ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 25 : ARCIII : ไฮเดรนเยียสีขาว-5-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 455 ครั้ง
    19 ต.ค. 62


บทที่5


หากจะให้พูดถึงคุณลีน่า ไม่มีใครในโลกใหญ่ที่ไม่รู้จักเธอ ลีน่าเจ้าหน้าที่ระดับอาวุโสที่พบรักกับหนึ่งในตัวละครในโลกระบบ ตอนนั้นใครก็มองว่าการตกหลุมรักตัวละครที่ไม่มีชีวิตจริงๆไม่ต่างอะไรกับการเอาหัวใจไปทิ้งขว้าง แต่ลีน่าก็ได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเธอทำได้


จ้าวอวี้ไม่รู้ว่าเธอใช้อะไรในการต่อรองกับระบบแม่ แต่หลังจากที่เธอออกมาจากโลกของคนรัก ไม่นานระบบแม่ก็ทำการผูกวิญญาณของเธอกับตัวละครตัวนั้น ทุกวันนี้จ้าวอวี้ก็เห็นพวกเขารักกันหวานชื่นอยู่ที่โลกใหญ่


แต่เอาจริงๆก็ไม่มีใครอยากจะเสี่ยงเป็นคนที่สองหรอก ไม่มีใครรู้ว่าสิ่งที่ใช้แลกเปลี่ยนในครั้งนั้นคืออะไร อีกทั้งการเป็นเจ้าหน้าที่ที่ผ่านโลกมาหลายโลกก็เปลี่ยนให้หลายคนเป็นคนชาชินเรื่องความรักไป


เขาเหลือบตามองผู้ชายฝั่งตรงข้ามที่กำลังตักอาหารให้ไฮเดรนเยีย อีกฝ่ายเป็นเพียงแค่วิญญาณที่ถูกระบบแม่เซตติ้งมาเท่านั้น เขาไม่รู้ว่าอาการแปลกๆที่เป็นอยู่มันเป็นเพราะอะไร


ได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่ใช่ความรู้สึกนั้น


“คุณทานอะไรบ้างสิ ผอมจะแย่แล้ว”ลูคัสเอ็ดเบาๆเมื่อเห็นจ้าวอวี้เหม่อลอย


“วันนี้คุณจะไปทำงานแน่ๆใช่ไหม”


“มองแบบนั้นทำไม ก็ต้องไปสิ ไม่งั้นจะหาเงินที่ไหนคุณกับน้องเยียผลาญ”อีกฝ่ายเอ่ยติดตลก จ้าวอวี้อยากจะเถียงว่ามันไม่ใช่เขาเถอะ ซินเซียร์ต่างหาก


“ให้มันจริงเถอะ อาทิตย์นี้คุณกับลูกเกเรหยุดกันไปกี่ครั้งแล้ว ผมเบื่อจะพูด”จ้าวอวี้เบ้ปาก หลังจากพากันออกไปเที่ยวในครั้งนั้น เด็กน้อยกับอีกหนึ่งเด็กโข่งก็หาข้ออ้างหยุดบ่อยจนเขาปวดหัวจี๊ด


เขาแทบจะปลีกตัวไปตามหาเจ้าบัคไม่ได้เลยเถอะ


“ขี้บ่นจังเลยเจ้ากระต่ายนี่”มือใหญ่เอื้อมมาจากฝั่งตรงข้ามหมายจะขยี้หัวของเขา มีหรือที่จ้าวอวี้จะยอมเขารีบคว้ามือนั้นไว้แล้วงับเบาๆเป็นการเตือน


“แง่ม”


“อะไรเนี่ย คุณแม่กำลังคันเขี้ยวเหรอครับ”ลูคัสหัวเราะออกมาอย่างสนุก ไฮเดรนเยียละความสนใจจากอาหารมองการกระทำของพ่อแม่แล้วเริ่มอยากมีส่วนร่วมด้วย


“เยียด้วย เยียด้วย”ไฮเดรนเยียไม่ปล่อยให้พ่อแม่สร้างช่วงเวลาโรแมนติก(?)โดยมีตัวเองเป็นส่วนเกิน เด็กน้อยแง่มลงบนแขนของพ่อที่อยู่ใกล้ๆจนสุดแรงไม่มียั้งจนลูคัสถึงกับสะดุ้ง


