[สนพ.ขึ้นหิ้ง] พญายมตกบ่วง [Yaoi / Boy's Love]

ตอนที่ 25 : ตกครั้งที่ ๒๓

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33,818
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3,964 ครั้ง
    24 ส.ค. 62



ตกครั้งที่ ๒๓



            หากจะถามว่าผมทำอะไรอยู่ ณ ตอนนี้ บอกได้คำเดียวครับว่ามาชดใช้บาปในใจที่โกหกรุ่นพี่ไพฑูรย์ เขาเป็นรุ่นพี่สอนงานผม คอยดูแลตั้งแต่ผมยังทำอะไรไม่เป็นจนกระทั่งปีกกล้าขาแข็ง แต่ล่าสุดที่พบกันผมกลับโกหกเขา ผมยิ่งรู้สึกผิดเป็นเท่าทวี



            ทุกท่านคงจะจำได้ว่าผมอยู่ในกลุ่มเที่ยววัดทำบุญ เมื่อหลายวันก่อนผมเห็นโพสบอกบุญว่ามีวัดเล็กๆ ไม่ไกลจากกรุงเทพต้องซ่อมแซม ดังนั้นผมจึงโผล่ที่นี่โดยมีชายชุดดำสองสามคนขับรถมาส่งและรอรับกลับ แต่ผมแอบเห็นนะว่าพวกเขาไม่ได้ไปไหน เฝ้ามองผมเขม็งเหมือนกลัวผมหาย อันที่จริงควรคิดสิว่าผมจะหายไปทำไม ไม่มีที่ไหนให้ผมไปทั้งนั้นแหละ



            แสงแดดยามเที่ยงตรงเป็นอะไรที่ร้อนแผดเผาผิวหนังมาก แม้กระทั่งร่างทิพย์ของผมยังดูอ่อนด้อยไปเลยเมื่อเหงื่อไหลไคลย้อย พระอาทิตย์ทำงานหนักเกินไปแล้ว ผมอยากให้พระจันทร์ทำงานหนักอย่างท่านบ้างจัง...



            เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นตรัยคุณที่โทรมา ผมเม้มริมฝีปากว่าจะรับดีไหม ผ่านมาตั้งหลายวันเขาไม่โทรหาผมสักครั้ง ในขณะที่ผมนั่งเฝ้าโทรศัพท์และแอบหวังว่าจะมีสักครั้งที่เขาโทรหรือส่งข้อความมา ชั่งใจอยู่สักพักผมก็กดรับ



            ปลายสายเสียงเข้มค่อนข้างดุ “นนท์ อยู่ไหน?



            “อยู่วัดครับ”



            “ไปทำอะไร”



            “ซ่อมโบสถ์ครับ”



            “เอาดีๆ”



            “ก็ผมมาช่วยช่างซ่อมโบสถ์จริงๆ หลังคาโบสถ์รั่ว ผมเลยมาช่วย เนี่ย ผมอยู่บนหลังคาโบสถ์ด้วย แดดร้อนมากๆ



            “ถ้าตกลงมา เตะซ้ำนะ”



            “งั้นผมลงก็ได้...



            ตรัยคุณยังคงเป็นมนุษย์ที่น่ากลัว ผมว่าอย่าเสี่ยงดื้อแล้วโดนเตะเลยจะดีกว่า แหะๆ ผมว่าเขาคงไม่ได้แค่ขู่หรอก



            หลังล่ำลาสมาชิกในกลุ่มทำบุญแล้ว ประมาณสามชั่วโมงผมก็กลับมาถึงบ้าน ชายชุดดำเปิดประตูให้ผมลงจากรถ ผมเงยหน้ามองบ้านที่หรูหราราวกับวังแล้วถอนหายใจเบาๆ ที่ถูกเรียกกลับมานี่ผมก็ไม่รู้ว่าพวกเขากลับมาหรือยัง หรือตรัยคุณแค่ไม่อยากให้ผมออกจากบ้าน



            ผมหันไปโบกมือทักทายลุงเจ้าที่ จากนั้นสาวเท้าเข้าไปในบ้าน



            เฮ้อ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าบ้านหลังนี้มันใหญ่เกินไป



