เด็กเตรียมสอบ...หนีเที่ยว

(รู้สึกสนุกมากจนอยากบันทึกรายละเอียดไว้มาอ่านต่อวันหลัง หุๆ)

แอบหนีไปเที่ยวมา...

ที่จริงมีติว มีอ่านหนังสือ เคลียร์ออร์เดอร์หนังสือ  แต่คุยกับเกะว่าอยากกินซูชิจานหมุน
เพราะวันก่อนไปกินที่เซนทรัลเวิลด์มา ปลาไหลอร่อยมากกกกก ชิ้นใหญ่เต็มปากเต็มคำ

แล้วอีกอย่างน้องเมดิลีน (ชื่อคอมฯ) ก็ร่อแร่อาการหนักด้วย แกะออกมาประกอบใหม่ก็ไม่เป็นผล ต้องส่งเข้าโรงหมอให้เช็คสถานเดียว
(แล้วพอวันต่อมาเธอก็จากไปอย่างสงบ อาเมน~)

ไปๆ มาๆ เลยใจง่ายนัดเกะไปกินซูชิบุฟเฟต์ที่สุขุมวิท (ทำไมต้องสุขุมวิท? เพราะอยากไปกินขนมปังครอกเก้กับพุดดิ้งด้วยน่ะสิ ที่สำคัญมันเป็นบุฟเฟต์!)

ก็เลยตกลงนัดเจอที่สถานีพร้อมพงษ์ 10:30
เราไปนั่งรอตั้งแต่ 10 โมง ปรากฏว่ายัยเกะคนนัดมาถึง 11 โมง = ="
ไม่ค่อยแปลกใจเท่าไหร่ รู้สึกเหมือนคิดเผื่อไว้แล้วยังไงก็ไม่รู้

ก็พากันเดินไป ตอนแรกนึกว่าเดินไกล ปรากฏว่าใกล้เหมือนกัน ลงบันไดสถานี BTS แล้วก็ถึงปากซอยแล้ว
ไปถึงคนยังไม่เยอะเท่าไหร่ แต่พอสักพักคนก็เริ่มทยอยมา โต๊ะเต็ม (ดีจังที่ออกมาเร็ว)

เอาเข้าจริงก็ไม่อร่อยเท่าไหร่ สู้เซนทรัลเวิลด์ไม่ได้ ชิ้นปลาก็เล็กกว่า ข้าวเยอะด้วย แถมปลาไหลที่ตั้งใจไปกินก็ออกช้า สรุปว่าได้กินปลาไหล 2 จานเท่านั้นเอง
แต่เอาเถอะ ยังไงมันก็บุฟเฟต์ คาดหวังมากไปก็ช่วยไม่ได้

จากนั้นก็เดินย่อยผ่านร้านหนังสือก็แวะดูหน่อย ตอนนั้นในท้องอืดจนเกือบจุกแน่ะ เกะเข้าไปดูพจนานุกรม ทำท่าอยากได้มาก
แต่พอถามว่า "จะแบกกลับไปยังไง" เท่านั้นแหละ ความอยากก็ทำท่าลดฮวบๆ ไม่ได้ขับรถมาเองกันนะจ๊ะ นั่งรถไฟฟ้ากันแล้วยังต้องไปต่ออีกหลายที่
แถมเราก็สองมือพะรุงพะรัง (เกะมาถึงก็ยื่นถุงใบโตให้ทันที บอกว่าเป็นของขวัญล่วงหน้า แอบตกใจ เพราะเราเลิกแลกของขวัญกันมาหลายปีแล้ว)

จากนั้นก็ไปร้านคัสตาร์ดนากามุระ ขนมละลานตามาก เกือบเลือกไม่ถูก แต่ได้ยินมาว่าขนมปังครอกเก้อร่อยถึงจะเอาไปแช่เย็น เลยซื้อมา
เอามากินเมื่อวานนี้เอง อร่อยจริงด้วย แต่คัสตาร์ดรสชาติธรรมดามาก ปกติกินแต่คัสตาร์ดหวานๆ จนติด พอมากินคัสตาร์ดจืดๆ เลยเซ็งไปเลย

