บ่วงรักร้าย เล่ห์พรางรัก

ตอนที่ 6 : หวั่นไหว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 66
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ค. 56

 

5

หวั่นไหว

ห้างXXX 9:10am

ฉันมาก่อนเวลา10นาทีแต่ฉันหาโรมไม่เจอนี่สิ ฉันเลยตัดสินใจโทรหาเขา

(มาถึงแล้วหรอ)

นายไปกกอยู่ส่วนไหนของห้าง

(ฉันกำลังเล่นซ่อนหากับเธออยู่ ถ้าเธอหาฉันเจอก่อนเวลานัดฉันจะบอกข้อมูลเล็กน้อยให้ แต่ถ้าช้าเธอถูกฉันรวบหัวรวมหางแน่ยาหยี)

ใครยาหยีนายไม่ทราบฉันตะโกนเข้าหาปลายสายเสียงดังจนทำให้คนอื่นแถวนั้นหันมามอง

(ฉันรอเธออยู่นะยาหยี)ว่าแล้วเขาก็ตัดสายฉันทิ้งขืนฉันไปไม่ทันมีหวังถูกรวบหัวรวบหางแน่ หมอนี่ยิ่งพูดจริงทำจริงอยู่ด้วยไว้ใจไม่ได้

ฉันตามหาเขาทั่วห้างแต่ก็หาไม่เจอ เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆห้างตั้งกว้างจะให้ฉันตามหาเขาเนี่ยนะฉันดูเวลานัดเหลืออีก1นาที ฉันมองไปรอบๆฉันเจอเขาแล้ว และฉันก็รีบวิ่งสุดแรงเกิด

10-9-8-7-6-5-4-3-2-1

ฉันเดินไปหาโรม แต่ว่ามันดูเฉียดฉุวจนไม่รู้ว่าสายหรือไม่สาย

เธอมาสาย 0.1 วินาที เธอถูกลงโทษ

นายคงไม่คิดรวบหัวรวบหาฉันจริงๆใช่มั๊ยฉันส่งแววตา อ้อนวอนเขาสุดฤทธิ์เพื่อไม่ให้เขาทำอะไรฉันมันทำให้เขาแค่นหัวเราะออกมา และมันก็มาพร้อมกับรอยยิ้มนั่นอีกแล้ว

ฉันลดโทษให้ก็ได้ เปลี่ยนจากรวบหัวรวบหางมาเป็นจูบฮะ นี่เรียกว่าลดแล้วหรอ

นี่เขาเรียกว่าลดตรงไหนฉันแย้ง

เธอไม่มีสิทธิ์แย้ง

 นายคงไม่คิดจะจูบฉันที่นี่ฉันเริ่มเหล่ตาไปมองชายที่กำลังอารมณ์ดีกับการลงโทษฉันทั้งคนที่ควรจะโทษไม่ใช่ฉันแต่เป็นเขา

ฮึ ไม่รู้สิแล้วแต่อารมณ์เขายักไหล่หนึ่งทีก่อนจะจูงมือฉันไปเที่ยวนู่นนี่นั่นตามเขาไป

จนเขาลากฉันมาคอนโดของเขา อันตรายจริง

ระหว่างที่เขาไปรินน้ำให้ฉันที่นั่งกอดอกอยู่บนเตียงของเขา เขาบอกว่าจะคุยเรื่องงาน แต่ฉันคิด

ว่ามันไม่ใช่แค่งานอย่างเดียวน่ะสิ ดูจากรอยยิ้มชั่วๆของเขาแล้วฉันก็พอรู้ว่าขอจะลงโทษฉันแล้วT^T

ฮึๆ รู้สินะว่าต้องโดนอะไรเขาถือแก้วน้ำมาส่งให้ฉัน แต่ฉันกลัวว่าเขาจะใส่อะไรลงไปน่ะสิ

นายไม่ได้ใส่อะไรไปใช่มั๊ยฉันถามด้วยท่าทีระแวง

งั้นก็ไม่ต้องกิน มาคุยเรื่องของเราต่อเขาแย่งแก้วน้ำมาจากฉันแล้วโยนมันทิ้งอย่างไม่ใยดี

เรื่องอะไร=_=”บอกคำเดียวว่า ไม่ไว้ใจ ไม่ไว้ใจสายตานั่น แล้วก็ไม่ไว้ใจตัวเองด้วย ฉันนี่น่าสงสารจริง ฮือๆTOT เขาไม่พูดอะไรแล้วโน้มใบหน้าอันหล่อเหลาของเขามาจูบฉันเขารุกเร้าฉันอย่างไม่เห็นใจจนฉันเสียหลักล้มลงบนเตียง มันชั่งเข้าทางเขาซะจริง เขาที่คร่อมตัวฉันอยู่นั้นก็โน้มมาจูบฉันอีกครั้งแล้วใช้มือของเขาจับแขนฉันไว้ เขาจูบฉันจนหายใจไม่ออกแล้วนะ

