ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 31 : ARCIII : ไฮเดรนเยียสีขาว-11-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,741
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 322 ครั้ง
    7 พ.ย. 62

ใครที่จำเนื้อเรื่องพาร์ทอดีตไม่ได้สามารถย้อนอ่านได้ที่ตอนที่20 กระเรียนไร้ใจ-11-นะคะ



 บทที่11


จ้าวอวี้ยังคงสับสนและตื่นตระหนก เรื่องของลูคัสเป็นเรื่องที่เขาคาดไม่ถึง ลูคัสแท้จริงแล้วคือบัคคนนั้นอย่างนั้นเหรอ แล้วทำไมตอนนี้อีกฝ่ายถึงยอมให้เขาเข้าไปในความทรงจำของตัวเอง


เขาไม่เข้าใจจริงๆ


จ้าวอวี้กวาดตามอง เขากลับมาอยู่ในโลกความทรงจำของหวังเฉิงชุนอีกครั้ง คราวนี้เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าความทรงจำของอีกฝ่ายเกี่ยวข้องอย่างไรกับตัวเขา


...หลังจากนั้น เขาจะกลับไปหาลูกอีกครั้ง

 



ครั้งหนึ่งเขาเคยหวั่นไหว


จ้าวอวี้จ้องใบหน้านิ่งๆของหวังเฉิงชุน ก่อนจะเปลี่ยนไปมองบทในมือ สักพักเขาก็เงยกลับไปมองนักแสดงรุ่นน้องอีกครั้ง


หวังเฉิงชุนที่รู้ตัวอยู่แล้วว่าถูกมองก็กระตุกยิ้มขึ้น เขาละจากบทในมือก่อนจะสบเข้ากับดวงตากลมโต กระต่ายตัวโตเบิกตากว้างเมื่อถูกจับได้ ปากน้อยๆอ้าออกเผยให้เห็นฟันกระต่ายน่ารัก


“แอบมองกันแบบนี้ คิดไม่ดีกับผมอยู่ล่ะสิ”หวังเฉิงชุนเอ่ยเย้า


“ใครแอบมองนายกัน เหล่าหวังคนหลงตัวเอง”จ้าวอวี้รีบเอ่ยแก้ตัว


“พี่รู้ไหมว่าตัวเองเป็นคนโกหกไม่เก่งน่ะ”นักแสดงรุ่นน้องกลั้วหัวเราะ เมื่อจ้าวอวี้เบ้หน้าเบะปากราวกับเด็กน้อย


“ก...ก็แค่จะถามว่าสุดสัปดาห์นี้นายว่างรึเปล่า”


“หืม เซียวเกอจะชวนผมเดทงั้นเหรอ แบบนี้ผมเขินแย่เลย”


จ้าวอวี้แก้มพองลมเมื่อถูกแหย่ เขาเอากำปั้นน้อยๆของตนทุบลงบนแขนแกร่งอย่างที่ชอบทำ หวังเฉิงชุนยังคงหัวเราะทั้งยังหยิกแก้มเขาจนยืดไปหมด


“ไม่ใช่สักหน่อย จะชวนไปที่บ้านต่างหาก มีคนที่อยากให้รู้จักน่ะ รับรองนายจะตกใจ”กระต่ายตัวขาวทำตาวิบวับๆเหมือนคนกำลังอวดของเล่น


“ได้สิ ผมว่างอยู่แล้ว”อ่า คงต้องเลื่อนสัมภาษณ์นิตยสารสินะ “แล้วใครล่ะที่เซียวเกออยากให้ผมรู้จัก พ่อแม่ของเซียวเกองั้นเหรอ”


“พูดเป็นเล่น ใครจะไปบอกนายกัน มันเป็นเซอร์ไพรส์”ตอนนั้นที่จ้าวอวี้พูด หวังเฉิงชุนเองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก คิดเพียงแค่ว่าคนตัวบางจะอวดหมาแมวที่บ้านของตนเท่านั้น


 

