เล่ห์รัก เจ้าชายอสูร (ตีพิมพ์แล้ว กับสำนักพิมพ์ชูการ์บีท ในเครือสถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 6 : บทที่ ๔ ยาปลุกกำหนัด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    5 ม.ค. 58


 

 

หลังหว่านเมล็ดพันธุ์เส้นสายไปทั่วงานเลี้ยง ไซรัสก็ปลีกตัวออกมาหลบมุมสูดอากาศบริสุทธิ์ที่ระเบียงเล็กๆ ข้างประตูทางออกฝั่งสวนหย่อมรกครึ้ม

ทีแรก เขาไม่เข้าใจนัก ว่าทำไมก่อนหน้านี้ลูคัสที่ดูจะคุ้นชินเรื่องวิถีชนชั้นสูงที่สุดในกลุ่มพี่ๆ น้องๆ ต่างสายเลือด ถึงได้พยายามเคี่ยวเข็ญให้เขาเต้นรำอย่างถูกวิธีทั้งๆ ที่เขาก็ยืนยันว่าไม่ต้องการเต้นรำกับใคร แต่หลังจากโดนท่านเจ้ากรมการคลังหิ้วไปนั่นมานี่ จนโดนขุนนางและพ่อค้าใหญ่หลายรายยัดเยียดลูกหรือหลานสาวให้เขาเชิญไปเต้นรำ ผู้มั่งคั่งหน้าใหม่ของอาณาจักรก็เข้าใจทันที

น่ารำคาญนัก ไซรัสเอนหลังพิงผนัง แหงนหน้ามองพระจันทร์ อดคิดไม่ได้ว่าต้องใช้เวลาอยู่ในอาจักรนี้อีกนานแค่ไหน ภารกิจแสนสำคัญจึงจะลุล่วงเสียที

ท่ามกลางความเงียบงัน สตรีชุดขาวผ่องเดินผ่านประตูระเบียงออกมาอย่างเชื่องช้า คล้ายพยายามกลั้นความเจ็บปวดบางอย่าง

ทันทีที่ก้าวขาพ้นกรอบประตู หญิงสาวก็รีบประคองร่างเข้าหาสวนกว้าง ดูราวกับสัตว์ป่าหาที่หลบภัยยามเจ็บไข้

เขาบอกตัวเองว่าไม่ควรใส่ใจ แต่ท่าทีซวนเซ และเม็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนใบหน้าขาวนวลกลับทำให้เขากังวลจนทนนิ่งเฉยไม่ไหว

“คุณผู้หญิง” เขาเรียก แต่เธอทำเหมือนไม่ได้ยิน

ร่างอ้อนแอ้นในชุดราตรีกรุยกรายตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่คล้ายต้องการเรียกสติ จากนั้นก็เหลียวซ้ายแลขวาเหมือนต้องการจะแน่ใจว่าไม่มีใครพบเห็น ก่อนจะเคลื่อนที่ต่อไป ทำราวกับกลัวว่าถ้าหยุดเดินเมื่อไหร่ โลกทั้งใบจะล่มสลายลงเมื่อนั้น

ในชั่วเสี้ยววินาทีที่พ่อค้าหนุ่มคิดจะเบือนหน้าหนี นัยน์ตาสีเทาก็สังเกตเห็นหยดน้ำสีใสไหลลงอาบแก้มเธออย่างน่าตกใจ รบกวนความรู้สึกให้เขาไม่อาจแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

“บ้าจริง” ไซรัสปราดเข้าคว้าตัวเธอไว้

ไม่นึกว่าเพียงเท่านั้น ร่างเล็กๆ นั่น จะอ่อนยวบเข้าหาอ้อมกอดเขาเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง

“คุณ...ไปซะ” เธอบอกน้ำเสียงขาดห้วง นอกจากรอยฝ่ามือแดงๆ บนหน้าแล้ว พวงแก้มสองข้างยังขึ้นสีแดงระเรื่อเหมือนคนมีไข้

“ตัวร้อน” พ่อค้าหนุ่มพึมพำ

เขาไม่คิดว่าเธอเจ็บป่วย เพราะจากที่เห็น ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเฉียบพลันเกินไป

ดูจากอาการแล้ว ไซรัสคิดว่าเธออาจโดนวางยาแปลกๆ บางอย่าง อย่าง ยาปลุกกำหนัด ที่อารีเคยพูดถึง

จริงอยู่ว่าเขาไม่เคยเห็นใครโดนยาชนิดนี้ และยิ่งไม่เคยเรียนรู้มาก่อนว่าคนโดนวางยาชนิดที่ว่าจะมีอาการอย่างไร แต่เขาเชื่อ ว่ายาชนิดนั้นคงออกฤทธิ์คล้ายสุราบางชนิดของเผ่าพันธุ์โบราณในดินแดนเร้นลับ...สุราที่สร้างขึ้นเพื่อใช้ในวัตถุประสงค์คล้ายๆ กัน

“ผมจะพาคุณไปพบหมอ”

“ไม่” เธอปฏิเสธทันควัน “อย่า...อย่าให้ใครรู้”

คิ้วคมเข้มบนใบหน้านิ่งเฉยดั่งรูปสลักขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยิน

“ห่วงชื่อเสียงรึ แทนที่จะห่วงเรื่องภาพลักษณ์ ห่วงสุขภาพความปลอดภัยไม่ดีกว่ารึ อาการอย่างนี้ เห็นทีจะโดนวางยา ยานั่นจะมีผลข้างเคียงแบบไหนบ้างก็ไม่รู้”

“น้ำ...” เสียงเบาหวิวที่หลุดลอดจากริมฝีปากรูปกระจับฟังดูเย้ายวนอย่างน่าประหลาด “ฉันรู้...พาฉันไป” ฝ่ามือนุ่มนิ่มบีบแขนเขาไว้แน่น เหมือนกลัวว่าถ้าไม่ทำแบบนั้น ร่างทั้งร่างจะทรุดลงไปกองบนพื้นหญ้า “กลางสวนมีสระ...ฉันเห็น...” เธอบอกเสียงหอบ นิ้วเรียวงามเริ่มจิกเล็บลงบนต้นแขนแข็งแกร่ง เหมือนไม่พอใจที่เขามัวชักช้า

เคราะห์ดีที่วันนี้เสื้อคลุมแขนยาวที่ไซรัสสวมเนื้อผ้าหนาพอ ไม่อย่างนั้น ตอนนี้ ท่านหญิงกุหลาบทะเลทรายคงฝากรอยอารมณ์ให้เขาเก็บไว้ดูต่างหน้าได้มากกว่าสิบแผล

“เร็วหน่อย” เธอเร่งเร้า น้ำเสียงแหบพร่า สองมือเริ่มเลื่อนไล้ไล่จิกแขนจิกคอเขาแน่นขึ้นเหมือนจงใจระบายความอัดอั้น

น่าหงุดหงิดนัก น่าหงุดหงิดที่ผู้หญิงในอ้อมแขนเขาดูจะห่วงเรื่องเกียรติยศและภาพพจน์มากกว่าชีวิต

และน่าหงุดหงิด ที่ทั้งๆ ที่ปลายนิ้วเล็กๆ นั่นทำให้เขาเจ็บแสบอย่างที่ไม่เคยมีใครกล้าทำ มันกลับทำให้บริเวณที่ต้องสัมผัสเกิดอาการร้อนวูบวาบอย่างน่าพิศวง

“อยู่นิ่งๆ” เขาดุพลางช้อนอุ้มร่างเธอขึ้นแนบอก แล้วพาร่างอ้อนแอ้นในอ้อมแขนเดินผ่านกลุ่มไม้พุ่มเตี้ย มุ่งหน้าเข้าหาสวนวงกตแสนลึกลับ ภายในใจได้แต่หวัง ว่าสวนวงกตตรงหน้า จะไม่สลับซับซ้อนเกินกว่าที่เขาจะหาสระน้ำอะไรนั่นเจอ “ทางไหน” คนไม่รู้ทางรีบถาม แต่ดูเหมือนตอนนี้ สติเธอจะลางเลือนเกินกว่าจะตอบไหว