ซื้อขนมเสร็จแล้วก็ไปต่อที่ร้านหนังสือมือสอง สรุปว่าเกะได้พจนานุกรมจากที่นั่น เล่มเล็กกว่าร้านแรกเป็นเท่าตัว ที่สำคัญราคาถูกกว่าแน่นอน
ส่วนเราซึ่งไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้ออะไรเป็นพิเศษได้การ์ตูนของคาโอริ ยูกิมาอีก 1 เล่ม สภาพงั้นๆ แต่ราคา 20 บาทเท่านั้นเอง
อยากได้ SKY HIGH ภาคแรกมากกว่า แต่เล่ม 2 มันเบลอเหลือเกิน เลยตัดใจซื้อไม่ลง
เหลือบไปเห็นคาฟคาของ ฮารุกิ มุราคามิ วางอยู่ด้วย ปกแข็ง หนาประมาณหล่นใส่หัวคงสลบ แต่ขอโทษ เป็นเล่มจบนะคะ หนาขนาดนั้นยังกล้ามี 2 เล่มจบอีกเหรอ?
เลยนึกถึงเล่มไทยขึ้นมา ถึงจะหนาเหมือนกันแต่เทียบกันไม่ได้เลย เลยแอบสงสัยนิดหน่อย...
ปกติภาษาญี่ปุ่นน่ะ ถ้าแปลไทยออกมา ส่วนที่แปลมักจะยาวยืดกว่าถึงจะได้ครบถ้วนกระบวนความของเขานะ? เอาเถอะ ยังไงก็ไม่อ่านอยู่ดี

หมกตัวอยู่ในร้านหนังสือจนบ่าย (เราจามไปหลายรอบ) ถึงค่อยยอมออกมา ที่จริงแล้วถ้าเกะไม่ติดประชุมรายงานที่คณะคงจะอยู่กันยาวกว่านี้
แล้วก็อพยพกันไปสยาม ประชุมๆๆ (ง่วงมาก เผลอหลับไป 2 รอบ) เพื่อนเกะถามด้วยว่าเราเป็น "น้อง" ของเกะเหรอ?  5555 *หัวเราะสะใจสุดขีด*
ว่าแต่ถ้าเป็นน้องเกะนี่ต้องอายุเท่าไหร่กันเนี่ย? เป็นเด็กปีหนึ่ง? เด็กม.ปลาย??? สรุปว่าหน้าเด็กก็แล้วกัน (พูดอวดทุกคนที่เจอ เพราะนานๆ จะมีสักครั้ง)

แล้วกลับมาโตคิว ไปกินมื้อบ่ายเล่นๆ ที่ทาโกโตะ (ที่เดิมๆ = =") คราวนี้เชริมาด้วย ครบแก๊ง ,,>w<,, พออยู่ครบ 3 คนแล้วเม้าท์กันแบบขำกระจาย
ขำไม่หยุด ขำตลอดเวลา ปวดท้องมาก (ยัยเชริ เธอมัน... T_____T)

และระหว่างนั้นเอง ผู้ชายคนนั้นก็เข้ามา!!!!

สามหัวเริ่มมาซุบซิบกัน...

เชริ : ใช่มะ?
เกะ : อืม
โจ : หือ??? (ยังเอ๋ออยู่ เปลี่ยนเรื่องคุยกระทันหันตามไม่ทัน)
เชริ : เค้าเล่นเรื่องนั้นน่ะ...
เกะ : รักแห่งสยาม
โจ : ใครเหรอ? น้องพิ๊ชชช์?? (คนโปรดของเกะ... จริงๆ แล้วเราไม่รู้จักเลย ไม่เคยดู 55)
เกะ : มาริโอ้โว้ย
โจ : อ๋อ (คนนี้รู้จัก ถึงว่าหน้าคุ้นๆ)
เชริ : ไม่พูดดังๆ ให้เค้าได้ยินไปเลยล่ะ = ="

นั่นล่ะ สรุปว่าวันนั้นดิฉันก็ได้กินมะกะโรนีซีฟู๊ดอบซอสครีมแล้วก็เครปราดถั่วแดงหวานไป จ้องตามาริโอ้ข้ามโต๊ะไป...
(โกหกน่ะ จริงๆ มีคุณป้าคนญี่ปุ่นกับเด็กผู้หญิงแก้มยุ้ยมาคั่นกลางระหว่างเรา U___U แต่มาริโอ้ตัวไม่สูงเท่าไหร่ง่ะ)

