ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 16 : ARCII : กระเรียนไร้ใจ-7-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,856
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 547 ครั้ง
    4 ต.ค. 62


บทที่7


“ท่านไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆใช่ไหม”หลิวหยางเอ่ยถาม สีหน้าของเขายังไม่คลายความเป็นห่วง ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาทั้งสองสนิทสนมและใกล้ชิดกันอย่างรวดเร็ว อาจจะเป็นเพราะหลี่เฉียงฮ่องเต้ที่แสดงถึงเจตนาในการเข้าหาอย่างโจ่งแจ้ง


“ข้าไม่เป็นอะไรแล้ว ตลอดเวลาที่ผ่านมา ข้าขอบใจเจ้ามากจริงๆ หยางเอ๋อร์”หลี่เฉียงฮ่องเต้เอ่ยตอบ มือหนากุมมือของหลิวหยางเอาไว้ ก่อนจะบีบลงไปเบาๆ “ข้าจะต้องกลับบ้านแล้ว อีกไม่นานข้าจะมารับเจ้า”


“มารับข้า? มารับไปที่ไหนหรือ”


“บ้านของข้า ข้าอยากให้เจ้าไปเห็นบ้านของข้า เผื่อเจ้าอาจจะอยากอยู่ที่นั่นขึ้นมาบ้าง”หลิวหยางหน้าแดงขึ้นสี ริมฝีปากบางเม้มแน่นเข้าหากัน


“ท่านพูดอะไรไม่รู้เรื่องเลยจริงๆ เดี๋ยวข้าจะให้เฟิงไปเตรียมรถม้ามาให้ท่าน”


“เดี๋ยวสิ”หลี่เฉียงฮ่องเต้รั้งคนตัวบางเอาไว้ “เจ้าอยากจากข้าเร็วขนาดนั้นเชียวหรือ...แต่ข้าอยากอยู่กับเจ้านะหยางเอ๋อร์”


“ฮึ รีบกลับน่ะดีแล้ว เดี๋ยวท่านพ่อมาพบเข้าจะเป็นเรื่อง”หลิวหยางเอ่ย ก่อนจะผละตัวออกไปหาจ้าวอวี้ที่รออยู่ข้างนอกเรือน


“เฟิง ไปเตรียมรถม้ามาให้คุณชายหลี่หน่อย”


“ขอรับ”จ้าวอวี้รับคำ เขาเดินไปหาคนขับรถม้าของจวน ถ่ายทอดคำสั่งของหลิวหยาง ก่อนจะเดินเอื่อยๆเพราะขี้เกียจทำงานรับใช้งกๆ


“เฟิง เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”หลิวเฟยเดินเข้ามา ใบหน้าของชายหนุ่มแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน


“คาราวะท่านหลิวเฟย นายน้อยมีคำสั่งให้เตรียมรถม้าไปส่งคุณชายหลี่ขอรับ”


“คุณชายหลี่คนนั้นอีกแล้วหรือ ช่างทำตัวลึกลับเสียจริงหากเจ้ากับหยางเอ๋อร์ไม่ขอไว้ ข้าคงจะไปดูให้เห็นกับตาว่ามันเป็นใคร”


“นายน้อยแค่มีจิตเมตตา ต้องการช่วยเหลือผู้ทุกข์ยากเท่านั้นขอรับ คุณชายหลี่เองก็คงมีเหตุผลในการปกปิดตัวตน”แน่สิ ฮ่องเต้มานอนแบ่บอยู่ในห้องบุตรชายคนเล็กสกุลหลิว หากใครรู้เรื่องนี้เข้าคงไม่แคล้วมีเรื่องใหญ่


...อืม แต่คิดอีกที ถ้ามีข่าวลือออกไป อาจจะช่วยบีบให้พระเอกรับนายเอกไปเป็นสนมเร็วขึ้นรึเปล่านะ


“เอาเถอะ ไปเสียได้ก็ดี หากท่านพ่อจับได้พวกเราคงแย่กันไปหมด”


“ขอบคุณท่านหลิวเฟยที่เมตตา”


“แล้วเจ้า...มีงานอะไรอีกหรือไม่ หากไม่มีแล้วออกไปข้างนอกกับข้าไหม”


“เกรงว่าจะไม่ได้ขอรับ บ่าวต้องไปช่วยนายน้อยปรุงยาเพื่อเตรียมให้คุณชายหลี่ก่อนกลับ ถ้าเช่นนั้นข้าน้อยขอตัว”ว่าจบจ้าวอวี้ก็เดินออกมา ขนาดจะอู้งานเขายังมีมารผจญ