ใครจะไปคิดล่ะว่าจะได้ไปเจอหมาตัวใหญ่อยู่ในบ้านหลังนั้น หมาที่เป็นเจ้าของหัวใจคนที่เขาแอบชอบ


“เหล่าหวัง นี่คือลู่เทียน เรียกเขาว่าลู่เกอก็ได้...เขาเป็นแฟนของพี่เอง”จ้าวอวี้ยิ้มตาหยีพร้อมกับผายมือแนะนำคนข้างกาย หวังเฉิงชุนแน่นิ่งไป ในหัวของเขาขาวโพลนไปหมด


“สวัสดี ฉันลู่เทียนนะ ฉันเคยดูงานของนายด้วย เจ๋งสุดๆไปเลย”ลู่เทียนยกยิ้มชื่นชมรุ่นน้องของคนรัก


“สวัสดีครับ”หวังเฉิงชุนเอ่ยเสียงแผ่ว เขามองสำรวจร่างสูงตรงหน้า ลู่เทียนคือนักแสดงชื่อดังของประเทศ งานแสดงของเขาเป็นกระแสมานับไปถ้วน ด้วยใบหน้าที่หล่อเหลาคมคายและรอยยิ้มที่เป็นจุดเด่นของอีกฝ่าย


เพราะรอยยิ้มนั่นงั้นเหรอถึงได้เป็นเจ้าของหัวใจพี่


“เข้ามาข้างในสิ”จ้าวอวี้ดึงแขนหวังเฉิงชุนเข้ามาในบ้าน พวกเขาเริ่มต้นมื้ออาหารด้วยกับข้าวฝีมือลู่เทียน


“ตกใจรึเปล่า”เสียงทุ้มของลู่เทียนเอ่ยถาม พร้อมกับนั่งลงข้างๆเขา จ้าวอวี้รับหน้าที่ล้างจานทำให้ภายในห้องรับแขกเหลือเพียงแค่พวกเขา


“ครับ”เขาเลือกที่จะตอบออกไปสั้นๆ ใครจะอยากไปเสวนากับแฟนของคนที่แอบชอบกัน


“อย่าถือสาเจ้ากระต่ายนั่นมากเลยนะ เป็นคนขี้เล่นแล้วก็ชอบทำให้คนตกใจแบบนี้ประจำแหละ”


“...”


“ที่กองถ่ายจ้าวอวี้ไม่ได้ซนจนทำให้คนในกองเดือดร้อนใช่ไหม ฉันล่ะเป็นห่วงจริงๆ ยิ่งแก่ยิ่งดื้อเก่งเลยล่ะเจ้าคนนี้”


“...ไม่ครับ”จ้าวอวี้ตอนอยู่ที่กองถ่ายเป็นรุ่นพี่ที่วางตัวดี น่านับถือ และมีความรับผิดชอบ ทุกคนในกองต่างยกย่องในนิสัยสุขุมและอัธยาศัยดี


การที่ลู่เทียนพูดถึงจ้าวอวี้ในแบบที่เขาไม่เคยได้เห็น


อ่า...นี่สินะที่เขาเรียกว่า ความอิจฉา


จ้าวอวี้ที่แสนซน แสนดื้อรั้นคนนั้น ทำไมไม่ใช่เขาที่ควรได้เห็น


“อ่า นายเป็นคนพูดน้อยหรือฉันพูดมากกันนะ นายคงไม่รำคาญฉันหรอกใช่ไหม”ลู่เทียนเอ่ยถามเมื่อสังเกตว่าหวังเฉิงชุนพูดน้อยเอามากๆ อีกฝ่ายนิ่งจนลู่เทียนไม่รู้ว่าหวังเฉินชุนกำลังรำคาญตนอยู่รึเปล่า


“...”


“...”


