ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 40 : ARCIV : Degenerate-8-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 276 ครั้ง
    7 ก.พ. 63



บทที่8


เช้าวันนี้จ้าวอวี้ตื่นมาด้วยความมึนงงเมื่อพบว่าข้างกายของตนไร้ร่องรอยของหมาป่าตัวใหญ่ เขาเดินออกไปหาจนทั่วบ้านแต่ทุกคนก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่เห็นมาตั้งแต่เช้า จ้าวอวี้เกาหัวแกรกๆขึ้นมาบนห้องอย่างมึนงง


“ในที่สุดหมานั่นก็รู้แล้วว่าตัวเองต้องกลับไปอยู่ในที่ของตัวเอง”มีแค่เสี่ยวหลันที่ดูร่าเริงผิดกับหลายวันที่ผ่านมา แหนะ มีการหมุนตัวกลางอากาศโชว์อีกคงอัดอั้นไม่น้อยเลยสินะ


จ้าวอวี้ส่ายหัวยิ้มขำ เขาไม่เชื่อหรอกว่าน้องจะไปไม่กลับมา เขาอุตส่าห์ยอมเอาตัวเข้าแลกสร้างความผูกพันกับน้องมาตั้งหลายวัน เขามอบความรักความเอาใจใส่ให้ขนาดนี้น้องจะไม่มอบใจให้กับเขาได้ยังไงล่ะ


เขารู้ดีว่า....สุดท้ายน้องก็จะต้องกลับบ้านของเราอยู่ดี


คิดแบบนั้นจ้าวอวี้ก็อาบน้ำแต่งตัวไปโรงเรียนอย่างที่ทำเป็นประจำ ทันทีที่ขาของเขาก้าวผ่านรั้วโรงเรียน สิ่งที่น่าเบื่อที่สุดก็คือการคาดเดาว่าวันนี้บทจะชี้นำตัวเขาให้ไปทางไหน อะไรก็ได้ที่ไม่ใช่การหวีดเสียงใส่นายเอกแล้วมีเค้กมาโปะบนหัวก็พอแล้ว แค่นึกถึงกลิ่นเค้กวนิลาก็ลอยมาติดจมูก


“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด”เสียงกรีดร้องของนักเรียนหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาดังขึ้น จ้าวอวี้มองตามสายตาของเธอก่อนจะไปหยุดตรงร่างของคนสองคน


ร่างสูงที่มีเรือนผมสีเงินเงางามในชุดนักเรียนที่เปียกชุ่ม ในอ้อมกอดของเขาคือร่างเล็กของเมิ่งอันถิง จ้าวอวี้มองถังน้ำที่ตกอยู่ไม่ไกลและคนกลุ่มหนึ่งบนระเบียงชั้นเรียน เดาได้ไม่ยากว่าคนพวกนั้นคงจงใจสาดน้ำลงมาใส่เมิ่งอันถิง


ถึงเมิ่งอันถิงจะซื้อใจคนทั้งห้องได้แต่คนนอกห้องไม่เกี่ยวสินะ โอเมก้าก็คือโอเมก้า ยิ่งไร้อำนาจก็เป็นแค่คนอ่อนแอกลุ่มหนึ่ง จ้าวอวี้ล่ะเบื่อโลกชอบเหยียดแบบนี้จริงๆ


สายตาของเขากลับมาให้ความสนใจกับคนสองคนตรงหน้าอีกครั้ง คนที่ช่วยเมิ่งอันถิงเอาไว้ไม่ใช่พระเอกแต่เป็นคนที่เขาไม่รู้จักและไม่เคยเห็นมาก่อน


เมิ่งอันถิงผละออกจากร่างสูงที่ช่วยเขาเอาไว้ ด้วยส่วยสูงที่แตกต่างทำให้เขาเงยหน้าขึ้นไปมองอีกฝ่าย เครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบรวมทั้งดวงตาสีควันบุหรี่ที่กำลังมองสบตาของเขามันทำให้ใจของเขาเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


