TWINS ( yaoi - rewrite)

  • 98% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 51,631 Views

  • 1,179 Comments

  • 1,219 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    75

    Overall
    51,631

ตอนที่ 3 : ก็แค่ฝันร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4030
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    7 ก.ค. 56

หลังจากนั้น ความวุ่นวายอย่างโกลาหลก็ตามมา ลีโอถูกพาขึ้นรถพยาบาลอย่างเร่งด่วนก่อนคนอื่นๆ  เนื่องจากการช่วยคนที่ยังติดอยู่ใต้โครงบันไดเหล็กที่เหลือนั้นต้องใช้ความระมัดระวังเป็นอย่างมาก เพื่อไม่ให้โครงเหล็กนั่นพังลงมามากกว่าเดิม

และในที่สุด ผมก็ถูกพาตัวไปขึ้นรถพยาบาลพร้อมกับบางคนที่พอจะให้การช่วยเหลือได้ก่อน แต่ผมก็ทันได้เห็นตำรวจเก็บมือเละๆข้างหนึ่งที่สวมแหวนหัวหนามขึ้นมาจากพื้น และที่แย่ไปกว่านั้น ผมเห็นเจ้าหน้าที่พยายามจะช่วยชายหน้าเสี้ยมที่แทงลีโอออกมาจากการติดอยู่กับชิ้นส่วนราวบันไดเหล็กยาวๆ ที่ร่วงลงมาแทงทะลุท้องของเขา และปักคาอยู่กับพื้นในท่ายืนตัวงอเหมือนปลาถูกแทงด้วยฉมวก เสียงครวญครางอย่างทรมานดังแว่วมาเข้าหูผมไม่ขาดระยะ

ผมไปถึงโรงพยาบาลในเวลาต่อมา  ท่ามกลางความวุ่นวายในแผนกฉุกเฉิน ผมพยายามถามถึงลีโอ จนได้คำตอบว่าหมอกำลังพยายามช่วยเขาอยู่อย่างเต็มที่

ผมนอนนิ่งเหม่อมองไปยังฝ้าเพดานสีขาวตุ่นๆ ในขณะที่พยาบาลถามคำถามกับผม แต่มันก็มีแค่ความมึนและเบลอเท่านั้นที่ผมให้เธอได้ ผมได้ยินเธอพึมพำว่าผมคงยังช็อคจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น  ผมเห็นด้วยนะ  แต่คงไม่ใช่แบบเดียวกับที่เธอคิดหรอก

และหลังจากที่หมอตรวจไม่พบการบาดเจ็บร้ายแรงในร่างกายผม ผมก็ถูกพาตัวไปยังห้องพักฟื้นผู้ป่วย และก็ต้องหลับไปในที่สุดด้วยฤทธิ์ของยา

แล้วคืนนั้นผมก็ฝันประหลาด เป็นความฝันที่หนักอึ้งและชวนให้หวาดหวั่นอย่างบอกไม่ถูก...

ในความฝัน ผมยืนอยู่ในความมืดครึ้มยามเย็นของสุสานประจำตระกูล ที่คนในตระกูลแวน ดีสเทนทุกคนจะต้องถูกฝังไว้ที่นั่นหลังจากเสียชีวิต ท่ามกลางความวิเวกวังเวงที่ได้ยินเพียงเสียงลมพัดใบไม้ร่วงดังกรอบแกรบ และป้ายหลุมศพที่เรียงราย ผมยืนอยู่หน้าป้ายหลุมศพแผ่นหนึ่งที่ว่างเปล่าไร้คำจารึก ถัดไปทางด้านซ้ายเป็นหลุมศพพ่อและแม่ของผมที่ถูกฝังอยู่เคียงข้างกัน

ผมมองแผ่นหินว่างเปล่านั่นด้วยความสงสัย ผมไม่รู้ว่านั่นเป็นหลุมศพของใคร และเมื่อหาคำตอบไม่ได้  ในที่สุดผมก็เริ่มขุดมัน...

ผมขุดดินตรงนั้นออกเรื่อยๆโดยไม่หยุดพัก จนกระทั่งพบโลงศพที่ถูกฝังอยู่ในนั้น มันเป็นโลงศพสีดำเรียบๆแบบที่เห็นกันอยู่เสมอ แต่สัญลักษณ์ไม้กางเขนที่อยู่บนฝาโลงกลับมีรูปร่างแปลกตา คล้ายกับว่ามันถูกกลับหัวลงมา และโดยที่แม้แต่ตัวเองก็ยังแปลกใจ ผมงัดฝาโลงศพนั่นและเปิดมันออก...

ผมผงะถอยหลังอย่างตกใจสุดชีวิต เมื่อเห็นใบหน้าของตัวเองปรากฏอยู่ในนั้น  และในขณะที่ยังช็อค ผมก็รู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่นหลัง ตามมาด้วยการสวมกอดอย่างฉับพลันจากใครบางคน

...เอ็ดการ์

ผมขนลุกซู่ไปหมด เสียงกระซิบที่ดังอยู่ข้างหูนั่นมันช่างแหบโหยและเจืออารมณ์เสน่หาอย่างแปลกประหลาด ท่อนแขนแข็งแรงกอดกระชับตัวผมไว้แนบแน่น  และฝ่ามือข้างหนึ่งกำลังลูบไล้จากบริเวณผิวข้างแก้มลงมาที่ลำคอ  มันให้ความรู้สึกหยาบกระด้างอย่างไม่คุ้นเคย ซึ่งมันทำให้ผมต้องก้มลงมอง

ใจผมเต้นแรงอย่างแตกตื่น เมื่อเห็นท่อนแขนกำยำที่มีผิวหนังสีน้ำตาลหยาบขรุขระและฝ่ามือซึ่งมีนิ้วแบบกรงเล็บสัตว์ที่กอดรัดลำตัวผมอยู่ เล็บคมๆของมืออีกข้างกรีดเบาๆลงมาตามลำคอก่อให้เกิดความรู้สึกขยะแขยง  และในขณะที่ผมกำลังจะดิ้นรนออกจากสัมผัสชวนขนลุกนั่น ผมก็ได้ยินเสียงเรียก

เอ็ด...

ผมหันไปทางต้นเสียง มันไม่ได้มาจากใครบางคนที่กำลังกอดผมอยู่  แต่มันดังมาจากหลุมศพที่อยู่แทบเท้าผมต่างหาก

ผมเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึง เมื่อเห็นดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่จ้องมองผมจากในโลงศพ ...มันเป็นดวงตาของลีโอ!

