[สนพ.ขึ้นหิ้ง] พญายมตกบ่วง [Yaoi / Boy's Love]

ตอนที่ 11 : ตกครั้งที่ ๑๐

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 43,985
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,678 ครั้ง
    6 ก.ค. 62


ตกครั้งที่ ๑๐

 


            ตรัยคุณพาผมเข้าไปในห้างสรรพสินค้า เขาพาผมมาที่ร้านขายโทรศัพท์แห่งหนึ่ง ถามว่าใช้เป็นไหม เป็นสิ ก็เหมือนแท็ปเล็ตเจ้าพนักงานแหละ เพียงแค่มันโทรออกได้โดยไม่ผ่านแอพพลิเคชั่น แต่ละรุ่นราคาเอาเรื่องมากๆ พนักงานพูดจนน้ำลายแตกฟองว่าใช้อะไรได้บ้าง ดียังไง



            โทรศัพท์ก็แค่เอาไว้ติดต่อและมีลูกเล่นนิดหน่อยก็พอแล้วมั้งครับ กล้องสองสามตัวนี่เอามาทำไม ผมจะมีกี่หน้าให้ถ่ายภาพกัน เครื่องละพันกว่าบาทก็พอแล้วล่ะ



            จังหวะที่ผมจะคว้ายี่ห้ออมตะที่เคยเห็นผ่านตาตั้งแต่สมัยทำงานเป็นยมทูตฝึกหัดใหม่ๆ ตรัยคุณตีมือผมดังเพี๊ยะ



            “ทำอะไร”



            “ก็จะเอาเครื่องนี้ไงครับ”



            “เลือกใหม่”



            ทำไมต้องทำเสียงดุด้วย ผมยู่ปาก



            ผมจับที่ราคาสามพันกว่าบาท จับแบบระแวงด้วยว่าเขาจะตีมือผมอีก สายตาของเขายังดูไม่พอใจ ผมเลยจับที่ราคาสูงขึ้นเรื่อยๆ จนมาถึงสี่หมื่นกว่าบาท เขาจึงดูเหมือนพอใจ “ผมต้องจ่ายคืนหรือเปล่า” คือผมต้องการเครื่องละพันไง สี่หมื่นนี่ผมเจ็บปวดใจเกินไป ไม่กล้าถอนเงินมาซื้อหรอก



            ถ้าต้องจ่ายคืน ผมจะยอมให้เขาตีมือผมอีกสามครั้ง ยังไงผมก็จะกลับไปเอาเครื่องละพันกว่าบาทของผม



            “คืน...”



            นั่นไง “งั้นตีมือผมอีกสามครั้งเถอะ ผมจะกลับไปเอาเครื่องนั้น”



            “ทำไมชอบพูดแทรก” ตรัยคุณบีบปากผมอีกแล้ว แถมยังจับโยกซ้ายโยกขวาด้วย ทำไมชอบบีบปากผมนัก จะโกรธเขาก็กลัวเขาบาปเพิ่ม เฮ้อ... “คืนเป็นอย่างอื่น”



            มือของเขายังไม่ปล่อยริมฝีปากของผม ผมถามเขาด้วยสายตาว่าคืนเป็นอะไร



            “คิดออกแล้วจะบอก”



            จากนั้นตรัยคุณก็พาผมไปที่ร้านเครือข่ายโทรศัพท์ จัดการเปิดซิมและทำอะไรอีกสองสามอย่าง ผมนั่งรอที่เก้าอี้ มองไปรอบๆ แบบคนไม่มีอะไรทำ พอออกจากร้านนั้นก็ไปต่อที่ร้านเสื้อผ้า ผมก็อยู่เงียบๆ คนเดียวอีกตามเคย นั่งค้ำคางมองตรัยคุณหยิบตัวนั้นตัวนี้



            พอเห็นเขาหยิบเสื้อผ้าขนาดเล็กที่ไม่ใช่ไซส์ตัวเอง สีสันหรือก็สดใสแบบที่ผมไม่เคยเห็นตรัยคุณใส่มาก่อน ผมก็อยากบอกเขาว่าคุณใส่ไม่ได้หรอก แต่ก็ไม่กล้าพูดเพราะกลัวเขาเคือง ในใจเขาอาจจะชอบอะไรที่มันน่ารักแบบนี้ก็ได้ อารมณ์แบบใส่ไม่ได้...ได้มองก็ยังดี         