            เหงา...มากๆ เลย



            ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังจากห้องออกกำลังกายที่อยู่ชั้นล่าง บ้านนี้มีห้องมากมายเลยมีหนึ่งห้องใหญ่ๆ ประมาณห้องรับแขกที่พวกตรัยคุณเอาเครื่องออกกำลังกายมาไว้อย่างละสองชิ้น นี่เป็นสาเหตุที่พวกเขายังหุ่นดีแม้ไม่เข้าฟิตเนส ถ้าเป็นผม ผมก็คงไม่เข้าในเมื่อมีครบแล้วที่บ้าน



            นี่คือหนึ่งในห้องที่ผมรู้ว่ามีแต่ไม่เคยเข้า เคยแต่เปิดประตูดูข้าวของด้านในเท่านั้น



            เมื่อเปิดประตู ภาพที่ผมเห็นคือฟานกำลังวิ่งบนลู่วิ่งอย่างเอาเป็นเอาตาย ส่วนบนเวทีมวยขนาดพอดี ตรัยคุณและลีโออยู่บนนั้น พวกเขาใส่อุปกรณ์เหมือนพวกนักมวยอาชีพต่อยกันอยู่ข้างบน ตรัยคุณหันมามองผมแวบหนึ่งแล้วหันไปสนใจชกกับลีโอต่อ



            ดีจัง เขากลับมาแล้ว



            “พอแค่นี้ก่อน” ประมาณสามนาทีได้ตรัยคุณถึงเอ่ยออกมา เขาถอดยางกันฟัน เฮดการ์ด และนวมออก เนื่องจากไม่ได้สวมเสื้อจึงทำให้เห็นผิวเนียนละเอียดมีรอยแดงปรากฏอยู่



            ลีโอก็สภาพไม่แตกต่างกันมากนัก



            “ต่างหูหลุด” ลีโอก้มลงหยิบต่างหูกลมสีดำคล้ายๆ พวกเข็มหมุดให้ตรัยคุณ เขาพยักหน้ารับมากำใส่มือไว้ ไม่ได้สวมกลับทันที



            จะว่าไป ผมก็ไม่เคยเห็นตรัยคุณเปลี่ยนลวดลายต่างหูสักครั้ง เขาเจาะหูข้างขวาแค่รูเดียว ใส่ต่างหูข้างเดียว บนโต๊ะเครื่องแป้งก็ไม่มีต่างหูสำรองอันอื่น ในขณะที่แฟชั่นทุกวันนี้ผู้ชายนิยมใส่ต่างหูหลายอัน ที่ผมเคยเห็นผ่านตามาแค่หูข้างเดียวก็ใส่กันตั้งสามชิ้น



            “ขอแอลกอฮอล์กับสำลี อยู่ที่ตู้ยาติดผนังด้านหลัง” ตรัยคุณหันมาบอกผม ผมหันหลังกลับไปก็พบตู้ยาเล็กๆ มียาสามัญประจำบ้านหลายชนิดอยู่ในนั้น ผมหยิบขวดแอลกอฮอล์สีฟ้าและสำลีออกมาแล้วยื่นให้ เพิ่งสังเกตว่าที่มุมปากของร่างสูงมีรอยฟกช้ำ



            “ทีหน้าทีหลังอย่าต่อยโดนหน้ากันสิครับ” ผมหันไปบอกลีโอ คงจะเริ่มต่อยกันตั้งแต่ยังใส่เฮดการ์ดไม่เรียบร้อยแน่เลย



            ลีโอเพียงเม้มริมฝีปาก ไม่พูดอะไร แน่ะ ผมพูดถูกล่ะสิถึงไม่เถียง



            ตรัยคุณเองก็ไม่พูดอะไรต่อ เขาแค่เอาสำลีชุบแอลกอฮอล์แล้วเช็ดต่างหูให้สะอาด ก่อนจะใส่ไว้ที่เดิมบนใบหู



            “แล้วทำไมถึงต่อยกันล่ะครับ”



            “ก็แค่กีฬา ออกกำลังกายไปเรื่อย ไม่ได้ต่อยมวยนานแล้วเหมือนกัน” ตรัยคุณตอบเสียงราบเรียบ ก่อนจะยิ้มจางๆ เขาเพียงยกมือลูบศีรษะผมแล้วเดินนำออกไปจากห้อง