“โฮสต์เนี่ยเสน่ห์แรงจังเลยนะครับ ขนาดใช้หน้ากากหนังมนุษย์ที่ธรรมดาแท้ๆแต่มารยาโฮสต์ไม่เคยเปลี่ยนเลย”เสี่ยวหลันเจ๋อหน้าตัวเองมาโฉบผ่านใบหน้าของเขา


“มารยา? เมื่อกี้นายด่าผมเหรอเสี่ยวหลัน”จ้าวอวี้เลิกคิ้วถาม ระบบคล้ายรู้ตัวว่าเผลอพูดความในใจออกมาจึงหัวเราะแห้งๆกลบเกลื่อน


“ด่าอะไรครับโฮสต์ นั่นเป็นคำชมต่างหาก มีคนรักย่อมดีกว่ามีคนเกลียดโฮสต์เคยพูดไว้นี่ครับ”


“แต่หมอนั่นไม่ได้รักผมสักหน่อย เขาแค่รักตัวตนที่ผมสร้างขึ้นมาก็เท่านั้น”...เพราะเขารู้ดี ความรักจริงๆมันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก


...มันเจ็บปวดกว่านั้น ยากเย็นกว่านั้น และเย็นชากว่านั้นอีกสักล้านเท่าเห็นจะได้


...เจ็บปวดถึงขั้นไม่อยากจะหายใจ


“เอาเป็นว่าตอนนี้ผมจะปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามเนื้อเรื่องไปก่อน ตอนที่หลิวหยางได้เข้าวังนั่นล่ะไคล์แม็กซ์”



 

หลังจากนั้นหลี่เฉียงฮ่องเต้ก็แอบติดต่อกับหลิวหยางลับๆผ่านทางจดหมายมาโดยตลอด จ้าวอวี้เป็นคนเดียวที่รู้เห็นเรื่องนี้ทั้งการแอบเอาจดหมายเข้าจวนหรือแม้แต่การออกไปส่งจดหมายให้หลิวหยางก็เป็นฝีมือเขาเอง แถมบางครั้งก็ยังยุยงให้หลิวหยางใจอ่อนอีกด้วย วันนี้ก็เป็นเขาอีกเช่นกันที่ถือจดหมายนั้นมาส่งถึงมือนายเอก


หลิวหยางตั้งหน้าตั้งตารอคอยจดหมายจากคนที่ตนรู้สึกดีด้วย เขารีบรับมันมาอ่านอย่างรวดเร็วก่อนที่ใบหน้าจะแดงกร่ำ ริมฝีปากเล็กไม่อาจกลั้นรอยยิ้มได้อีกต่อไป


“มีอะไรหรือขอรับนายน้อย”บอกเขาด้วยสิ จะได้เจ๋อถูก


“ฮื่อ คุณชายหลี่เขานัดข้าไปเที่ยวที่ป่าหิ่งห้อย เขาบอกว่าที่นั่นสวยมากในตอนกลางคืน เขาอยากให้ข้าได้เห็น เจ้าว่าข้าควรจะไปเจอเขาดีไหมเฟิง เขาจะมองมองว่าข้าใจเร็วไปหรือเปล่า”หลิวหยางเอาจดหมายมาแนบอก ท่าทางแบบนั้นดูก็รู้ว่าอยากไปมาก จ้าวอวี้เองก็มองว่ามันเป็นการดีที่จะสร้างสถานการณ์ให้พระนายของเรื่อง


“เอาสิขอรับ นายน้อยเอง นานๆทีจะได้ออกไปเที่ยว หากจะหนีออกไปเที่ยวมากสุดก็แค่ตลาดกลางคืน”


“เช่นนั้นข้าจะตอบรับจดหมายจากเขา”หลิวหยางเอ่ย มือเรียวเอื้อมมาจับพู่กันเขียนจดหมายตอบกลับอย่างตั้งใจ “เอาล่ะ ฝากเจ้าด้วยนะเฟิง”


“นายน้อยโปรดวางใจ”จ้าวอวี้ยิ้ม ก่อนจะรับจดหมายนั่นมา


เขาเดินออกมาจากจวนของสกุลหลิว ก่อนจะส่งมอบมันให้แก่องครักษ์ของฮ่องเต้ที่รอคอยจดหมายตอบกลับดังเช่นทุกครั้ง เมื่อเขาทำธุระเสร็จเสี่ยวหลันจึงได้โอกาสบินมาเกาะที่ไหล่ของเขา


