ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 42 : ARCIV : Degenerate-9-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,308
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    20 เม.ย. 63

เนื้อเรื่องโดยสรุป เคยลงแล้วจะลงอีกครั้งค่ะ

[จ้าวอวี้เข้ามาในโลกโอเมก้าเวิร์ส ส่วนเจ้าบัคไปอยู่ในร่างหมาป่า(มนุษย์หมาป่า)

ส่วนทางเนื้อเรื่องเกี่ยวกับพระเอกนายเอก:พระเอกเป็นลูกหลานพวกมาเฟีย นายเอกคือคนที่กลับมาเข้าร่างตัวเองหลังจากที่ถูกตัวร้ายฆ่าตายเมื่อชาติที่แล้ว(เข้าใจผิดว่าพระเอกฆ่า)เลยต้องการแก้แค้น 

1.จู่ๆพระเอกก็เกิดรัทขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

2.ความจริงแล้วในร่างเมิ่งอันถิง(นายเอก) มีคนของระบบแม่(ตัวร้ายตัวจริงคนเดียวกับเจ้าหน้าที่เลวๆเมื่อภาคที่แล้ว)

3.ความจริงแล้วเจ้าหน้าที่คนนั้นเป็นแค่เด็กใหม่อวดดี

4.พระเอกนัวเนียกับจ้าวอวี้ ถูกเห็นโดยนายเอก พระเอกควรมีท่าทีต่อนายเอก แต่ไม่มี ]

เสริม

5.ตอนที่6,7เป็นแค่การประลองฝีปากกับการแสดงของจ้าวอวี้กับนายเอกเท่านั้น

6.ก่อนจะพบว่าหมาป่า(อิน้อง)คือพระรองของโลกนี้

7.จ้าวอวี้โกรธมากที่เห็นว่าพระรองห่วงนายเอกก็เลยซัดกระจกเปรี้ยงแตก





บทที่9


จ้าวอวี้รู้สึกว่าตัวไม่สามารถควบควมอารมณ์ของตัวเองได้อีกต่อไป เขาตัดสินใจกลับบ้านทันทีหลังจากฝ่ากลุ่มคนออกมาจากห้องน้ำได้


เสี่ยวหลันเงียบไปตั้งแต่เห็นแววตาเย็นเยียบของจ้าวอวี้ มันไม่กล้าพูดอะไรออกมา แต่มันกำลังกลัว


...กลัวจ้าวอวี้คนนั้นจะกลับมา


“ทำไมกลับมาเร็วล่ะจ๊ะ”เสียงของแม่ที่ทักขึ้น ทำให้จ้าวอวี้ที่จมอยู่กับความคิดได้สติขึ้น เขาไม่อยากทำให้คนตรงหน้าเป็นกังวลจึงส่งยิ้มให้พร้อมกับเอ่ยโกหกออกไป


“ผมโดนกระจกบาดน่ะครับแม่”เขาชูมือที่ถูกห่อด้วยผ้าอย่างหยาบๆตอนนั่งมาบนรถ


“ตายแล้ว เป็นอะไรมากไหมลูก ต้องไปโรงพยาบาลรึเปล่า”


“ไม่เป็นไรหรอกครับ มันไม่เจ็บแล้ว ว่าแต่แม่เห็นหมาป่าที่ผมเก็บมาบ้างรึเปล่าครับ”


“ไม่เห็นเลยนะ สงสัยมันคงกลับไปที่ของมันแล้วล่ะจ่ะ”คำพูดของแม่ทำให้จ้าวอวี้นิ่งไป ก่อนที่จะกลับมายิ้มเหมือนเดิม


“นั่นสิครับ เขาคงกลับไปที่ของเขาแล้ว”เอ่ยแค่นั้นจ้าวอวี้ก็ขอตัวขึ้นไปบนห้อง ปิดทุกการรับรู้ด้วยการหลับตาลง

 



“กลับมาทำไม”จ้าวอวี้ถามเสียงเย็นเยียบ เขากอดอกนั่งอยู่ตรงปลายเตียง ดวงตาเหลือบลงไปมองก้องขนขนาดใหญที่พยายามมุดเท้าของเขาอยู่


“หงิง หงิง”หวังเฉิงชุนบีบเสียงออดอ้อน เขาเหลือบตาไปมองคนที่กำลังทำหน้ายักษ์ก่อนจะเอ่ยกับตัวเองในใจ


คิดไว้แล้ว! เขาคิดแล้วเชียวว่ามันต้องเป็นแบบนี้!