จ้าวอวี้ปล่อยฟันจากมือของพระเอกรีบวิ่งไปแงะลูกชายหมาบ้าของตัวเองออกจากแขนของลูคัส


“เจ้าหมูน้องเยีย อันนี้ไม่น่าจะคันเขี้ยวแล้ว หนูโกรธอะไรแด๊ดครับเนี่ย ฮ่าๆ”ลูคัสก้มลงไปกระหน่ำฟัดแก้มยุ้ยของลูกที่ยังงงอยู่ว่าตัวเองทำอะไรผิดไป


ในขณะที่ลูกหมาบ้ากำลังงง แม่หมาบ้าก็ต้องเผชิญเหตุการณ์ที่เขาต้องเจอทุกวันยามลูคัสกำลังจะออกไปทำงาน หลังจากแก้มของลูกที่ถูกฟัด ใช่ ต่อมามันก็เป็นแก้มของเขาไง!


ฟอด! ฟอด! ฟอด!


แก้มน้อยๆของจ้าวอวี้ยุบลงไปตามแรงที่จมูกโด่งรั้นนั่นกดลงมา แก้มซ้าย แก้มขวา แล้วก็จบที่แก้มซ้ายอีกรอบ จ้าวอวี้รู้สึกว่าแก้มขอตัวเองกำลังเปื่อย


“พอแล้วครับ ไปทำงาน อย่าให้รู้ว่าเกเร”จ้าวอวี้ดันพ่อพระเอกออกจากตัว


“เมียดุขนาดนี้ใครจะกล้า”อีกฝ่ายยิ้มตาหยี “วันหยุดนี้ไปทะเลกันนะ”


“ไม่ทันขาดคำจริงๆ หาเรื่องเที่ยวอีกแล้ว”


“คราวนี้ใช้วันหยุดไง เวลาครอบครัวน่ะ”


“ถ้าผมปฏิเสธ?”จ้าวอวี้เลิกคิ้วถามอย่างลองเชิง


“ก็จะลากไปอยู่ดี”งั้นวันหลังก็ไม่ต้องมาถามความสมัครใจเขาก็ได้นะ “ไปแล้วนะ”


จ้าวอวี้กับไฮเดรนเยียตัวน้อยโบกมือหยอยๆส่งพ่อพระเอกออกจากบ้าน จ้าวอวี้ก้มลงไปมองลูกชายที่อยู่ในอ้อมแขน คราวนี้ก็ถึงตาของเจ้าตัวเท่าหัวเข่านี่


“มัมมี๊~”มาแล้ว สเต็ปการลากเสียงยาวหงอยที่ชวนให้สงสาร แน่นอนว่าผ่านมาหลายอาทิตย์กับการรับบทเป็นคุณแม่ของเจ้าเด็กนี่ บอกเลยจ้าวอวี้ไม่หลงกลง่ายๆหรอก


“ไปโรงเรียนกันครับ”


“มัมมี๊จ๋า หนูไม่อยากไป หนูอยากอยู่กับมัมมี๊”แหม ทีอย่างนี้ล่ะรักเขาขึ้นมาทันที ตอนอยู่กับลูคัสไม่ใช่แบบนี้นี่เจ้าเตี้ย


“ไม่รู้ ไม่เห็น ไม่รับฟังครับ”จ้าวอวี้หิ้วเป้ใบเล็กน่ารักขึ้นรถที่มีคนขับรถรออยู่ เจ้าเตี้ยในอ้อมแขนร้องไห้สะอึกสะอื้นเรียกคะแนนสงสาร แต่จ้าวอวี้ก็ยังใจแข็งไปส่งได้จนถึงหน้าโรงเรียน พอเจอเพื่อนเท่านั้นแหละ ไอ้เด็กที่บอกอยากอยู่กับแม่ก็วิ่งแด๊ดๆตามตูดเพื่อนไม่เหลียวหลังกลับมามองแม่อย่างเขาเลยสักนิด


จ้าวอวี้ถอนหายใจ...จบช่วงเช้าของกิจวัตรคุณแม่ลูกหนึ่ง


 