            “ชอบชุดนอนแบบไหน”



            ถามผมในฐานะคนนอนห้องเดียวกันงั้นเหรอ “เอาแบบที่คุณชอบเถอะครับ” จะใส่อะไรนอนก็ไม่ต้องเกรงใจผมหรอก ขอแค่ไม่เปลือยก็พอแล้ว



            ตรัยคุณอมยิ้มนิดๆ “พูดเองนะ”



            “ครับ” ก็ใช่ ผมพูดเองเมื่อกี้



            ตรัยคุณคุยโทรศัพท์ ผมได้ยินแว่วๆ ประมาณว่า กางเกงในซีทรู ชุดคอสเพลย์ ว่าแต่ทำไมเขาถึงมองผมด้วยสายตามีลับลมคมใน ดูๆ แล้วไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย



            เขาคงไม่คิดใส่ชุดพวกนั้นนอนใช่ไหม?



..............................



            นอกจากได้โทรศัพท์แล้ว พอค่ำลงพระจันทร์ขึ้นทำงาน ตรัยคุณก็พาผมมาที่ผับเดิม มาที่ห้องเดิมที่เคยมาตอนนั้น ผมเพิ่งได้สังเกตว่าจริงๆ แล้วมันมีอีกหลายห้อง แต่ละห้องด้านหน้ามีคนสวมชุดสูทสีดำเฝ้าอยู่ ที่เอวของพวกเขาเหน็บปืนเอาไว้ด้วย



            ผมควรถามดีไหมว่าห้องพวกนั้นมีอะไร



            แต่จนแล้วจนรอด ผมก็ไม่กล้าถาม ลีโอเดินเข้ามาแล้วโยนกระเป๋าบางอย่างลงที่โต๊ะหินอ่อน จากนั้นไปยืนมองด้านล่างผ่านกระจกสีชาที่กั้นอยู่ ผมเคยเงยหน้ามองจากด้านล่าง พบว่ากระจกสีชานี้ไม่สามารถมองเห็นด้านในห้องว่ามีใครหรือเกิดอะไรขึ้น แต่พอมองจากในห้อง กระจกสีชานี่กลับทำให้เห็นด้านล่างชัดแจ๋ว



            ตรัยคุณยื่นพาสสปอร์ต แน่ล่ะ ผมอ่านออกอยู่นะ พอจะรู้อยู่ว่ามันคืออะไร และบัตรประชาชน ในภาพคล้ายผมมากแต่ไม่ใช่ผม ในชื่อคือกฤตานนท์ นามสกุลหยาง แต่มันไม่ได้มีใบเดียว มันมีหลายใบพอๆ กับพาสสปอร์ตที่มีถึงเจ็ดเล่ม แต่ละชื่อไม่ซ้ำกัน เลขประจำตัวบัตรประชาชนก็ไม่ซ้ำด้วย



            “เก็บไว้ใช้”



            “ทำไมถึงมีหลายใบล่ะครับ”



            “เผื่อเกม”



            เกม...เกมอะไร? ผมมองตรัยคุณอย่างงุนงง



            “คำแสลงของคำว่าโดนจับ” ตรัยคุณอธิบาย



            “แล้วทำไมต้องโดนจับล่ะครับ” ผมไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมายนี่นา ตำรวจมนุษย์คงไม่ยุ่งกับผมหรอก ผมน่ะใจซื่อมือสะอาดจะตายไป



            “แค่อยู่ใกล้ฉัน ตำรวจก็จ้องนายแล้ว”



            “.....................”



            “ข่าวดีคือไม่ใช่แค่ตำรวจไทย ตำรวจสากลด้วย”



            ผมว่าไม่ใช่ข่าวดีนะ โอเค ผมรู้แล้วว่าตรัยคุณเกี่ยวพันกับพวกมาเฟียต่างชาติ อย่างแรกที่ผมรู้เลยคือเขาซื้อขายอาวุธสงคราม แต่ผมไม่รู้ว่าเขาพัวพันกับอะไรอีก



