ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 29 : ARCIII : ไฮเดรนเยียสีขาว-9-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,091
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 420 ครั้ง
    1 พ.ย. 62


บทที่9


“ผมไม่รู้จะบอกริชาร์ดยังไงดี”


“ถ้าเขารู้ว่าแม่ของเขาตายแล้ว ผมไม่อยากจะคิดเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง”


ที่น้าซินเซียร์พูดมันหมายความว่าอย่างไรกัน ตายงั้นเหรอ...แม่ของเขา


ริชาร์ดซุกใบหน้าลงกับหมอนแล้วแน่นิ่งไป สมองของเขากำลังประมวลผลทุกสิ่งที่ยิน น่าเสียดายที่เขาเป็นแค่เด็กอายุ7ขวบ คำว่าตายสำหรับเขามันยากเกินกว่าที่จะทำความเข้าใจอย่างลึกซื้ง


ความตายคืออะไร


ตอนนั้นแม่ของเขาเคยพูดเอาไว้ มันเป็นเหตุการณ์ช่วงก่อนที่เขาจะย้ายบ้าน ลูกหมาที่เขาเลี้ยงเอาไว้วันหนึ่งมันก็หลับไป ไม่ว่าเขาจะปลุกมันเท่าไหร่ มันก็ทำเพียงแน่นิ่งอยู่บนพื้น


แม่ของเขายิ้มแล้วบอกกับเขาว่า มันตายแล้วและมันกำลังไปอยู่บนสวรรค์


หลังจากนั้นริชาร์ดก็ไม่เคยได้เจอมันอีกเลย เด็กชายรู้สึกหนาวเหน็บไปทั้งหัวใจ แม่ของเขาตายแล้วนั่นก็หมายความว่าเขาจะไม่ได้เจอแม่อีกแล้วอย่างนั้นเหรอ


ไม่เอานะ เขาไม่เอาแบบนี้


ไม่สิ ก็แม่ของเขาสัญญาไว้แล้วว่าจะกลับมา แม่ไม่เคยผิดสัญญากับเขา แม่จะต้องกลับมา


แม้จะพร่ำบอกตัวเองในใจแบบนั้น แต่ความกลัวบางอย่างก็เริ่มครอบงำและกัดกินจนเขารู้สึกอ้างว้าง ริชาร์ดกำผ้าปูที่นอนแน่น เด็กชายค่อยๆผุดลุกขึ้น


ริชาร์ดเดินลงจากเตียงมุ่งไปยังประตูทางออก แต่ไม่ทันที่มือของเขาจะเอื้อมไปหมุนลูกบิด แขนของเขากลับถูกรั้งไว้ด้วยมือของไฮเดรนเยีย


“พี่จ๋า พี่ไปไหน”ไฮเดรนเยียงัวเงียถามในขณะที่ใช้มืออีกข้างขยี้ดวงตาของตน


“พี่จะออกไปหาแม่ พี่อยากเจอแม่ เยียกลับไปนอนเถอะ”


“ไม่เอา หนูก็อยากเจอคุณป้าเหมือนกัน”ไฮเดรนเยียส่ายหน้าปฏิเสธ “ให้หนูไปกับพี่จ๋าด้วยนะ”


“อือ งั้นพวกเราไปกันเถอะ”ริชาร์ดมั่นใจว่าต้องมีคนรู้จักแม่ของเขาแน่ๆ ตอนที่พ่อพาเขากับแม่มาที่เมืองนี้มีคนมากมายเข้าหาพวกเขา คนที่รู้จักแม่อาจจะรู้ว่าแม่ของเขาอยู่ที่ไหน


เด็กทั้งสองเดินจูงมือกันออกจากโรงแรมไป โรงแรมที่พักอยู่คือโรงแรมชื่อดังใจกลางเมือง รอบข้างถูกรายล้อมไปด้วยผับบาร์และคาสิโน สองข้างทางเต็มไปด้วนคนไร้บ้านและคนเมา


ริชาร์ดเริ่มเดินถามหาแม่ของตนด้วยการถามคนที่เดินผ่านไปมา บ้างก็ตอบว่าไม่รู้จักคนที่ชื่อเมนี่ บ้างก็เดินเมินพวกเขาไปเสียเฉยๆ


นานเข้าไฮเดรนเยียก็เริ่มรู้สึกหวาดกลัวต่อโลกที่ไม่คุ้นเคย มือเล็กกระชับมือของริชาร์ดไว้แน่น ริชาร์ดรับรู้ได้ถึงความกลัวของไฮเดรนเยีย เขาใช้มืออีกข้างกุมมือของน้องไว้แล้วส่งยิ้ม


