ระบบร้าย (yaoi)

ตอนที่ 15 : ARCII : กระเรียนไร้ใจ-6-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,959
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 551 ครั้ง
    2 ต.ค. 62


บทที่6


ในขณะที่จ้าวอวี้ใช้ชีวิตกินนอนอยู่ในจวนสกุลหลิวและคอยช่วยหลิวหยางในการปรุงยาต่างๆ ทางด้านของหลี่เฉียงไท่จื่อเองก็กลับมาว่าราชการเช่นเดิม การทำงานที่กลับมาสมบูรณ์แบบอีกครั้งทำให้ฮ่องเต้ทรงวางพระทัย จึงมีราชโองการสละราชบัลลังก์ให้แก่องค์ไท่จื่อ ก่อนจะเกษียณตนเองไปเป็นไท่ซ่างหวง


แม้จะเป็นราชโองการกะทันหันแต่ก็ไม่มีขุนนางคนใดกล้าเอ่ยค้านด้วยหวั่นเกรงอำนาจของไท่จื่อรวมทั้งประจักษ์ในผลงานที่บรรดาองค์ชายพระองค์อื่นไม่อาจเทียบเคียง


จ้าวอวี้เองก็ได้รู้ข่าวในหลายวันต่อมาหลังจากที่ราชโองการถูกประกาศ เขาผินหน้าไปมองหลิวหยางที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาปรุงยา อีกสามเดือนหลังจากนี้จะเป็นครั้งแรกที่หลิวหยางจะได้พบกับหลี่เฉียงฮ่องเต้ เขาหวังว่าในตอนนั้นเขาจะได้หาตัวเป้าหมายของเขาเจอสักที


...หลิวหยาง หนอนล่อเหยื่อชั้นดีของเขา


“ยิ้มอะไรน่ะ เฟิง”จ้าวอวี้ยิ้มกว้างสบตากับนายเอก


“นายน้อยช่างงามสง่า ไม่ว่าทำสิ่งใดล้วนน่ามอง”คำชมของจ้าวอวี้ทำให้หลิวหยางหน้าขึ้นสีระเรื่อ


“ฮึ ชมข้าไปก็ไม่มีสิ่งใดให้หรอกนะเฟิง”ว่าจบอีกฝ่ายก็กลับไปให้ความสนใจกับหม้อยาตรงหน้า จ้าวอวี้ตั้งหน้าตั้งตาพัดถ่านในเตาอย่างขยันขันแข็ง


อ่า...เรื่องจับตามองบัคปล่อยให้เป็นหน้าที่เสี่ยวหลันคนเดียวไปก่อนแล้วกัน


“ทั้งสองคนทำอะไรกันอยู่หรือ”เสียงทุ้มของผู้มาใหม่ทำให้พวกเขาทั้งสองหันไปมอง หลิวหยางวางมือจากหม้อยารีบวิ่งไปหาผู้เป็นพี่ชาย จ้าวอวี้วางพัดในมือลงแล้วลุกขึ้นทำความเคารพ


“พวกข้ากำลังปรุงยาบำรุงร่างกายให้ท่าน ท่านพี่ท่านมาได้จังหวะพอดีเลย เฟิงกำลังว่างๆคงต้องให้ท่านพี่พาเขาไปเด็ดดอกบัวมาให้ข้าเสียหน่อย รบกวนท่านพี่แล้ว”หลิวหยางเอ่ยด้วยน้ำเสียงรื่นเริง ใบหน้าของคนตัวเล็กไม่ปกปิดเจตนา


แหม ตัวแค่นี้ริจะทำตัวเป็นเฒ่าจันทรา ไม่ไหวไม่ไหว


“ได้สิ”ทางนั้นก็บ้าจี้ไปกับน้องชาย ดีเหลือเกิน “มาสิเฟิง”


“นายน้อย บ่าวเกรงว่านั่นจะเป็นรบกวนท่านหลิวเฟย เรื่องดอกบัวให้บ่าวไปเก็บเองจะดีกว่า”


“ไม่เป็นไร ข้าว่างพอดี”อย่าเจ๋อ!