“เปล่าครับ ผมเป็นคนพูดน้อย”


“งั้นเหรอ ฉันก็นึกว่าจะทำให้นายไม่พอใจซะแล้ว เกิดนายไม่พอใจฉันขึ้นมากระต่ายในครัวนั่นต้องเอาฟันมาเจาะฉันแน่ๆ โทษฐานที่ทำน้องชายคนสนิทโกรธ ฮ่าๆ”


“นินทาอะไรผมอีกล่ะลู่เกอ”จ้าวอวี้เดินออกมาจากห้องครัว พร้อมกับกอดอกหรี่ตาคาดคั้นคนรัก


“ไม่เลย ฉันจะไปทำอะไรเธอได้ล่ะเจ้ากระต่าย”


หวังเฉิงชุนรู้สึกเป็นส่วนเกิน แม้ว่าทั้งวันนั้นจ้าวอวี้จะพยายามเทคแคร์เขาในฐานะเจ้าบ้านที่ดีก็ตาม น่าแปลกที่หัวใจปวดหนึบไปหมด แต่เขากลับไม่ยอมไปไหน ทั้งๆที่จะหาข้ออ้างในการปลีกตัวแยกจากไปก็ได้ เขาก็ไม่ทำ


อาจเพราะความดำมืดในจิตใจบางอย่างกำลังค่อยๆกระซิบอย่างแผ่วเบาข้างหูของเขา


...ที่ของลู่เทียน มันควรเป็นที่ของเขาต่างหาก!


มองภาพตรงหน้าเอาไว้สิเฉิงชุน สักวันมันจะเป็นนายที่ไปยืนอยู่ตรงนั้น เป็นเจ้าของหัวใจของจ้าวอวี้ เป็นเจ้าของรอยยิ้มนั่น ทุกอย่างจะต้องเป็นของเขา


“วันนี้ขอบคุณมากเลยนะที่มาตามนัด”จ้าวอวี้ออกมาส่งหวังเฉิงชุนที่รถ


“ครับ ขอบคุณที่พี่ยอมบอกความลับของพี่กับผม”เพราะต่อไปนี้ผมจะไม่ประมาทอีกต่อไป


“นายคือคนที่พี่ไว้ใจนะ เหล่าหวัง พี่ไม่เคยสนิทใจที่จะบอกความลับนี้กับใครเลย แต่พี่อยากบอกนายจริงๆ พี่เชื่อว่านายจะไม่ทำร้ายพี่”


“แน่นอน ผมไม่มีทางทำร้ายพี่”


...แต่คนรักของพี่ก็ไม่แน่


“ผมไปแล้วนะ เจอกันที่กอง”


“บ๊ายบาย”จ้าวอวี้โบกมือตามหลังรถของรุ่นน้องไปจนลับสาย ร่างโปร่งหมุนตัวกลับเข้าไปบ้าน ในอกรู้สึกโล่งใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน อย่างน้อยเขาก็ไม่อยากมีความลับกับคนสนิทล่ะนะ


“เขากลับไปแล้วเหรอ”ลู่เทียนเอ่ยถาม


“อื้ม กลับไปแล้ว พวกเราก็ขึ้นข้างบนไปอาบน้ำกันได้แล้ว”


“นี่ที่รัก แน่ใจนะว่าเด็กคนนั้นเห็นคุณเป็นแค่พี่ชายจริงๆน่ะ”คำถามของลู่เทียนทำให้จ้าวอวี้ชะงัก ก่อนที่ร่างโปร่งจะหัวเราะออกมา จ้าวอวี้เคลื่อนตัวไปโอบรอบคอของคนรัก


“แน่ใจสิ มาอีกแล้วนะ ความขี้หึงของคุณเนี่ย”ลู่เทียนน่ะขี้หึงมากๆ จ้าวอวี้ชินจนมองว่ามันเป็นเรื่องปกติไปแล้ว คิดดูสิขนาดแมวที่เขาเลี้ยงไว้อีกฝ่ายยังหึงเลย


“ก็แฟนของฉันมันน่ารักขนาดนี้แล้วจะไม่ให้หวงได้ยังไงล่ะ”ว่าจบลู่เทียนก็ก้มลงไปประกบจูบกับจ้าวอวี้ พวกเขากอดกันแนบแน่น