“เป็นอะไรไหม”เสียงทุ้มเอ่ยถาม เมิ่งอันถิงส่ายหน้าช้าๆ


“ขอบคุณนะครับที่ช่วยผม ค...คุณเปียกไปทั้งตัวเลย ผมขอโทษนะครับ”


“ไม่เป็นไร เดี๋ยวก็แห้ง”อีกฝ่ายเอ่ยตอบอย่างไม่ยี่หระ ร่างเล็กเม้มปากแน่นก่อนจะตัดสินใจหยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองขึ้นมายื่นให้คนตรงหน้า


“ถ้า...ถ้าคุณไม่รังเกียจ”คนตัวสูงมองผ้าเช็ดหน้าในมือของเขาก่อนจะยกยิ้ม มือใหญ่รับผ้าเช็ดหน้าของเขาเอาไว้อย่างไม่รังเกียจ นั่นยิ่งทำให้เมิ่งอันถิงหน้าแดงกว่าเดิม


ตั้งแต่เข้ามาในโลกนี้ ชายตรงหน้าคือคนแรกที่ไม่แสดงท่าทางรังเกียจเขา


“ให้ผมเลี้ยงอาหารกลางวันคุณเป็นการตอบแทนได้ไหมครับ”เสียงที่เอ่ยถามเต็มไปด้วยความประหม่า สายตาของเขาคงคาดหวังมากไปจนอีกฝ่ายกลั้วหัวเราะออกมาแล้วตอบรับ


“ได้สิ”ว่าจบอีกฝ่ายก็หันหลังเดินเข้าไปในตัวอาคาร เมิ่งอันถิงยิ้มพอใจกับคำตอบนั้นเขาเลือกที่จะเดินตามคนร่างสูงไปอย่างไม่ลังเล


เหตุการณ์สุดแสนโรแมนติกของคนทั้งสองอยู่ในสายตาของจ้าวอวี้มาตลอด ไม่รู้เกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา ปกติก็เห็นฉากสวีทของคนอื่นมาเป็นร้อยเป็นพันฉาก แต่กับเหตุการณ์เมื่อกี้แทนที่เขาจะมองเป็นเรื่องตลกน้ำเน่าแบบที่ผ่านมา...ทำไมหัวใจของเขามันรู้สึกเจ็บหน่วงราวกับมีใครมาบีบมันไว้


เกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่


ทำไมต้องรู้สึกขัดใจตอนที่ได้เห็นว่าดวงตาคู่นั้นจ้องไปที่เมิ่งอันถิงยังไง ทำไมต้องรู้สึกอึดอัดตอนที่รอยยิ้มนั้นถูกส่งให้กับเมิ่งอันถิง เขาเริ่มไม่เข้าใจตัวเองแล้วจริงๆนะ


“มายืนทำตัวเกะกะอะไรแถวนี้”เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากทางด้านหลัง จ้าวอวี้ที่กำลังขัดใจกับความรู้สึกบ้าบอคอแตกของตัวเองเผลอตวัดสายตาไปมองพระเอกอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน


“ยุ่ง!”เขาตอบ


“ไม่ได้นะโฮสต์ โฮสต์ด่าพระเอกไม่ได้!”เสี่ยวหลันตะโกนขึ้น จ้าวอวี้เลยจำต้องแก้ประโยคให้ดีขึ้น


“ยุ่งกับใจคนอื่นเนี่ย เมื่อไหร่จะรับผิดชอบสักทีที่รัก”


“ไบโพลาร์เหรอ เมื่อกี้มองอย่างกับจะฆ่าคน”ไบรอันทำท่าทำทางเหมือนจะอ้วกเมื่อได้ยินคำหวานของจ้าวอวี้


“เค้าเหรอจะอยากฆ่าที่รัก เค้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปทำ เค้าเป็นคนตัวเล็กๆสูงร้อยห้าสิบเซนแรงน้อยกว่ามดอีก ที่รักผลักนิดเดียวก็ปลิวตามลมแล้ว”จ้าวอวี้ทำเสียงเล็กเสียงน้อยหยอกพระเอก แต่สายตาของเขายังคงจดจ้องไปที่ที่ชายคนนั้นเพิ่งเดินจากไป


