[สนพ.ขึ้นหิ้ง] พญายมตกบ่วง [Yaoi / Boy's Love]

ตอนที่ 34 : ตกครั้งที่ ๓๒

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28,206
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,435 ครั้ง
    30 ต.ค. 62


ตกครั้งที่ ๓๒

 


           หนึ่งเดือนแล้วที่ลีโอและฟานไม่ได้กลับมาที่บ้าน ผมรู้สึกเหงานิดหน่อยเพราะตั้งแต่มาอยู่ที่โลกมนุษย์ ผมค่อนข้างชินกับการเห็นสองคนนั้นอยู่ด้วย ครั้นจะถามตรัยคุณก็ไม่กล้าเพราะช่วงนี้เขาเหมือนจะงานยุ่งมากๆ ยุ่งจนไม่ไปมหาวิทยาลัยด้วยซ้ำ



            มีมนุษย์สูงวัยคนหนึ่งแวะมาหาเขาช่วงเย็นอาทิตย์ละสองครั้ง ตรัยคุณบอกกับผมแค่ว่าคนที่มาคือผู้จัดการมรดก ผมคิดว่าการที่ตรัยคุณเรียกเขามา น่าจะเป็นการเริ่มถอนตัวออกจากวงการอันตราย ดีแล้วล่ะ สิ่งที่ผมกลัวจะได้ไม่เกิดขึ้น



            ผมเสิร์ชกูเกิ้ลเรื่องประเทศที่น่าอยู่ที่สุด สวิสเซอร์แลนด์เป็นตัวเลือกที่น่าสนใจมาก ผมคิดว่าตรัยคุณควรไปอยู่ที่นั่นแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ผมว่าทริปไปเที่ยวญี่ปุ่นของผมควรยกเลิกก่อนเพื่อเก็บวิญญาณเพิ่มไปสวิสเซอร์แลนด์แทน ดังนั้นผมจึงไม่ได้บอกตรัยคุณเรื่องที่อยากไปเที่ยวต่างประเทศกับเขาสักครั้งก่อนจะถูกเรียกตัวกลับแดนต้นสังกัด



            “ทำอะไร” ตรัยคุณค้ำคางกับไหล่ของผม น่าจะเห็นแล้วล่ะว่าผมทำอะไรอยู่



            “ผมอยากให้คุณไปอยู่ที่นี่ ผมดูแผนที่โลกแล้ว มันไกลมากๆ พวกเขาน่าจะหาคุณไม่เจอ” ระหว่างที่ดูประเทศ ผมก็ดูแผนที่โลกไปด้วย ผมมั่นใจว่ายังไงก็ไม่มีใครตามเจอเขาแน่นอน



            “ชอบที่นั่นเหรอ”



            “สวยดีครับ” ผมพูดตามรีวิวที่เห็น แต่ได้อ่านมาเหมือนกันว่าค่าครองชีพสูงมาก แต่ไม่น่ามีปัญหาสำหรับตรัยคุณหรอก



            “ถ้ามีโอกาส...จะไป”



            ผมหยิกตรัยคุณไม่เบาไม่แรง “อย่าพูดเป็นลางไม่ดีครับ ผมถือ” ลางสังหรณ์เป็นเรื่องลี้ลับมากๆ เป็นอะไรที่ไม่มีใครเข้าใจและเข้าถึง ขนาดหัวหน้าทีมผมยังบอกเลยว่า ห้ามคิดเรื่องวิญญาณหลบหนีก่อนไปรับ เพราะกลัวว่าวิญญาณจะหลบหนีพ้นจริงๆ “คุณต้องไปได้แน่นอน”



            ตรัยคุณไม่พูดอะไร เขาแค่สอดมือเข้ามากอดเอวผม จากนั้นบีบและเขย่าพุงผมเล่นเหมือนกำลังเช็คว่าหนาหรือบางกว่าเดิม ทำเอาผมหน้าแดงไปหมด



            “ถ้าผอมลง ฉันจะปวดใจมาก”



            ใบหน้าผมยิ่งแดงกว่าเดิม คนอะไรชอบให้ชาวบ้านเขาอ้วน นิสัยแปลกๆ “ผมอยากผอมเหมือนเดิมนะครับ” พูดแล้วก็สะเทือนใจ อาหารแต่ละมื้อไม่เป็นใจให้ผมผอมสักนิด