“เหนื่อยยยยย”จ้าวอวี้กระโดดทิ้งตัวลงบนเตียง ฝังหน้าลงกับหมอนใบนุ่ม มาโลกนี้เขาทั้งไม่เป็นตัวเองแถมยังเปลืองตัวมาก ตัวละครซินเซียร์เป็นตัวละครที่ตรงข้ามกับเขามากที่สุด การคีพคาแรคเตอร์ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ


“โฮสต์ทำได้ดีมากเลยครับ ระบบแทบจะเชื่อไปแล้วจริงๆว่าพวกเขาคือครอบครัวของโฮสต์”จ้าวอวี้ไม่ตอบรับคำพูดของระบบน้อย เขาเอาแต่ซุกหน้าลงกับหมอนใบใหญ่


“ตั้งแต่มาโลกนี้แทบจะไม่ได้เบาะแสอะไรเกี่ยวกับบัคตัวนั้นเลย งานนี้เหมือนจะง่ายก็ไม่ง่าย”เขาบ่นออกมาเบาๆคล้ายงึมงำกับตัวเอง


“ลองเช็คสถานะoocดูดีไหมครับ”


“ถึงจะรู้ว่ามีโอกาสถูกแทรกแซง แต่ก็เอามาเถอะ เผื่อเราจะรู้อะไรขึ้นมาบ้าง”


“ระบบทำการตรวจสอบสถานะoocของตัวละครครบทุกตัวแล้วครับ”


#ลูคัส มัวร์ บทบาทพระเอก สถานะooc 20%


#ซินเซียร์ มัวร์ บทบาทนายเอก สถานะooc 30%


#ไฮเดรนเยีย มัวร์ บทบาทลูกของตัวละครเอก สถานะooc 35%


#xxxx    บทบาทตัวร้าย สถานะooc 0%


#xxxx  บทบาทพระรอง สถานะooc 0%


“อืม เป็นเลขที่ดูปกติ เหมือนจะไม่ถูกแทรกแซง ไม่ก็ปรับแต่งเลขได้สมจริงพอดู”


“คราวนี้น่าจะไม่ถูกแฮกแล้วล่ะครับ”มันเองก็โล่งใจ “อาจเป็นเพราะระบบแม่อัปเดตระบบป้องกันใหม่”


“เหอะ ระบบแม่กากๆของนายก็แค่ฟลุ๊คที่คราวนี้เจ้าบัคนั่นไม่มาแฮกก็เท่านั้นแหละ”จ้าวอวี้อดไม่ได้ที่จะปรามาสศัตรูเบอร์หนึ่งของตัวแอง


“ระบบแม่ต้องเสียใจร้องไห้แงๆแน่เลยครับ”


(-_-)


“ว่าแต่ทำไมตัวร้ายกับพระรองถึงเป็น0% คงไม่ใช่เหมือนกับคราวเฟยหลางจีหรอกใช่ไหม”


“ถ้าจากที่ระบบสันนิษฐาน น่าจะเป็นเพราะว่าตอนนี้ตัวร้ายและพระรองหลุดออกจากวงโคจรของเนื้อเรื่องแล้วครับ การกระทำของพวกเขาจะไม่ส่งผลต่อเนื้อเรื่องอีก”ทั้งๆที่ถูกบีบแคบขนาดนี้เขาก็ยังคิดไม่ออกว่าบัคนั่นแฝงอยู่ที่ตัวละครตัวไหน


“อืม...เสี่ยวหลันถามอะไรหน่อยสิ”จ้าวอวี้เอ่ยเสียงเครียด พลิกตัวกลับมาสบตากับระบบของตัวเอง


“อะไรเหรอครับโฮสต์”


“นายว่าบัคนั่นแฝงตัวอยู่ในหมาที่ผมเลี้ยงไว้รึเปล่า”


อ่า...โฮสต์ของมันท่าจะจนมุมแล้วจริงๆสินะ


__________50%____________



เวลาผ่านมาจนถึงช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์ จ้าวอวี้รู้สึกว่าตัวเองต้องบ้าไปแล้วแน่ๆที่คิดว่าหมาที่ตัวเอกเลี้ยงไว้จะมีเจ้าบัคแฝงตัวอยู่ เขามั่นใจแล้วว่าคงไม่ใช่หมาตัวนั้นแน่ๆ(หลังจากไปนั่งจ้องมันมา3วัน)