อ้อมแขนหยาบกระด้างที่กอดผมอยู่คลายออก และหายไปเฉยๆเหมือนไม่เคยมีอะไรแบบนั้นเกิดขึ้น ผมก้มมองลงไปที่ร่างของลีโอในโลงศพ ใบหน้าของเขาซีดเซียวและดวงตาเหม่อลอย ข้างตัวเต็มไปด้วยดอกลิลี่ที่แห้งเฉากลายเป็นสีน้ำตาล  ลีโอยื่นมือออกมาข้างหน้าช้าๆเหมือนอยากจะสัมผัสผม ผมถลันเข้าไปและยื่นมือออกไปหาเขาเพื่อฉุดเขาขึ้นมาจากตรงนั้น

เรากระชับฝ่ามือกันและกันไว้แน่น ลีโอจ้องมองผมด้วยแววตาว่างเปล่า ผมมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกปั่นป่วนในอก แต่แล้วอยู่ๆแววตาของลีโอก็ดูมีชีวาขึ้นมา  ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะขยับเป็นรอยยิ้ม

และโดยที่ไม่ทันตั้งตัว ลีโอก็กระตุกมือผมอย่างแรงด้วยพละกำลังที่มากมายมหาศาล ผมคะมำลงไปหาเขาในโลงศพ ผมอ้าปากร้องตะโกน แต่มันกลับไม่มีเสียงเปล่งออกมา ร่างผมหล่นพลั่กลงไปบนตัวของลีโอ ท่อนแขนแข็งแรงของเขาโอบยึดตัวผมไว้แน่นจนแทบกระดิกไม่ได้ และแล้วฝาโลงก็เลื่อนปิด ผมร้องตะโกนและทุบปังๆอยู่ในโลงศพแข่งกับเสียงก้อนดินที่ร่วงกราวลงมากลบฝัง

และภาพสุดท้ายในความฝันที่ผมเห็น ก็คือใบไม้ร่วงปลิดปลิวจากต้นลงมายังแผ่นหินเหนือหลุมศพที่ถูกสลักเสลาไว้อย่างสวยงาม
 

เอ็ดการ์ และ ลีโอ แวน ดีสเทน  ลูกชายและน้องชายอันเป็นที่รักยิ่ง ผู้ทำให้เราตระหนักว่าความเยาว์วัยนั้นช่างงดงามและมีค่า


ผมสะดุ้งเฮือกและลืมตาโพลง

คุณเอ็ดการ์ เสียงของฟิโอน่าดึงผมกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอแตะเบาๆที่แขนผม สีหน้าเธอดูอิดโรยและเป็นกังวล เป็นอะไรรึเปล่าคะ

ผมกระพริบตาและจ้องหน้าเธอ

คุณอยู่ในโรงพยาบาลค่ะ ฟิโอน่าอธิบาย  เมื่อเย็นวานเกิดอุบัติเหตุบันไดหนีไฟในย่านบร็องซ์พังถล่มลงมาทับคน คุณอยู่ที่นั่นด้วย ก็เลยได้รับบาดเจ็บ

ลีโอล่ะ?” ผมถามสวนออกไปทันทีที่สมองประมวลผลได้

แววตาของฟิโอน่าหม่นลงเล็กน้อย เธออ้อมแอ้มออกมา คุณลีโอยังอยู่ในห้อง ICU ค่ะ ที่จริงเธอพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่คุณหมอยังต้องการให้แน่ใจว่าไม่มีอะไรแทรกซ้อน

ใจผมหล่นวูบ ภาพของลีโอที่มีมีดปักคาอยู่ที่ท้องผุดขึ้นมาในหัว ผมขยับตัวลุกขึ้น และต้องร้องอูยออกมาทันที เมื่อความปวดระบมแล่นพล่านไปทั้งร่าง

เบาๆค่ะคุณเอ็ดการ์ คุณมีรอยฟกช้ำเต็มตัวไปหมด แล้วก็มีแผลเย็บตรงต้นแขนด้วย

ผมก้มลงมองบริเวณต้นแขน ซึ่งเจ็บแปลบมากกว่าบริเวณอื่น

เย็บสี่เข็มค่ะ แต่นอกนั้นไม่มีอะไรน่ากังวล

ผมพยักหน้า และขยับตัวนั่งให้ถนัดขึ้น ผมจะไปหาลีโอ

อย่าเพิ่งค่ะ ฟิโอน่าเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิมและส่ายหน้า ตอนนี้คุณลีโอยังหลับอยู่ ฉันจะโทรบอกให้คุณมาร์คขึ้นมาหาคุณ เพราะตอนนี้เธอกำลังนั่งเฝ้าคุณลีโออยู่ที่นั่น คุณมาร์คจะได้บอกคุณว่าคุณลีโอเป็นยังไง ขอร้องเถอะคุณเอ็ดการ์ ช่วยเชื่อฟังฉันสักครั้ง ฉันไม่อยากให้คุณฝืนเดินลงไปทั้งแบบนี้ในตอนนี้

ฟิโอน่ากดโทรศัพท์ถึงมาร์คทันที  ไม่ถึงสองนาที มาร์คก็เปิดประตูห้องเข้ามา

เอ็ดการ์ มาร์คตรงเข้ามาหาผม สีหน้าเขาดูอ่อนเพลียเล็กน้อยและผมสีบลอนด์หยักศกก็ดูยุ่งเหยิงกว่าปกติ แต่แววตาก็ยังคงอบอุ่นแจ่มใสเหมือนเคย รู้สึกเป็นยังไงบ้าง

ปวดไปหมดทั้งตัว

นับว่าดีที่รู้สึกแค่นั้น มาร์คพูด นายโชคดีมาก ที่ได้รับบาดเจ็บน้อยมากแล้วเมื่อเทียบกับคนอื่น

ลีโอเป็นยังไงบ้าง ผมถามอย่างร้อนรน

คุณหมอช่วยเขาอย่างเต็มที่ โชคดีเขามาถึงโรงพยาบาลได้ทันท่วงที และมีดนั่นไม่แทงโดนอวัยวะสำคัญ ลีโอก็เลยรอดมาได้ แต่ก็ต้องรอดูอาการไปอีกสักระยะก่อน ถ้าไม่มีอะไรแทรกซ้อน อีกวันสองวันก็คงถูกส่งตัวมาพักฟื้นที่ห้องผู้ป่วยทั่วไป

ฟิโอน่ามองหน้าผมเหมือนจะพูดว่า ก็-ฉัน-บอก-แล้ว  ก่อนจะบอกออกมา คุณลุงของพวกคุณโทรมาบอกว่าจะเข้ามาที่โรงพยาบาลตอนเย็นๆวันนี้ค่ะ

ลุงว่าไงบ้าง

ฟิโอน่านิ่ง

โอเค ไม่ต้องเล่าก็ได้ผมพยักหน้าอย่างเข้าใจ ลุงไม่เคยดีใจอยู่แล้วที่ได้รับโทรศัพท์ที่ไม่คาดฝันเกี่ยวกับเรื่องของพวกเรา

ถ้าอย่างนั้นฉันจะลงไปดูคุณลีโอสักนิดนะคะ คุณมาร์คช่วยอยู่เป็นเพื่อนคุณเอ็ดการ์ไปก่อนสักครู่ได้ไหมคะ อีกราวครึ่งชั่วโมงล็อตตี้กับโรเบิร์ตก็คงจะมาถึงแล้วค่ะ

ล็อตตี้คือแม่บ้านอีกคนของเรา เธอเป็นผู้ช่วยของฟิโอน่า ส่วนโรเบิร์ตเป็นคนดูแลสวนที่รับหน้าที่ขับรถเป็นบางครั้ง เวลาที่ฟิโอน่าติดธุระ

ผมอยู่กับเขาจนถึงตอนเย็นเลยได้นะ มาร์คเสนอตัวอย่างใจดี

อย่าเลยค่ะ ฟิโอน่าตอบหนักแน่น เดี๋ยวสองคนนั้นก็จะคอยดูแลคุณลีโอกับคุณเอ็ดการ์เอง  คุณเองต่างหากที่น่าจะต้องกลับไปพักผ่อนได้แล้ว อย่าลืมว่าเมื่อคืนคุณแทบไม่ได้นอนเลยนะคะ

สิ่งที่ได้ยินทำให้ผมต้องกระตุกแขนเสื้อมาร์ค นายมาดูเราตั้งแต่เมื่อไหร่

ก็ทันทีที่ได้รับโทรศัพท์จากฟิโอน่าว่าพวกนายกำลังลำบาก และฉันเองนี่แหละที่ขอฟิโอน่าเอาไว้ ว่าถ้าพวกนายมีเรื่องยุ่งๆก็ขอให้โทรบอกฉันเป็นคนที่สอง ถัดจากลุงของนาย

...แล้วอย่างงี้จะให้ผมปล่อยเขาไปบวชได้ไง?