“อึดอัด...” เธอพึมพำ สองมือเริ่มออกฤทธิ์ออกเดชมากขึ้น

วูบหนึ่ง ไซรัสคิดว่าเขาควรขัดใจเจ้าของร่างบอบบางในอ้อมแขนด้วยการอุ้มเธอไปพบหมอ แต่พอเห็นเธอกระชากผ้าคลุมไหล่ทิ้งเผยให้เห็นเนินอกอิ่มแถมยังจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและอารมณ์เท่านั้น คนที่แน่ใจว่าหมอรักษาโรคน่าจะเป็นชายก็สลัดความคิดนั้นออกจากหัวทันที

เสี่ยงเกินไป...

ไม่ใช่แค่เสี่ยง บางทีคนโดนวางยาอาจจะรู้ ว่าถึงรีบไปหาตอนนี้ หมอก็คงช่วยอะไรไม่ได้อยู่ดี

สิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากพบหมอ ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม สุดท้าย ท่านหญิงกุหลาบทะเลทราย ก็จะถูกทิ้งให้ทนทุกข์อยู่กับความอับอายตลอดกาล

“อดทนไว้” คนหน้าใหม่ของอาณาจักรบอกทั้งๆ ที่ไม่แน่ใจว่าเจ้าของลมหายใจร้อนๆ ที่ต้นคอจะรับรู้

เขาพยายามสงบจิตสงบใจรวบรวมสมาธิแล้วเงี่ยหูฟังเสียงธรรมชาติ ไม่นานนักเจ้าของร่างสมส่วนในชุดสีดำสนิทก็ได้ยินเสียงบางอย่างร่วงลงน้ำ บอกให้รู้ว่าของที่มองหาอยู่ทางทิศไหน

“ขอให้ได้ผลทีเถอะ” พ่อค้าหนุ่มบ่นพึมพำ จากนั้นก็รีบอุ้มหญิงสาวอ่อนเยาว์สาวเท้าเดินไปตามสัญชาตญาณทันที

 

ไซรัสอุ้มร่างอ้อนแอ้นเดินลงสระน้ำด้วยความร้อนใจ ภายในหัวไม่เหลือความคิดอื่นใด นอกจากการช่วยให้คนในอ้อมแขนพ้นจากความทรมาน

“ร้อน...” เธอบ่นร้อน ทั้งๆ ที่น้ำในสระเย็นจัดจนขึ้นไอ สองมือเกาะเกี่ยวเขาไว้แน่น “...ช่วยที...” เธอพึมพำ น้ำเสียงเว้าวอน

เขาไม่รู้ว่าเจ้าของใบหน้าอ่อนเยาว์นางนี้จะรู้ความหมายของสิ่งที่พูดออกมาหรือเปล่า รู้เพียงแต่ต้องพยายามประคองให้เธออยู่นิ่งๆ

แต่ดูเหมือนเจ้าของผิวนวลนิ่มจะไม่ให้ความร่วมมือสักเท่าไหร่...พ่อค้าอัญมณีจึงต้องพาร่างในอ้อมแขนลงนั่ง แล้วกอดรั้งร่างเธอไว้ เพื่อไม่ให้ร่างที่ดูอ่อนยวบไปหมดร่างนี้พลาดจมน้ำซึ่งลึกเพียงระดับต้นขา หรือพลาดเดินไปหาใจกลางสระที่น่าจะลึกกว่าบริเวณนี้

ไซรัสได้ยินเธอพึมพำอะไรหลายอย่าง แต่ถ้อยคำเหล่านั้นกลับฟังไม่ได้ศัพท์ จับใจความไม่ได้ บอกให้รู้ว่าเจ้าของดวงตาสีนิลกำลังไร้สติเพราะยา

เห็นแบบนี้แล้ว พ่อค้านักแสวงโชคก็อดคิดไม่ได้ ว่าถ้าคนที่เธอเดินมาเจอไม่ใช่เขาแต่เป็นทหารยาม หรือผู้ชายเลวๆ สักคน มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ในช่วงที่เขากำลังคิดอะไรอะไรอยู่นั้น นิ้วมือร้อนๆ ก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อเขาแล้วลูบไล้ไปทั่ว จุดไฟปรารถนาแปลกประหลาด เผาผลาญให้สำนึกส่วนดีค่อยๆ มอดไหม้