ใครกันที่บอกว่าให้เขาแยกตอนที่เป็นหมากับเป็นคนให้ชัดเจน ใครที่บอกว่าจะรักเขาแค่ตอนเป็นหมา ใครกันที่บอกว่าเจอกันข้างนอกในร่างคนพวกเขาคือคนไม่รู้จักกัน!


แม้ในอกจะทักท้วง โต้แย้งมากแค่ไหน แต่ภายนอกที่แสดงออกมาก็ทำได้เพียงเกลือกกลิ้งไปมาบนพื้นให้จ้าวอวี้ใจอ่อน


หมดกันภาพลักษณ์ที่สั่งสมมา


ถ้าจะโทษก็คงต้องโทษเหตุการณ์เมื่อเช้าที่ทำให้ทุกอย่างเป็นอย่างนี้


หวังเฉิงชุนตื่นมาก่อนจ้าวอวี้อย่างทุกเช้าเป็นประจำ สิ่งแรกที่เขาทำในตอนที่ตื่นมาคือการเฝ้ามองจ้าวอวี้ยามหลับอยู่บนเตียง ราวกับภาพเหตุการณ์ในวันวานหวนกลับมา หมายักษ์อดไม่ได้เลยที่จะกดปลายจมูกชื้นลงบนแก้มนิ่ม


“นายท่านครับ เนื้อเรื่องทั้งหมดถูกส่งมาแล้ว”ระบบของเขาเอ่ยขึ้น หวังเฉิงชุนพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป เขาตัดสินใจเข้าไปในป่าเผื่อมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันตอนเคลื่อนย้ายข้อมูล


“ระบบจะเริ่มทำการส่งผ่านข้อมูล”


ออสติน เกรย์ รับบทเป็นพระรองของโลกใบนี้ มีหน้าที่คอยให้ความช่วยเหลือนายเอกตามบทพระรองทั่วไป

แต่ยังไงก็เถอะ เขาไม่มีความจำเป็นต้องเล่นตามบทบาทอีกแล้ว ในเมื่อเขารู้แล้วว่าจ้าวอวี้เป็นใครและอยู่ที่ไหน


ตอนนี้หวังเฉิงชุนสามารถกลายร่างเป็นคนได้แล้ว ร่างสูงมองร่างเปลือยเปล่าของตัวเองอย่างไม่ยี่หระแม้ว่าอากาศภายนอกจะติดลบหลายองศาก็ตาม


“นายท่านครับ มีบางอย่างผิดปกติ”


“อะไร”


“พบบัคที่ไม่ใช่พวกของเราอยู่ในโลกนี้ครับ”


“บัคงั้นเหรอ”หวังเฉิงชุนทวนสิ่งที่ได้ยิน คิ้วทั้งสองเริ่มขมวดเข้าหากัน “ตรวจสอบได้ไหมว่าบัคนั่นเป็นใครในโลกนี้ และมันกำเนิดมาจากใคร”


“ระบบพยายามแล้ว แต่คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะมีฝีมือสูงอยู่พอตัวเลยครับ”


“เป็นบัคแน่ใช่ไหม เป็นไปได้รึเปล่าว่าอาจเป็นแค่ไวรัส”


“ไม่ครับ เป็นบัคแน่ๆ”เสียงยืนยันของระบบทำให้หวังเฉิงชุนเครียด ความต่างของบัคและไวรัสสามารถแยกได้ง่ายๆ