“เหอะ นั่นคนหรือทิชชู่เปียก แล้วก็เลิกแทนตัวเองว่าเค้านะจะอ้วก”


“ที่รักท้องแล้วเหรอ เค้านี่น้ำยาดีจริงๆ”


-___-


“เอาล่ะๆฉันไม่เล่นแล้ว เข้าเรียนเถอะ อ้อ วันนี้กินข้าวที่โรงอาหารนะ”จ้าวอวี้ยอมจบบทสนทนาปัญญาอ่อนของตัวเองลง


“นึกไง ปกติรังเกียจกว่าอะไร”


“ที่รักไม่ต้องใส่ใจเรื่องของเค้าขนาดนั้นก็ได้เนอะ”จ้าวอวี้เอ่ยแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าตัวอาคารไป


“ด่าเสือกเลยก็ได้นะแบบนั้นน่ะ”



 

“เสี่ยวหลัน ตรวจสอบข้อมูลผู้ชายที่อยู่กับเมิ่งอันถิงเมื่อเช้า”จ้าวอวี้ออกคำสั่ง ภายในห้องน้ำเงียบสงบมีเพียงเสียงย่ำเท้าไปมาของเขา


จ้าวอวี้รู้สึกคาใจเกี่ยวกับชายคนนั้น เขารู้สึกว่าตัวเองต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับอีกฝ่ายแน่ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง


“ได้ครับโฮสต์”เสี่ยวหลันตอบรับ ก่อนที่ไม่นานโฮโลแกรมทั้งรูปและประวัติของชายคนนั้นจะปรากฏขึ้นมา


“โกหกหน่า!”จ้าวอวี้อุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นชื่อของอีกฝ่ายและสถานะตัวละคร


...ออสติน เกรย์


.


.


“บทบาทพระรอง”


_______________50%______________



“หมายความว่ายังไง ทำไมน้องถึงมีบทบาทในเรื่องได้ เนื้อเรื่องไม่มีบทพระรองด้วยซ้ำ”จ้าวอวี้เอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ


“ก็เพราะเป็นตัวละครลับที่ไม่มีบทบาทมาตั้งแต่แรก ก็หมายความว่าเขาจะเป็นใครก็ได้ในเรื่องครับ อีกอย่างตัวละครลับก็มักจะมีเข้ามาเพื่อเสริมตัวละครหลักอยู่แล้ว”


“หึ บ้าบอสิ้นดี พระรองอยู่ทีมเดียวกับนายเอกก็หมายความว่าอยู่คนละฝั่งกับผม แต่ภารกิจรองของโลกนี้ผมต้องปกป้องพระรองด้วยชีวิต ตลก!”จ้าวอวี้มีสีหน้าหงุดหงิดพอๆกับอารมณ์ร้อนๆที่หาสาเหตุไม่ได้


น้องจะไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป...น้องจะกลายเป็นของเมิ่งอันถิง


แค่คิดก็หงุดหงิดและหัวเสียเอามากๆ จ้าวอวี้กัดริมฝีปากพยายามเอาเรื่องงี่เง่าพวกนี้ออกจากหัว


“ช่างมันเถอะ เรื่องของพระรองนายเอกก็ปล่อยให้เป็นตามบทบาทของพวกเขาไป เสี่ยวหลันนายช่วยตรวจสอบoocตัวละครให้ผมหน่อย ผมรู้สึกว่าตัวละครหลักหลายตัวแปลกไป”