            ทำไมถึงใช้ชีวิตผิดกฎหมายและอันตรายแบบนี้นะ



            “เลิกเถอะครับ มันอันตราย” ผมจับมือเขา มองเขาอย่างจริงใจ ที่เขาทำอยู่นอกจากเป็นบาปแล้วยังผิดกฎหมาย มีสิทธิ์ถูกจับเข้าคุกมนุษย์แถมยังต้องรับโทษที่นรกภูมิอีก



            อย่าลืมนะครับ มันนำมาลดหย่อนกันไม่ได้



            ตรัยคุณมองผมด้วยแววตาซับซ้อน สุดท้ายเขาดึงมือตัวเองออกแล้วลูบศีรษะผมเบาๆ



            “ชีวิตแบบนี้เลิกได้ก็ตอนตายเท่านั้น...นนท์”



            ผมสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงของเขาเองก็เจือความขมขื่นและเจ็บปวด ผมอยากรู้เหลือเกินว่าอะไรทำให้เขาเดินทางมาถึงตรงนี้ ตรงทางที่ยากจะหวนกลับ



            ตรัยคุณลุกไปรับโทรศัพท์ด้านนอก ลีโอหันมามองผมด้วยแววตาที่เหมือนจะขำแต่ก็ไม่ขำ



            “อะไรทำให้นายคิดว่าทุกคนมีทางเลือกขนาดนั้น?”



            “เราเลือกได้ไม่ใช่เหรอครับ” ในเมื่อเป็นชีวิตของเรา ทุกสิ่งอยู่ที่เราตัดสินใจทั้งนั้น



            “ไม่หรอก คนบางคนมีแค่ทางเดียวให้เดิน” ลีโอหันไปมองผ่านกระจกสีชาอีก เป็นท่าทีว่าไม่ต้องการสนทนาหรือถกปัญหากับผมต่อ



            คุยค้างๆ คาๆ มันไม่ดีนะครับ



            ผมตัดสินใจยุติความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองด้วยการใส่หูฟังแล้วเปิดยูทูป นั่งฟังพระธรรมคำสอนอย่างซาบซึ้ง รู้สึกว่าตัวเองอิ่มอกอิ่มใจ ออร่าร่างกายผ่องใสแม้จะอยู่ในสถานอโคจรที่เต็มไปด้วยอบายมุข เสียงพระท่านเนิบช้าฟังแล้วสบายใจ



            จนกระทั่งมีลมหายใจของใครบางคนเป่ารดต้นคอผมจากด้านหลัง



            ผมหันมามอง เป็นฟานนั่นเอง เขาจ้องหน้าจอโทรศัพท์ผมด้วยแววตาประหลาดใจ เดี๋ยวนะครับ ฟังธรรมนี่มันประหลาดตรงไหน นี่มันเป็นเรื่องปกตินะ



            ฟานถอดหูฟังผมออกข้างหนึ่งแล้วเอ่ยถาม “เตรียมเดบิวท์เป็นมรรคทายกวัดไหน”



            “ก็ว่าแปลกๆ ตั้งแต่นั่งพนมมือแล้ว” ลีโอว่า เขามองผมเหมือนผมเป็นตัวประหลาด



            ทำไมเรื่องที่เป็นปกติตั้งแต่สมัยโบราณของคนเราถึงกลายเป็นเรื่องประหลาดในยุคนี้ ผมไม่เข้าใจจริงๆ แล้วเราต้องเดินไปตามกระแสความไม่ปกติที่ผู้คนมองว่าปกติเหรอ



            ผมคิดว่าคนเป็นยังเข้าใจยากเสมอ



            ฟานยื่นถุงหรูๆ แบบที่ร้านเสื้อผ้าที่ตรัยคุณพาผมไปให้ แต่ขนาดถุงใหญ่มาก



            “เอาไปสิ”



            “คะ...ครับ” พอรับมาผมก็เปิดสำรวจว่าด้านในคืออะไร เดี๋ยว กางเกงในลูกไม้สายไขว้ไปมานี่คืออะไร ทำไมมันถึงบางเฉียบขนาดนี้ ถ้าไม่บางก็ปิดแค่ส่วนสงวน โอ้...มีเปิดก้นด้วย ผมว่าถ้าจะใส่แบบนี้นะ อย่าใส่เลยดีกว่า ไม่ต่างกันหรอก แล้วยังมีอะไรอีก ชุดกระต่าย ชุดตาข่าย ชุดพยาบาลสีขาวปิดแค่นมเหมือนชุดว่ายน้ำ ตัวเล็กรัดติ้ว และยังมีอีกมากมายหลากหลายรวมถึงที่คาดผมหูกระต่าย หูแมว