“ผมทำได้ไหม”เป็นอีกครั้งที่คำถามของลู่เทียนทำให้จ้าวอวี้ชะงักไป ไม่พอร่างโปร่งยังหน้าเสียจนบรรยากาศเปลี่ยนเป็นน่าอึดอัด


“ขอโทษนะครับ ผมยังไม่พร้อม”มันแป็นประโยคเดิมๆที่จ้าวอวี้เบื่อจะพูด และลู่เทียนก็เบื่อที่จะฟัง


“ไม่เป็นไร”ลู่เทียนยกยิ้ม ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนหน้าผากของคนรัก


พวกเขาไม่รู้เลยว่าจุดร้าวรอยเล็กๆนี้ จะเป็นชนวนครั้งใหญ่ที่ก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้น

 



จ้าวอวี้ลืมตาขึ้น เขากลับมาที่โลกเนื้อเรื่องอีกครั้ง ในหัวของเขายังคงมีภาพเหตุการณ์ฉายวนเวียนเต็มหัวไปหมด เขามั่นใจว่าเซียวจ้าวอวี้คนนั้นก็คือตัวเขาเอง และบัคคนนั้นก็คือหวังเฉิงชุน


...แต่พวกเขาเป็นแค่คนรู้จักกันเฉยๆไม่ใช่เหรอ


แถมเรื่องในโลกนั้นเขาก็เลือกที่จะลืมไปแล้ว จ้าวอวี้ไม่กล้าถามว่าจุดประสงค์จริงๆของหวังเฉิงชุนคืออะไร ไม่กล้าแม้จะพูดอะไรออกมา


เสียงร้องไห้ของริชาร์ดเรียกสติของเขา โลกความทรงจำของหวังเฉิงชุนทำให้เขาละความสนใจจากโลกใบนี้ได้จริงๆ แต่เขาก็ยังไม่ลืม


ยังไม่ลืมว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรเพื่อลูก


จ้าวอวี้จดจ้องไปยังดวงจันทร์ที่ถูกเมฆบดบัง ราวกับว่ามันเป็นตัวแทนของโลกใบนี้ โลกใบนี้ที่ฆ่าลูกของเขา อย่างน้อยถ้าเขาเปลี่ยนโชคชะตาของเนื้อเรื่องทั้งหมดได้


ถ้าเพียงทำได้...


“เสี่ยวหลัน ตรวจหาสัญญาณชีพของไฮเดรนเยีย”จ้าวอวี้เอ่ยคำสั่งกับระบบน้อยของตน เขายังคงมีหวัง ต่อให้มันริบหรี่มากแค่ไหนก็ตาม


เสี่ยวหลันมีสีหน้าลำบากใจแต่มันก็ยอมทำตามที่โฮสต์ของมันสั่งแต่โดยดี


“ไม่สามารถค้นหาสัญญาณชีพได้ครับ”จ้าวอวี้กำหมันแน่น เขาไม่น่าหวังทั้งที่รู้ว่าความจริงมันเป็นยังไง


ไฮเดรนเยียตายแล้ว


“ดูเหมือนว่าคุณจะอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว เจ้าหน้าที่เซียวจ้าวอวี้”เสียงทุ้มที่ดังขึ้นทำให้จ้าวอวี้หันไปให้ความสนใจ


โอลิเวอร์!


“นายเป็นใคร!


“เจ้าหน้าที่ที่ระบบแม่ส่งมาเพื่อปรับสมดุลโลกในภาคสอง”เป็นหวังเฉิงชุนที่ตอบแทน ใบหน้าของโอลิเวอร์ยังมีรอยยิ้มในขณะที่กำลังอุ้มร่างของริชาร์ดขึ้นมา


“สมกับเป็นบัคที่ทำโลกใหญ่ปั่นป่วน ถูกต้องแล้ว ผมคือรุ่นน้องในสังกัดของคุณไงล่ะเจ้าหน้าที่เซียวจ้าวอวี้”


“นายหมายความว่ายังไง ที่บอกว่า...”