ฉันเป็นห่วงลีโอ ผมบอก

แต่เป็นฟิโอน่าที่พูดขึ้น คุณลุงของพวกคุณจ้างพยาบาลพิเศษให้ดูแลพวกคุณทั้งคู่อยู่แล้วค่ะ แล้วก็ยังมีฉันกับล็อตตี้อีก ถ้าคุณลีโอตื่นหรือว่ามีอะไร คุณจะได้รู้ทันทีค่ะ

มาร์คพยักหน้าเล็กน้อย ตามที่ฟิโอน่าพูดนั่นแหละ

ฟิโอน่าเอ่ยขอบคุณมาร์คและหันมากำชับให้ผมพักผ่อน ก่อนจะเดินออกไป และพอบานประตูปิดลง ผมก็ถามมาร์คถึงอีกเรื่องอีกที่ยังคาใจ

มาร์ค มีคนอื่นๆที่ได้รับบาดเจ็บในเหตุการณ์นี้บ้างรึเปล่า

มีอีก  5 คน ที่อยู่ในโรงพยาบาลนี่เหมือนกับนาย

...โดนกันถ้วนหน้าเลยสินะ ผมกัดริมฝีปากและผงกหัวนิดๆ เพราะจำได้ว่าพวกที่ทำร้ายผมกับลีโอ มีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 5 คน

ทุกคนบาดเจ็บสาหัส มาร์คดูไม่ค่อยอยากคุยเรื่องนี้เท่าไหร่ ฉันพูดได้เลยว่ามันปาฏิหาริย์มากที่นายรอดออกมาได้ โดยมีแค่รอยฟกช้ำกับบาดแผลไม่กี่จุดแบบนี้ ฉันฟังมาจากหน่วยกู้ภัยอีกทีว่าบันไดหนีไฟนั่นแทบจะไม่แตะต้องนายเลย มันหักพังลงมาและขัดกันเอง กลายเป็นเหมือนโครงหยาบๆป้องกันนายอยู่  ในขณะที่คนอื่นๆไม่ได้โชคดีแบบนั้น

อย่างคนที่ถูกเหล็กเสียบทะลุลำตัวนั่นใช่มั้ย ผมกลืนน้ำลาย ภาพและเสียงร้องอย่างทรมานนั่นยังติดอยู่ในหัวผมอยู่เลย ตอนนี้เขาเป็นยังไง แล้วอีกคนนั่นด้วย ที่ล้มทับตัวฉันอยู่ ฉันจำได้ว่าเขาเลือดออกเยอะมาก

เราเก็บเรื่องนี้ไว้คุยทีหลังดีกว่ามั้ย

ไม่ ฉันอยากรู้เดี๋ยวนี้

แววตาของมาร์คดูเข้มขึ้น ถ้าอย่างนั้นนายก็พูดออกมาก่อน ว่าที่จริงเรื่องราวมันเป็นยังไง เพราะฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าพวกนายไปทำอะไรที่นั่น

ผมจ้องตอบดวงตาสีเทาเข้มสวยๆของมาร์ค ก่อนจะตัดสินใจว่าควรจะเล่าถึงสาเหตุจริงๆของเรื่องนี้ให้มาร์คฟังจะดีกว่า (โดยเว้นเอาไว้แค่เรื่องภาพประหลาดที่แว่บเข้ามาในสมองผมตอนที่เห็นลีโอถูกแทง)    เพราะจากประสบการณ์สิบปีที่ผ่านมา สอนให้ผมกับลีโอรู้ว่าการโกหกมาร์คเป็นอะไรที่เสียเวลาเปล่ามากๆ  เพราะถ้าเขาไม่เชื่อ เขาก็จะอือออตามเราไป เพื่อหลอกให้เราตายใจว่าเราหลอกเขาสำเร็จ แล้วสักพัก เราก็จะสับสนเองว่าตกลงตอนนี้ใครกันแน่ที่กำลังหลอกใคร

ผมเล่าเรื่องอภิสิทธิ์ชนกับเกมงี่เง่าๆที่พวกเราเล่นสนุกกัน จนพาให้เหตุการณ์เลยเถิดมาได้ถึงจุดนี้  มาร์คดูนิ่งขึ้นเรื่อยๆตามความแย่ของเนื้อเรื่อง ฝ่ามือข้างหนึ่งลูบอยู่ตรงปลายคางอย่างใช้ความคิด

และพอผมเล่าจบ มาร์คก็พูดออกมา เอ็ดการ์ ที่จริงฉันควรปกป้องความรู้สึกนาย ด้วยการเก็บเรื่องแย่ที่สุดเอาไว้ก่อน และค่อยๆบอกให้นายรู้เพื่อที่นายจะได้ไม่ตกใจมากนัก แต่ในกรณีนี้ฉันว่านายควรรู้เรื่องทั้งหมดเลยตอนนี้จะดีกว่า

ผมเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม แต่มาร์คไม่ตอบ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่งข้างเตียง และช่วยพาผมขยับตัวลงมาจากเตียงและเดินไปที่หน้าต่าง มาร์คดึงม่านให้เปิดออก เพื่อที่ผมจะได้มองลงไปยังด้านล่าง ผมมองภาพฝูงชนที่ขวักไขว่อยู่หน้าโรงพยาบาล แล้วก็อดรู้สึกไม่ได้ว่ามันดูแปลกๆ

พวกนั้นคือนักข่าว ตอนนี้เรื่องที่เกิดขึ้นกลายเป็นข่าวใหญ่ไปแล้วมาร์คอธิบายเพื่อให้ผมหายข้องใจ และคราวนี้ก็เป็นตาฉันที่จะตอบคำถามของนายบ้าง เอ็ดการ์จากเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ ทำให้มีผู้บาดเจ็บทั้งหมด 7 คน คือพวกนายทั้งคู่ และอีก 5 คนที่อาศัยอยู่ในละแวกนั้น คนที่ถูกเหล็กเสียบทะลุลำตัวนั่นบาดเจ็บสาหัส ไตข้างหนึ่งของเขาเสียหายและมีการบาดเจ็บในช่องท้องอย่างรุนแรง"

มาร์คเว้นระยะไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ "ส่วนอีกคนที่นายถามถึงที่ล้มทับอยู่บนตัวนาย คนนั้นอาการย่ำแย่ที่สุด เขาถูกเหล็กฟาดเข้าเต็มๆที่หัว ซึ่งตอนนี้ต่อให้เขารอดชีวิต แต่ความเสียหายทางสมอง ก็อาจทำให้เขาไม่มีวันเหมือนเดิมได้อีกเลย

ผมเบิ่งตามองมาร์คและนิ่งอึ้ง ผมพูดไม่ได้หรอก ว่าพวกนั้นเป็นคนเลวที่สมควรโดน และการที่ได้รู้ว่ามีคนโดนกระซวกไตและสมองเสียหายจากการโดนท่อนเหล็กฟาด มันก็น่าหดหู่ใจอยู่เหมือนกัน

แต่จากการที่พวกนั้นซ้อมลีโอและแทงเขา รวมทั้งพยายามจะข่มขืนผม ซึ่งถ้าพวกมันทำสำเร็จ ผมก็ไม่รู้ว่าจะมีอะไรเลวร้ายกว่านั้นเกิดขึ้นกับเรารึเปล่า ก็ทำให้ความเห็นใจของผมลดน้อยลงอย่างช่วยไม่ได้

นายกลับไปเถอะ ฉันอยากหลับต่ออีกสักหน่อยผมบอกมาร์ค

เอ็ดการ์

ทำไม? ห่วงว่าฉันจะกลุ้มเรื่องที่ได้ยินเมื่อกี้รึไง ขอทีเถอะ ฉันไม่ได้เป็นคนเอาเหล็กแทงใครซักหน่อย แค่อยากนอนจริงๆ

มาร์คพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะตบบ่าผมเบาๆแล้วเดินออกไป ซึ่งที่จริงผมว่าเขารู้ ว่าผมต้องการเวลาที่จะอยู่ตามลำพังกับตัวเองและคิด

ผมกลับมาที่เตียงและล้มตัวลงนอนหงาย ดวงตาเหม่อมองเพดาน และเริ่มปะติดปะต่อข้อมูลที่มีในสมอง

...ได้โปรด ท่านจ้าวชีวิต ขอเวลาให้ฉัน...