เขากอดอกดวงตาสีดำขลับเหม่อมองดวงอาทิตย์ที่กำลังลาลับขอบฟ้า ผืนทะเลที่ทอประกายวิบวับชวนมองให้ความรู้สึกผ่อนคลายไม่น้อย เขาสูดลมหายใจลึกๆเอากลิ่นอายของทะเลเข้าปอด


จู่ๆแขนปริศนาก็โผล่เข้ามาสวมกอดเขาจากทางด้านหลัง จ้าวอวี้รู้ได้ทันทีว่าคือใคร มีอยู่คนเดียวล่ะนะที่ชอบสกินชิพจนเขาเริ่มเคยชิน จ้าวอวี้ทิ้งแผ่นหลังลงบนอกแกร่งที่อบอุ่น


พวกเขาไม่ได้มีบทสนทนาอะไรกันอีกจนท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นมืดสนิท จ้าวอวี้จึงเพิ่งรู้ตัวว่ายืนเป็นอาหารยุงมานานแล้ว


“เข้าห้องเถอะคุณ เดี๋ยวลูกตื่นแล้วไม่เจอใคร”ตอนนี้พวกเขามาอยู่กันที่บ้านพักส่วนตัวริมทะเลของพระเอก ไฮเดรนเยียหลับมาตลอดการเดินทางและตอนนี้ก็น่าจะยังนอนอยู่


“นี่คุณ”ลูคัสไม่ยอมปล่อยจ้าวอวี้ออกจากอ้อมแขนแม้ว่าคุณแม่ลูกหนึ่งจะพยายามดิ้นกลับเข้าไปในห้อง


“คุณ...ปล่อย”


“เรามาลองคุยกันแบบจริงจังดูดีไหม”


“คุย...คุยเรื่องอะไร”


“ทำไมพวกเราไม่ใช้โอกาสดีๆแบบนี้”อีกฝ่ายจับจ้าวอวี้หันมาประจันหน้า จ้าวอวี้เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายก็พลันไม่ไว้วางใจขึ้นมา


“โอกาสอะไร พูดเร็วๆสิผมโดนยุงกัดจนตัวลายแล้วเนี่ย”


“ทำไมเราไม่มาทำน้องให้ลูกกันล่ะ?”อีกฝ่ายถามออกมาหน้าตาเฉย จ้าวอวี้ชะงักไปกับคำถามนั้นก่อนจะยกมือขึ้นทุบอกลูคัสแรงๆ


“ไม่มีทาง ผมจะไม่ท้องรอบที่สองแน่ๆ ไม่มีวัน”จ้าวอวี้เอ่ยเสียงแข็งและแฝงไปด้วยความจริงจัง “แค่ไฮเดรนเยียก็เลี้ยงกันให้ดีๆก่อนเถอะ ทุกวันนี้คุณสปอยลูกแค่ไหนอย่าคิดว่าผมไม่รู้”


“ไม่เอาหน่าคนสวย อย่าคิดเล็กคิดน้อยสิ”มือใหญ่เอื้อมมาลูบหัวของเขา จ้าวอวี้เบ้ปากพอเถียงไม่ได้ก็เป็นงี้ทุกที เขาล่ะเบื่อ เรื่องอะไรจะยอมให้ตัวเองท้องโย้น่ากลัวแบบนั้นกัน


“คำขาด! จะไม่ท้องรอบที่สองเด็ดขาด”จ้าวอวี้ขู่ฟอดๆแฟดๆในขณะที่พ่อพระเอกทำหูทวนลม “รีบเข้าห้องได้แล้วไปดูลูก”จากนั้นจ้าวอวี้ก็ใช้วิชามารความขี้บ่น บ่นจนลูคัสหาช่องไฟแทรกไม่ได้


เขาถอนหายใจ เหลือบมองพระเอกที่คอตกเดินไปหาลูกเงียบๆ


“คิดบ้าอะไรวะเนี่ย”จ้าวอวี้พึมพำกับตัวเอง แค่คิดภาพตัวเองที่เป็นผู้ชายเดินท้องโย้ไปโย้มาก็อยากจะร้องไห้แล้ว


ขอให้มันเป็นแค่ความคิดชั่ววูบของพ่อพระเอกด้วยเถอะ

 