จากนั้น 3 คนก็แยกย้าย (พอกิน+เม้าท์เสร็จ เงยหน้าขึ้นมาอีกที มาริโอ้ก็หายไปไหนแล้วไม่รู้ ว้า~)
เกะกลับบ้าน เชริมีนัดกับปู้ชาย (ชิส์!) ส่วนเรานัดกับตาววี่(เพื่อนอีกแก๊ง) ว่าจะไปค้างด้วย
ก็เลยเดินไม่ส่งเกะขึ้นรถเมล์เพราะเป็นทางผ่านไปเอาการ์ตูนที่ร้านคุณเจร๊ตรงลิโด้
แล้วก็เดินไปส่งเชริที่จอดรถทิ้งไว้ข้างๆ ศูนย์หนังสือจุฬาฯ
จากนั้นเราก็โทรไปหาวี่เพราะคิดว่ายังอยู่ที่งานเจเทรนด์หน้าโตคิว (มางานคอสกัน)

โจ : อยู่ไหนแล้ว
วี่ : ทาโกโตะ
โจ : ไม่นะ...แกโกหก =[]=!!!

เดินวนกลับไปทาโกโตะอีกรอบ = =" เดินเข้าทางโตคิว ผ่านงานเจเทรนด์ด้วย วงคัฟเวอร์กำลังเต้นเพลง U ของเอสเจอยู่
แล้วก็ขึ้นไปทาโกโตะ เดินหาเพื่อน... ตอนแรกคิดว่าอยู่ในห้องไม้ไผ่ แต่แอบชธโงกหน้าไปดูแล้วไม่ใช่ พอเดินไปอีกนิดก็...

โจ : เหวอ... น่ากลัวชะมัด
ทุกคน : หันมามองพร้อมกัน *ชิ้งง* = =+
โจ : ง่ะ =[]=!!

มนุษย์ 20 กว่าตนนั่งเรียงแถวกันอยู่ริมหน้าต่างค่ะ โอตะคุเรียงแถว ป้าบ! (โดนตบ) ตอนแรกนึกว่ามากินข้าวกันไม่กี่คนซะอีก...
รีบจรลีไปหาตาวกับวี่ เลยรู้ว่า อ่อ...เค้ามาเลี้ยงวันเกิดพี่แจ็คที่เป็นตากล้อง
(จะว่าไป เลยยังไม่ได้เขียนการ์ดให้ด้วยเลย พี่แจ็คนี่เคยมีบุญคุณช่วยสอนถ่ายรูปกล้องตัวใหญ่ตอนไปถ่ายไพรเวทอลิสไนน์ด้วยกัน)

แล้วเลยปักหลักเม้าท์อยู่ตรงนั้น มีวี่ ตาว คุณชิน เม แล้วก็น้องแฟนคลับวี่(หรือตาว?) ชื่อหนี่นี๊ หรืออะไรซักอย่างประมาณนี้
แย่งวี่กินไปด้วย (ยังกินได้อีกนะ!) กินอุด้งแล้วก็มะเขือเทศที่อยู่ในเต้าหู้เย็น (มะเขือเทศนี่เป็นของรักของหวงของวี่ แต่ตบมาพร้อมเสียงโวย 555)
กินเสร็จก็เริ่มเม้าท์แตก ถ่ายรูปเล่นกัน (แปลกมากที่ไม่มีใครห้าม)
แล้วบังเอิญหน้าต่างข้างหลังสะท้อนแสงไฟสวยมากเลยรีเควสคนมาถ่ายรูปเป็นฮาเรมหนุ่มโฮสต์

โจ : อาร์ต...แกมายืนข้างหน้าต่างเด๊ะ
อาร์ต : เดินมาพร้อมจัดสายรัดยูกาตะ
โจ : ไม่ต้องจัดหรอกแก ชั้นถ่ายแค่ครึ่งตัว
อาร์ต : *ทำหน้าเมื่อย*

จากนั้นก็เป็นคุณชิน วี่ ตาว ตามลำดับ (ตาวหน้าเหมือนอาซาคุระ ยูอิมั่กกกก >[]<~~ แต่วันนี้ไม่ใส่แว่น)

แล้วก็เมก็มานั่งเล่น ไปๆ มาๆ ก็ดูลายมือด้วย ตอนแรกดูให้ตาวก่อน แล้วเราก็เสนอหน้ายื่นมือไปให้เมดูด้วย