            “ผอมแล้วไม่นุ่มมือ” ตรัยคุณเอ่ย มือยังคงสาละวนกับการเขย่าพุงผมไม่เลิก “มีน้ำมีนวลสิดี ชาวบ้านเขาจะได้รู้ว่าผัวเลี้ยงดี”



            ไม่ไหว ผมอยากระเบิดตัวตายตรงนี้ ได้ยินคำว่าผัวออกจากปากตรัยคุณทีไร ผมรู้สึกเขินอายทุกครั้ง ไม่ว่ายังไงก็ไม่ชิน



            “มื้อดึกจะกินอะไร”



            ผมยู่หน้า คนอื่นเขากินข้าวเช้าเที่ยงเย็น แต่ตรัยคุณชอบชวนผมกินมื้อดึก เดือนนึงต้องมีสักสิบวันแหละที่ผมได้กินมื้อดึก “กินก๋วยเตี๋ยวก็ได้ครับ” ผมเลิกกับข้าวขาหมูมาพักหนึ่งแล้วล่ะ



            “อาบน้ำแต่งตัวรอ คุยธุระเสร็จจะพาไป”



            ประมาณสามทุ่ม ตรัยคุณก็พาผมออกจากบ้านไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านแห่งหนึ่ง เรากินอยู่พักนึงตรัยคุณก็เดินไปเข้าห้องน้ำที่อยู่ด้านหลังร้าน เขาโทรหาผมให้เดินตามออกไปเงียบๆ ผมไม่ลืมที่จะวางเงินค่าก๋วยเตี๋ยวไว้ที่โต๊ะ



            ห้องน้ำมีห้องเดียว เรียกผมมาทำไม มันเข้าด้วยกันไม่ได้ ผมไม่ได้ปวดหนักปวดเบาอะไรด้วยซ้ำ ยังไม่ทันที่ผมจะได้ถามอะไรตรัยคุณก็ฉวยข้อมือพาผมเดินไปเร็วๆ เพื่อออกหลังร้าน ผมถึงได้สังเกตว่าตอนนี้ตรัยคุณเอาฮู๊ดที่ติดกับเสื้อแขนยาวมาปิดศีรษะ



            เขากำลังพาผมวิ่ง เราวิ่งในเส้นทางที่ค่อนข้างซับซ้อนมาถึงสถานที่ผู้คนพลุกพล่านเพราะเป็นตลาดกลางคืน เขาพาผมเดินปะปนกับผู้คน ตรัยคุณถอดเสื้อแขนยาวทิ้งและซื้อตัวใหม่สวม ผมเห็นเขาพกเงินสดเป็นฟ่อนเลยทีเดียว



            ผมเองก็เปลี่ยนเสื้อ ได้เสื้อสีดำตัวใหญ่มาสวมทับเสื้อเดิมที่ใส่ออกจากบ้าน ได้หมวกใบนึงด้วย



            “อย่าหันไปมอง”



            “ครับ”



            “เดินปกติ อย่ามีพิรุธ”



            ผมจะค้านว่าต่อให้เดินปกติยังไง ความสูงของตรัยคุณก็สะดุดตาคนอยู่ดี แต่พอมองไปด้านหน้า หนุ่มผิวขาวมากมายที่ไม่ได้พูดภาษาไทยก็ทำให้ความสูงของตรัยคุณดูปกติขึ้นมาบ้าง ผมเคยได้ยินมาเหมือนกันว่าตลาดกลางคืนที่นี่ คนจีนมาเที่ยวเยอะ



            มีรถตู้สีดำที่ผมจำได้ว่าเป็นรถลูกน้องของตรัยคุณมาจอดอยู่ไม่ไกล พวกเขาดึงใครไม่รู้สองคนขึ้นรถ จากนั้นก็มีรถมอเตอร์ไซค์สี่ห้าคันขับตามออกไป ตรัยคุณมองซ้ายขวาแวบหนึ่งแล้วพาผมขึ้นรถแท็กซี่ที่มีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนหน้า



            “แค่ติดไปลงสี่แยก” ตรัยคุณยื่นเงินให้ผู้ชายคนนั้น เขาจึงเงียบไม่พูดอะไร หรือเขาเงียบเพราะเห็นปืนที่เอวตรัยคุณก็ไม่ทราบ ผมที่นั่งอยู่ตรงกลางค่อนข้างกระอักกระอ่วนเพราะกลิ่นปลาหมึกย่างที่ลุงคนขับกิน กลิ่นสุดยอดจริงๆ