ในอกผมหวั่นไหวแปลกๆเมื่อนึกถึงภาพพวกนั้น  มันเป็นเรื่องที่พูดได้เลยว่าเพ้อเจ้อเกินบรรยาย  แต่ถ้าใครได้มาเป็นผม และมองเห็นอย่างที่ผมเห็น จะรู้ว่ามันไม่ใช่แค่เหมือนจริง แต่มันรู้สึกเลยด้วยซ้ำ ว่าผมเป็นส่วนหนึ่งของเหตุการณ์พวกนั้น

...เด็กคนหนึ่งจะเกิดมาพร้อมกับพลังอำนาจที่เก็บซ่อนอยู่ในตัวเขา และจะเติบโตขึ้นพร้อมๆกับมัน...

ผมหนาวเยือกขึ้นมาเมื่อแปลความหมายของคำพูดนั้น

ตั้งแต่เล็กจนโต ผมกับลีโอถูกตราหน้าว่าเป็นตัวพาความโชคร้ายมาสู่ครอบครัว  แต่ใครจะรู้ว่าหลายต่อหลายครั้งในชีวิตของเราทั้งคู่ เราพยายามที่จะทำสิ่งดีๆให้กับคนอื่น แต่ไม่รู้ทำไม ความดีเหล่านั้นดูช่างยากเย็นและเต็มไปด้วยอุปสรรคอย่างที่ผมไม่เห็นว่ามันจะเกิดกับคนอื่น และสุดท้ายคำว่าความดีก็จะถูกผลักให้ลอยห่างออกจากเราไปในที่สุด

แต่ถ้าเป็นเรื่องอีกแบบ มันกลับตรงกันข้าม

เพราะถ้าผมหรือลีโอเกิดอยากแก้เผ็ดใคร หรือทำอะไรแผลงๆเพื่อให้เกิดความเสียหายเล็กๆน้อยๆกับคนที่เราไม่ชอบหรือสิ่งที่เราไม่ชอบ  มันจะถูกขยายให้ใหญ่โตกว่าที่เราต้องการหลายเท่า เหมือนกับมีมือที่มองไม่เห็นคอยช่วยผลักดันให้มันวิบัติได้ง่ายและรวดเร็วยิ่งขึ้น  และตอนนี้ผมไม่แน่ใจแล้วว่าผมไม่รู้จักมือนั่น

ผมพลิกตัวนอนตะแคงและข่มความรู้สึกปั่นป่วน

ผมเหรอ...  ที่เป็นคนที่ถูกเลือก?

ผมหลับตาไล่ภาพบันไดหนีไฟที่พังถล่มลงมา ในเวลาแค่เสี้ยววินาทีหลังจากที่ผมเห็นลีโอถูกแทง มันทรมานซะยิ่งกว่าผมโดนแทงเอง และนั่นมันทำให้สติผมขาดผึง

ผมไม่รู้ว่าน็อตสนิมเขรอะพวกนั้นมันถอนออกมาจากที่ของมันได้ยังไง และทำไมบันไดเหล็กนั่นถึงไม่ทำอันตรายผมกับลีโอ ซึ่งผมจะต้องหาคำตอบของเรื่องนี้ โดยที่มีลีโอเป็นคนช่วยผม และตอนนี้ผมก็แค่ต้องรอให้เขาตื่นขึ้นมาก่อน

สักพัก ผมก็ขอให้นางพยาบาลที่ลุงบรูซจ้างมาดูแลเราเป็นพิเศษ ช่วยพาผมนั่งวีลแชร์ลงไปเยี่ยมลีโอที่ชั้นล่าง ไม่ใช่ว่าผมอ่อนแรงจนเดินไม่ได้หรอกนะ ถึงผมจะน่วมมาทั้งตัว แต่ยังมีพลังงานสำรองอีกเหลือเฟือที่จะลุยกับอะไรก็ตามหากจำเป็น เพียงแต่ตอนนี้มันจะเป็นผลดีกว่ามาก ถ้าผมจะทำตัวดีๆ และปฏิบัติตามกฎของโรงพยาบาล

พยาบาลพาผมเข้าไปจนถึงเตียงของลีโอ ผมขยับนั่งลงบนเตียงข้างๆตัวเขา ลีโอกำลังหลับอยู่ มองดูเหมือนเจ้าชายรูปหล่อในนิทานไม่มีผิด ถึงใบหน้าของเขาจะซีดเซียวกว่าปกติ และริมฝีปากก็เป็นสีแดงเข้มแบบคนเป็นไข้ก็ตาม

ผมยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของลีโอ มันอุ่นจัดอย่างที่ผมคิดไว้ และในจังหวะที่ผมกำลังดึงมือกลับ ผมก็ได้เสียงพึมพำเบาๆลอยออกมาจากปากของเขา

เอ็ด... นั่นมันไม่ใช่...

ผมขมวดคิ้ว และหันไปพยาบาลที่เฝ้าไข้ลีโอ

“เขามีไข้และก็เพ้อเป็นพักๆน่ะค่ะ พยาบาลอธิบาย พึมพำเบาๆออกมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น แต่เดี๋ยวอาการก็จะดีขึ้นเรื่อยๆเองค่ะ

ผมพยักหน้า ถ้าเขารู้สึกตัวเมื่อไหร่ ช่วยบอกผมทันทีนะครับ

พยาบาลรับปากและยิ้มให้ผม ผมขยับตัวไปจูบหน้าผากของลีโอ ก่อนจะถอยกลับออกมา

พยาบาลพาผมผ่านออกมาทางโถงพักรอด้านหน้า ซึ่งมีญาติผู้ป่วยหลายคนนั่งรออยู่ตรงนั้น ผมมองผ่านๆโดยไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่แล้วสายตาผมก็ถูกดึงให้หันไปยังคนคนหนึ่ง

เขาเป็นคนผิวสีร่างสูงใหญ่ ที่นั่งอยู่กับหญิงชราหน้าตาเศร้าหมองที่กำลังทำปากขมุบขมิบเหมือนกำลังสวดมนต์ เขามองผมด้วยสายตาไม่เป็นมิตรอย่างเห็นได้ชัด ผมพยายามนึกว่าผมไปรู้จักเขาตอนไหน แต่คำตอบก็ว่างเปล่ามากๆ

ผมเบนสายตากลับมา จนปัญญาจะรู้ว่านี่มันคืออะไร บางทีมันอาจเป็นแค่ความเกลียดชังแบบดั้งเดิมที่คนผิวสีมีให้กับคนขาวที่ดูมีฐานะ แบบเดียวกับที่เรามักจะมองพวกเขาว่าเป็นไอ้พวกหัวขโมยโสโครก  ...ก็สาสมกันดี