“ไม่เป็นไร จะต้องมีสักคนแน่ที่รู้จักคุณแม่”ไฮเดรนเยียที่ได้รับคำปลอบโยน น้ำเสียงนุ่มของพี่ชายข้างบ้านค่อยๆทำให้หัวใจดวงเล็กๆที่กำลังสั่นกลัวสงบลง ไฮเดรนเยียส่งยิ้มตอบริชาร์ดก่อนที่พวกเขาจะเริ่มเดินต่อ


ในตอนนั้นเองที่โชคชะตาและฟันเฟืองบางอย่างเริ่มทำงาน


“พวกหนูกำลังตามหาผู้หญิงที่ชื่อเมนี่อยู่เหรอ”ชายร่างสูงในชุดสีดำทั้งตัวเดินเข้ามาขวางหน้าพวกเขา ไฮเดรนเยียเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนจะสะดุ้งเมื่อเห็นหน้าตาที่เต็มไปด้วยบาดแผลและหนวดเครารุงรังของชายคนนั้น


“ครับ ผมตามหาแม่ที่ชื่อว่าเมนี่”ชายคนนั้นทำท่านึกอยู่ชั่วครู่หนึ่งก่อนจะตอบ


“เมนี่? อ่า รู้จักสิ วันก่อนฉันยังเจอเธออยู่เลย”


“จริงเหรอ! พี่ชายรู้จักแม่ของผมเหรอ”


“แน่นอน เธอคงเป็นลูกชายของเมนี่สินะ เมนี่เอาเรื่องเธอมาเล่าให้ฉันฟังไม่น้อยเลยล่ะ”


“ผมอยากไปหาแม่ พี่ชายรู้ใช่ไหมครับว่าแม่ของผมอยู่ที่ไหน”ริชาร์ดปิดความดีใจเอาไว้ไม่มิด


“ต้องรู้อยู่แล้ว ตอนนี้เมนี่อาศัยอยู่ใกล้ๆบ้านของฉัน เอาอย่างนี้พวกเธอตามฉันมาสิ เดี๋ยวฉันจะไปส่ง”


“...”ริชาร์ดนิ่งไป เขาอยากไปเจอแม่มากจนแทบจะตอบรับในทันที แต่ในตอนนั้นเองที่คำพูดของแม่ลอยขึ้นมา “แม่บอกว่าไม่ให้ไปไหนกับคนแปลกหน้า”


“หึ ฉันไม่ใช่คนแปลกหน้าสักหน่อย ฉันเป็นคนรู้จักของแม่เธอนะ ไม่เชื่อก็ตามใจ ฉันก็แค่หวังดีเพราะได้ยินเมนี่บ่นถึงลูกให้ฟังทุกวัน”ชายคนนั้นถอนหายใจทำท่าจะเดินจากไป


“ด...เดี๋ยวก่อนครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ ช่วยพาผมไปหาแม่หน่อยเถอะครับ”


“ได้สิ เมนี่จะต้องดีใจแน่ๆ”ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมกับเหยียดยิ้มขึ้น



 

“โฮสต์ครับ! โฮสต์ครับ! แย่แล้ว”เสี่ยวหลันตะโกนลั่น มันเอาตัวมันไปบี้หน้าของโฮสต์ที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนสามี จ้าวอวี้เบ้หน้าก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้น


“มีอะไรเสี่ยวหลัน”จ้าวอวี้กระซิบถามเสี่ยวหลันเสียงแผ่วกลัวลูคัสจะได้ยิน


“แย่แล้วครับโฮสต์ตอนนี้เนื้อเรื่องภาคต่อเริ่มขึ้นแล้ว!


_______________50%_______________


“อะไรนะ!”จ้าววอวี้ผุดลุกขึ้นพร้อมอุทานเสียงดัง “หมายความว่ายังไง ยังไม่มีใครไปทำอะไรรบกวนเนื้อเรื่องเลยนะ”


“ช่างเนื้อเรื่องเถอะครับโฮสต์ ตอนนี้คุณริชาร์ดกับคุณไฮเดรนเยียไม่ได้อยู่ในห้องพักแล้ว”คำพูดของเสี่ยวหลันทำให้จ้าวอวี้เบิกตตากว้าง เขารู้สึกสับสนและไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง


“ล...ไฮเดรนเยียอยู่ที่ไหน!”จ้าวอวี้ถาม เขาวิ่งไปยังห้องพักที่เชื่อมติดกัน ภายในห้องหลงเหลือเพียงร่องรอยของผ้าห่มที่กองอยู่บนพื้นและเตียงที่ยับยู่ยี่


“เกิดอะไรขึ้นที่รัก”ลูคัสที่ถูกปลุกด้วยเสียงของจ้าวอวี้วิ่งตามคนรักจนมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เขากวาดตามองไปรอบๆห้อง หัวใจของชายหนุ่มคล้ายเต้นช้าลงจนแทบหยุดเต้น


ลูกของพวกเขาหายไปไหน!