“แต่ว่า...”สุดท้ายพอเถียงไม่ชนะสองพี่น้องคู่นี้ เขากับหลิวเฟยก็ต้องระเห็จมาที่สระบัวขนาดใหญ่ของจวน


“เฟิง เจ้ารอข้าอยู่ตรงนี้ ข้าจะไปเอาเรือมา”จ้า ดีจ้า เต็มที่เลยจ้า


“ท่านหลิวเฟย มันควรเป็นหน้าที่ของบ่าว ให้บ่าวพายเถิดขอรับ”พอลงมานั่งที่เรือ อีกฝ่ายก็ยึดไม้พายไป พอจะเอาคืนก็หาข้ออ้างร้อยแปดจนจ้าวอวี้ยินยอม


“เฟิง เจ้าไม่ต้องรีบเก็บขนาดนั้นก็ได้ ที่นี่บรรยากาศดี เหตุใดเจ้าไม่ชื่นชมก่อนเล่า”


“เกรงว่าจะเป็นการรบกวนท่านแล้ว”


“ไม่รบกวนหรอก ช่วงนี้ข้าว่างงานนัก เจ้าก็ได้ยินมาบ้างว่าช่วงนี้ฮ่องเต้พระองค์ใหม่จะขึ้นรับราชบัลลังก์ทำให้ทั้งในวังและนอกวังมีแต่งานมงคลรื่นเริง ไหนเลยคนพวกนั้นจะอยากเรียกใช้งานหมอหลวงอย่างข้า”


“...”จ้าวอวี้ไม่ได้ต่อบทสนทนา เขายังคงเอื้อมไปเก็บดอกบัวสีชมพูที่ชูดอกเรียงรายเต็มสระ


“เฟิง แม้ว่าพวกเราอาจจะเจอกันไม่นาน”มาจนได้ไอ้ประโยคพาซวยแบบนี้ “ข้าคิดว่าข้าชอบเจ้า”


จ้าวอวี้ชะงักมือที่กำลังไปเด็ดดอกบัว เขาชักมือกลับมากุมกันบนตัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายตรงหน้า


“บ่าวคิดว่ามันไม่เหมาะสม บ่าวเป็นเพียงคนไม่มีหัวนอนปลายเท้าทั้งยังเป็นบุคคลความจำเสื่อม บ่าวไม่รู้แม้แต่ภูมิหลังของตัวเอง บ่าวขออภัยที่ไม่อาจตอบรับท่านได้”


“แม้ว่าข้าจะแต่งเจ้ามาเป็นฮูหยินใหญ่งั้นหรือ”หลิวเฟยมีสีหน้าเจ็บปวดเมื่อเห็นว่าจ้าวอวี้เย็นชาไร้ปฏิกิริยาตอบรับ


“บ่าวขออภัย”


“เหตุใดเจ้าจึงไร้ใจกับข้านัก หากข้าทุ่มเทมากกว่านี้หรือทำความรู้จักกับเจ้ามากกว่านี้...เจ้าจะรักข้าได้หรือไม่”จ้าวอวี้อยากจะบอกอีกฝ่ายจริงๆว่านั่นไม่ใช่ความรัก แต่เป็นบางอย่างที่ติดตัวเขามาต่างหาก


จ้าวอวี้เป็นเจ้าหน้าที่มานานและทำมาหลายภารกิจ เมื่อก่อนเขาจะต้องรับหน้าที่ในการเข้าไปในตัวละครตัวไหนสักตัว เช่นหากเขาเข้าไปในระบบตัวประกอบ จ้าวอวี้จำเป็นต้องเปลี่ยนเนื้อเรื่องให้ตัวประกอบตัวนั้นกลายเป็นตัวละครเอกแทน เพราะฉะนั้นเขาจึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วคำว่ารักพวกนั้นก็เป็นเพียงผลพลอยจากการที่เขาเผลอใช้เสน่ห์แบบตัวเอกก็เท่านั้น


ไม่ว่าโลกไหน...ก็ไม่มีใครเคยได้เห็นตัวตนจริงๆของเขา...แล้วคำว่ารักพวกนั้นจะมามอบให้เขาได้อย่างไรกัน


“บ่าวมีจุดมุ่งหมายเดียวคือรับใช้นายน้อย บ่าวไม่ได้อยากเป็นฮูหยินของใครทั้งนั้นขอรับ”


“งั้นหรือ คงไม่ใช่ว่าเจ้า...มีคนในใจอยู่แล้ว”