“โฮสต์จะไปกับนายเอกด้วยไหมครับ”


“ถ้าไปในฐานะผู้ติดตาม คงจะไม่ไป”จ้าวอวี้ตอบ ก่อนจะลูบไปที่ใบหน้าของตนเอ่ยต่อ “แต่ถ้าในฐานะหลินเว่ยก็คงต้องตามไปดู”


 


ตกดึกในคืนนั้นก็เป็นเวลานัดหมายของพระนาย จ้าวอวี้ทำเพียงยืนส่งมองหลิวหยางที่ถูกหลี่เฉียงฮ่องเต้อุ้มเหาะไป เขารีบหาที่ซ่อนก่อนจะถลกหน้ากากหนังมนุษย์ออกมา เปลี่ยนเสื้อผ้าที่ดูดีแล้วรีบใช้วิชาตัวเบาตามทั้งสองไป


ระหว่างที่ตามหลังไปห่างๆเขากลับรู้สึกแปลกๆ ทั้งๆที่เป็นฮ่องเต้แท้ๆแต่ทำไมถึงไร้ซึ่งองครักษ์เงา ไม่มีใครคอยอารักขาแบบนี้หากเป็นอะไรไปเนื้อเรื่องล่มจมหมดพอดี แต่เอาเถอะพระเอกนายเอกก็เหมือนบุตรของพระเจ้าจะเป็นอะไรไปได้ยังไง ที่ต้องระวังเห็นจะมีแค่เจ้าบัคเลวนั่นน่ะแหละ


จ้าวอวี้ตามตัวเอกจนเข้ามาในป่าหิ่งห้อย มองดูพวกเขาหวานชื่นกัน ก่อนจะรู้สึกอยากอ้วกเหม็นความรักแปลกๆ เขากอดอกนอนมองบนต้นไม้อยู่ไม่ไกล ในขณะที่หลี่เฉียงฮ่องเต้พาหลิวหยางมานั่งอยู่ที่โขดหินริมลำธาร หลังจากนั้นพระนายก็ดำเนินเรื่องกันไป จะมีที่น่าสนใจขึ้นมานิดหน่อยก็ตอนที่ใบหน้าของทั้งสองเริ่มขยับเข้าใกล้กันนี่แหละ


ตอนนั้นเองที่จ้าวอวี้และระบบรู้สึกผิดปกติขึ้นมาพร้อมกัน คล้ายรู้สึกได้ว่าเนื้อเรื่องถูกแทรกแซงแล้ว


“พวกนี้มันอะไรกัน!”หลิวหยางเบิกตากว้างอย่างตกใจ เขาซุกใบหน้าลงที่กลางหลังของหลี่เฉียงฮ่องเต้ ในขณะที่พระเอกของเรื่องชักดาบขึ้นมา


กรรรรรรรจ์


เสียงขู่ของฝูงหมาป่าทำให้จ้าวอวี้สับสน หรือว่ามันจะเป็นฝีมือของบัคตัวนั้น แต่ถ้าให้เขาที่มีใบหน้าของหลินเว่ยเข้าไปแทรกเนื้อเรื่องก็พังเหมือนกันนะ


“หยางเอ๋อร์หนีไป หนีไปให้ไกลที่สุด ไม่ต้องกลับมา”


“ฮึก ไม่ได้ ข้าจะทิ้งท่านไว้ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร”


“ข้าดูแลตัวเองได้ แต่ถ้าเจ้ายังอยู่ที่นี่ข้าคงพะวงจนไม่เป็นอันต่อสู้”หลี่เฉียงฮ่องเต้เอ่ยเสียงเครียด


“ไม่...ฮึก...ข้าไม่ไป”


“หนีไป”ชายร่างสูงเอ่ยแค่นั้นก่อนจะผลักหลิวหยางออกจากวิถีการกระโจนเข้ามาของฝูงหมาป่า เขากวัดแกว่งดาบจนร่างอาบย้อมด้วยเลือด หลิวหยางที่รู้ว่าอยู่ไปคงเป็นภาระจึงเริ่มออกตัววิ่ง จ้าวอวี้ที่เห็นเช่นนั้นจึงเลือกที่ตามหลิวหยางไปเพราะคิดว่าพระเอกคงดูแลตัวเองได้จริงๆ