“ที่บอกว่าคุณอยู่ที่นี่ไม่ได้น่ะเหรอ ก็ตามนั้น รวมทั้งบัคคนนั้นด้วย พวกคุณคือพ่อแม่ของนายเอกที่ตายไปแล้ว มันเป็นการยากที่จะปั้นนายเอกขึ้นมาใหม่ทั้งที่พ่อแม่ของนายเอกคนเก่ายังอยู่ พวกคุณเข้าใจใช่ไหม”


“นายพูดเหมือนจะลบไฮเดรนเยียออกจากโลกนี้”


“ก็ต้องเป็นอย่างนั้น การที่นายเอกตายไปโลกก็เสียสมดุลไปแล้วครึ่งนึง  ผมจำเป็นจำต้องหานายเอกคนใหม่และลบทุกอย่างเกี่ยวกับเนื้อเรื่องเดิมทิ้งไป”


“ลูกของผมไม่ได้ทำอะไรผิด ถ้านายอยากจะดันใครก็เป็นนายเอกคนต่อไปก็เรื่องของนาย แต่ไม่ใช่การลบลูกของผมออกไป”


“ฮะๆ เจ้าหน้าที่เซียวจ้าวอวี้ นี่คุณอินมากเกินไปรึเปล่า พวกเขาเป็นแค่เสี้ยววิญญาณเท่านั้น หายไปสักคนไม่ทำให้โลกระบบพังทลายหรอกนะ”


“...ผมไม่ยอม!”จ้าวอวี้ตะคอกกลับอย่างเลือดขึ้นหน้า การลบวิญญาณเป็นทางเลือกที่แย่ที่สุดของการเป็นเจ้าหน้าที่ปรับสมดุล มันไม่ใช่การไปเปลี่ยนเนื้อเรื่อง เปลี่ยนตัวเอก แต่เป็นการทำให้ดวงวิญญาณนั้นหายไปจริงๆ


เขาไม่ยอมแน่!


“แล้วคุณจะทำอะไรได้ล่ะ พวกคุณเองก็ไม่ควรอยู่บนโลกนี้อีก มันเกะกะ”ว่าจบโอลิเวอร์ก็ยกปืนขึ้นมาจ่อร่างของเขา จ้าวอวี้กัดฟันกรอดอย่างแค้นใจ


ถ้ามันคิดจะลบลูกของเขา ก็เป็นเขาที่ต้องกำจัดมันก่อน!


คิดได้แบบนั้นจ้าวอวี้ก็ไม่ลังเลที่จะวิ่งเข้าไปยื้อปืนจากอีกฝ่ายแบบไม่คิดชีวิต โอลิเวอร์เสียเปรียบตรงที่อุ้มริชาร์ดอยู่ ในที่สุดจ้าวอวี้ก็แย่งปืนมาได้ โดยมีหวังเฉิงชุนช่วยล็อคตัวอีกฝ่ายเอาไว้


ดวงตาของเขามืดครึ้มและขุ่นมัว ความโกรธทำให้จ้าวอวี้ยกปืนขึ้นจ่อหน้าผากโอลิเวอร์


“อย่ามาลองดีกับผม จำไว้”


ปั้ง!


เลือดที่สาดกระเซนทำให้พวกเขาร่างอาบย้อมไปด้วยเลือด ตัวละครโอลิเวอร์ตายลงทันที ส่วนริชาร์ดก็กรีดร้องออกมาอย่างเสียสติอีกครั้ง การที่เด็ก7ขวบมาเจอเรื่องแบบนี้นับว่าโหดร้ายไม่น้อยเลยจริงๆ


“พวกเราก็ไปกันเถอะ”หวังเฉิงชุนทิ้งศพของโอลิเวอร์ลงกับพื้น ร่างสูงยื่นมือออกมาให้จ้าวอวี้


“ไปไหน”


“ออกจากโลกนี้กันเถอะ คุณคงไม่อยากอยู่บนโลกที่มีแต่ความทรงจำเกี่ยวกับลูกหรอกใช่ไหม”


