึ่ง แม้จะถูกทิ้งแต่เราก็ไม่ได้สภาพแย่จนคนอื่นเอาไปนินทาได้



            ผมเข้าไปในสำนักงาน เสียงยมทูตยมบาลรุ่นพี่ที่จอแจกันเมื่อครู่เงียบสนิท ทุกคนมองผมด้วยสีหน้าแปลกพิกล



            ท่านสุวรรณที่เงยหน้าจากกองเอกสารบอกว่า “กฤตานนท์ ท่านที่อยู่ด้านในต้องการพบ” ท่านสุวรรณเอียงคอไปที่ทางเข้าโถงตุลาการ



            ไม่ใช่แค่ผมแต่ทุกคนที่นี่รู้ดีว่าทางไปโถงตุลาการ ระหว่างทางจะมีประตูที่ไม่สะดุดตากลมกลืนไปกับผนัง ด้านหลังประตูคือห้องใหญ่อีกหนึ่งห้อง เป็นห้องโถงสำหรับพูดคุยกับแขกชั้นสูงที่มาเยือนนรกภูมิ แต่น้อยครั้งมากที่ห้องนั้นจะถูกใช้งาน



            ผมกลืนน้ำลายลงในลำคอ พยายามรวบรวมความกล้าแล้วเดินไปตามทางที่ท่านสุวรรณแนะนำ สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ๆ ทั้งที่รู้ว่าสูดไปตัวเองก็ไม่มีลมหายใจ



            ผมเคาะประตู “กฤตานนท์ขอเข้าพบครับ”



            ประตูถูกเปิดออก ผมก้าวเข้าไปอย่างช้าๆ มองบรรยากาศรอบข้างด้วยความระมัดระวัง ห้องโถงนี้หรูหราอลังการ ไม่ว่าจะเป็นโซฟา เก้าอี้ ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ นอกจากนี้ยังมีหน้าต่างและภาพมายาด้านนอก เป็นภาพที่ไม่ได้เห็นกันบ่อยนักในนรกภูมิ



            ใครบางคนที่ผมคุ้นตาดีเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร ท้าวยมราชอยู่ในชุดสูทสีดำดูหล่อเหลาอย่างร้ายกาจ ดวงตาคมกริบหรี่มองผมด้วยสีหน้าที่ไม่บ่งบอกอารมณ์



            “คำว่าเดี๋ยวคุยกัน ทำไมต้องใช้เวลาถึงสามวัน”



            “ผมแค่ต้องการเวลาครับ” ผมตอบตามความจริง กุมมือยืนนิ่ง ก้มหน้าเล็กน้อยตามมารยาทเวลาพบผู้หลักผู้ใหญ่



            “เวลาอะไร?”



            “เวลาทำใจครับ”



            “ทำใจ? เรื่อง?”



            รู้อยู่แก่ใจยังจะถามคาดคั้น อยากฟังใช่ไหมล่ะ ไม่เหลือทางให้กันเดินเลยใช่ไหม ได้ ผมจะพูด! “ผมรู้ว่าเรื่องที่ผ่านมาของเราอาจจะทำให้ท่านท้าวเสียหาย ผมรู้ว่าถึงตอนนี้เราคงต้องเลิกกัน”



            “เลิก?”



            “ครับ ผมรู้ว่าท่านท้าวต้องเลิกกับผมแน่ๆ เรื่องสมัยท่านเป็นมนุษย์มันจบไปแล้ว ผมถึงได้ขอเวลาทำใจก่อนจะมาพบ”



            “สรุปคือเดินมาบอกเลิก?”



            “ครับ” ผมเอ่ยอย่างกล้าหาญ “ถ้าท่านท้าวรู้สึกเสียศักดิ์ศรี เอาเป็นว่าผมถูกท่านท้าวบอกเลิกก็ได้ครับ ในนี้มีแค่...” คำว่าเรากำลังจะออกจากปากผม แต่ผมดันหันไปพบท่านสุวานที่มีสีหน้าอิหลักอิเหลื่อเข้าซะก่อน



            แย่แล้ว ผมทำให้ท้าวยมราชเสียหน้า ฮือออออ



            “สุวาน”



            “ขอรับท่านท้าว เมื่อครู่กระผมไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น”



            “ออกไปก่อน เรื่องที่คุยค้างไว้ ค่อยมาคุยต่อพรุ่งนี้”



            ท่านสุวานแสดงวิชารวบแฟ้มกองใหญ่ด้วยมือข้างเดียวเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ผมแอบมองไปรอบๆ คราวนี้เหลือแค่ผมและเขาเท่านั้นจริงๆ



            “มานั่งนี่”



            ผมหย่อนก้นลงโซฟา แอบมองใบหน้าอีกฝ่ายเป็นระยะ เขายังคงนิ่งขรึมและดูเหมือนว่าคิ้วกำลังขมวดมุ่นไปด้วย



            “มีคนไปกล่อมให้เลิกหรือตัดสินใจเอง”



            “ไม่มีใครกล่อมผมครับ” ผมส่ายหน้า “แต่ผมรู้ว่าตัวเองในตอนนี้ไม่คู่ควร ท่านท้าวเองก็คงรู้สึกได้เหมือนกัน”



            “แล้วตอนฉันเป็นมนุษย์ ยมทูตฝึกหัดคู่ควรหรือไง?”