“ซินเซียร์ ไฮเดรนเยียหายไปไหน”ลูคัสหันไปถามคนที่น่าจะรู้เรื่องมากกว่าเขา แต่ดูเหมือนตอนนี้ถามไปก็ไร้ความหมาย


จ้าวอวี้มองมือทั้งสองข้างที่กำลังสั่นเทา ดวงตาของเขาวูบไหว สมองสั่งการให้รีบวิ่งออกตามหาแต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมก้าวเดิน ทุกอย่างรอบด้านคล้ายมืดมนไปหมด


หาไฮเดรนเยียได้พบแล้วยังไง เขาจะพยายามไปเพื่ออะไรในเมื่อสุดท้ายเนื้อเรื่องก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว ไฮเดรนเยียก็ต้องตายอยู่ดี ใครก็ได้บอกเขาสิว่าเขาจะพยายามไปทำไม เพื่ออะไร เพื่อใคร


จ้าวอวี้อาจเป็นเจ้าหน้าที่ปรับสมดุลโลกที่มีฝีมือ แต่ตลอดหลายพันโลกที่ผ่านมาระบบก็ทำให้เขารู้เสมอว่าไม่มีทางที่ใครจะเอาชนะโชคชะตาของโลกได้


ถ้าโลกต้องการฆ่าใครแล้ว คนๆนั้นก็ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะได้มีลมหายใจต่อ


“ซินเซียร์ ซินเซียร์”ลูคัสจับไหล่ทั้งสองข้างของจ้าวอวี้ พยายามเขย่าเรียกสติของคนรัก “ขอร้องล่ะมีสติหน่อยเถอะ”


จ้าวอวี้ตวัดสายตาไปมองลูคัสก่อนจะเอ่ยตอบ “ผมมีสติรับรู้ดี”


“งั้นพวกเรารีบออกไปหาลูกเถอะ คุณก็รู้ว่าเมืองนี้มันอันตรายมากแค่ไหน ข้างล่างต้องมีคนเห็นลูกของเราแน่ ๆไปเถอะ”จ้าวอวี้ไม่ตอบอะไร เขาทำเพียงวิ่งตามลูคัสไปเงียบๆ


 

“โฮสต์! คุณเป็นอะไรไป ทำไมคุณถึงเป็นแบบนี้”เสี่ยวหลันรู้สึกมึนงงผสมกับความโกรธเคืองมันบินไปตัดหน้าของโฮสต์ของตน


“อะไร ผมเป็นอะไร”จ้าวอวี้กลับมามีสีหน้าเรียบเฉย เขาหยุดฝีเท้าที่วิ่งลง ในขณะที่เสสายตาไปมองลูคัสที่กำลังถามบางอย่างประชาสัมพันธ์อยู่


“โฮสต์ไม่คิดจะแยแสคุณไฮเดรนเยียหน่อยเหรอ เขาเป็นลูกของโฮสต์นะ”


“...”


“ทำไมโฮสต์ถึงยังทำหน้าเหมือนเป็นแค่เรื่องทำของหาย ทั้งที่คุณไฮเดรนเยียกำลังจะตายนะครับ”


“...”


“โฮสต์ไม่แม้แต่จะคิดช่วยคุณไฮเดรนเยียด้วยซ้ำ”


“...”


“ถ้าโฮสต์คิดจะช่วยคุณไฮเดรนเยียสักนิด อย่างน้อยโฮสต์ก็ต้องให้ระบบเปิดใช้งานระบบตามหา ไม่มีทางที่คนอย่างโฮสต์จะคิดเรื่องนี้ไม่ออก ทำไมล่ะครับโฮสต์ ระบบไม่เข้าใจเลยว่าตอนนี้โฮสต์คิดอะไรอยู่ ปกติโฮสต์ไม่ใช่คนที่ยอมแพ้กับเรื่องแค่นี้...”