เช้าวันต่อมาพวกเขาก็ยังอยู่กันในทริปทะเล ไฮเดรนเยียเริ่มร่าเริงขึ้นหลังจากนอนหลับมาอย่างเต็มอิ่ม เจ้าเด็กตัวเท่าหัวเข่าลงเล่นน้ำกับผู้เป็นพ่ออย่างสนุกสนาน ส่วนจ้าวอวี้ทำเพียงนั่งมองทั้งสองอยู่ริมชายหาด


ความร้อนของแดดทำให้แผ่นหลังเขาเริ่มเปียกชุ่มครั้นจะหนีกลับไปบ้านพัก สองพ่อลูกนั่นก็อย่างกับมีตาวิเศษหันมาจ้องกดดันให้เขาต้องกลับมานั่งที่เดิม


เกิดเป็นจ้าวอวี้ที่มาแฝงตัวในร่างคุณแม่ลูกหนึ่งนี่ไม่ง่ายเลยจริงๆ


“เบื่องั้นเหรอ”คุณพ่อลูกหนึ่งอุ้มลูกชายขึ้นมาจากน้ำ ตัวที่เปียกมะล่อกมะแล่กไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำ จ้าวอวี้ส่ายหน้าแกมขบขันก่อนจะยื่นผ้านขนหนูให้


“เบื่อสิ”


“แล้วทำไมไม่เล่นน้ำกับพวกเราล่ะ หืม”


“ไม่เอาหรอก ผิวเสียหมด”ความจริงจ้าวอวี้ก็ไม่ได้ห่วงผิวหรอก เขาแค่ขี้เกียจ


ลูคัสทำท่าคิดอะไรบางอย่างก่อนจะยกยิ้มขึ้น พระเอกฝากให้จ้าวอวี้เช็ดตัวให้ลูกส่วนเจ้าตัวก็รีบวิ่งเข้าไปในตัวบ้าน อีกฝ่ายกลับมาอีกครั้งพร้อมกับผ้าใบสีขาว สี จานสี และพู่กัน


“นี่มัน...อุปกรณ์วาดรูปนี่”เขาถามลูคัสด้วยความสงสัย


“คุณชอบวาดรูปไม่ใช่เหรอที่รัก มาทะเลทั้งทีจะพลาดได้ยังไง”ว่าจบอีกฝ่ายก็ทิ้งอุปกรณ์ทั้งหมดไว้ตรงหน้าเขา จ้าวอวี้อดไม่ได้ที่พลั้งปากถาม


“คุณรู้ได้ยังไงว่าผมชอบวาดรูป”การวาดรูปเป็นงานอดิเรกที่จ้าวอวี้โปรดปรานมากที่สุด แต่เพราะช่วงนี้ทำงานหนักมากจึงไม่มีเวลาว่างมาทำงานอดิเรก ลูคัสนิ่งไปกับคำถามของเขาก่อนหัวเราะออกมา


“หึ หัวคุณไปโขกอะไรมาฮึที่รัก คุณเป็นดีไซน์เนอร์นะ”


อ่า...นั่นสินะ คนที่อีกฝ่ายพูดด้วยไม่ใช่จ้าวอวี้...แต่เป็นซินเซียร์ต่างหาก


“โอเค งั้นผมจะวาดรูปเล่นอยู่แถวนี้แหละ คุณกับลูกไปเล่นกันต่อเถอะ”จ้าวอวี้โบกมือไล่ เขาจ้องผืนผ้าใบตรงหน้านิ่ง มือขาวเอื้อมขึ้นมาลูบมันอย่างแผ่วเบา ดวงตาสีดำขลับเหม่อมองอย่างไร้จุดหมายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ปลายพู่กันจะถูกจุ่มลงไปในสีแล้วจรดลงบนผ้าใบ


เวลาผ่านไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีคือตอนที่เขาวาดภาพเสร็จสิ้นและกำลังถูกจับจ้องด้วยสายตาสองคู่ จ้าวอวี้หันไปมองก็พบว่าเป็นลูคัสที่กำลังทำหน้าบูดบึ้งกับไฮเดรนเยียที่ส่งยิ้มแฉ่งมาให้เขาอย่างไร้เดียงสา


“มากันนานแล้วเหรอ”จ้าวอวี้เอ่ยถามก่อนจะเลิกคิ้วอย่างสงสัยเมื่อลูคัสหน้าบูดบึ้งกว่าเก่า