“อยากหนีก็พูดมาเถอะ”จ้าวอวี้เอ่ยค่อนขอด ก่อนจะยื่นมือไปวางบนมือใหญ่เป็นการตอบรับ


หวังเฉิงชุนยกยิ้มขึ้น พวกเขาทั้งสองพากันมุ่งตรงไปยังปากเหวตรงที่ไฮเดรนเยียตกลงไป


“มีอะไรจะพูดก่อนจากกันไหม”หวังเฉิงชุนเอ่ยถาม


“คราวนี้...ผมไม่ปล่อยให้คุณลอยนวลแบบครั้งนี้แน่ หวังเฉิงชุน”ชื่อของเขาที่ถูกเรียกโดยจ้าวอวี้ ทำให้ร่างสูงรู้สึกมีความสุขเหมือนได้กลับไปในอดีต


“ผมจะรอ เซียวเกอ”ว่าจบพวกเขาก็จับมือกันทิ้งตัวลงสู่ก้นเหว ความมืดมิดกลืนกินพวกเขาไปจนลับสายตา


ไฮเดรนเยีย...ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างกัน



 

“ม...มัมมี๊ ม... เจ็บ เยียเจ็บ”ไฮเดรนเยียไม่สามารถขยับร่างกายได้ เด็กน้อยรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่หายใจเข้าออก น้ำตาของไฮเดรนเยียไหลออกมาไม่ขาดสาย


มัมมี๊ แด๊ดดี้...ช่วยหนูด้วย หนูเจ็บ


“อ่า สมแล้วที่เป็นนายเอก ออร่าตัวเอกคงช่วยชีวิตเอาไว้สินะ”


ใครน่ะ เสียงของใคร มัมมี๊ แด๊ดดี้มาช่วยหนูแล้วใช่ไหม หนูจะไม่เจ็บแล้วใช่ไหม


“ม...มัมมี๊ ด...แด๊ดดี้”


“หืม อ้อ หมายถึงพ่อกับแม่ของนายอย่างนั้นเหรอ ตายแล้วล่ะ”


ตายคืออะไร หนูไม่รู้จัก หนูจะไปหามัมมี๊ หนูหนาว หนูจะไปหามัมมี๊


“คราวนี้พวกเขาทำฉันลำบากไม่น้อยเลยล่ะ โดยเฉพาะเจ้าหน้าที่คนนั้น อุตส่าห์วางใจแท้ๆ”


...คนๆนี้พูดเรื่องอะไรหนูไม่เข้าใจ


“อึก”ไฮเดรนเยียกระอักเลือกออกมา เด็กน้อยรู้สึกเหมือนโลกทุกอย่างกำลังจะดับลง


“อ่า ฉันพูดมากเกินไปสิ”ชายร่างบางเอ่ยพร้อมกับกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเอาของเหลวเย็นบางอย่างมาป้อนให้แก่ไฮเดรนเยีย สักพักความเจ็บปวดทุกอย่างของไฮเดรนเยียก็หายไปเหลือเพียงความอ่อนเพลีย


“เอาล่ะ ทีนี้นายก็เป็นของฉันแล้วนะเด็กน้อย”ชายคนนั้นอุ้มตัวไฮเดรนเยียขึ้นมา


“พี่ชาย...เป็นใคร”


“ไม่รู้สิ คนส่วนใหญ่เรียกฉันว่าระบบแม่ แต่บางคนก็เรียกว่าผู้สร้าง เอาเป็นว่าเป็นเด็กดีทำตามที่ฉันบอกก็เพียงพอ”


...ในฐานะของต่อรองชิ้นใหญ่ของเขาน่ะนะ


_______________________________________

เพิ่มเติมนะคะ

ระบบแม่มีได้มากกว่า1 ผู้สร้างเองก็เช่นกัน

________________________________________

เย่ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

จบแล้วภาค3 เดี๋ยวจะเปิดโหวตเนื้อเรื่องภาคต่อไป ช่วยกันโหวตด้วยนะคะๆๆๆ

น้องเยียจะไม่มีบทแค่นี้แน่ค่ะ! น้อนยังไม่ตายแต่มีบางคนปกปิดสัญญาณชีพเอาไว้

ซึ่งเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคนที่คุณก็รู้ว่าใคร


[ขอโทษที่ลงช้านะคะ แต่ตอนนี้อยากให้จบตอนจริงๆจะได้ไม่ค้างคาแบบตัดครึ่ง]