            พอมาถึงสี่แยกตรัยคุณก็พาผมลง ไปเคาะประตูรถแท็กซี่ที่มีป้ายว่างที่ติดไฟแดงอยู่ จากนั้นให้คนขับพาไปส่งที่โรงแรมเล็กๆ มีคนดูแลเป็นคุณลุงสูงอายุท่าทางใจดี ตรัยคุณสำรวจห้องกับบรรยากาศรอบข้าง น่าจะปลอดภัยแล้วเขาถึงนั่งลงที่เตียงพลางถอนหายใจเบาๆ



            “สองคนที่ถูกดึงไปขึ้นรถจะเป็นอะไรไหมครับ”



            ตรัยคุณส่ายหน้า “ตอนนี้ส่งลงข้างทางแล้ว”



            “พวกพี่เขาไม่น่าดึงคนผิด ไม่งั้นเราคงถึงบ้านแล้ว” มารับแต่รับผิดตัว นี่ถ้าเป็นเจ้าพนักงานรับวิญญาณผิดนะ งานเข้าแบบมหากาพย์ความซวยเลยทีเดียว



            “ตั้งใจให้ดึงผิด” ตรัยคุณบอก เขาอธิบาย “ถ้าไม่เบี่ยงเบนความสนใจ ป่านนี้เราคงไม่ได้มานั่งคุยกันที่นี่”



            “พวกเขามาตามจับคุณใช่ไหมครับ”



            ตรัยคุณแค่นหัวเราะหึหึในลำคอ เป็นอันว่ายอมรับและไม่อธิบายต่อ แต่ผมกลับกังวลเอามากๆ แล้วแบบนี้ตรัยคุณจะหนีไปต่างประเทศได้ไหม ขนาดมากินก๋วยเตี๋ยวพวกนั้นยังตามพบ ผมเริ่มหนักใจแล้วว่าคงหลบหนีไม่ง่าย



            จะว่าไปผมก็รู้สึกเจ็บเท้ามาก ตอนที่วิ่งผมใส่รองเท้าแตะ มีบางจังหวะที่ผมวิ่งแล้วรองเท้ามันลื่นขึ้นมาอยู่ที่ข้อเท้าของผม จังหวะที่เดินตลาดคือผมค่อยๆ ใช้เท้าอีกข้างหนีบลง ผมยกเท้าตัวเองขึ้นมาดู ถลอกเยอะเหมือนกัน



            ตรัยคุณมองแวบหนึ่ง เขาเดินออกไปด้านนอก ประมาณห้านาทีก็กลับมาพร้อมกล่องปฐมพยาบาลในมือ น่าจะยืมมาจากคุณลุงที่ส่วนต้อนรับของโรงแรม



            ผ้าผืนเล็กที่เอาไว้เช็ดศีรษะถูกตรัยคุณเอาไปชุบน้ำ เขานั่งลงที่พื้นห้อง จับเท้าของผมเช็ดอย่างแผ่วเบา เมื่อสะอาดไม่มีคราบสกปรกแล้วก็ตามด้วยสำลีชุบแอลกอฮอล์ ปิดพลาสเตอร์เป็นอันจบการทำแผล ที่จริงผมว่าไม่ต้องถึงขั้นทำแผลหรอก



            อีกอย่าง ผมไม่อยากเห็นเขามองเท้าของผมด้วยแววตารู้สึกผิด



            สำหรับผม การรักใครสักคน ผมหวังแค่ว่าเขาจะสบายดี มีความสุข ไม่ต้องเจ็บปวดหรือลำบาก ผมว่าตรัยคุณก็คงคิดเหมือนกัน



            “ขอโทษที่ทำให้ลำบาก”



            ผมส่ายหน้า “นิดเดียวเองครับ” ผมคิดบางอย่างในใจเล็กน้อย พูดหรือไม่พูดดี เอาวะ พูดก็พูด! ผมตัดสินใจเด็ดขาดว่าต้องลองทำสักครั้งในชีวิตตอนที่ยังมีโอกาส “ผมเจ็บแบบนี้คงเดินไม่ไหว กลับถึงบ้านคุณต้องอุ้มผมนะ”



            ผมแค่อยากอ้อนเขาบ้าง...เท่านั้นเอง



            ตรัยคุณยกยิ้มจางๆ ที่มุมปาก พยักหน้ารับ “อ้วนขนาดนี้ อุ้มทีปวดหลังแน่ๆ”



            ผมมองค้อน ตรัยคุณก็ยังเป็นตรัยคุณที่ชอบแกล้งผมเสมอ!