“ได้ครับโฮสต์ ระบบจะเริ่มทำการตรวจสอบสถานะooc


#เจมส์ ไบรอัน บทบาทพระเอก สถานะooc 45%>>46%


#เมิ่งอันถิง บทบาทนายเอก สถานะooc 20%>>10%


#ลอว์เลียต เอียน บทบาทตัวร้าย สถานะooc 0%>>0%


#เบลซ บทบาทตัวประกอบหลัก สถานะooc 10%>>0%


แค่เห็นสถานนะปัจจุบันของแต่ละคนจ้าวอวี้ก็แทบกุมขมับ อย่าบอกนะว่าบัคนั่นแทรกแซงผลoocอีกแล้ว เขาไม่เชื่อแน่ๆ แค่ไบรอันก็เห็นได้ชัดแล้วว่าทำตัวผีบ้ากับนายเอกขนาดไหน ไหนจะเมิ่งอันถิงที่ควรโฟกัสการแก้แค้นไปที่พระเอกแต่ดูเหมือนจะเป็นเขาเสียมากกว่าที่ถูกนายเอกเพ่งเล็ง


ส่วนเบลซตั้งแต่เจอกันที่ดาดฟ้าคราวนั้นอีกฝ่ายก็พยายามหลบหน้าหลบตาเขามาตลอด การที่อีกฝ่ายมีค่าoocเป็น0 มีได้หลายกรณีมากจนเขาไม่อยากจะคาดเดา ท่าทีก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ เบลซควรมีค่าoocเยอะกว่าใครเพื่อนด้วยซ้ำ


“ผลนี่คงไม่ช่วยอะไรแล้วล่ะ แทบจะตรงข้ามกับความเป็นจริงทุกคนเลย”จ้าวอวี้ถอนหายใจ “อะไรจะเกิดก็เกิดแล้วกัน”


จ้าวอวี้เดินออกจากห้องน้ำ แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูคนที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในตอนนี้ก็ปรากฏตัว เมิ่งอันถิงยกยิ้มบางส่งมาให้เขา ก่อนที่มือเล็กนั่นจะดันให้เขากลับเข้าไปในห้องน้ำ แววตาใสซื่ออันเป็นเอกลักษ์ของนายเอกเปลี่ยนไป


“แกมีอะไร”จ้าวอวี้เอ่ยถามเสียงแข็ง


“จะรีบไปไหนล่ะครับ ทำไมเราไม่เอาเวลานี้มาเคลียร์ใจกันให้จบๆไปเลย”เมิ่งอันถิงเอ่ย ใบหน้าของอีกฝ่ายยังคงประดับด้วยรอยยิ้ม


“ฉันไม่มีอะไรต้องพูดกับแกทั้งนั้น สำคัญตัวมาจากไหนไม่ทราบ”จ้าวอวี้กอดอกมองเหยียด เขาเอนสะโพกพิงกับเคาเตอร์อ่างล้างมือเพื่อรอดูว่านายเอกจะมาไม้ไหน


“ดูเหมือนว่าคุณจะอคติกับผมเกินไปรึเปล่าครับคุณเอียน ผมยังไม่ได้ทำอะไรคุณเลยนะ”


“...”


“โอ๊ะ เหรอว่าผมทำไปแล้วนะ”อีกฝ่ายแสร้งอุทานตกใจปลอมๆ “แต่นั่นมันก็เป็นผลมาจากความโง่ของคุณเองรึเปล่าครับ นี่ล่ะน้าเค้าถึงบอกกันว่าเวรกรรมมีจริง”


“ที่จะพูดมีแค่นี้ใช่ไหม”


“ผมก็แค่อยากมาทักทายเท่านั้นเองครับ น่าเสียดายที่ตอนคุณโดนเค้กของผมคว่ำใส่ผมไม่ได้มาบอกสมเพช อุ๊บ หมายถึงบอกขอโทษกับคุณเป็นการส่วนตัวน่ะครับ ต้องขอโทษด้วยจริงๆ”


“ดูเหมือนแกจะเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้นไม่น้อยเลยนะ”จ้าวอวี้เหยียดยิ้ม มือบางเอื้อมไปบีบปลายคางของคนตัวเล็กกว่าแน่น “แต่แกต้องเดาไม่ได้แน่ว่าการมากวนฉันตอนอารมณ์ไม่คงที่มันจะเกิดอะไรขึ้น”