หลิวหยางวิ่งหนีออกมาสุดฝีเท้า ก่อนที่แรงจะค่อยๆหมดลง เขาได้สติอีกครั้งในตอนที่รอบกายเต็มไปด้วยต้นไม้มากมายที่ไหวไปตามกระแสลม ความมืดที่มีแต่แสงจันทร์รำไรทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวจับใจ


“ฮึก...คุณชายหลี่ ท่านจะไม่เป็นอะไรใช่ไหม”หลิวหยางร้องไห้ออกมา ร่างบอบบางค่อยทรุดลงกับพื้นแผ่นหลังพิงกับต้นไม้ ทั้งหวาดกลัวทั้งเป็นห่วงอีกคนสารพัด คุณชายน้อยที่ถูกเลี้ยงดูราวกับไข่ในหินเพิ่งเจอประสบการณ์เสี่ยงตายก็คงต้องใช้เวลาทำใจสักพัก


จ้าวอวี้ที่เห็นว่าหลิวหยางปลอดภัยแล้วก็เตรียมที่จะหันหลังกลับไปดูสถานการณ์ทางฝั่งของหลี่เฉียงฮ่องเต้


กรรรรรจ์


แต่ทว่าเสียงหวีดร้องของหลิวหยางทำให้เขาต้องหันหลังกลับมามอง ดวงตาของเขาเบิกกว้าง มองฝูงหมาป่าที่กำลังขู่ลองเชิงหลิวหยางอยู่


ไอ้หมาเวรพวกนี้มันโผล่มาจากไหนกัน!


จ้าวอวี้ไม่มีทางเลือก เขาจำเป็นต้องโดดลงไปช่วยหลิวหยาง โดยเขาสั่งให้เสี่ยวหลันเปิดร้านค้าอย่างรวดเร็วแล้วรีบเลือกดาบออกมาฟาดฟันหมาป่าหิวโซพวกนั้น หูของเขายังแว่วเสียงร้องไห้ของหลิวหยาง แต่เขาก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาฟันหมาป่าจนพวกมันเริ่มร่อยหรอ พยายามเอาตัวที่บางพอกันไปบังร่างของหลิวหยางเอาไว้


“ระวัง!”ในจังหวะที่เขาเผลอ หมาบ้าตัวไหนก็ไม่รู้อาศัยโอกาสงับแขนของเขาจนเลือดอาบ จ้าวอวี้หัวร้อนเลือดขึ้นหน้าจ้วงแทงหมาบ้าพวกนั้นอย่างขาดสติ


รู้ตัวอีกทีร่างของเขาก็อาบไปด้วยเลือด รอบกายเรียงรายไปด้วยซากของหมาป่า


“ท่านไหวหรือไม่”หลิวหยางรีบมาประคองจ้าวอวี้ “หากข้าไม่ได้ท่าน ข้าคงไม่อาจยืนอยู่ตรงนี้ได้ ข้าขอบคุณท่านมากจริงๆ บุญคุณครั้งนี้ข้าจะไปลืม ได้โปรดบอกข้าว่าท่านคือใคร”หลิวหยางเอ่ยทั้งน้ำตา ชายหนุ่มคุกเข่าลงก่อนจะคำนับ


“ข้าเพียงแค่ผ่านมา เห็นคนเดือดร้อนย่อมช่วยเหลือ”จ้าวอวี้เอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจะต้องไปแล้ว”เขาเอ่ยแค่นั้นก่อนจะใช้วิชาตัวเบาโดดไปซ่อนในที่ที่คิดว่าหลิวหยางมองไม่เห็น


จ้าวอวี้จิ๊ปากอย่างขัดใจ ตั้งแต่เข้ามาในโลกนี้เขาบาดเจ็บนับไม่ถ้วนแล้วจริงๆ




 

หวังเฉิงชุนที่เห็นว่าหลิวหยางวิ่งหนีไปแล้วก็ฆ่าหมาป่าที่ตัวเองแทรกเข้ามาอย่างสบายๆ สำหรับเขานี่มันง่ายกว่าการปอกกล้วยเข้าปากเสียอีก เขาฆ่าหมาป่าจนหมด ปล่อยเวลาสักพักจนคิดว่าหมาป่าพวกนั้นคงจัดการกับหลิวหยางเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเขาก็จะไปปิดปากบ่าวคนสนิทที่มีชื่อว่าเฟิง เพียงเท่านี้การตายของหลิวหยางก็จะไม่มีผู้ใดรับรู้