“เพราะครั้งนี้มันไม่เหมือนทุกครั้งไง!”จ้าวอวี้ตะโกนออกมา เขาใช้ฝ่ามือจิกลงบนแขนของตนเองแน่นจนเลือดซิบ จ้าวอวี้เหยียดยิ้มเย้ยหยันออกมาก่อนจะเอ่ยต่อ


“เพราะว่าคราวนี้คู่ต่อสู้ของเราคือโลกระบบ! ไม่ใช่ตัวละครคนอื่นหรือบัคแต่เป็นผู้สร้างโลกใบนี้ขึ้นมา นายยังคิดว่าเราจะชนะอีกเหรอเสี่ยวหลัน”


“...”ระบบน้อยเงียบไปเพราะไม่รู้จะเถียงอะไร ทุกอย่างที่โฮสต์ของมันพูดมาถูกพิสูจน์มานับพันโลกว่าเป็นเรื่องจริง ไม่มีใครบนโลกนี้จะต่อกรกับผู้สร้างที่ควบคุมระบบได้ แม้แต่ระบบแม่ที่จ้าวอวี้เกลียดนักหนาแท้จริงพวกเขาก็ต่างรู้กันดีว่าระบบแม่เป็นแค่ชุดข้อมูล คนที่บงการเจ้าหน้าที่ทุกคนอยู่แท้จริงแล้วคือผู้สร้างต่างหาก


“ผมยังไม่รู้เลยว่าสุดท้ายผมจะพยายามไปทำไม ในเมื่อไฮเดรนเยียก็ต้องตายอยู่ดี”


“ต่อให้เขาต้องตายแต่อย่างน้อยพวกเราก็คือพ่อแม่”เสียงทุ้มที่ดังขึ้นจากทางด้านหลังทำให้จ้าวอวี้ชะงักไป เขาค่อยๆหันกลับไปมองก่อนจะพบลูคัสที่แสดงสีหน้าราบเรียบไม่สามารถเดาอารมณ์ได้


“...”


“ไปกันเถอะ ไปทำหน้าที่ของพวกเรา”ลูคัสเอื้อมมือมากุมมือของจ้าวอวี้ ร่างสูงพาเขาเดินออกจากโรงแรม จ้าวอวี้ไม่พูดอะไร ไม่สิ เขาพูดอะไรไม่ออกมากกว่า


ทำไมเขาต้องใจกระตุกตอนที่ได้ยินคำว่าพ่อแม่ ราวกับว่าคำพูดของลูคัสได้กระชากความเห็นแก่ตัวของจ้าวอวี้ออกมาประจาน


นั่นสิ เขาคงเป็นแม่ที่ยอดแย่แห่งปี ปากก็บอกว่าจะปกป้องไฮเดรนเยียแต่สุดท้ายก็ไม่เคยพยายามที่จะปกป้องลูกจริงๆเลยสักครั้ง ลูกยังไม่ทันเป็นอะไรไปแต่เขากลับบอกว่าลูกจะต้องตาย


ให้ตายเถอะจ้าวอวี้ นายเป็นแม่ประสาอะไรวะ!


“ฮึก”จ้าวอวี้เม้มปากกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง เขาใช้แขนข้างที่ว่างพยายามปาดไล่น้ำตาที่ค่อยๆไหลออกมา เขารู้สึกสมเพชตัวเองอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนแรกเขาด่าซินเซียร์ไปตั้งเท่าไหร่เรื่องไม่รู้จักสั่งสอนลูก แล้วดูเขาตอนนี้สิ มันแย่ยิ่งกว่าซินเซียร์อีกไม่ใช่เหรอ


แม่ที่เมินเฉยตอนที่รู้ว่าลูกกำลังจะตาย...ไม่ต่างจากแม่ที่พยายามฆ่าลูกของตัวเองเลยไม่ใช่เหรอ


“ขอโทษ ขอโทษ ฮึก”ไฮเดรนเยีย รอฟังหน่อยเถอะนะ รอฟังคำขอโทษจากคนแย่ๆอย่างเขาหน่อยเถอะ


จู่ๆหวังเฉิงชุนก็หยุดเดิน ร่างสูงหันกลับมามองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังก่อนจะรวบตัวจ้าวอวี้มากอด เขารู้ดีกว่าใครว่าจ้าวอวี้เป็นคนยังไง อ่อนโยนแค่ไหน ก็แค่โลกที่แสนเย็นชาพวกนั้นมันหล่อหลอมให้คนรักของเขากลายเป็นด้านชาและเลือดเย็น