            ผมเดินตามออกไป ระหว่างนั้นได้ยินเสียงแผ่วเขาของลีโอที่คุยกับฟานว่า



            “ออกกำลังกายบ้าอะไร วันนี้ขาดแค่ปริ้นท์รูปอเล็กซ์มาใส่หน้าฉัน”



            “เอาน่า ไอ้หลี่มันเห็นตรัยขัดหูขัดตามานาน พอตาแก่ป่วย มีเหรอมันจะไม่ฉวยโอกาสหาเรื่อง”



            อเล็กซ์ ไอ้หลี่ พวกเขาเป็นใคร ผมเดาว่าน่าจะเป็นศัตรูของตรัยคุณนั่นแหละ ผมอดไม่ได้ที่จะหนักใจ อาชีพของตรัยคุณน่ะสามารถมีศัตรูได้มากมาย



            ถ้าเขายังพัวพันกับเรื่องน่ากลัว ไม่มีใครรับประกันอนาคตได้หรอก



            ผมแอบคิดถึงแท็ปเล็ตของผมจัง อยากรู้เหมือนกันว่าเขาจะอายุเท่าไหร่



            ผมเดินเข้าไปในห้องนอน ที่โต๊ะทำงานมีถุงหรูหราแบบใส่ข้าวของแบรนด์เนมอยู่เกือบสิบถุง ผมชะโงกดูพบว่าเป็นเสื้อผ้าไม่ใช่ชุดนอนสยองขวัญก็โล่งใจ



            “ของฝาก” ตรัยคุณที่นั่งบนเก้าอี้ทำงานบอก



            “แพงไหมครับ” ถ้าแพงผมก็ไม่กล้ารับ ทุกวันนี้ก็กินฟรีอยู่ฟรี แถมยังมีเงินใช้ไม่ขาดมือ บอกตามตรงว่าบางครั้งอะไรที่มากไปผมก็เกรงใจ



            “ไม่หรอก ของมือสอง”



            “แต่ป้ายราคา...”



            “ของไม่ผ่านคิวซี ร้านลืมตัดป้าย หักราคาออก 75% มั้ง”



            ได้ยินแบบนี้ผมก็โล่งใจ เห็นตัวเลขกับสกุลเงินเป็นดอลล่าห์แล้วหวาดเสียว ผมรื้อค้นดูส่วนมากก็เป็นเสื้อผ้า เข็มขัด น้ำหอม และรองเท้าสามคู่



            “ขอบคุณครับ”



            “งอนไหมที่ฉันไม่ได้โทรหา”



            ผมชะงัก “ก็มีบ้างครับ” โกหกไปตรัยคุณก็สรรหาวิธีทำให้ผมยอมรับอยู่ดี ดังนั้นยอมรับตั้งแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า



            “แล้วทำไมไม่โทรมาเอง”



            “ผมกลัวคุณกำลังยุ่ง” ใครบอกว่าผมไม่อยากโทรล่ะ แต่เพราะรู้ว่าตรัยคุณไปธุระ ผมถึงได้ไม่โทร กลัวว่าตัวเองจะรบกวนเวลาหรือโทรไปถูกจังหวะที่เขายุ่ง ดังนั้นผมเลยเลือกที่จะเป็นฝ่ายรอให้เขาติดต่อมาเมื่อเขาว่างต่างหาก



            หรือเขาเองก็รอให้ผมโทรหา? มิน่าล่ะ ต่างฝ่ายต่างเลือกจะรอ สุดท้ายกลายเป็นว่าไม่มีใครโทรก่อน ผมอดโมโหตัวเองไม่ได้ ถ้ารู้ว่าเขาจะรอผมคงโทรก่อนแล้ว



            ตรัยคุณคว้าเอวและดึงผมเข้าไปนั่งบนตัก ใบหน้าหล่อเหลาแนบกับซอกคอของผม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มและแนวกรามชวนจั๊กจี้ ผมแอบสยิวเบาๆ



            “คิดถึง”



            ผมเองก็คิดถึงคุณ...มากๆ



            “วันนี้มีกินเลี้ยงที่ร้านหมูกระทะ คนที่ดูแลเฟสกลุ่มทำบุญเป็นเจ้าของร้าน น้าเขาบอกว่าจะเลี้ยงคนที่ไปช่วยทำบุญวันนี้ ผมไปได้ไหมครับ” ผมล้วงโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดโพสทำบุญให้ดู คนดูแลกลุ่มเป็นผู้หญิงอายุราวๆ สี่สิบ เธอชวนผมไปที่ร้านก่อนผมจะกลับมาที่นี่ ผมลังเลไม่รู้ว่าจะไปได้หรือเปล่า เลยยังไม่ได้รับปาก



            นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ผมขอออกจากบ้านด้วยเรื่องของตัวเองมั้ง



            “อยากไปจริงๆ หรือแค่ไปตามมารยาท”



            “ผมอยากไปนะ คืออย่างน้อยผมก็คุยกับคนในกลุ่มรู้เรื่อง ล่าสุดพี่คนนึงแนะนำให้ผมฟัง...” ผมเล่า ให้ตรัยคุณฟังว่าเป็นหลวงพ่อชื่อดังท่านหนึ่ง มีคลิปอัพโหลดในยูทูป ผมเข้าไปดูคร่าวๆ แล้วพบว่าหัวข้อแต่ละเรื่องของหลวงพ่อน่าสนใจมาก



            ตรัยคุณหยิบโทรศัพท์ผมเลื่อนดูหัวข้อในคลิปต่างๆ ที่ถูกอัพโหลด จากนั้นก็ส่งโทรศัพท์คืนมาที่มือผมโดยไม่สนใจจะเข้าไปฟัง



            “ร้านหมูกระทะอยู่แถวปทุม ถ้าจะไปเดี๋ยวไปส่ง”



            “ขอบคุณครับ”



            “ทำบุญแล้วมากินหมูกระทะ สรุปได้บาปหรือบุญ?”



            ผมชะงักค้าง...



            “ล้อเล่นน่า”



            ถึงตรัยคุณจะบอกว่าล้อเล่น แต่ผมคิดตามไปแล้วอ่ะว่าที่ทำมาจะได้บาปหรือบุญ ไอ้ตัวผมก็ไม่รู้ด้วยสิว่าผลที่ได้จะไปทางไหน



            ครุ่นคิดตั้งแต่จากบ้านมาถึงที่ร้านผมก็สรุปไม่ได้



            เมื่อเจ้ามือเป็นเจ้าของร้าน กลุ่มพวกเราเลยนั่งโต๊ะที่ต่อยาวจนพอกับจำนวนคนที่มา คุยสัพเพเหระกันเรื่องครั้งหน้าจะทำอะไร มีพี่สาวคนหนึ่งเสนอเรื่องบริจาคข้าวของเครื่องใช้ไปที่โรงเรียนบนดอย



            ผมหันไปมองตรัยคุณที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ เขานั่งกินตามลำพัง เมื่อรู้ว่าผมมองเขาก็ยกหมูชิ้นใหญ่กระดิกไปมาคล้ายจะยั่วให้ผมตบะแตก ริมฝีปากเขายกยิ้มจางๆ แล้วยัดหมูที่ย่างจนหอมกรุ่นเข้าไปในปาก เคี้ยวด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข ผมกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างห้ามไม่ไหว



            ไม่ ผมต้องไม่หวั่นไหวไปกับการยั่วยุของตรัยคุณ



            ผมนึกถึงพุทธองค์ที่ถูกมารผจญหลายต่อหลายครั้ง ท่านยังอดทนและผ่านพ้นไปได้ ผมในฐานะสาวกแม้จะปลายแถวต้องทำได้ อย่างน้อยก็มื้อนี้!



            สรุปหมูกระทะมื้อนี้ ผมกินแค่ผักกับวุ้นเส้น



            ฮือออออออออ



............................................................


ตรัยคุณนี่นอกจากเป็นภัยสังคมแล้วยังเป็นมารผจญน้องอีก

รู้ไหมว่าไปร้านหมูกระทะแล้วไม่กล้ากินหมูมันทรมานใจน้องขนาดไหน

ฮ่าาาาาาาาาา


รออ่านคอมเม้นท์เยียวยาหัวใจ

จะมีใครใจดีเม้นท์มั้ยน้าาาาาา    (´・ω・`)


ถ้าเล่นทวิตก็ติด 

#พญายมตกบ่วง #ตรัยนนท์

ได้นะคะ หย่งช่างคนกากเข้าไปส่องตลอด ><


ติดต่อสอบถาม  พูดคุยกันได้ที่


ทวิตเตอร์

https://twitter.com/SweetyLiqueur

เฟสบุ๊ก

https://web.facebook.com/sweetyliqueur/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3.964K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22,295 ความคิดเห็น