“บ่าวจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นขอรับ”เพราะฉะนั้นเลิกพูดเรื่องนี้สักทีได้ไหม มันน่าเบื่อ


จ้าวอวี้และหลิวเฟยกลับมาถึงฝั่ง พวกเขาไม่ได้สนทนาอะไรกันอีกหลังจากนั้น จ้าวอวี้หอบดอกบัวกองโตก่อนจะเดินจากไป


...เขาไม่มีทางรู้หรอกว่า เสน่ห์อะไรนั่นที่เขาคิด ไม่ได้มีอยู่จริง ความรู้สึกของหลิวเฟยหรือแม้แต่ตัวละครอื่นๆที่หลงรักจ้าวอวี้ก็เป็นของจริง


...มันก็เป็นเพียงข้ออ้างของกระเรียนที่ไร้ใจก็เท่านั้น

 



สามเดือนต่อมา วันนี้เป็นวันที่หลิวหยางจะวางแผนหนีเที่ยวอีกครั้ง โดยมีจ้าวอวี้เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด ตอนนี้เกมกระดานของเขาเดินมาจนถึงครึ่งทางแล้ว เหลือเพียงแค่หลิวหยางเดินไปตามทางที่เขาวางไว้ก็เพียงพอ


“เจ้าแน่ใจนะเฟิง ว่าจะไม่ไปด้วยกันกับข้า”หลิวหยางหันมาถามเขาอีกครั้ง จ้าวอวี้ส่ายหน้า


“บ่าวง่วงแล้ว ขอให้นายน้อยโชคดี”จ้าวอวี้เอ่ย หลิวหยางพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะรีบวิ่งออกไปทางด้านหลังจวน จ้าวอวี้มองตามจนสุดสายตา “เสี่ยวหลัน ตามไปดูความเรียบร้อย”


“ครับโฮสต์”


หลิวหยางเดินเข้าไปในตลาดกลางคืนอย่างร่าเริง เป็นอีกครั้งที่เขาละลายทรัพย์มากมายไปกับของใช้และของกิน คราวนี้เขาไพล่คิดไปถึงเฟิง ก่อนจะตัดสินใจหยิบสร้อยมุกสีขาวขึ้นมา


ต้องเหมาะกับเฟิงมากแน่ๆเลย”หยิวหยางยิ้มจนแก้มปริ เอาเงินตำลึงจ่ายให้พ่อค้าแล้วเดินเที่ยวต่อ


ในระหว่างทางกลับที่เปลี่ยวมืดเช่นเดิน เขาก็ได้พบกับร่างที่นอนจมกกองเลือดอยู่กับพื้น หลิวหยางเบิกตากว้าง ทำไมเขาถึงมีดวงเจอคนบาดเจ็บในซอยนี้บ่อยจังนะ เขาคิดในใจแต่ก็รีบปรี่เข้าไปช่วยเหลือ สุดท้ายหลิวหยางที่ไม่เคยจะฟังผู้เป็นบิดา ก็เก็บคนแปลกหน้ามารักษาที่จวนสกุลหลิวอีกครั้งโดยไม่เข็ดหลาบ


แต่คราวนี้ดีหน่อย แม้ข้าวของหลายอย่างจะถูกทิ้งระเนระนาดแบบคราวที่แล้ว แต่ในมือซ้ายของร่างบางก็ยังคงกำสร้อยไข่มุกไว้แน่น


“นายน้อยท่านพาใครมาที่นี่”จ้าวอวี้เดินเข้ามารับร่างของหลี่เฉียงที่สลบไสลอยู่ ก่อนจะค่อยๆพาร่างของผู้บาดเจ็บมาไว้บนเตียง


“เขาบาดเจ็บ ข้าต้องช่วยเขา”หลิวหยางเอ่ยเสียงหนักแน่น มือเรียวยื่นสร้อยมุกในมือให้จ้าวอวี้ “อันนี้ของฝาก”


จ้าวอวี้มองสร้อยมุกในมืออย่างงงๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก เขารับมาเก็บไว้ ก่อนจะรีบไปช่วยหลิวหยางเตรียมการรักษา


หลี่เฉียงฮ่องเต้ลืมตาตื่นขึ้น ดวงตาหงส์มองสำรวจสถานที่ก่อนที่จะปะทะเข้ากับร่างบางที่กำลังหลับฟุบอยู่ข้างเตียง