“ก็นานพอที่จะเห็นว่ารูปที่คุณวาดไม่ใช่ผมนั่นแหละ”อีกฝ่ายเอ่ยด้วยน้ำเสียงประชดประชัน จ้าวอวี้ยิ่งสงสัยหนักกว่าเก่า เขาหันกลับไปพิจารณาภาพที่ตัวเองวาดอีกครั้ง


อ่า...อะไรกัน มันก็แค่ผู้ชายสองคนที่อยู่ห่างคนละมุมผ้าใบในตอนพระอาทิตย์จะตกดินแค่นั้นเอง


“คุณคิดมากไปแล้ว มันก็แค่ภาพวาด”


“สวยๆ หนูชอบ”เห็นไหม ขนาดเจ้าเด็กตัวเท่าหัวเข่ายังมองเป็นแค่ศิลปะเลย


“สารภาพมาซะดีๆนะว่าคุณแอบมองผู้ชายที่เดินผ่านมาผ่านไปใช่ไหม”อีกฝ่ายยังคงคาดคั้น


“จูนสติหน่อยก็ดีนะ นี่มันหาดส่วนตัวจะมีไอ้บ้าที่ไหนโผล่หัวมาผ่านไปผ่านมา”จ้าวอวี้เถียงกลับ


“แล้วไอ้หมอนี่เป็นใครอ่ะ มองยังไงผู้ชายที่ยืนด้านซ้ายก็คุณชัดๆ”ลูคัสเอ่ยหน้าหงิกงอ ใช้นิ้วจี้ไปที่ภาพของชายที่กำลังเดินย่ำอยู่ในทะเล


“...”จ้าวอวี้นิ่งไป เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกัน


“ผมโกรธ! ผมงอน! ผมโมโหมาก”


“ถ้าบอกว่าไม่รู้ว่าเป็นใครจะเชื่อไหม”จู่ๆจ้าวอวี้ก็เอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบ ลูคัสชะงักไป “ผมก็ไม่รู้ว่าเขาคือใคร บางทีเขาอาจจะไม่มีตัวตนจริงๆก็ได้ ผมแค่วาดตามที่อยากวาดเท่านั้นแหละ”


“ขอโทษนะ ผมแค่หวงคุณ ไม่อยากให้คุณมองผู้ชายคนอื่น”ลูคัสเริ่มเสียงอ่อยเมื่อรู้สึกตัวว่างี่เง่า เขาไม่สามารถทิ้งนิสัยเด็กๆของตัวเองไปได้เสียที นั่นล่ะขอเสียอันใหญ่ของเขา


“เฮ้อ อย่ามาทะเลาะกันให้ลูกได้ยินเลย”จ้าวอวี้ถอนหายใจ “งั้นก็ลงโทษคุณด้วยการเก็บของทั้งหมดนี่เองคนเดียวแล้วกัน ผมฝากเก็บรูปด้วย”ว่าจบเขาก็เดินมาอุ้มไฮเดรนเยียเดินเข้าบ้านไป


หวังเฉิงชุนมองจ้าวอวี้ที่เดินหายเข้าไปในบ้านพักจนลับสายตา ใบหน้าของเขาฉายแววขุ่นเคืองใจก่อนจะเหลือบไปมองชายในภาพอย่างอาฆาต เป็นใครเขาก็ไม่รู้แต่กล้าดียังไงมาอยู่ในความคิดคนรักของเขา เหอะ


“อย่าให้เจอนะ”เขาเขม่นมองแล้วกัดฟันกรอด เจียนกั่วระบบของหวังเฉิงชุนได้แต่ทำหน้าสงสัย มันมองรูปนั้นแล้วก็สงสัย มองท่าทีของนายท่านมันก็สงสัย มันเลยอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น


“นายท่านโกรธอะไรหรือครับ”


“เซียวเกอวาดผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้แทนที่จะเป็นฉัน จะไม่ให้โกรธได้ยังไง”


“แต่นั่นมันนายท่านไม่ใช่เหรอครับ”


“จะเอาที่ไหนมาเป็นฉัน นายไม่เห็นเหรอว่าไอ้หมอนี่มันผมดำ ดูนี่สิ หัวทองขนาดนี้จะเอาปัญญาที่ไหนไปเข้าข้างตัวเอง”ไม่ว่าเปล่าหวังเฉิงชุนยังดึงทึ้งหัวของตัวเองอย่างหัวเสีย


“แต่นายท่านครับที่ระบบหมายถึงชายในรูปนั่น...เป็นร่างจริงของนายท่านไม่ใช่หรือครับ”


...นี่นายท่านอย่าบอกนะว่าจำหน้าตาของร่างจริงตัวเองไม่ได้แล้วน่ะ!