เมิ่งอันถิงปัดมือของจ้าวอวี้ออกอย่างแรง ดวงตาของนายเอกฉายถึงการท้าทาย จ้าวอวี้ที่อารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วยิ่งมาเจอนายเอกยั่วโมโหยิ่งอยากจะกระโดดงับหัวให้รู้แล้วรู้รอด


“ผมไม่ยอมเป็นฝ่ายถูกกระทำคนเดียวหรอกนะครับ”


“หึ แล้วที่มายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ต้องรักษาภาพพจน์แสนดีของแกแล้วงั้นเหรอ”


“กับคนโง่ๆบางคนภาพพจน์ก็ไม่จำเป็นต้องรักษาหรอกครับ เปล่าประโยชน์แถมยังเสียเวลา เพราะคนดักดานก็คือคนดักดานต่อให้แสร้งทำดีคุณก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อะไรให้กับผมอยู่ดี”


“ดี ฉันจะคอยดูว่าแกจะตีสองหน้าไปได้อีกนานแค่ไหน”จ้าวอวี้เอ่ยแค่นั้น เขาก้าวขาเตรียมจะออกไปสงบสติอารมณ์แต่ข้อมือของเขาถูกรั้งไว้ด้วยแรงบีบของเมิ่งอันถิง


“โฮสต์! ทำไมไม่ตบนายเอกสั่งสอนสักหน่อยล่ะครับ ให้นายเอกรู้บ้างว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร”เสี่ยวหลันที่ดูเหมือนจะหัวเสียมากกว่าเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงฟึดฟัด จ้าวอวี้ไม่ได้ตอบอะไรออกไป มีแต่เขาที่รู้ดีที่สุดขืนต้องลงมือกับนายเอกตอนที่เขายังอารมณ์ไม่คงที่ รับรองได้ว่านายเอกคงสภาพเละไม่ต่างอะไรกับขยะเปียก


“จะรีบไปไหนล่ะครับ แค่การพูดคุยเพียงเล็กน้อย ถึงกับทนฟังไม่ได้เลยเหรอครับ”


“บางทีคนโง่ๆอย่างฉัน ก็ไม่ค่อยอยากเสวนากับคนฉลาดสักเท่าไหร่นะ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะมันทำให้คนโง่ๆอย่างฉันรู้ว่า....แถวนี้ยังมีบางคนที่ดีแต่อวดฉลาดกับเก่งแต่ปาก อย่าหาว่าสอนเลยนะ แต่คนฉลาดจริงๆน่ะเขาใช้สมอง...มากกว่าปาก”จ้าวอวี้กดเสียงต่ำพร้อมกับชี้ไปที่สมองก่อนจะเลื่อนไปที่ปาก จากนั้นเขาก็เหมือนจะคิดอะไรขึ้นมาได้ จ้าวอวี้ใช้มือปิดปากดวงตาเบิกกว้างแสร้งตกใจ


“โอ๊ะ แต่ลืมไป ที่แกถนัดที่สุดคือใช้ร่างกายต่างหากJ


“นี่แก!”เมิ่งอันถิงกำมือที่บีบแขนจ้าวอวี้แน่น ดวงตาเต็มไปด้วยแรงอารมณ์


“โฮสต์! เป็นตัวเองเกินไปแล้วครับ ตัวร้ายอย่างเอียนใช้คำพูดด่าคนแบบนี้ไม่ได้”จ้าวอวี้ถอนหายใจระบายความหัวเสียของตัวเอง พยายามปลอบว่านายเอกไม่รู้เรื่องอะไรด้วย


ยังไม่ทันที่จะได้มีการตอบโต้อะไร เสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ของคนหลายกลุ่มก็เรียกสติของจ้าวอวี้ แน่นอนว่านายเอกก็ต้องได้ยิน


เมิ่งอันถิงยกยิ้ม ใช้มือข้างที่ว่างเงื้อขึ้นมาไว้ข้างตัว “งั้นผมจะทำให้คุณเอียนได้ดูว่าการเอาตัวเข้าแลกมันเป็นยังไง”


เพี้ยะ!