ถ้าเป็นไวรัส แสดงว่ามีคนภายนอกจากโลกจริงพยายามส่งมาเพื่อสร้างปัญหาให้กับโลกต่างๆ ซึ่งมันไม่น่ากลัวเท่ากับ...บัค


เขาเองก็เป็นบัค เขารู้ดีเลยล่ะว่าต้นกำเนิดของการเกิดบัคสักตัวในระบบ


...ล้วนต้องเกิดจากระบบแม่ไม่ระบบใดก็ระบบหนึ่ง


ตัวเขาแอบเข้ามาในโลกระบบโดยมีพี่ชายเป็นผู้ดูแลระบบ ไห่ฝูมีระบบแม่เป็นของตัวเอง พี่ชายของเขาสามารถควบคุมทุกอย่างเกี่ยวกับระบบแม่ของตัวเองได้


แต่ในศูนย์วิจัยแห่งนั้นไม่ได้มีผู้ดูแลระบบแค่คนเดียว และไม่ได้มีระบบแม่แค่ระบบเดียว ผู้ดูแลทุกคนล้วนมีระบบแม่เป็นของตัวเอง ถ้าเทียบแล้วก็คือGMในเกม ระบบแม่ก็เป็นแค่โปรแกรมที่ต้องถูกออกคำสั่งโดยผู้ดูแลอีกทีหนึ่ง


การที่บัคอีกตัวถูกส่งมาที่โลกด้วยฝีมือของใครสักคน หวังเฉิงชุนคิดไม่ออกว่าเจตนาของอีกฝ่ายคืออะไร แต่เขาคิดว่ามันไม่น่าจะส่งผลดีกับเขานัก


ไม่ว่าเป้าหมายจะเป็นเขาหรือจ้าวอวี้ แต่คงไม่เป็นผลดีที่จะปล่อยให้บัคตัวนั้นวนเวียนอยู่รอบตัว


“คงมีแต่ต้องกำจัดทิ้ง”


“นายท่านจะทำยังไงต่อไปครับ”


“ตอนแรกก็คิดว่าคงไม่ต้องเล่นตามบทบาท แต่ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่เข้าข้างชีวิตรักของฉันสักเท่าไหร่”หวังเฉิงชุนไหวไหล่พร้อมกับแสยะยิ้ม “คงมีแต่ต้องเล่นไปตามบทบาทที่ตอนนี้กำลังมีคนจับตามองเราอยู่”



_____________50%___________



จ้าวอวี้เหลือบตามองหมาป่าที่ร้องงี๊ดง๊าดน่าสงสารอยู่ตรงปลายเท้า แม้ใจเขากำลังถูกล่อลวงด้วยรูปลักษณ์ภายนอก แต่เขาก็ไม่ลืมถึงสาเหตุที่ทำให้มือเขาเหวอะไปข้างนึง จ้าวอวี้เม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บจับใบหน้าของหมายักษ์ให้เงยขึ้นมาสบตา


“ทั้งๆที่ทำอย่างนี้มันน่าสงสัย แต่คุณก็เลือกจะกลับมาที่นี่งั้นเหรอ”เขาถามออกไปด้วยเสียงเย็นเยียบ ดวงตาของเขาพยามจ้องลึกไปเพื่อค้นหาบางอย่างจากอีกฝ่าย


“ให้เวลา3วินาทีขึ้นมาบนเตียง ไม่อย่างนั้นก็ออกไปนอนข้างนอกซะ”


“โฮ่ง”เกรย์โพล่งเห่าตอบรับออกมา หางที่ปกคลุมด้วยขนสีเทาส่ายไปมาอย่างดีใจ ก่อนที่ตัวโตๆของหมาป่าจะกระโจนขึ้นมาบนเตียง


จ้าวอวี้แค่นยิ้มก่อนจะล้มตัวลงนอน ไฟในห้องดับลง ข้างกายของเขาคือออสติน เกรย์ ที่ทำหน้าที่หมอนข้างดังเช่นทุกวัน เขาเอื้อมแขนไปรั้งร่างของเกรย์เข้ามาในอ้อมกอด เป็นเพราะหมาตัวโตนอนหันหลังให้เขาทำให้ร่างของพวกเขาแนบสนิท มือของจ้าวอวี้วางลงบนอกที่ปกคลุมด้วยขนก่อนจะออกแรงกด


“คุณคิดว่าผมโง่มากนักเหรอ”


“...”