......................................................



            ผมกับตรัยคุณได้กลับบ้านในวันที่สองหลังการหลบหนี แน่นอนว่าไม่ใช่รถที่บ้านมารับแต่ตรัยคุณเรียกแกรบคาร์มาต่างหาก ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานผมอดชื่นชมไม่ได้ว่าสมองตรัยคุณยังคงเหนือชั้นกว่าผมอยู่ดี อาจจะเป็นเพราะเขาพบเจอเรื่องแบบนี้มาหลายต่อหลายครั้งก็เป็นได้ เลยสามารถรับมือได้อย่างสงบนิ่งกว่าผม ถ้าเป็นผมน่ะเหรอ ผมก็คงโทรเรียกรถที่บ้านมารับ แหะๆ



            ตรัยคุณอุ้มผมลงจากรถตามที่ได้สัญญาไว้ ผมมองเสี้ยวใบหน้าหล่อเหลาปานเทพของเขาอย่างเคลิบเคลิ้ม หน้าตาคนเรานี่ทำร้ายคนรอบข้างได้จริงๆ



            “อ๊ะ” ผมหวีดร้องด้วยความตกใจ มือคว้ารอบคอเขาพลางหลับตาปี๋ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ผมลืมตาขึ้นมองค้อน เมื่อกี้ตรัยคุณทำเหมือนจะปล่อยผมลง แต่เขาแค่ยิ้มจางๆ เหมือนพอใจที่แกล้งผมได้สำเร็จเท่านั้น ยัง...ยังจะหัวเราะในลำคออีก



            “กลัวเหรอ ไม่ยักรู้ว่ายมทูตกลัวความสูงแค่นี้”



            “ผมตกใจต่างหาก ไม่ได้กลัวสักนิด” ผมตอบอย่างหนักแน่นเพื่อรักษาหน้าตาของเจ้าพนักงานไม่ให้ถูกมนุษย์หัวเราะเยาะ



            จังหวะที่ผมกำลังจะแก้ตัวเพิ่ม ผมกับตรัยคุณก็หยุดชะงักมองเงาร่างของคนคุ้นเคยที่ไม่ได้พบหน้ากันมาเดือนกว่า



            ลีโอ



            ในมือของลีโอมีแก้วสีอำพัน ขวดเหล้าราคาแพงที่ฟานเคยบอกว่าขวดนี้ห้าแสนถูกเปิดเหลือเพียงครึ่ง เขามองผมกับตรัยคุณอย่างเงียบเชียบ ตรัยคุณก็ค่อยๆ วางผมลง แววตาของตรัยคุณสงบนิ่งพอๆ กับบรรยากาศรอบกาย



            “สักแก้วไหม” ลีโอถาม



            ตรัยคุณเดินไปนั่งลงที่โซฟา รับแก้วที่ลีโอรินให้ น้ำสีอำพันไหลผ่านริมฝีปากและลูกกระเดือกที่เด่นชัดตามแบบฉบับผู้ชายที่มีเสน่ห์



            “พวกข้างนอกปลดอาวุธกู ไม่ยอมให้เข้าบ้านถ้ามีอาวุธในตัว ระแวงแม้กระทั่งกูแล้วเหรอตรัย”



            “รักษาความปลอดภัยตามกฎ”



            ลีโอหัวเราะในลำคอเหมือนได้ฟังเรื่องที่น่าขำที่สุดในชีวิต เป็นเสียงหัวเราะที่มีความเจ็บปวดเจืออยู่ในนั้น ผมที่ยืนฟังยังรู้สึกสะท้อนใจไปด้วย



            “ขอเหตุผลดีๆ สักข้อ ให้กูได้รู้หน่อยเถอะว่ามึงกับกูเดินมาถึงจุดนี้ได้ยังไง จุดที่มึงไม่สนใจความเป็นความตายของฟาน จุดที่กูต้องเลือกว่าจะรักษาใครไว้”



            “เลือกฟาน...นั่นคือสิ่งที่มึงควรทำ”



...........................................................