มือใหญ่ลูบไปตามแก้มของจ้าวอวี้ ก่อนจะจรดริมฝีปากลงบนหน้าผาก


“ไม่ร้องนะคนเก่ง ลูกรอพวกเราอยู่”จ้าวอวี้พยักหน้าขึ้นลง เขาหันไปทางเสี่ยวหลัน ไม่ต้องออกเสียงเอ่ยคำสั่งระบบน้อยก็รู้ได้ทันทีถึงควมตั้งใจของโฮสต์


“ตอนนี้คุณไฮเดรนเยียอยู่ที่หน้าผาที่คุณเมนี่เสียชีวิตครับ”


“หน้าผาทางทิศตะวันออกของเขต17!”จ้าวอวี้โพล่งออกมา ลูคัสพยักหน้าและพวกเขาก็รีบไปที่นั่นทันที


เสี่ยวหลันรู้สึกโล่งใจที่โฮสต์ของมันกลับมาต่อสู้ในเกมกระดานนี้ต่อ มันตั้งท่าจะบินตามไปแต่ก็ต้องชะงัก ทำไมพระเอกถึงเชื่อสนิทใจเลยล่ะว่าคุณไฮเดรนเยียอยู่ที่หน้าผานั่นจริงๆตามที่โฮสต์ของเขาบอก


-------------------------------

ไม่อยากเขียนตอนต่อไปปปปปTT

ไหนใครบอกว่าโลกนี้เป็นโลกฟีลกู๊ด! หนายยยย//ตีตัวเอง

_____________________

ตอนนี้ตัวอยู่ไทยใจอยู่หนานจิงมากมายจ้า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 420 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #720 lianxff (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2563 / 15:02
    ฟีลกู้ดตรงไหน
    ชั้นจะร้องแล้ววแงง
    #720
    0
  2. #624 BLgdhdjsjs (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:07
    นว้องงงง ชั้นจะร้องงงแล้วนะ
    #624
    0
  3. #384 หนอนรัตติกาล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 20:45

    ค้างงงงงงงงงง นอนอ่านไปน้ำตาไหลไป สงสารน้องงงงงง????????????????

    #384
    1
    • #384-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 23:53
      น้อนจะมีบทมากกว่านี้ ฉันยาเลย!
      #384-1
  4. #383 Aimarea (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 20:19
    ฟีลกู๊ดอยู่หนายยยยยยย
    #383
    1
    • #383-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 23:53

      6ตอนแรกงายยยยย
      #383-1
  5. #382 Say. (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 15:34
    เอาแล้วววววว แงงงงงงง
    #382
    1
    • #382-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 23:54

      แงงงงงงง
      #382-1
  6. #381 ๛ข้าวโพดน้อย๛ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 12:31
    ฟินตรงคนนอนหลับในอ้อมกอดสามีจ้าาาาา
    #381
    1
    • #381-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 23:54

      จ้าวอวี้นี่ร้ายนะคะ
      #381-1
  7. #379 ^ จู ^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 08:44

    แอบออกจากโรงแรมโดยไม่มีใครเห็นได้ยังไงกันคะเด็กๆ

    #379
    1
    • #379-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 23:58
      ซนนิดหน่อยฮับ พี่เยเซบชั่นก็เห็นแต่มะได้สนใจ//ไฮเดรนเยีย
      #379-1
  8. #378 raving_fox (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 06:20
    ช่วยเยียร์ด้วยยยย
    #378
    1
    • #378-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 23:58
      พ่อแม่ยังนอนกอดกันอยู่เลย
      #378-1
  9. #377 Daw Prdz KS (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 01:27
    ชิบบบบบบบ
    #377
    1
    • #377-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      5 พฤศจิกายน 2562 / 23:59
      ขี้ชิปนะเราอ่ะ555
      #377-1
  10. #376 Ferrier (เฟริเรียร์) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 00:20
    ไม่น่ามาอ่านเลย.... นอนไม่หลับแล้วแม่ ;0;
    #376
    1
    • #376-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 00:00
      มาๆเดี๋ยวกล่อมนอนน้าาา
      #376-1
  11. #375 Tonhom10 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2562 / 23:56
    นว้องงงง
    #375
    1
    • #375-1 Q.PTR(จากตอนที่ 29)
      6 พฤศจิกายน 2562 / 00:01
      สวัสดีฮับพี่จ๋า//ไฮเดรนเยีย
      #375-1