และไม่ถึงสองชั่วโมงหลังจากที่แวะไปดูลีโอ ลุงบรูซก็มาปรากฏตัวที่ห้องของผม หนวดของลุงกระดิกยิกๆและใบหน้าก็ถมึงทึงอย่างคนที่กำลังโกรธจัด พยาบาลถึงกับหน้าตาตื่น เมื่อเห็นลุงก้าวตึ่กๆเข้ามาหาผม

เตรียมตัวคุยกับทนาย

นี่แหละคือคำทักทายแรกจากลุงบรูซที่มีให้กับหลานรักที่กำลังนอนแซ่วอยู่บนเตียงผู้ป่วย แต่บังเอิญผมเองก็ไม่ได้รออ้อมกอดอันอบอุ่นจากลุงอยู่แล้ว ก็เลยไม่ต้องตีโพยตีพายอย่างสะเทือนใจอะไร

หลังจากนั้นผมก็ได้คุยกับอัลเบิร์ต ที่เป็นทนายความประจำตระกูลของเรา อัลเบิร์ตเป็นผู้สืบทอดสำนักงานทนายความที่ดูแลตระกูลเรามาตั้งแต่รุ่นปู่ เขาค่อนข้างจะชอบผมกับลีโอเป็นพิเศษ เพราะเราทั้งคู่ทำให้ตัวเลขเงินเก็บในธนาคารของเขาขยับขึ้นเรื่อยๆโดยไม่มีท่าทีจะหยุดยั้งง่ายๆ จากการที่ต้องคอยจัดการเรื่องยุ่งๆให้เราเป็นระยะๆ

เจอเรื่องหินเข้าแล้วนะพวกคุณ อัลเบิร์ตทักทายผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มตามปกติเหมือนเรากำลังนั่งดื่มชาสบายๆอยู่ตรงระเบียงกว้างๆของบ้านพักในแฮมป์ตัน ไม่ใช่กำลังจะพูดถึงการที่ผมกับลีโอเข้าไปเป็นตัวแปรในเรื่องที่ยังไม่แน่ใจว่าจะมีผู้เสียชีวิตกี่ราย

ผมยิ้มเนือยๆให้เขา ขี้เกียจแม้กระทั่งจะเสแสร้งตีหน้าสลดด้วยซ้ำ

หลังจากนั้น การเคี่ยวกรำอย่างเข้มงวดก็เริ่มขึ้น เมื่อคุณใช้นามสกุลของตระกูลหนึ่งที่มีชื่อเสียงที่ต้องรักษา คุณก็ต้องเล่นตามบทที่พวกเขากำหนดไว้บ้างเป็นบางครั้ง การให้การกับเจ้าหน้าที่รัฐ เป็นศิลปะแห่งการเล่นลิ้นอย่างแท้จริง คำว่า ไม่ใช่ กับ ไม่แน่ใจ นั้นให้ผลต่างกันอย่างมากมาย หากเลือกใช้ผิดเวลา

นานแค่ไหนผมก็ไม่แน่ใจ แต่ในที่สุดผมก็เรียนจบหลักสูตรเร่งรัดการเอาตัวรอดในการตอบคำถามจนได้ เจาะลึกเป็นพิเศษสำหรับการใช้กับเจ้าหน้าที่รัฐและนักข่าว

...จริงๆนะ ผมว่ามันมีประโยชน์ จนควรถูกบรรจุไว้ในหลักสูตรการเรียนระดับไฮสคูลเลยแหละ  เพราะเอามาใช้ได้จริงกว่าการเรียนประวัติศาสตร์ตั้งเยอะ

ค่ำวันนั้น ในขณะที่ผมกำลังงีบหลับ ผมก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงของฟิโอน่า

คุณอ็ดการ์คะ คุณลีโอรู้สึกตัวแล้วค่ะ

ผมผุดลุกขึ้นทันที ผมจะลงไปหาเขา

ฉันไม่ห้ามคุณหรอกค่ะ ฟิโอน่ายิ้มดวงตาเป็นประกาย

ผมแทบจะถลาบินไปหาลีโอเลยด้วยซ้ำ และถ้าใครจะบังคับให้ผมนั่งวีลแชร์ไป หมอนั่นน่ะแหละจะได้นั่งวีลแชร์แทนซะเอง ผมมาถึงหน้าห้อง ICU ด้วยเวลาเพียงเสี้ยววินาที แต่ก็เข้าไปในนั้นไม่ได้ เพราะหมอและพยาบาลกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่

ผมเอามือแนบบานกระจกและมองเข้าไป ใจเต้นตุบตับเมื่อเห็นลีโอกำลังพูดอะไรบางอย่างกับหมอ เขาหน้ามุ่ยเมื่อพยาบาลขยับแขนข้างหนึ่งของเขา แต่พอสายตาเขาเบนมาทางผม ริมฝีปากที่เม้มปิดอย่างหงุดหงิดรำคาญใจก็เผยอออกเป็นรอยยิ้ม

ลีโอ ผมเรียกชื่อเขาทั้งที่รู้ว่าเขาไม่ได้ยิน  และพยายามทำตัวทะลุกระจกเข้าไปหาเขา

ฟิโอน่าหัวเราะเบาๆและพูดออกมา วันพรุ่งนี้ช่วงบ่าย คุณหมอจะย้ายคุณลีโอไปพักฟื้นที่ห้องผู้ป่วยทั่วไปแล้วค่ะ

ผมหันไปมองฟิโอน่าด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เธอพยักหน้าน้อยๆยืนยันคำพูด ผมคว้าตัวเธอมากอดและจูบจ๊วบที่แก้ม ก่อนจะหันกลับไปหาลีโออย่างเบิกบานใจ

เจ็บมั้ย ผมถามเขาแบบไม่มีเสียง

ลีโอส่ายหน้าและยักไหล่ แต่ก็ต้องหันควับไปหาพยาบาลคนหนึ่งที่แตะบริเวณท้องเขา ลีโอหันกลับมาทางผมอีกครั้ง และชูนิ้วก้อยขึ้นโดยใช้นิ้วหัวแม่มือแตะตรงปลาย เพื่อบอกผมว่าเจ็บแค่นิดเดียว

พยาบาลคนหนึ่งเดินมาขยับม่านให้ปิด เพื่อจะให้หมอเปิดดูแผลของลีโอหรือทำอะไรก็ตามที่อาจก่อให้เกิดภาพหวาดเสียว

ผมชะเง้อคอมองลีโอ ก็เห็นเขาขยับปากเป็นคำพูดว่า แล้วเจอกัน ผมยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงใบหู จนกระทั่งม่านนั้นปิดลงสนิท

ผมกลับไปยังห้องของตัวเองในเวลาต่อมา แล้วก็ต้องแปลกใจกับกุหลาบขาวช่อใหญ่ที่ถูกจัดใส่แจกันไว้ข้างเตียง มันมี 12 ดอกเป๊ะๆ ที่ก้านยาวและก็ดอกโตมากด้วย

“มีคนเอามาฝากไว้ตอนที่คุณหลับค่ะ” พยาบาลอธิบาย

ผมเดินไปดูการ์ดที่แนบมากับช่อดอกไม้  มันมีข้อความเขียนเอาไว้ด้วยลายมือหวัดๆ

ขอให้หายป่วยไวๆ

แล้วเจอกันเร็วๆนี้

...ริเวอร์

ผมพยายามนึกหน้าของคนรู้จักที่มีชื่อนี้ และแล้วภาพแผ่นอกบึ้กๆกับลายสักสวยๆก็ผุดขึ้นในมโนภาพ ตามมาด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้มมุมปากแบบเจ้าชู้นิดๆ เขาคือช่างสักที่ผมเจอตอนไปที่บรองซ์  ...อืม  กล้ามอกลอยมาก่อนใบหน้าซะอีก