“ช่วยด้วย! คุณเอียนอย่าทำอะไรผมนะครับ”


เมิ่งอันถิงใช้มือข้างนั้นตบลงที่ใบหน้าของตัวเองอย่างแรงจนเลือดไหลออกมาจากมุมปากจากนั้นอีกฝ่ายก็ตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่น


 จ้าวอวี้มองการกระทำนั้นด้วยสายตาเรียบนิ่งก่อนที่เขาจะกระตุกยิ้มและกลั้วหัวเราะออกมา


“แกรู้ไหมว่าข้อดีของตัวร้ายคืออะไร”เขาถามคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบออกไป “มันก็คือการที่ตัวร้ายสามารถทำร้ายตัวเอกได้อย่างไม่มีเงื่อนไขไงล่ะ”


เพี้ยะ! เพี้ยะ!


จ้าวอวี้แววตามืดครึ้ม เขาตบนายเอกไปไม่ยั้งแรงถึงสองครั้งจนร่างเล็กลงไปกองกับพื้น


“ช่วยด้วย! ช่วยด้วย!


“อะไรกัน ฉันอุตส่าห์เสริมบทให้อย่างที่แกต้องการไง ทำไมไม่ขอบคุณฉันล่ะ”จ้าวอวี้มองร่างที่กองอยู่ตรงเท้าตัวเองด้วยแววตาเย็นเยียบ ก่อนที่ปลายเท้าซึ่งถูกหุ้มด้วยรองเท้าหนังจะยกขึ้นและบดลงบนมือของนายเอกอย่างแรง


“โอ๊ย”จ้าวอวี้ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น เขาเหยียบลงที่มือของนายเอกซ้ำๆ


เป็นเวลาเดียวกับที่ประตูห้องน้ำถูกเปิด คนที่เปิดมันเข้ามาก็คือออสติน เกรย์ พระรองของเรื่อง


“ฮึก ออสติน ช่วยผมด้วย ช่วยผมด้วย”คำร้องขอของนายเอกทำให้พระรองไม่ลังเลที่จะเข้ามาผลักตัวของจ้าวอวี้จนแผ่นหลังกระแทกกับผนังห้องน้ำ


จ้าวอวี้กัดฟันกรอด มองภาพที่ออสตินค่อยๆทรุดตัวลงปาดเลือดตรงมุมปากของนายเอก


“ผมก็เพิ่งรู้ว่าสถานศึกษาเป็นสถานที่ไว้ให้คนบางกลุ่มมาใช้กำลังกับคนที่อ่อนแอ”เสียงเย็นเยียบเอ่ยขึ้น ออสตินไม่ได้หันมามองจ้าวอวี้ สายตาของพระรองยังคงจับจ้องที่ร่างของนายเอก


“ถ้าไม่รู้...ก็รู้ไว้ซะ”


“...”ออสตินไม่ได้ตอบอะไรออกมาอีก ร่างสูงช้อนตัวของนายเอกขึ้นมาอุ้มก่อนจะเดินออกไป จ้าวอวี้มองตามแผ่นหลังนั้นไปจนสุดสายตา


“เหอะ!”เขาพ่นลมหายใจออกมา พยายามจัดการอารมณ์ตัวเองแต่ไม่ว่าทำยังไงสุดท้ายก็กำจัดความหงุดหงิดนี้ออกไปไม่ได้


เพล้ง


สุดท้ายก็เป็นกระจกห้องน้ำที่รับกรรมโดนจ้าวอวี้ต่อยจนแหลก


“ดี แบบนี้ก็ดี!