“ทั้งๆที่คุณก็รู้ว่าผมจะรู้ แล้วกลับมาทำไม”


“...”


“จนกว่าผมจะรู้เจตนาของคุณ ผมจะไม่ฆ่าคุณ...เราจะไม่เริ่มต้นหากันใหม่ในโลกหน้า”


ร่างของอัลฟ่าสายพันธุ์แท้นิ่งไป ก่อนที่ชั่วอึดใจร่างที่คลุมด้วยขนจะแปรเปลี่ยนเป็นกล้ามเนื้อ เส้นผมสีเงินที่สะท้อนกับแสงที่ลอดจากทางหน้าต่างทำให้จ้าวอวี้ไปสามารถละสายตาจากภาพตรงหน้าได้


พรึบ


ร่างสูงลุกขึ้นมาคร่อมตัวอยู่เหนือร่างของจ้าวอวี้ ดวงตาของพวกเขาสบกันอีกครั้ง


“ผมจะบอกทุกอย่างกับพี่ หลังจากที่ผมได้รู้ว่าใครต้องการทำร้ายพวกเรา”เสียงทุ้มเอ่ยบอกอย่างหนักแน่น มือของเขาคว้ามือที่บาดเจ็บของจ้าวอวี้ขึ้นมา ก่อนจะแนบริมฝีปากจรดความอุ่นอ่อนโยนไว้ที่หลังมือ “ผมสัญญา”


“ทำไมคุณไม่หนี ผมมาเพื่อจับคุณนะ”จ้าวอวี้ถามด้วยความไม่เข้าใจ


“ก็เหตุผลเดียวกับที่พี่ไม่ฆ่าผมนั่นแหละ อันที่จริงให้พี่รู้ตอนนี้ยังดีเสียกว่า เกิดที่โรงเรียนผมทำให้พี่ต้องหึงผม อ่า แค่คิดก็น่ากลัวกว่าดูหนังสยองขวัญรวดเดียวสิบเรื่องอีก”ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววขลาดกลัวอย่างไม่โกหก จ้าวอวี้คิ้วกระตุก


“ใครจะหึงหมาเร่ร่อนกัน อยากจะไปมีเจ้าของใหม่ก็เชิญเลย หึ”เขาจะได้พาทั้งหมาและเจ้าของหมานั่นไปลงนรกพร้อมกัน


“ตอนนี้ผมอยากให้พี่รู้ไว้เพียงอย่างเดียว...ในโลกนี้หรือโลกไหนก็ตาม...คนที่รักและหวังดีกับพี่ที่สุดก็คือผม”


“...หวังเฉิงชุน ชื่อของคุณ”


“ครับ ชื่อของผม”


“ดี ผมจะจำเอาไว้”ว่าจบจ้าวอวี้ก็ยิ้มเหี้ยม มือที่ถูกกอบกุมถูกยกไปจิกผมของคนที่คร่อมตัวเองอยู่


“โอ๊ย พี่อย่าดึง เจ็บๆๆ”


“กลับไปเป็นหมาซะ บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาร่างคนมาเฉียดสายตา บอกแล้วใช่ไหม”จ้าวอวี้เอ่ยพร้อมกับเขย่าหัวอีกฝ่ายไปด้วย จนร่างกายของบุรุษกลายเป็นหมาป่าดังเดิม


“เอ๋ง”