ผมจ้องคำว่า แล้วเจอกันเร็วๆนี้แล้วก็อดคิดไม่ได้ว่าล้อกันเล่นรึเปล่า ที่จริงริเวอร์หน้าตาดีนะ แล้วก็หุ่นน่าฟัดมากด้วย แต่จากสิ่งผมได้เจอมาในช่วงนี้ สิ่งสุดท้ายในโลกที่ผมอยากได้ แม่_งก็คือแฟนนี่แหละ ผมก็เลยปล่อยการ์ดไว้ที่เดิม และขึ้นเตียงโดยไม่ได้สนใจมันอีก

และคืนนั้นผมก็หลับยาวจนถึงเช้า โดยที่ไม่มีความฝันแปลกๆอะไรแทรกเข้ามา

เช้าวันต่อมา ผมลืมตาตื่นขึ้นโดยมองเห็นมาร์คเป็นสิ่งแรก เขานั่งอยู่บนเก้าอี้โดยมีหนังสือพิมพ์อยู่ในมือ และมีแก้วกาแฟหอมกรุ่นอยู่ข้างตัว

อรุณสวัสดิ์ตัวแสบ มาร์คเงยหน้าขึ้นทักผม

ผมงัวเงียขยี้ตา ก่อนจะถามออกไป “นายไม่มีเรียนรึไง เด็กมหา'ลัยนี่ว่างดีจัง”

“ใช่ที่ไหน ฉันแวะเข้ามาดูพวกนายได้แค่แป๊บเดียว เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว” มาร์คพับหนังสือพิมพ์ แล้วอมยิ้มแปลกๆขณะมองหน้าผม

“มีอะไร?” ผมถามออกไป

“ก็แค่... ฉันคิดเสมอว่าสักวันพวกนายต้องเป็นคนดัง แต่ไม่นึกว่าจะเร็วขนาดนี้”

ผมเลิกคิ้วสูงอย่างไม่เข้าใจ มาร์คก็เลยยื่นหนังสือพิมพ์ฉบับนั้นให้ผมดู มันเป็นข่าวเหตุการณ์บันไดหนีไฟในย่านบร็องซ์ที่พังลงมาอย่างไม่คาดฝัน และทำให้มีผู้บาดเจ็บหลายราย ซึ่งเนื้อหาและรูปถ่ายกินเนื้อที่ในหน้าหนังสือพิมพ์ทั้งหน้าเลยล่ะ

ผมกวาดตามองคร่าวๆ ก็พบว่างานนี้คนที่ซวยไม่ได้มีแค่ผมกับกลุ่มคนที่ทำร้ายเรา แต่หนังสือพิมพ์ด่าเละไปถึงหน่วยงานรัฐ ที่หย่อนยานปล่อยปละละเลยให้อาคารละแวกนั้นเสื่อมโทรม จนทำให้เกิดเหตุการณ์สลดใจแบบนี้ขึ้นมา นอกจากนั้นเนื้อข่าวยังเจาะลึกไปถึงเรื่องที่ฝาแฝดผิวขาวกำลังถูกทำร้ายโดยกลุ่มอันธพาลวัยรุ่นละแวกนั้นในช่วงเวลาที่เกิดเหตุ แถมยังเก่งถึงขั้นไปหารูปของผมกับลีโอ(ตอนเรียนอยู่เกรดสิบ)มาลงไว้ด้วย

“คิดว่าไง?” มาร์คถามขึ้น

ผมส่ายหน้าและมองเขาด้วยสายตาจริงจัง “รูปนี่จัดแสงได้ห่วยมาก เราดูดีไม่ได้ครึ่งของตัวจริงด้วยซ้ำ ถ้าฉันรู้ว่าใครเอารูปนี่ให้นักข่าว  ฉันจะจับหัวมันยัดโถส้วม”

“อืม...” มาร์คพยักหน้า “ฉันจะเตือนครูใหญ่โรงเรียนเก่าของนายให้ก็แล้วกัน ว่าให้ระวังวัยรุ่นกำลังคลั่ง และอยู่ให้ห่างส้วมเขาไว้”

ผมโยนหนังสือพิมพ์ลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างเสียอารมณ์ “นายว่าลุงบรูซเห็นไอ้นี่รึยัง”

“พูดตามตรงนะ ฉันว่าลุงนายนั่นแหละที่ทำให้เกิด ไอ้นี่ขึ้นมา ไม่เห็นเหรอว่านายถูกทั้งคู่ถูกพูดถึงในแง่ที่ดีมากๆ ในขณะที่อีกฝ่ายดูยังกับกลุ่มฆาตกรกระหายเลือด”

ผมชำเลืองมองหนังสือพิมพ์ เห็นด้วยอยู่เหมือนกันว่าทั้งรูปและเนื้อข่าวทำให้ผมกับลีโอดูยังกับคุณหนูแสนซื่อ ที่โชคร้ายหลุดไปอยู่ในวงล้อมของสัตว์นรก ผมยักไหล่ในที่สุด “ลุงบรูซรู้ดีอยู่แล้วว่าอะไรที่ควรต้องทำ”

มาร์คจ้องตาผม และผมก็จ้องเขาตอบ พลางใช้มือข้างหนึ่งแตะตรงรอยเย็บที่ต้นแขน เป็นเชิงให้รู้ว่าอย่าเพิ่งมาเทศน์ผมตอนที่ผมยังเจ็บ

สักพักมาร์คก็ขอตัวไปเรียน สงสัยจะอยากเรียนให้จบไวๆ จะได้บวชและมีโอกาสเทศน์ผมได้ถนัดๆซะที

และในช่วงบ่ายของวันนั้นเอง ลีโอก็ถูกพาตัวมาพักฟื้นที่ห้องข้างๆผม คำว่า ดี๊ด๊าเป็นคำที่เหมาะสมที่สุดที่จะบรรยายอาการของผมในตอนนี้ ผมกระโดดดึ๋งไปนอนข้างลีโอทันทีที่พยาบาลเดินออกจากห้อง

“เฮ้... ฉันยังเจ็บอยู่นะ” ลีโอท้วง

ผมยิ้มรื่นอย่างไม่สนใจ ลีโอถอนใจเบาๆ แต่ก็ขยับให้ผมนอนข้างๆได้ถนัด “ทำยังกับเด็กแปดขวบ”

“เออ นายก็อายุเท่าฉันน่ะแหละ”

และหลังจากนั้น เราก็ใช้เวลาตลอดช่วงบ่ายไปกับการโทษอะไรก็ตามที่เราเห็นว่าสมควรโดน และเล่นเกมส์ออนไลน์แข่งกัน และในคืนนั้น ถึงพยาบาลและฟิโอน่าจะพยายามบังคับให้ผมกลับไปนอนที่ห้องตัวเอง แต่ในที่สุดผมก็แอบดอดมานอนตรงโซฟาในห้องเดียวกันกับลีโอจนได้

“เอ็ด พรุ่งนี้นายจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วใช่มั้ย”

“อืม” แต่คงไม่ใช่ในทางปฏิบัติหรอก เพราะผมจะมาอยู่ที่นีกับลีโออยู่ดี แค่เปลี่ยนสถานะเป็นญาติผู้ป่วย

“มานอนที่เตียงนี่เถอะ ฉันจะนอนโซฟาเอง” ลีโอบอก

ผมมองเขาแบบไม่อยากจะเชื่อหู “นายเป็นคนที่โดนเข็มน้ำเกลือเสียบอยู่นะ ไม่ใช่ฉัน เผื่อนายจะลืม”

“แต่แขนนายยังเจ็บอยู่”

ผมก้มมองรอยเย็บตรงต้นแขน ก่อนจะถอนใจแรง “ขอทีเถอะลีโอ นายมีรูโหว่ที่ท้อง ส่วนฉันมีแค่งานศิลปะเล็กๆตรงต้นแขน งานนี้นายแพ้ นอนเตียงไปซะ แล้วก็หุบปากด้วย อย่าให้ฉันต้องนอนเอาหมอนปิดหู มันไม่สะดวก”

ลีโออมยิ้ม และยอมแพ้แต่โดยดี เรานอนเงียบๆกันสักพัก ความสงบที่เกิดขึ้นทำให้ผมคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย และในที่สุดความคิดก็พาผมไปยังเรื่องที่ผมพยายามแกล้งทำเป็นว่าลืมๆมันไปก่อน

ผมหันไปหาลีโอและพูดขึ้น “ลีโอ นายจำความรู้สึกตอนที่นายโดนแทงได้ไหม?”

ลีโอนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “มันไม่เชิงว่าเจ็บทันทีหรอก”

“แล้ว...  นายเห็นภาพอะไรในหัวรึเปล่า”

“ภาพแบบไหน?”

“ภาพอะไรก็ตาม ที่มาเป็นภาพๆเป็นฉากๆ จนเราปะติดปะต่อเรื่องราวได้น่ะ”

“ฉันไม่เห็นอะไรแบบนั้นเลย” ลีโอหันมาจ้องผมแบบคาดคั้น “เอ็ด นี่นายกำลังจะพูดอะไรกันแน่ เอาตรงๆ อย่าอ้อมค้อม”

ผมกลืนน้ำลาย “ฉันเห็นมันน่ะ ลีโอ”

แล้วผมก็เล่าสิ่งที่ผมเห็นให้ลีโอฟังทั้งหมด ทั้งภาพที่ผมเห็นตอนที่เขาถูกแทงและความฝันพิลึกๆที่ผมฝันหลังจากนั้น ขอบอกเลยว่าผมไม่เคยเห็นลีโอส่ายหัวถี่ขนาดนี้มาก่อน และพอผมเล่าจบ ลีโอก็พูดออกมา “เอ็ด จากนี้ไปฉันจะไม่ให้นายดูหนังผีอีกเลย”

ผมเดือดดาลขึ้นมาทันทีเหมือนกัน “นายกำลังบอกว่าฉันเพ้อเจ้อ”

“ไม่ใช่ ฉันกำลังบอกว่านายปกติดี เพียงแต่ตอนนั้นนายกำลังสติแตกที่เห็นฉันโดนแทง อะไรๆที่มีอยู่ในหัวก็เลยออกมาตีกันยุ่ง และที่นายฝันแปลกๆแบบนั้น ก็เพราะนายกลัวว่าฉันจะตาย ซึ่งฉันไม่โทษนายหรอก เพราะถ้าเป็นฉันที่ต้องเห็นว่านายโดนแทงบ้าง ความฝันของฉันคงแย่ยิ่งกว่านี้”

ผมมองลีโอแบบไม่มั่นใจ

“เอ็ด ลองคิดดูดีๆสิ” ลีโอถอนหายใจ “ถ้าสิ่งที่นายเห็นมันเป็นเรื่องจริง ทำไมฉันไม่เห็นอะไรแบบนั้นเลย เราเป็นฝาแฝดกันนะ ฝาแฝดน่ะมีจิตสื่อถึงกันได้ด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่เหตุการณ์ที่น่าจะผ่านด้วยกันมาแบบนั้นเลย ถ้าสิ่งนั้นมันเกิดขึ้นกับเราตั้งแต่เราทั้งคู่ยังอยู่ในท้องแม่ ฉันก็ต้องได้รับรู้มันด้วยสิ แต่นี่ฉันไม่รู้สึกอะไรเลย”

“แต่...”

“นายกำลังไม่สบายใจมากๆ เพราะฉันป่วย แค่นั้นแหละเอ็ดการ์” เสียงของลีโอทุ้มลงอย่างปลอบโยน “เหมือนกับตอน 8 ขวบที่นายเป็นไข้หวัด แล้วฉันที่อยู่โรงเรียน แต่กลับหายใจไม่ออกทั้งๆที่ไม่ได้ป่วย เราทั้งคู่เป็นแบบนั้นแหละเอ็ดการ์ เป็นมานานและจะไม่มีวันเปลี่ยน”

ผมกระพริบตา รู้สึกสับสนจนไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

“หลับเถอะเอ็ด ทำใจให้สบายแล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรเรื่องนั้นอีก คิดเอาไว้อย่างเดียว ว่าฉันสบายดีอยู่ตรงนี้แล้ว และนายก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติ ไม่ได้ตกอยู่ในอำนาจจากโลกมืดอะไรทั้งนั้น บันไดนั่นพังลงมาก็เพราะมันเก่ามากแล้ว ไม่ใช่เพราะนายสั่งให้มันพังลงมา และอีกอย่าง...” ลีโอเว้นไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “เชื่อฉัน ไม่มีอะไรจะมาแยกเราจากกันได้”

ผมเม้มริมฝีปาก และมองตาลีโอ ตาเขาสวยและแวววับเหมือนอัญมณี และในที่สุดผมก็พูดออกมา “คงจะจริงอย่างที่นายพูด”

“จริงอยู่แล้ว” ลีโอผายมือ “ก็เห็นๆอยู่ ขนาดพยาบาลกับหมอ ยังแยกเราไม่ได้เลย”

ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ลีโอชี้นิ้วมาทางผมและออกคำสั่ง “หลับซะ และคืนนี้ก็ฝันให้มันดีๆด้วย”

“โอเค” ผมตอบ

ลีโอเอื้อมมือไปปิดไฟที่ส่องตรงหัวเตียง ความเงียบสงบกลับมาอีกครั้ง ผมนอนฟังเสียงหายใจของลีโอ แล้วก็รู้สึกว่ามันช่างอบอุ่นคุ้นเคย จนทำให้ง่วงงุนขึ้นมาจริงๆ

ผมหลับตาลง และคิดว่าคืนนี้ตัวเองคงจะฝันดีอย่างที่ลีโอบอก และในที่สุดผมก็หลับไปจนได้ โดยที่คำพูดของลีโอยังแว่วเข้ามาแผ่วจางในความฝัน


ไม่มีใครจะแยกเราจากกันได้...

......

ถ้าคำพูดนั้นมันเป็นจริงได้ตลอดกาล ก็คงจะดี...

 

 

................................................................................................

 

ทีแรกว่าจะมาอัพก่อนสงกรานต์  แต่เพลินไปหน่อย  ก็เลยเพิ่งจะได้มาอัพนี่แหละค่ะ ^ ^
สุขสันต์วันสงกรานต์ย้อนหลังนะคะ
  ^3

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

35 ความคิดเห็น

  1. #1118 เนเน่ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 02:28
    แฝดเถอะค่ะ คุณค่าที่คุณคู่ควร

    ลีโอ พระเอกเถอะ พลีส~

    รีใหม่ก็เปลี่ยนพระเอกเลย

    เราชอบ ลีเอ็ดอ่ะ นะนะ
    #1118
    0
  2. #1049 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 18:10
    สนุกมากค่ะถึงจะเจอช้ามากไปหน่อยก็เถอะ
    ฝาแฝดเป็นอะไรที่เราชอบมาก
    #1049
    0
  3. #1025 RINKUWAc .™ (@hasuki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2557 / 22:55
    โอ๊ยยยย คู่นี้จะน่ารัก น่าฟัดเกินไปแล้ววววว!!