            “ก็...ไม่ครับ” ผมสลดหนักกว่าเดิม เรื่องราวของเรามันผิดตั้งแต่ตอนนั้นแล้วสินะ แต่ถ้าจะคิดบัญชีว่าเป็นความผิดย้อนหลัง ผมรู้สึกว่าไม่แฟร์กับผมเท่าไหร่นัก



            “แล้วทำไมกล้าเดาใจฉันส่งเดช”



            “ผม...”



            “คู่ควรหรือไม่ ฉันตัดสินใจเอง”



            “...”



            “มานี่”



            “ไป...ไปทำไมเหรอครับ”



            “มาให้กอดหน่อย คิดถึง”


....................................................................................................

มาตามเสียงเรียกร้อง สต็อกได้หมดลงเรียบร้อย แฮ่


ขอกำลังใจปั่นนิยายหน่อยนะคะ ><


ถ้าเล่นทวิตก็ติด 

#พญายมตกบ่วง #ตรัยนนท์

ได้นะคะ หย่งช่างคนกากเข้าไปส่องตลอด ><


ติดตามการอัพเดทนิยายกันได้ที่


ทวิตเตอร์

https://twitter.com/SweetyLiqueur

เฟสบุ๊ก

https://web.facebook.com/sweetyliqueur/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5.064K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22,298 ความคิดเห็น

  1. #22173 นินา (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2563 / 23:43

    น้อนนนน่าร้ากกกก เราก้อคิดถึงนะคะรอหนังสือน้อน

    #22,173
    0
  2. #22068 autoboyz (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 22:04
    งื้อออ กอดดดด
    #22,068
    0
  3. #22044 RRREYKIII (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2563 / 11:02
    ฮืออออออ พี่ตรัยยยนน
    #22,044
    0
  4. #22018 thequinn23 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:52
    โฮฮฮ มาให้กอดหน่อยคิดถึง ประโยคนี่เราเกือบจะเป็นลมไปแล้วนะคะ แงงงงง
    #22,018
    0
  5. #21992 mmaijii (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 00:19
    ฮือออ เค้ามาเพื่อน้องอ่ะๆๆ
    #21,992
    0
  6. #21991 mmaijii (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 00:19
    ฮือออ เค้ามาเพื่อน้องอ่ะๆๆ
    #21,991
    0
  7. #21985 nongmah123 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มกราคม 2563 / 15:21
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด ตาย! ตายไปเลย!!!
    #21,985
    0
  8. #21976 RRREYKIII (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 10:26
    ไม่ไหวแล้วววว
    เขินหนักมากอะ
    #21,976
    0
  9. #21923 PareWaPkh (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 10:20
    โอ๊ยใจบางงงง
    #21,923
    0
  10. #21853 G_D_G_errard (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 12:02
    ง่าาาาาาา มาให้กอดหน่อย คิดถึง ง่าาาาาาาาาาาาา
    #21,853
    0
  11. #21574 0828863327 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 10:39
    โอ๊ยยยย ขนาดเป็นท่านท้าวยมราช ยังมีโมเม้นท์หวาน
    #21,574
    0
  12. #21560 pinkheavenpinku (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 08:02
    มาให้กอดหน่อย คิดถึง

    มาให้กอดหน่อย คิดถึง
    มาให้กอดหน่อย คิดถึง

    มาให้กอดหน่อย คิดถึง
    #21,560
    0
  13. #21213 UchihaSorashi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 23:24
    บ้าเอ๊ย
    #21,213
    0
  14. #21171 Fluffycowvy (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2562 / 23:20
    กรี้ดแฮปปี้หรือนี้ ดีใจมากค่าาาาา
    #21,171
    0
  15. #20610 exolbenben (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2562 / 14:25
    กี้ดดดดดดด-บ้าเอ้ยยยย-บ้าๆๆๆๆๆ
    #20,610
    0
  16. #20586 1972-7219 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 15:08
    สุวานไม่เห็นอะไรทั้งนั้นนนน
    #20,586
    0
  17. #20531 yoonmoonoi (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2562 / 07:45
    คิดถึงๆๆๆๆๆ งื้อ
    #20,531
    0
  18. #20510 NapatMukngoen (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 22:15
    อ่านเม้นอื่นเค้าเขินจอนบอกคิดถึง ทำไมเราร้องว่ะะ แงง
    #20,510
    0
  19. #20436 Fa-eal (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 02:02
    3วันผ่านไปคลุกตัวนานไปลูกพี่ตรัยไม่อ้อมค้อมอ่ะมาตรงมาก
    #20,436
    0
  20. #20355 magis (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:45
    อุแง้

    แค่คำว่าคิดถึงคพเดียวมันเพนฟินนนน
    #20,355
    0
  21. #20327 nannapas331 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 19:54
    คิดถึงคำเดียวเป็นเขิน
    #20,327
    0
  22. #20018 nutnutthira (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 17:31
    น้อง มโนไปไกลมากเลยลู๊กกก 555
    #20,018
    0
  23. #20015 nammu-hits (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2562 / 23:46
    กุจะบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ โอ้ยแม่
    #20,015
    0
  24. #19503 notdo (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 22:20
    อยากจะกรี๊ดให้บ้านแตก แม่ขาเค้าเจอกันแล้ว คือดีใจมากๆเลยจริงๆนะ อยากจะร้องไห้แทนนนท์มากๆ ดีใจด้วยนะ
    #19,503
    0
  25. #19464 mook-naka (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 16:32
    น้ำตาจะแตกก ฮือออออ
    #19,464
    0