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 322 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #822 Radenfiallus (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 กันยายน 2563 / 18:18
    นังระบบแม่

    อยากตายไหมคะ //โกรธแทนน้อง
    #822
    0
  2. #805 Matissa (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 03:13
    สรุประบบแม่=ตัวร้าย
    ตามชื่อเรื่องสินะ....
    #805
    0
  3. #801 Giharu (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2563 / 16:54

    สงสารริชาร์ด

    #801
    0
  4. #741 11563719 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2563 / 12:33
    ภาค3หรอภาคสั้นน่ะสิ หึ
    #741
    0
  5. #707 UsamarU (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 17:52
    อยากให้เซียวจ้าวอวี้ลุกขึ้นมาปฏิวัติระบบ อยากให้ฆ่าสร้างทิ้ง น่ารำคาญจัง ;-;
    #707
    0
  6. #688 Natsh091 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 10:38
    เตรียมมือพร้อมตบระบบแม่
    #688
    0
  7. #625 BLgdhdjsjs (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:22
    อาาาาา ดีใจน้องยังไม่ตาย ;-;
    #625
    0
  8. #584 K_INK (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 20:45
    ไม่ชอบระบบแม่ ฮึ่ย!!
    #584
    0
  9. #579 จิ้กจอกเก้าหาง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 19:13
    เอาแล้วววว
    #579
    0
  10. #576 Galic (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 12:47
    โมโหอะต่อด่วน
    #576
    1
    • #576-1 Q.PTR(จากตอนที่ 31)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 15:50
      ตอนหน้าอย่าตีเรานะ เกี่ยวก้อยกันก่อน
      #576-1
  11. #571 Takoyaki_Shrimp (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 09:34
    อ่านแล้วสนุกดีค่ะ ภาษาลื่นไหลดี แต่ไม่ชอบความอุดอัดนี้เลยจริงๆ ขอโทษด้วยนะคะ
    #571
    1
    • #571-1 Q.PTR(จากตอนที่ 31)
      9 พฤศจิกายน 2562 / 15:49
      ขอบคุณที่เข้ามาติชมนะคะ ถ้ารู้สึกไม่สมเหตุสมผลหรือตรงไหนที่แปลกๆบอกได้เลยนะคะ เดี๋ยวเราจะเอาไปปรับแก้ตอนช่วงรีไรท์
      (เดี๋ยวเราจะพยายามปรับโทนเรื่องให้ดีขึ้นไปเรื่อยๆนะคะ)
      #571-1
  12. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 00:27
    สงสารน้อง​ หน้าจะได้อยู่ด้วยกันอีกหน่อย
    #552
    0
  13. #548 Passion Ivy (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 23:49
    ใช้เด็กเป็นเครื่องมือ ไม่เ-้ยยยยยมจริงทำไม่ได้
    #548
    0
  14. #521 VKK42 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 16:29
    เกลียดระบบแม่
    #521
    0
  15. #489 kyungsoosan (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 09:58

    อ่าวน้องเยียยยย ฮืออ ลู้กกกกก

    #489
    0
  16. #458 vivivenus (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 06:52
    จริง ระบบแม่ใจร้าย
    #458
    0
  17. #457 Daw Prdz KS (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 06:48
    โอ้ยยยย อัดอั้นมากเว่ออออ น้องงง
    #457
    0
  18. #419 Good One D@y (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 03:06

    ไม่อยากพูดมาก เจ็บคอ 555 ฉันชอบระบบแม่เรื่องนี้ 555 มาอย่างกับตัวร้าย 555

    #419
    0
  19. #416 Cetus - วาวาฬ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2562 / 02:31
    ...
    แงงงงงงงงล
    #416
    0