เขายกยิ้ม ก่อนจะเดินตามหาศพของหลิวหยาง เขาได้กลิ่นคาวเลือดลอยมาตามสายลมก็เดินไปตามทิศทางนั้น ไกลออกไปเขาได้ยินเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ขาที่กำลังจะก้าวพลันชะงัก เขาขมวดคิ้วจนเป็นปม มือกำหมัดแน่น


...อย่าบอกนะว่าไม่สำเร็จ


หวังเฉิงชุนรีบวิ่งไปทางต้นเสียง สีหน้าของเขาไม่สามารถเดาอารมณ์ได้ หลิวหยางที่เห็นเขาก็รีบวิ่งเข้ามากอดท่าทางคล้ายลูกนกบาดเจ็บ ปากเขาพร่ำปลอบประโลมเสียงหวาน มือก็คอยลูบไปที่หลังบอบบาง


แต่ในใจเจ็บใจมากจนต้องระบายด้วยการใช้มืออีกข้างจิกลงกับฝ่ามือ


...ทำไมมันยังไม่ตาย


...หรือจะเป็นฝีมือของเจ้าหน้าที่ที่ระบบแม่ส่งมา...กระต่ายนั่นแน่ๆ



__________________

มาแล้วครับ คราวนี้มาแบบข้ามวัน

จากที่ดูน่าจะเป็นไปตามเวลาเริ่มแต่งของเรา

อย่างสามทุ่ม จะลงได้ตอน5ทุ่ม ถ้าเริ่ม4ทุ่มก็จะลงได้ประมาณเที่ยงคืน

แต่ถ้าเกินกว่านั้นหมายความความว่าติดจอยหรือต้องอ่านหนังสือค่ะ

จะพยายามมาลงให้ได้ทุกวันนะคะ

__________________


-----ยังไงก็ต้องมีฉากนี้ในภาคนี้ให้ได้!----

ขอตั้งชื่อว่าตำนานรักไก่อ่อน-v-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 547 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #611 BLgdhdjsjs (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 16:08
    ยิ่งใหญ่กว่าสามี คือภรรย— แค่กๆ นายสู้ไม่ได้หรอก!!!!
    #611
    0
  2. #319 Cha_Yok (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 16:12
    ฮือออออออ รอฉากในตำนานนะคะ
    #319
    0
  3. #294 missmaud (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 12:40
    โง้ย จะรอฉากนี้ๆๆ
    #294
    0
  4. #200 puenyimm (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 23:21
    ไก่อ้วนมั้ย .///.
    #200
    0
  5. #127 punch0851234 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 13:03

    ต่ายน้อยยยยยย!!

    #127
    1
    • #127-1 Q.PTR(จากตอนที่ 16)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:57
      กระต่ายน้อยงุ้งงิ้งน่ารัก
      #127-1
  6. #119 Aimarea (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 10:23
    ทั้งบัคทั้งเจ้าหน้าที่คือราชาจอเงินกันทั้งนั้น~~~ //ระบบทั้งสองไม่ๆด้กล่าว
    #119
    1
    • #119-1 Q.PTR(จากตอนที่ 16)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:38
      เป็นแม่หม...ฟกฟหกดเ้่าสวงอักฺ"
      #119-1
  7. #118 raving_fox (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 06:42
    งานนี้น้องชนะ!!!
    #118
    1
    • #118-1 Q.PTR(จากตอนที่ 16)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:37
      ใช่ค่ะ คราวนี้ต้องชนะ!
      #118-1
  8. #117 maiamy0321 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 01:32
    สนุกจังเลยค่ะ แต่ละคนอย่างกะตัวร้าย ต้องดูว่าแผนใครจะชนะ
    #117
    1
    • #117-1 Q.PTR(จากตอนที่ 16)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:36
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ มีเสี่ยวหลันอยู่1ตัวค่ะนอกจากจะไม่เป็นตัวร้ายก็ไม่มีบทด้วยค่ะ555
      #117-1
  9. #116 vivivenus (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 00:34
    จ้าวอี้ยังไม่รู้ตัวการ
    #116
    1
    • #116-1 Q.PTR(จากตอนที่ 16)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:35
      เดี๋ยวก็รู้ค่ะ บัคมันชอบโป๊ะแตก
      #116-1
  10. #115 กระต่ายน้อยแห่งกูซู (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 00:26
    แผนมันเป็นแผนนนน
    #115
    1
    • #115-1 Q.PTR(จากตอนที่ 16)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:33

      อิอิอิ
      #115-1