            “ของผมเหรอ”



            “ก็ใช่น่ะสิ ถามจริง ทำไมให้ตรัยเลือกชุดนอนให้ อยากเอาใจเขาขนาดนั้นเลยหรือไง เท่าที่ดูนายเองก็ใสๆ ไม่น่าจะใจกล้ามาแนวร่านปลุกอารมณ์ หรือฉันมองคนผิดไป”



            “ลายเสือดาวตัวนี้ ยึดนะ” ลีโอเก็บเข้ากระเป๋ากางเกง ฟานมองเขาตาเขียวปั๊ด แต่ลีโอก็มิได้นำพากับสายตานั้น เขาตีก้นฟานดังป๊าบแล้วเดินหัวเราะออกไป



            “ฉันบากหน้าไปซื้อของเส็งเคร็งพวกนี้มาให้ อายก็อายแต่ขัดไอ้ตรัยไม่ได้ ถ้าได้ยินว่านายไม่ยอมใส่ รอดูเถอะว่าฉันจะจัดการนายยังไง” เสียงของฟานคุกคามและข่มขู่ แววตาเขาดูอับอายจริงๆ ไม่ได้โกหก เขามองผมอย่างเอาเรื่องก่อนจะเดินออกไปอีกคน



            เป็นความผิดผมเหรอ...



            เดี๋ยว ผมพูดตอนไหนว่าผมจะใส่หรือผมอยากได้ จากนั้นสมองผมก็สว่างวาบนึกย้อนไปตอนนั้นตรัยคุณถามผมว่า ชอบชุดนอนแบบไหน ผมก็ตอบไปว่าเอาแบบที่คุณชอบเถอะครับ



            ผมไม่ได้คิดว่าจะเป็นผมที่ต้องใส่



            ตรัยคุณต้องเข้าใจผมผิด ผมต้องคุยกับเขาเรื่องนี้!



            ผมรอตรัยคุณอีกพักใหญ่เขาก็เข้ามา ดวงตาคู่คมมองชุดที่มันถูกรื้อกระจายโดยผม เขาแค่หยิบมาดูแล้วนั่งลงบนโซฟา เปิดโทรทัศน์ดูอย่างไมคิดจะอธิบายอะไร



            “ผมว่าเราต้องเข้าใจอะไรกันผิดแน่ๆ”



            “ตรงไหน”



            “ผมไม่คิดว่าที่คุณถามตอนนั้นจะเป็นผมที่ต้องใส่”



            “อะไรทำให้นายคิดว่าฉันจะใส่?”



            “ก็ผมเห็นคุณเลือกเสื้อผ้าคนละไซส์กับตัวเอง ผมเลยนึกว่าคุณชอบ ใส่ไม่ได้แต่ได้มองก็ยังดี เรื่องชุดนอนที่ถาม ผมก็คิดว่าคุณแค่ถามในฐานะคนนอนห้องเดียวกัน”



            “ชุดที่ซื้อวันนี้...ของนาย”



            “......................” ผมพูดอะไรไม่ออก



            “และชุดนอนนี่...ก็ของนาย”



            ผมอยากถอดวิญญาณออกจากร่างทิพย์!



..................................................

สงสารน้องงงงงงงงงง

หย่งต้องจัดทำหนังสือ อย่าไว้ใจตรัยคุณ ให้น้องสักเล่มแล้วล่ะ

ไงล่ะ ชุดนอนไม่ได้นอน แล้วจะกล้าใส่ไหมน้ออออออ

*ทำตะหมูกบานรอ*


แอบรอคอมเม้นท์อยู่เงียบๆ ไม่บอกใคร (´・ω・`)


ถ้าเล่นทวิตก็ติด 

#พญายมตกบ่วง #ตรัยนนท์

ได้นะคะ หย่งช่างคนกากเข้าไปส่องตลอด ><


ติดต่อสอบถาม  พูดคุยกันได้ที่


ทวิตเตอร์

https://twitter.com/SweetyLiqueur

เฟสบุ๊ก

https://web.facebook.com/sweetyliqueur/


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.678K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