“คุณหนู” เขาพยายามเรียกสติอีกฝ่าย ไม่นึกว่ามันกลับกลายเป็นการเรียกริมฝีปากอวบอิ่มขึ้นประทับริมฝีปาก

เขาต้องพยายามอย่างยิ่ง ในการกดสัญชาติญาณดิบเถื่อน แล้วเบือนหน้าหนี

แต่เจ้าของริมฝีปากสีกุหลาบกลับไม่ทำตัวเป็นนักร่วมมือที่ดี พอพลาดจากริมฝีปากเขา เธอก็กดหน้าลงซุกไซ้ทุกส่วนเท่าที่ทำได้

กราม ซอกหู ต้นคอ แผงอกกว้าง ทุกอณูในสี่ส่วนนี้ ไม่มีตรงไหนเลยที่เธอมองข้าม

“บ้าจริง” เขาสบถบ่นไม่เป็นภาษา เมื่อร่างเล็กๆ บดเบียดเข้าหา แล้วจ้องเขาด้วยแววตาเว้าวอน “หยุด” เขาสั่งเสียงแหบห้าว เจตนาทั้งปรามเธอ ทั้งปรามตัวเองไม่ให้ตอบสนองคนกำลังร้อนรุ่มเพราะฤทธิ์ยา ภายในใจได้แต่ภาวนา ขอให้ความเย็นเยียบจากน้ำในสระ ช่วยปลุกสติสัมปชัญญะอัยน์นาได้ก่อนที่ท่าทียั่วยวนป่วนอารมณ์จากเธอจะพาให้เขาเตลิดไปไกลจนกู่ไม่กลับ

ใครมันช่างทำเรื่องแบบนี้ได้... ไซรัสคิดพลางแหงนหน้าไล่สายตาสำรวจตั้งแต่ระเบียงตึกปีก ระเบียงตึกหลัก บันไดหน้าประตูทางเข้า ไปจนถึงห้องโถงจัดเลี้ยง

เมื่อเห็นว่าทุกคน โดยเฉพาะพวกทหารยืนยาม ล้วนโดนตรึงความสนใจไว้ด้วยเสียงดนตรีสนุกสนานกับการเต้นรำแบบกลุ่มแสนครื้นเครง พ่อค้าหนุ่มก็ถอนหายใจยาว รู้สึกโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง ที่ดูเหมือนจะยังไม่มีใครทันสังเกตว่ามีคนสองคนหายไปจากงานเลี้ยง หรือมองเห็นความเคลื่อนไหวแสนวาบหวามที่เกิดขึ้นอยู่ในขณะนี้  
 








โปรดติดตามตอนต่อไป













รีบเอามาแปะให้ก่อน เพราะวันนี้อาจจะติดธุระทั้งวันเลยค่ะ ไม่รู้จะยุ่งๆ ยาวไปถึงพรุ่งนี้เลยไหม
บทต่อไป เก๊าจะโดนแบนไหมอ้ะ ไม่น่าจะโดนหรอกเนอะ >__< 





 




*5/1/58 แก้ไขเพิ่มคำที่พิมพ์ตกไปจ้ะ ไม่ไหว รีบแล้วรวน ตาลาย @_@

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

1,739 ความคิดเห็น

  1. #1051 เรฟามีร์ (@bestwills) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 00:45
    -///- แอบฟินนนน เล่นแรงไปนะ.
    #1051
    0
  2. #777 so flareon (@myfirstlove123) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2558 / 21:16
    Ohhhh Maaaa GODNesss
    #777
    0
  3. #461 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 20:45
    อย่างนี้ต้องเอาคืนให้หนักเลยยยยยยย
    #461
    0
  4. #343 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 15:16
    หนูซินโดนวางยาา
    #343
    0
  5. #192 nanami mew (@kanoknaphatlovem) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 20:37
    เล่นงี้เลยหรอค่ะ
    #192
    0