ไม่มีอะไรจะทอล์ก มีแค่ตัวอีโมจิค่ะ ฮ่าาาาาาา

(´・ω・`)


แอบรออ่านคอมเม้นท์อยู่นะคะ


ถ้าเล่นทวิตก็ติด 

#พญายมตกบ่วง #ตรัยนนท์

ได้นะคะ หย่งช่างคนกากเข้าไปส่องตลอด ><


ติดตามข่าวสารอัพเดทนิยายได้ที่


ทวิตเตอร์

https://twitter.com/SweetyLiqueur

เฟสบุ๊ก

https://web.facebook.com/sweetyliqueur/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.435K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22,298 ความคิดเห็น

  1. #22102 Nnok2012 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 09:31
    เอ่อออออ
    #22,102
    0
  2. #22036 AoengMB (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:26
    ฟานตายไม่ได้ แต่ตรัยต้องตายอยู่แล้ว แง
    #22,036
    0
  3. #21920 PareWaPkh (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 10:00
    เจ็บเลยย
    #21,920
    0
  4. #21850 G_D_G_errard (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 11:46
    ม่าแล้วววววว
    #21,850
    0
  5. #21557 pinkheavenpinku (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 07:46
    สงสารทุกคนจัง
    #21,557
    0
  6. #21499 eannysrr (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2562 / 14:19

    เกียมมาม่าแล้ววว

    #21,499
    0
  7. #21210 jiranyalove (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 21:40
    จะดราม่าแล้วอ่อออฮรือออออทำใจไม่ได้ๆๆๆๆ
    #21,210
    0
  8. #20433 Fa-eal (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 01:38
    ดราม่าเป็นวงกว้าง
    #20,433
    0
  9. #20340 magis (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 20:29
    บีบหัวใจเหลือเกินนนนน

    ขอให้หมดทุกข์หมดโศกเร็วๆนะ
    #20,340
    0
  10. #19526 PaPa9 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2562 / 17:16
    เห้อ

    -คนๆนั้นน่ะ เลวเชี่ยๆ
    #19,526
    0
  11. #18931 kallmelnwz (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 01:28
    หนุนั่งกอดเข่าแล้วนะแม่
    #18,931
    0
  12. #18878 iamcherry2403 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 12:28
    What!!!
    #18,878
    0
  13. #18798 ben-a11137 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 03:04
    ไม่นะแมมมมมม่ หนูก็ไม่อยากให้ฟานเป็นอะไรไป

    แงงงงง
    #18,798
    0
  14. #18766 Babymay_Yessir (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:27

    ฟานนนนน
    #18,766
    0
  15. #18441 porapha (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 22:29
    แงแงงง ฟานเป็นอะไร ใจเย็นๆ
    #18,441
    0
  16. #18405 0621398980 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 08:18
    แงง ชั้นเครียด
    #18,405
    0
  17. #18276 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 21:01

    เกิดอะไรขึ้นกับฟานเริ่มเครียดแล้วใช่มั้ย

    #18,276
    0
  18. #17653 s-m-blue (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 01:18
    ว่าแล้ว ว่าพวกมันต้องเล่นงานฟานแน่ๆ
    #17,653
    0
  19. #17280 poopo555 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 23:52
    ฮือออออออออ
    #17,280
    0
  20. #16630 HaeMay (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 22:00
    ลีโอจะไม่ทำร้ายตรัยคุณใช่มั้ย แล้วฟานเป็นอะไร น่าติดตามม
    #16,630
    0
  21. #16587 ทาสน้องยม (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2562 / 06:03

    จะม่าแล้วใช่ไหมฮือออออ

    #16,587
    0
  22. #16460 eveymin (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 07:39
    เกิดอะไรขึ้นกับฟาน
    #16,460
    0
  23. #16415 puddingmailk (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2562 / 00:43
    ประโยคตรัยคุณนี้เด็ดทุกคำจริงๆ
    #16,415
    0
  24. #16382 SpinIce (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 23:04
    เกิดอะไรขึ้นแงงง สู้ๆ นะคั้บไรท์ เป็นกำลังใจให้เสมอๆ เรย เพิ่งเข้ามาอ่านผลงานไรท์ครั้งแรกด้วยฮับ ไรท์เขียนดีมากๆ เรย ภาษาลื่นไหลไม่อ่านยาก สบายๆ และตลกมาก และนัยๆ ก็ซ่อนปมเยอะแยะให้น่าติดตามสุดๆ ขอบคุณและยินดีที่ได้เจอนะฮับ จู๊บบบ 😘✌
    #16,382
    0
  25. #15843 fhai1995 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 09:26
    เครียดค่ะ
    #15,843
    0