22,295 ความคิดเห็น

  1. #22203 Famoo69 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 11:22

    น้องหลงกลตรัยคุณอีกแล้ว
    เป็นน่ารัก

    #22,203
    0
  2. #22181 Masxy (@Masxy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2563 / 18:03
    อยากเห็นน้องใส่

    คงเซะซี่น่าดูเลย
    #22,181
    0
  3. #22122 เจเนโล่ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 09:20

    จริงแล้วคุณนักเขียนก็อยากเห็นน้องใส่ใช่มั้ยล้า นี่ก็อยากเห็นเหมือนกัน 555 ฉันจะช่วยน้องยังไงดีอา ฉันเอ็นดูน้องเหลือเกินน

    #22,122
    0
  4. #22082 LFNii (@Nnok2012) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2563 / 08:52
    ตรัยคุณ5555555
    #22,082
    0
  5. #22025 Krystal wing (@AoengMB) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2563 / 16:01
    นังตรัยคุณ!!!
    #22,025
    0
  6. #21965 RRREYKIII (@RRREYKIII) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 มกราคม 2563 / 04:35
    น้องหนีปายยยยย
    #21,965
    0
  7. #21891 kiki3k (@PareWaPkh) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 20:58
    เอ็นดูไม่ไหววววบ
    #21,891
    0
  8. #21827 G_D_G_errard (@G_D_G_errard) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 00:38
    ฮืออออ เอ็นดูน้องนนท์ นั่งพนมมือ เปิดยูทูป ดูพระเทศน์ ในผับ!!! น้องงงงงงงงง
    #21,827
    0
  9. #21529 14:03 (@pinkheavenpinku) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 23:12
    นนท์ต้องใส่ไม่เป็นแน่เลย บางชุดมันใส่ยากน้า (._.

    )
    #21,529
    0
  10. #19471 Nitto_OuranHC (@notdo) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 17:21
    เผาเลยนนท์ เผามันนนนน
    #19,471
    0
  11. #18908 kallmelnwz (@kallmelnwz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 21:36
    พลาดแล้วลูกกกก
    #18,908
    0
  12. #18378 Mongmong (@lookmong) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 20:41
    ถ้าน้องใส่ก็คือไม่ได้นอนจ้า
    #18,378
    0
  13. #17828 วั่งเซี่ยน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2562 / 06:24

    ชชุดนอนที่ใส่แล้วไม่ได้นอน..สงสารน้องนนท์

    ????????????????????????????????????????


    #17,828
    0
  14. #14933 mytty (@lotty429miew) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 19:10

    คนเราน่าเอ็นดูขนาดนี้เลยนะ

    #14,933
    0
  15. #14560 เอเมอร์ลิน (@Aon--Aon) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 12:49
    *ตะหมูกบาน*ด้วยคน
    #14,560
    0
  16. วันที่ 29 กันยายน 2562 / 20:55

    อยากเห็นน้องใส่ *ตะหมูกบาน*

    #14,121
    0
  17. #14073 omuya (@omuya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 18:18
    555555 น้องงงง
    #14,073
    0
  18. #13484 burasamare17 (@burasamare17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 07:41
    5555ยิ่งอ่านยิ่งเอ็นดูน้อง55555
    #13,484
    0
  19. #13401 Jaezone (@Jaezone) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 11:12
    น้องเป็นคนตลก!!!!
    #13,401
    0
  20. #13161 primtnp23 (@primtnp23) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 23:16
    เอ็นดูน้องอะ555
    #13,161
    0
  21. #13139 NoeynoeyEiei (@NoeynoeyEiei) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 17:35
    จัดมาพี่เกียมยาดมรอแร้ว!
    #13,139
    0
  22. #12424 KritchayaDonsing (@KritchayaDonsing) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 กันยายน 2562 / 10:21
    ขำความนั่งพนมมือ55555555
    #12,424
    0
  23. #12033 joenana2 (@joenana) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 09:45
    น้องนนท์ เอาแค่เบาๆก่อน กางเกงในซีทรูแล้วกัน อิอิ
    #12,033
    0
  24. #12018 หูยไรอ่ะ (@wang-j28) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2562 / 03:13
    คนรอดูเยอะขนาดนี้ ใส่ๆ ไปเลยลูก -.,-
    #12,018
    0
  25. #11963 HaeMay (@HaeMay) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 22:26
    น้องคนดีศรีนรกภูมิ
    #11,963
    0