จ้าวอวี้มองก้อนขนที่ร้องงี๊ดง๊าดโวยวายอยู่ข้างตัว อันที่จริงเขาก็ไม่ได้อยากทำอย่างนี้ เขาอยากจบภารกิจบ้าบอนี่เต็มที แต่สุดท้ายเมื่อเขาเจอตัวบัคที่ตามหา เขากลับได้รับความทรงจำในอดีตของตัวเองมากกว่าการบอกสิ้นสุดภารกิจ ขืนปล่อยอย่างนี้ต่อไป เขาเองก็ไม่รู้ว่าความทรงจำทั้งหมดจะสิ้นสุดเมื่อไหร่และมันจะยาวนานแค่ไหน สู้ถามกับเจ้าตัวเองเลยจะง่ายกว่า


ยิ่งเขาได้รู้ว่าไม่ได้มีเพียงเขาคนเดียวที่ต้องตามหา ...หวังเฉิงชุนคนนั้นก็เหมือนตามหาเขาในทุกโลกเช่นกัน


ถ้าได้ฟัง...บางทีเขาอาจจะเข้าใจ ว่าที่ผ่านมาเขาทำทุกอย่างไปเพื่ออะไร


.


“เหม่ออะไรอยู่ เอียน”ไบรอันหรือก็คือพ่อพระเอกสุดโซเดมฮ็อตของเรื่องเอ่ยทักเขาในยามเช้า ดวงตาของจ้าวอวี้เหลือบไปมองใบหน้ายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ของไบรอันก่อนจะขมวดคิ้ว


...ไปกินยาผิดขวดมารึไง


“ฉันต้องถามนายต่างหาก ไปอารมณ์ดีอะไรมา รู้ไหมมันน่าหมั่น...น่ารักมากเลย”จ้าวอวี้กลับพูดแขวะของตัวเองทันทีที่เสี่ยวหลันโฉบผ่านใบหน้า จะว่าไปเมื่อคืนไม่เห็นเลยแฮะ


“ฉันว่าฉันเจอคู่แห่งโชคชะตาของฉันแล้วว่ะ แค่เห็นครั้งแรกก็ตกหลุมรักเลย”อัลฟ่าหนุ่มเอ่ยด้วยใบหน้ามีความสุข เขาล่ะไม่อยากจะเชื่อว่านี่คืออนาคตหัวหน้ามาเฟียในอนาคต


“ใครเหรอ อยากรู้จัง”


“เรื่องอะไรฉันต้องบอกนาย อย่าคิดว่าไม่รู้นะว่าในสมองเล็กๆนั่นคิดอะไรอยู่”ไบรอันเอ่ยอย่างรู้ทัน อันที่จริงก็ไม่ผิดนัก ถ้าตรงหน้าพระเอกคือเอียนตัวจริง ตัวร้ายก็คงวางแผนกำจัดคนที่พระเอกไปชอบแน่ๆ


“แหม นายรู้จักฉันดีเกินไปแล้วนะ ที่รัก”จ้าวอวี้เอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้ม “ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าใครกันนะที่เอาหัวใจนายไปครอบครองได้ ทั้งที่ฉันไม่ได้”


“ฉันก็บอกนายไปแล้วเรื่องระหว่างเรามันเป็นแค่เซ็กส์ และมันจะไม่กระทบกับความเป็นเพื่อนของเรา”ไบรอันรู้ดีว่าเอียนร้ายกาจแค่ไหน แต่ไม่ว่ายังไงเอียนก็เป็นเพื่อน เพื่อนที่อยู่กับไบรอันมาทั้งชีวิต จะให้หลายสิบปีที่ผ่านมามาพังเพราะเรื่องนอนด้วยกัน แบบนั้นออกจะน่ารำคาญเอามากๆ


“ช่างเถอะ ฉันก็ถามไปงั้นแหละ ฉันรู้ว่านายไม่ตอบฉันหรอก แต่ไบรอันขอเตือนอะไรหน่อยนะ อะไรที่ฉันอยากรู้ฉันต้องได้รู้ นายก็รู้ว่าฉันไม่สนวิธีการ แล้วก็ปกป้องให้ดีแล้วกันคนของนายน่ะ อย่าให้ฉันเจอเชียว”


“เฮ้อ เอาเถอะ นายมั่นใจก็เรื่องของนาย ฉันเองก็มั่นใจว่าฉันมีกำลังมากพอที่จะปกป้องเขา และฉันมั่นใจว่าจะหยุดนายได้ อีกอย่างนายต้องคาดไม่ถึงแน่ว่าเขาคือใคร”


“อ้อ เหรอ”


.