“หลิน...เว่ย”เพราะสติที่ยังกลับมาไม่เต็มที่ทำให้เขาเอ่ยนามของอดีตคนรักออกมา เสียงแผ่วเบาของเขาทำให้คนที่หลับอยู่ตื่นออกมาจากห้วงนิทรา


“ท่านฟื้นแล้ว ดีจังที่ท่านไม่มีไข้”หลิวหยางยิ้ม “ท่านอยู่ที่นี่ก่อนนะ ข้าจะไปดูยามาให้ท่าน”ว่าจบร่างบางก็หันหลังกลับมา แต่ทว่ายังไม่ทันทีที่จะได้ก้าวเดินก็ถูกมือหนากระชากจนหัวของเขาปะทะกับอกแกร่งเปลือยเปล่า


“อยู่กับข้า”หลี่เฉียงฮ่องเต้เสียงเรียบ มือหนารวบร่างของหลิวหยางเข้ามาในอ้อมกอด อีกมือเชยคางร่างเล็กมองสำรวจใบหน้า หลิวหยางที่ไม่เคยแตะต้องตัวบุรุษใดอย่างสนิทสนมขนาดนี้มาก่อนก็เขินอายจนต้องเสสายตาหลบ


“ข้า...ข้าต้องไปดูยาให้ท่าน ท่านต้องทานยา”


“ไม่ต้องแผลแค่นี้ เดี๋ยวก็หาย”


“ง...งั้นท่านก็ปล่อยข้าสิ แบบนี้ มันไม่ควร”หลิวหยางเอ่ยตะกุกตะกัก ในขณะที่พระนายกำลังเริ่มถักทอด้ายแดง มารผจญที่ควรตายไปแล้วก็เปิดประตูเข้ามา


“นายน้อย ยาต้มเสร็จแล้ว"จ้าวอวี้เดินถือถาดยาเข้ามา เขาอยากจะตบหัวตัวเองที่ไม่รู้จักเวล่ำเวลา หลิวหยางรีบกระโดดออกจากอ้อมกอดของฮ่องเต้หนุ่ม เขารีบเดินมารับถาดยาจากจ้าวอวี้


“เช่นนั้น ข้าน้อยขอตัว”คนมาผิดจังหวะถอยทัพ ปล่อยให้พระนายทำความรู้จักกันต่อไป


“เอ่อ นี่ยาของท่าน”หลิวหยางยื่นถาดไปตรงหน้าหลี่เฉียงฮ่องเต้


“ข้ามือเจ็บ วานเจ้าป้อนข้าแล้ว”ดวงตาคมพราวระยับ หลิวหยางหลุบตาต่ำมือบางประคองชามยาเพื่อป้อนคนเจ็บ ก่อนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่มาทาบทับลงบนหลังมือ หลี่เฉียงฮ่องเต้กระตุกยิ้มแต่ก็ดื่มยาในท่าทางนั้นจนกระทั่งหมด


“ท่านเป็นใคร ข้าจะให้คนในจวนนำรถม้าไปส่งท่าน”มองจากชุดที่ใส่มาหลิวหยางก็รู้ว่าอีกฝ่ายพอมีฐานะระดับหนึ่ง


“ข้าถูกลอบสังหาร ยังไม่สามารถกลับบ้านได้ในตอนนี้ จะเป็นอะไรหรือไม่หากข้าจะขออยู่ที่นี่สักอาทิตย์”


อ่า...แล้วหลิวหยางที่เคยมีประสบการณ์ถูกดุจากเรื่องการไว้ใจคนแปลกหน้าจะตอบว่าอย่างไรกันนะ...แน่นอนว่าจะต้องตอบว่า


“ได้สิ จวนสกุลหลิวไม่มีทางทำร้ายท่านแน่”ว่าจบร่างเล็กก็แย้มยิ้มออกมา “ข้าขอไปตามบ่าวของข้าก่อนนะ เรื่องนี้ต้องวานให้เขาไปบอกกับพี่ใหญ่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่จะทำให้ท่านอยู่ที่นี่ได้”