_____________100%________________

ขออภัยที่วันนี้มาช้าค่ะ พอดีดูพี่เหยกกับทีมโบ๊ะบ๊ะแฟมแข่ง+ซ้อมDBDLถึงเที่ยงคืน

กว่าจะได้แต่ง555555//ง่วงก็ง่วงผู้ชายก็อยากดูนิยายก็ต้องแต่งหนังสือก็ต้องอ่าน

ปล.ยังไม่ได้คิดชื่อให้กับเจ้าหน้าที่ที่แฝงตัวอยู่ในเมิ่งอันถิง เวลาบรรยายจะใช้ชื่อเมิ่งอันถิงไปก่อนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 276 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #826 Radenfiallus (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 19:19
    มีลางว่าพี่หมาป่า(ฮัากี้)จะโดนล่ามโซ่ 😊
    #826
    0
  2. #811 maturada23 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2563 / 13:30
    แบนอิหมาเลยตอนนี้ 😠
    #811
    0
  3. #778 aommy-22 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 18:46
    ได้เวลาย้ายข้างเนาะ..แบน-หมา
    #778
    0
  4. #748 Sweetie-. - (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 19 มีนาคม 2563 / 06:15
    โอ๊ยยยย

    กลับมาอัปด่วนไรท์
    อย่าปล่อยให้ค้างแล้วเดินจากไป
    #748
    0
  5. #745 1612254 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:40

    อยากตบโว๊ยย อยากตบ!!

    #745
    0
  6. #744 Say. (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:49
    ไม่ น้องหมาจะทำอย่างนี้ไม่ได้ ฮืออออออ
    #744
    0
  7. #743 AOR012544 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 21:35

    เราคิดว่าพระเอกน่าจะรู้ว่ามีการเเทรกแซง(รึเปล่า?) เลยทำเป็นดีกับอีพนักงานใหม่ให้ตายใจสุดท้ายฆ่าทิ้ง
    #743
    0
  8. #739 Chrysola (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 10:41
    เมินอิหมามันไปเลยอวี้ แล้วจัดอิโฮสต์จองหองให้หลาบจำ!
    #739
    0
  9. #738 Pranaiya Suksawad (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:39

    จะให้นายเอกไม่ooc ควรดูก่อนไหมว่าคนอื่นแม่งooc โคตร เอาเปรียบกันเกินไปไหมแบบนี้

    พระเอกไหนว่าเวลาเหลือน้อยยังไปเล่นละครดีกับคนอื่นเพื่อ

    ขอให้นายเอกใจแข็งไม่ต้องดีด้วยเลยโลกนี้ เหอะ
    #738
    0
  10. #737 yuki-m2 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 09:05

    ค้างเลยย ชอบบบ
    #737
    0
  11. #736 N\'noey Butter (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 05:24
    น้องเอ้ยยยย อยากรู้ความในใจน้องจริมๆ
    #736
    0
  12. #735 บาเรลบี (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 02:40
    ไม่อยากให้คุณตัวร้าย keep character แล้วน้าาาา อึดอัดแทน55555
    #735
    0
  13. #734 1612254 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:55

    ทำให้มันoocไปเลยไม่ได้รึไง รำคาญคุณนางเองจัดๆ

    #734
    1
    • #734-1 1612254(จากตอนที่ 40)
      6 กุมภาพันธ์ 2563 / 22:56
      นายเอก*สิ
      #734-1
  14. #732 Milhoun (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 06:29
    อิน้อวงงงงเดี๋ยวพี่ก็งอนหรอกกกกกก
    #คืนนี้นอนนอกบ้านแล้งจะหนาว
    #732
    0
  15. #731 N\'noey Butter (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 03:04
    หมาหัวเน๊าาา เธอทำอัลไลลล๊
    #731
    0
  16. #730 Chrysola (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:36
    เป็นหมาหัวเน่าที่แท้ทรูแน่ๆ น้อง หึหึ
    #730
    0
  17. #729 Lentear (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:41
    เจ้าโก่วไจ่ไจ๋!!!
    #729
    0
  18. #728 bellaw2633 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:36
    มาซะทีพระเอกค่าตัวแพงเหลือเกิ๊นนนน
    #728
    0
  19. #727 Cocoa125 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2563 / 00:24
    เห้ยเตงงง คุณพระรองง ทำตัวกีๆหน่อยน้าา เดี๋ยวคุณตัวร้ายก้งอนหรอก!
    #727
    0
  20. #726 Chëetαн´ (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2563 / 23:15
    หึงเป่าาา
    #726
    0