นายจะฆ่าฉันรึไงฉันพูดติดขัดแบบหอบๆ ขณะที่เขาผละออกแล้วกลายเป็นไม้เลื้อยลงไปที่ต้นคอ ฉันยอมรับฉันหวั่นไหว ฉันหวั่นไหวกับผู้ชายคนนี้ แล้วเขาก็มาจูบฉันอีกครั้ง ฉันต้องการ แต่เมื่อฉันได้สติฉันก็พยายามปรามเขา

หยุดเถอะ พอเถอะโรม ขอร้องล่ะฉันอ้อนวอนเขาแต่เหมือนเขาจะไม่เหลือสติแล้ว ฉันเองก็เช่นกัน

เธอกำลังทำให้ฉันห้ามใจไม่อยู่อีกแล้วนะ มินตราเขาพูดในขณะที่ยังคงนัวเนียคลอเคลียอยู่ที่ต้นคอของฉัน ฉันเองก็ห้ามตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ไม่เอาน่ะ เราคุยเรื่องงานเถอะฉันพยายามข่มตัวเองไม่ให้คล้อยตามผู้ชายคนนี้แต่มันจะทนไม่ไหวแล้วนะ ฉันผลักเขาออกจากตัวสุดแรง จนเขายอมลุกขึ้น เฮ้อ อีกนิดเดียวฉันจะไปกับเขาแล้วนะเนี่ย ไม่ไหวจริงๆตัวฉัน

ขออีกครั้งเดียวนายมันบ้าไปแล้ว โรม

ถ้าฉันให้นายไม่หยุดแค่จูบแน่ ฉันรู้คนอย่างโรมจะไม่หยุดแค่จูบ แต่เขาไม่ฟังแล้วยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วประทับริมฝีปากที่ปากของฉันอย่างละเอียดอ่อน เป็นเวลานานมากที่เขาจูบฉัน ฉันไม่ได้ขัดขืนเพราะขัดขืนไปก็เปล่าประโยชน์ แต่ฉันหายใจไม่ออก-_- เมื่อเขาผละออกทั้งฉันและเขาก็หอบเช่นเดียวกันเพียงแต่เพราะโรคประจำตัวของฉันทำให้ฉันหอบหนักกว่าเดิม ใช่ ฉันเป็นโรคหอบ โรมหยุดพักหายใจ แต่สายตาเขาไม่หยุดลวนลามฉันซักที

เมื่อไหร่จะหยุดฉันหันไปจ้องเขาขณะหายาในกระเป๋าเพราะฉันอาจจะหอบจนตายเลยก็ว่าได้

หยุดอะไร

ก็สายตานายที่เอามาลวนลามฉันไงล่ะ

แล้วเธอหาอะไรเขาถามขณะเห็นฉันแทบรื้อกระเป๋า ฉันหยิบยาขึ้นมาพ่นใส่ปาก อาการฉันเริ่มดีขึ้น หายใจเป็นปกติ ความจริงหอบไม่ได้ร้ายแรงไปกว่าอีกโรคที่ฉันเป็นหรอกนะ ฉันเป็นโรคหัวใจไงล่ะ วันๆต้องพกยาเต็มไปหมด ถึงจะรำคาญในการต้องกินยาเยอะๆแต่ถ้าไม่กินฉันนี่แหละที่ตาย

เธอเป็นอะไรเขาถามฉันด้วยแววตาห่วงใย

แค่โรคประจำตัวน่ะ แล้วนายจะให้ฉันทำงานอะไรฉันเริ่มเปิดประเด็น

ก็อย่างที่บอก เลขานุการประจำตัวพ่วงตำแหน่งแฟน ฉันไม่อยากถูกจับแต่งงานกับคนที่ฉันไม่ได้รัก คนที่แม่เล็งไว้ให้น่ะ น่ารำคาญจะตายปากก็บ่นแต่มือนี่ไม่หยุดลวนลามฉันซักที เขาเอามือมาโอบเอวฉันเอาไว้ เหลือเชื่อจริงๆผู้ชายคนนี้ อย่ามาทำให้ฉันหวั่นไหวนะ ไม่งั้นฉันจะไม่ปล่อยแน่

7 ความคิดเห็น