  1. #22247 YuIn0 (@YuIn0) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 13:58
    เอ็นดูลูก น้องนนท์ มาๆ พี่กอดๆ
    #22,247
    0
  2. #22149 pong6718 (@pong6718) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 22:32
    น้องงงโถ เรื่องกินมันเรื่องใหญ่หนูอย่าไปยอมลูก555
    #22,149
    0
  3. #22096 LFNii (@Nnok2012) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 23:16
    สงสารน้องมาก
    #22,096
    0
  4. #21911 kiki3k (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 08:39
    น่ารักกกกก
    #21,911
    0
  5. #21548 14:03 (@pinkheavenpinku) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2562 / 05:21
    รอให้อีกคนโทรหาเลยไม่ได้โทรคุยกันเลย งืออ
    #21,548
    0
  6. #21474 Unchali (@Unchali) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2562 / 20:28
    โถ่วๆๆๆๆ น้องนนนท์ของพี่ 55555
    #21,474
    0
  7. #21207 AunGG (@jiranyalove) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2562 / 20:02
    อ่านแล้วหิว555555566666666
    #21,207
    0
  8. #20490 panik (@panik) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 17:11
    สงสารรรรรร5555555555
    #20,490
    0
  9. #20401 Fa-Miin (@Fa-eal) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2562 / 22:25
    เป็นจริงเป็นจังน่านักจัง
    #20,401
    0
  10. #19967 Aunnabell'z (@inooballza) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2562 / 14:52
    งื้อออ น้องงง กินเถอะลูกกก
    #19,967
    0
  11. #19488 Nitto_OuranHC (@notdo) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 20:08
    รู้สึกตรัยคุณร้ายสุดก็วันนี้แหละวะ
    #19,488
    0
  12. #18922 kallmelnwz (@kallmelnwz) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 23:13
    อย่าไปกลัวอ้วนลูก ในที่นี้ไม่มีคำว่าอ้วนหรอก เราแค่มีน้ำมีนวล
    #18,922
    0
  13. #18767 Benyapa Thubtimnak (@ben-a11137) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:32
    น้องลูกกก

    ทรมานสุดก็ร้านหมูกะทะเนี่ยแหละลูกกก

    55555555
    #18,767
    0
  14. #18445 siriporn60529 (@siriporn60529) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 23:03

    หย่งส่องก็ตอบบ้างนะค่ะ
    #18,445
    0
  15. #17235 Lucky-Puppy (@poopo555) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 23:00
    น้องงงงง อย่าแกล้งน้องงง
    #17,235
    0
  16. #15805 林小兰 (@dear4318) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 18:23
    น้องไม่ได้กินหมูเลย555
    #15,805
    0
  17. #14965 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 23:01

    เอ็นดูน้องจิง

    #14,965
    0
  18. #14653 kim0119 (@kim0119) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 22:37
    โถ่น้องนนท์ เอ็งลูววววว คนอยากกินก็ไม่ได้กินเนอะ 55555555
    #14,653
    0
  19. #14614 Pearpear1992 (@Pearpear1992) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 18:24
    แกล้งน้องงงงง
    #14,614
    0
  20. #14599 finnjae (@finnjae) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 21:51
    สงสารน้องอีกแล้ววว ไปร้านหมูกระทะแต่อดกินหมู แง 5555555555
    #14,599
    0
  21. #14514 toei224 (@toei224) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 19:05
    สงสารน้องงงง
    #14,514
    0
  22. #14456 ลายหมึก (@sunonwater) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 08:57
    โอ๊ยลูก สงสารกินวุ้นเส้น
    #14,456
    0
  23. #14166 Ployly (@princessployly) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:54
    ขำตรงมารผจญน้อง555
    #14,166
    0
  24. #14083 omuya (@omuya) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 20:51
    โธ่ๆๆๆ นังหนู
    #14,083
    0
  25. #13813 Mmelody__ (@pimpika-68) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 07:28
    แง เอ็นดูน้อง กินแค่ผักกับวุ้นเส้นที่ร้านหมูกะทะเนี่ยนะ น้องงงงงงง
    #13,813
    0