_____________________________________

มาแล้วววววว

ภาคนี้ไม่ค่อยมีเนื้อหาอะไรเท่าไหร่เลยอ่ะ อาจจะไม่ยาวมาก(มั้ง)คะ

แล้วเราก็คิดตอนจบภาคไว้แล้ว และก็คิดในใจกับตัวเองเฉยๆว่าทำไมเราถึงไม่เคยมีจุดจบดีๆให้ตัวเอกเราเลยนะ (นี่เราแค่คิดในใจรำพึงรำพันกับตัวเองนะ555)

_____________________________________


คูมแม่กับฟามอารมณ์เสีย ไปไหนก็ไม่ได้


คูมแม่กับทะเลและท่าทางการอ่อยสัมมี


คูมแม่กับการวาดรูปเจ้าปัญหา


รูปเจ้าปัญหา



"เรามาทำน้องให้ลูกกันเถอะนะ"

"มั่ย!"




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 455 ครั้ง

706 ความคิดเห็น

  1. #620 BLgdhdjsjs (@BLgdhdjsjs) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 20:38
    คูมพ่ออออ หึงตัวเองรึไง พ่อคุณมึนเอ๊ยยย 5555
    #620
    0
  2. #308 0988687528 (@0988687528) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 20:20
    เป็นวงวารคุณพ่อ ขนาดร่างจริงตัวเองยังจำไม่ได้55555
    #308
    0
  3. #306 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 09:33
    เดี๋ยวน้าาาาา อายุอานามแก่จนจำตัวเองไม่ได้เลยหร๊อออออออ
    #306
    0
  4. #305 Tery2006 (@Tery2006) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 05:53
    เธอลืมหน้าตัวเองได้ไง~~~~~
    #305
    0
  5. #304 ทิบนัน (@Thipnanbow13) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:27
    อ้าววววววว ทำไมจำตัวเองไม่ได้ห๊ะคุณพ่อออ
    #304
    0
  6. #303 BLK.PRL (@pearllady) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:52
    ไม่คิดเปลี่ยนใจมีน้องให้เยียอีกหรอ5555
    #303
    0
  7. #302 raving_fox (@raving_fox) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 23:44
    ลืมไปหมดแล้วว่าหน้าจริงของตัวเองเป็นยังไง555555
    #302
    0
  8. #301 hunnay (@hunnay) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 15:30
    หมา:

    tottt
    #301
    0
  9. #300 missmaud (@missmaud) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 14:11
    55555555 น้องจะเห็นบัคเป็นหมาไม่ได้!!!
    #300
    0
  10. #291 Lamer_Perfhun (@Lamer_Perfhun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 08:57
    ท่าทางจ้านน่าจะสุดจริงๆแล้ว555
    #291
    0
  11. #290 VKK42 (@VARANTHITA) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 08:52
    คุณลู แค่กๆ คุณบัค แฝงตัวเนียนนะคะ
    #290
    0
  12. #289 P0mpom (@P0mpom) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 06:42

    น่ารักกดกกกกกกก
    #289
    0
  13. #288 raving_fox (@raving_fox) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 05:57
    55555555
    #288
    0
  14. #287 Aimarea (@Aimarea) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 01:54

    จากบัคกลายเป็นน้องหมา.....เดี๋ยวนะจ้าวอวี้ สปีชีส์คนละอันกันเลยไม่ใช่หรออออออ

    //สู้ๆน้าาาาา~~~
    #287
    0
  15. #286 La ong (@wannisa22) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:30
    จากสามีกลายเป็นหมาแล้ว
    #286
    0
  16. #284 Milhoun (@Milhoun) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:12

    หะ!?หมา??
    #284
    0
  17. #283 3322650 (@3322650) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:07

    บัคจะกลายร่างเป็นน้องหมาแล้ว 55
    #283
    0