จ้าวอวี้หัวเราะในลำคอ เขาใช้ใบหน้าที่แสนเบื่อหน่ายของตัวเองอิงเท้าแขนมองดูคนที่พ่อพระเอกปากดีว่าจะปกป้องได้แน่ๆสวีทอยู่กับหมาเร่ร่อนในโรงอาหาร


ภาพตรงหน้าคือภาพของนายเอกที่บรรจงป้อนขนมพระรองต่อหน้าพระเอกและตัวร้ายที่นั่งห่างออกไปสองโต๊ะ เอาเป็นว่าจ้าวอวี้จะพากย์บทสนทนนาที่พออ่านได้จากปากของคนทั้งคู่แล้วกัน


นายเอก:เกรย์ ลองชิมเค้กของผมสิ ผมเพิ่งหัดทำไม่รู้ว่ามันพอใช้ได้รึเปล่า


หมาจรจัด:อร่อยมากเลย เรียกได้ว่านายมีพรสวรรค์เชียวล่ะ ถ้าเปิดร้านรับรองฉันจะไปเป็นลูกค้าคนแรกของนายเลย


นายเอก:หึ้ย นายต้องพูดชมฉันเกินจริงแน่ๆ


หมาจรจัด:ฮะฮะๆ มั่นใจในตัวเองหน่อยสิ...หยุดตอแหลได้แล้ว


แน่นอนว่าประโยคสุดท้ายพระรองคนนั้นไม่ได้พูดมันออกมา แต่มันเป็นความในใจของจ้าวอวี้ที่สุดแสนจะเอียนกับภาพตรงหน้า นี่ถ้าลุกไปอ้วกได้เขาทำไปแล้ว


พลันดวงตาของเขาก็เหลือบไปมองพระเอกที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาและหันหลังให้คนทั้งสองอยู่ จ้าวอวี้ยกยิ้มขึ้น อ่า เขามองเห็นเรื่องสนุกๆที่จะเกิดขึ้นแล้วสิ


“อ๊ะดูนั่นสิ”จ้าวอวี้แสร้งอุทานตกใจ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่นายเอกและพระรอง ไบรอันหันไปตามนิ้วที่ชี้ก่อนที่ร่างสูงของพระเอกจะนิ่งไป


“ทำไม”เสียงที่เอ่ยออกมาเย็นชาขึ้น


“ก็นั่นน่ะใช่คนที่นายบอกว่าจะปกป้องเขารึเปล่าน้า ฉันเดาถูกรึเปล่าเอ่ย”ดวงตาของพระเอกวาวโรจน์ขึ้นมาทันที ไบรอันยังคงจับจ้องภาพคนทั้งคู่ที่กำลังแสดงความรักจนเกินหน้าเกินตา


ตึง


พระเอกตบโต๊ะอย่างแรงจนคนทั้งโรงอาหารหันมามอง ใบหน้าหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์หันขวับมาทางจ้าวอวี้


จ้าวอวี้แสร้งเบิกตากว้าง ยกมือขึ้นมาปิดปากเหมือนคนตกใจแท้จริงแล้วคือยกมาปิดซ่อนรอยยิ้ม เขารู้ดีว่าไบรอันเป็นคนอารมณ์ร้อน อีกฝ่ายไม่มีทางทนมองภาพแบบนี้ได้หรอก เท่านี้ภาพชวนอ้วกในตอนกลางวันที่แสนรกหูรกตาจ้าวอวี้ก็หายไป


อ่า จุดไฟเผาบ้านคนอื่นล่ะเขาชอบนัก


“นายรู้ได้ยังไง!”ไบรอันเอ่ยพร้อมกับกัดฟันกรอด


“ไม่รีบเดินไปหาเขาจะดีเหรอ ระวังจะโดนแย่งไปนะ”จ้าวอวี้ไม่สนใจตอบคำถามไบรอัน เขายกช้อนขึ้นมาตักอาหารกินอีกครั้ง