เม : ตาว เส้นแปลกอ่ะ!
ตาว : ทำม๊ายยย
เม : เส้นไม่ค่อยชัดเลย แต่ว่าเนี่ย *ชี้ๆ* เก็บเงินไม่ค่อยอยู่นะ
โจ : แล้วเราล่ะ เราด้วย ดูด้วย
เม : อืมมม.. โจนี่ จะใช้เงินใช่มือนี้นะ *จับมือขวา* มือนี้ยังพอเก็บเงินได้บ้าง แต่ข้างซ้ายนี่เงินรั่วตลอด
ตาว : เออ เราอ่ะ มีเท่าไหร่ก็ใช้หมด เนี่ย เพิ่งต้นเดือนใช่มะ แต่เหลือแค่นี้ (เปิดกระเป๋าให้ดู เหลือเศษแบงค์อยู่สองสามใบ =[]=!!)
เม : *พยายามดูลายมือตาว* ตาว เส้นไม่ชัดเลยอ่ะ *เปลี่ยนมาดูมือเรา* เธอนี่... แฟนหล่อมากนะ
โจ : แหงล่ะ ชั้นคบคนที่หน้าตา (กล้าพูด =[]=!!)
ตาว : ทำไมล่ะ เราด้วย เราก็เส้นเป็นรูปเรือนะ ดูสิ นี่ไงๆๆๆ *พยายามชี้ชวน*
เม : *มองลายมือแล้วทำสีหน้าลำบากใจ* ตาว เรือตาวมันแปลกอ่ะ เมไม่เคยเห็น มันก็เป็นเรือนะ แต่มีขีดตรงนี้อีก เนี่ยๆ *ชี้*
โจ : *หันไปดูบ้าง* กร๊ากกก เรือแกมันเรือสุพรรณหงส์

จากนั้นก็ตัดเค้กพี่แจ็คมาแบ่งกัน แต่เราไม่ได้กิน เพราะมันเป็นเค้กกาโตว์ที่หน้าตาเหมือนเค้กปอนด์ละสองร้อย (อินี่ เรื่องมากจริง =[]=!! -- ความจริงคือมัวแต่เม้าท์ + ไม่ได้หารค่าเค้กด้วย เลยไม่กินดีกว่า) ได้ข่าวว่าครีมเอียนมาก 555 โชคดีแล้ว
พออวยพรกันเสร็จก็แยกย้ายกลับ เรา วี่ ตาว คุณชิน เม เดินกลับพร้อมกัน ระหว่างนั้นก็แย่งกันควงเม

โจ : เมเป็นของชั้นเว้ย
วี่ : แต่เมเป็นของกุมาตั้งแต่แรกว่ะ
โจ : แต่ของเก่ามันก็น่าเบื่อน่ะ เมย่อมอยากควงของใหม่อย่างกุมากกว่า
เม : = =" (ไม่เอาทั้งคู่แหละ)
คุณชิน : โจไปงานโออิชิมะ อาทิตย์หน้า
โจ : คงไม่ได้ไปอ่ะ ต้องอ่านหนังสือสอบ
คุณชิน : ทำไมอ่ะ ไปสิ เนี่ย ยูยะ เพื่อนพี่เราจะมางานด้วยนะ
โจ : ชื่อยูยะ? พี่คุณชินไม่ได้เรียนที่ไต้หวันเหรอ?
เม : อือ แต่เค้ามาเรียนภาษาจีนไง พูดได้แต่ภาษาญี่ปุ่น กับภาษาจีน
โจ : คงจะคุยกันรู้เรื่องนะเนี่ย = ="
เม : นี่ไง หว่ออ้ายหนี่ หนี่อ้ายหว่อมา? (กร๊ากก)
คุณชิน : เม ยูยะหล่อมั้ย?
เม : หล่อ!!! *ยืนยันหนักแน่น*
คุณชิน : วันก่อนไปเดินเซนทรัลเวิลด์ คนมองเหลียวหลังมั้ย?
เม : มอง!!! *หนักแน่น*
คุณชิน : ช่ายๆ วันนั้นยูยะไปตัดผมที่นั่นไง พอออกมาจากร้านคนเหลียวหลังจนเค้าหันมาถามว่า เค้าแปลกตรงไหนเหรอ?
โจ : อ๊ายย ไปไม่ได้จริงๆ อ่ะ ว่าแต่... งานมันจัดวันไหนนะ?

(ผู้หญิงคนนี้มักถูกล่อเหยื่อด้วยผู้ชายสินะ = =")

แล้วจากนั้นก็แยกย้ายกันจริงๆ เมไปกับคุณชิน เราไปกับตาววี่
ไปดู AF (ในที่สุดเราก็ได้ดู!!) เม้าท์ + นอนอ่านการ์ตูน กว่าจะได้นอนตีสองตีสามนู่น...
แล้วก็ตื่นมากินข้าวเช้ารอบเที่ยง แลวก็แยกย้ายอีกที

จบ! (สรุปว่านี่คือรายงานการ์ทัวร์กิน???)