ต้องฝากความหวังไว้ที่เฟิงแล้วล่ะ...หลิวหยางคิดอย่างอารมณ์ดี


หลี่เฉียงฮ่องเต้หรือก็คือหวังเฉิงชุนมองตามร่างบางของหลิวหยางที่จากไป ก่อนจะแสยะยิ้ม


“แกะน้อยผู้โง่เขลา”



_____________________

นุ้งหลิวหยางงงงงงงงง

เอาใจแม่ไปเลยทำไมพวกนั้นถึงหลอกใช้หนูแบบนี้

แม่ขอปาท้วงงง ม่ายยยอมมม ใครทำร้ายน้องแม่จาตีมือ

จดจำภาพนายเอกแสนดีไว้นะคะ 

เพราะนี่อาจเป็นนายเอกคนเดียวในบรรดาหลายภาคที่นิสัยดี5555

____________________


"ได้ข่าวว่าคนแถวนี้มือเป็นง่อย ต้องให้คนอื่นป้อน"


"บ๊าาา ไม่ใช่ผ๊ม ผ๊มกิ๊นเอ๊งได๊ กิ๊นโช๊ว์เล๊ยก๊ได๊"

"ทำไมต้องเสียงสูง"

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 551 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

835 ความคิดเห็น

  1. #833 khwanAey (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2563 / 19:35
    เป็นวงวารน้องหลิวหยาง5555 หนูโดนแกง2หม้อเลยลูกเอ๊ยย
    #833
    0
  2. #610 BLgdhdjsjs (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 15:58
    จ้าาา กินได้เอ๊งงง เอ๊ะ เสียงนะพ่อคุณ 5555
    #610
    0
  3. #320 LWLookwai (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 17:01
    วงวารหลิวหยาง มีเเต่คนนิสัยมั่ยดี!
    #320
    0
  4. #318 Cha_Yok (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 16:07
    อ่อยเก่งแบบนี้กลับไปต้องนอนนอกห้องแล้วแหละ
    #318
    0
  5. #126 Panawin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 12:59
    แหมม กินเองได้ แหมมมมมมมม
    #126
    1
    • #126-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:56
      นี่ก็ไม่ได้กลัวเมียอะไรหรอกนะ
      #126-1
  6. #114 pawarisalyly (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 14:35

    ชอบความเสียงสูงอ่ะ 'บ๊าาาา' 5555555555

    #114
    1
    • #114-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:31
      บ๊าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา ใครกลัวเมีย ไม่มี๊
      #114-1
  7. #113 vivivenus (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 12:57

    สนุกมากมายจ้า

    #113
    1
    • #113-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:29
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #113-1
  8. #112 Hidden fox (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 12:38

    แหมอ่อยเก่งเหลือเกิน ระวังกระต่ายโดนคาบไปนะ
    #112
    1
    • #112-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:29
      สัมผัสได้ถึงออร่าความหึงหวงจากกระต่ายค่ะ
      #112-1
  9. #110 Aimarea (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 10:44
    บัคหวังจะมีคนมาคาบเสี่ยวอวี้แล้ววววว โผล่มาซักที
    #110
    1
    • #110-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:27
      ใช่ ไม่รีบมาจะหนีตามผช.คนอื่นแล้วนะ!
      #110-1
  10. #109 raving_fox (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 05:47
    ชอบบบบ ไม่ใช่ผ๋มมมผ๋มกินเองได้กินโชว์ด้วย
    #109
    1
    • #109-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:26
      บัคเราอยู่สมาคมคนเกียมัวค่ะ
      #109-1
  11. #108 สปาร์นามิ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 01:26

    ไม่รู้จะเม้นอะไรดี แต่ชอบอะ สนุกดี
    #108
    1
    • #108-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      7 ตุลาคม 2562 / 00:25
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
      #108-1
  12. #107 maiamy0321 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 00:31
    เสน่ห์แรงเหลือเกินนะ
    #107
    1
    • #107-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      3 ตุลาคม 2562 / 00:45
      อิอิ ของแบบนี้มันห้ามกันมิได้
      #107-1
  13. #106 กระต่ายน้อยแห่งกูซู (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 23:30
    อ้อยเก่งนะนายตัวร้าย
    #106
    1
    • #106-1 Q.PTR(จากตอนที่ 15)
      3 ตุลาคม 2562 / 00:43
      ไม่ธรรมดา เดี๋ยวส่งน้องไปตีมือ
      #106-1