“คอยดู ถ้าเขาเป็นอะไรไป ฉันจะจัดการนาย”เอ่ยจบไบรอันก็เดินตรงไปทางคนคู่นั้น จ้าวอวี้มองผลลัพธ์ของตัวเองด้วยความพอใจ ก่อนจะพบว่า


...พระเอกเดินเลยคนทั้งคู่ไป


เคร้ง


จ้าวอวี้ตกใจมากจนปล่อยช้อนตกลงพื้น เขามองตามพระเอกไปจนกระทั่งร่างสูงของอัลฟ่าหนุ่มไปหยุดอยู่ตรงโต๊ะที่อยู่ถัดจากโต๊ะนายเอกไปหนึ่งโต๊ะ


“นี่ ปล่อยนะ จู่ๆเป็นบ้าอะไรมากระชากแขนผม”เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยตะโกนเมื่อไบรอันเดินไปกระชากแขน


“มากับฉัน”พระเอกไม่เอ่ยอธิบาย ทำเพียงลากคนที่ตนเองชอบเดินออกไปพร้อมกับเขา


“นี่นายปล่อยนะ”


ภาพที่คนทั้งสองเดินไปพร้อมกับ ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันช่างดู...เหมาะสม แต่ที่ทำให้เขาไม่เข้าใจมากๆคือทำไมคนนั้นถึงกลายเป็น


...เบลซ อดีตคู่ขาของเอียน


________________________

ใครยังจำหนูเบลซได้ไหมคะ น้องเป็นคู่ขาเก่าของตัวร้ายที่เป็นคนฆ่านายเอกก่อนที่นายเอกจะกลับชาติมาเกิด แล้วพอจ้าวอวี้มาดำเนินเรื่องในโลกก็พบว่าน้องเบลซคนนั้นมีท่าทางแปลกไป oocของเบลซก็เป็น0 ก็ต้องลุ้นกันค่ะว่าเกินอะไรกับโลกนี้




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #808 Dar699699 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2563 / 10:11
    ก็เคยเดาอยู่ แต่ไม่คดว่าจะถูก ยังรู้สึกพีคมากอยู่ดี
    #808
    0
  2. #774 1612254 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 08:31
    ถ้าเบรซไม่อยู่ตรงนั้นนะ น้องคงหน้าแตก555
    #774
    0
  3. #773 Say. (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 21 เมษายน 2563 / 05:40
    บัคแน่ๆเลยยยย55555555555
    #773
    0
  4. #771 Joues fossettes (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 20:09
    ได้ยินเสียงอะไรร้าว

    555 บัคอีกคนสินะ
    #771
    0
  5. #770 Casper_L (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 13:39

    ห้ะ! อะไรยังไง พีคมาก555555


    #770
    0
  6. #769 yuu1 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 12:39
    หน้าแหกไปสิลูก คิกๆ
    #769
    0
  7. #766 1612254 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 11:22
    เอาละคับ ศึกเดือดระหว่างบัคทั้งสอง
    #766
    0
  8. #765 lianxff (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 11:10
    บัคปะทะบัคค
    #765
    0
  9. #764 Nakamotoa (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 07:24

    สนุกมาก
    #764
    0
  10. #761 Say. (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:57
    สู้ๆนะคะ
    #761
    0
  11. #760 ฌาญาคนงาม (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:34
    กะแล้วว่ามันต้องเป็นบท....ทำเอาตอนที่แล้วปวดใจมาก
    #760
    0
  12. #759 P-PEACH9004 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:32

    เย้ไรท์กลับมาแล้วว//สงสารเจ้าหมานะคะคิคิ
    #759
    0
  13. #758 21oct (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 00:23

    ดีใจที่กลับมานะคะ//เจ้าหมาคงต้องง้อแล้ว555
    #758
    0