    ไม่มีใครจะแยกทั้งสองคนจากกันได้ ห้ามเด็ดขาด! ไม่ย๊อมไม่ยอม! #ค้ำคอร์แล้วไง?
    #1025
    0
  4. #1001 กระต่ายสีเงิน (@jerot) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:29
    ขอให้อย่ามีใครมาแยกพวกนายออกจากกันเลยเถอะ สาธุ๊
    #1001
    0
  5. #964 rorony (@ricotta) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 19:56
    ทำไมเราเพิ่งมาเจอเรื่องนี้นะ! //ได้โปรดเม้นอย่างอื่นบ้างเถอะ

    (พูดกับตัวเอง)ก็ได้... เรามาเจอตอนจะออกเป็นหนังสือพอดีเลย จะซื้อแน่นอนค่ะ แล้วก็! พี่แต่งเรื่องลิขิตรักจากนรกด้วย ถึงว่ารู้สึกคุ้นๆ //จำชื่อคนแต่งไม่ได้.. จะพยายามจำนะคะ
    ขอบคุณที่แต่งนิยาย(y)คุณภาพออกมาให้อ่านค่ะ ต่อไปนี้ขอเป็นแฟนคลับ//โค้ง
    #964
    0
  6. #872 CV002 (@0850342080-) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 19:29
    คำผิด ลิลี่ >> ลิลลี่
    #872
    0
  7. #723 Penguin[G] (@caucasus27) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 22:03
    @_@ ยังตื่นเต้นอยูเลย(?) 555
    สนุกมาก กรั๊ดดดด
    #723
    0
  8. #634 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 01:15
    ฟิน พี่น้อง (///)
    #634
    0
  9. #537 liuyue06 (@liuyue) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2556 / 23:36
    ให้ตายซิ่  เราชอบแฝดคู่นี้มากเลยอ่ะ  ถ้าไม่ติดว่าเป็นพี่น้องกันนะ จะจับจิ้นเลย
    #537
    0
  10. วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 15:29
    รักแฝดสองคนนี้ที่สุด บางครั้งอยากให้จับคู่กันไปเลย 5555 
    #478
    0
  11. #467 Hanabel (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 21:23
    70% มากพอสำหรับการเปลี่ยนพระเอกนะ 555

    รู้สึกชอบลีโอเหลือเกินนน~

    รอติดตามต่อไปค่ะ
    #467
    0
  12. #466 ภาณุมาศ (@Sakuratsuka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 13:07
    เปลี่ยนพระเอกด่วน!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
    รู้สึกว่าเสน่ห์ของลีโอพลุ่งพล่านยิ่งกว่าเดิมซะอีก ริเวอร์หลบไป!!!!!
    แฝดต่างหากที่คุณคู่ควร มันถึงจะเป็นความจริง!!!!!!!!!!

    เพี้ยนไปแล้วเพราะหลงลีโอ
    แล้วเปลี่ยนให่ริเวอร์เป็นตัวร้าย!!!
    #466
    0
  13. #465 Aa_J' (@imk3-pp) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 10:30
    ความจริงรีไรท์ใหม่เปลี่ยนพระเอกก็ได้นะคะ..(ปิดปากหัวเราะ)
    ...กลิ่นสาย i โชยมาเบาๆ พอให้ใจกระชุ่มกระชวย เอิ๊วว~ 

    #465
    0
  14. #464 smile.frogy (@FROGY_PrincesS) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 เมษายน 2556 / 09:16
    =..= 70% ที่เปลี่ยนไปนี่เปลี่ยนพระเอกด้วยมั้ยเนี่ย (ยนังไม่เลิกการตื้อและดื้อดึงอย่างด้า นๆ 5555)
    ขนาดรีไรท์แล้วเรื่องลีโอเอ็ดการืก็ยังหวานในสายตาเค้าอยู่นะ โดยเฉพาะเวลาที่ลีโอพูด...
    'ไม่มีใครจะแยกเราจากกันได้' ใช่แล้ว! *ตบเข่ารัวๆ* ไม่ใช่รีเวอร์หรือเมฟิส
    หวังว่าเม้นนี้จะไม่เพ้อเจ้อและสปอยใครเข้านะ..
    อิอิ ยังไงก็ดีใจที่มารีไรท์ต่อค่ะ คิดถึงเรื่องนี้มากๆ คิดถึงความรักของปฝฝดคู่นี้มากๆ
    อิอิ รอตอนหน้าค่าาา
    #464
    0
  15. #366 Rime137 (@rime_cherrub) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 13:25
    หุหุ ชอบคู่แฝดอ่าาาาา
    #366
    0
  16. #303 แกงส้ม (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 12:22
    โอ๊ะ โอ หรือนี่คือศัตรูของราชาปีศาจ อิอิ
    #303
    0
  17. #145 moongray (@moongray) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 19:13
    สนุกมากค่ะ จะคอยติดตามน่ะค่ะ
    #145
    0
  18. #144 moongray (@moongray) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2555 / 19:13
    สนุกมากค่ะ

    จะคอยติดตามน่ะค่ะ
    #144
    0
  19. #118 ดั้งเเหมบ (@puma_buffalo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2555 / 09:01
    เราแอบเชียร์ริเวอร์ให้เอ็ดนะ กิ๊วๆ>////<
    ท่าทางคงฮอตน่าดูอ่ะ  *ละลาย*

    พอๆเข้าเรื่องๆ กิ่งไม้จะตกลงมาใส่หัวช่างสัก เอ๊ย!ว่าที่ทนายม.โคลัมเบียหรือเปล่าน้า~
    อย่าเป็นแบบนั้นเลย  เสียดายยยยยอ่ะ  เอ็ดดี้ก็แอบหลงตัวเองไม่น้อย  ซึ่งตรงนี้เราไลค์อย่างแรง

    คนที่ถูกสาปคือเอ็ดรึเปล่าหนอ

    ปล."ห่วงนะแต่ไม่แสดงออก" ตรงนี้ทำเอาเรายิ้มเลยทีเดียว  น่ารักอ่ะ!

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 5 ตุลาคม 2555 / 09:02
    #118
    0
  20. #106 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กันยายน 2555 / 18:14
    ปลอดภัยทั้งคู่ก็โล่งใจมากแล้วววว !



    ท่าทางริเวอร์อยากเจอดีไม่ใช่น้อยนะ์?
    #106
    0
  21. #84 ciel phantomhive (@fortunenaruto) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2555 / 19:37
    ตลลงใครเป็นคนโดนสาปอ่อ มาต่อเร็วๆนะงาบไรท์
    #84
    0
  22. #76 Vine (@milkhake) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2555 / 22:13
    หนุกโคตรร
    #76
    0
  23. #75 sunshadow (@sunshadow) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 กันยายน 2555 / 02:48



        อ่า. . . ระหว่างสองคนนั้น เป็นใครกันแน่นะ
        จะเป็นว่าคนนึงใช้พลังปกป้องแฝดอีกคน
        หรือเพราะเป็นที่รักแต่ยังใช้พลังไม่ได้ เลยมีคนใช้พลังคอยปกป้องกันแน่




    #75
    0
  24. #74 RoZenKrueZ (@lulouch) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2555 / 12:26
    เอ่อคือ ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่
    สรุปใครเป็นภรรเมียปีศาจนิ?
    เอ็ดการ์เหรอ? แต่ก็เป็นไปได้ว่าไอที่กิ่งไม้หักใส่หัวนี่จะเป็นฝีมือลีโอนา 555+
    มาจับตัวพี่ชายตรูเร๊อะ!! นี่แน่ะๆๆ //เอากิ่งไม้ฟาดหัว

    แล้วที่เห็นลีโอแปลงร่าง?? มันดูซับซ้อน @_@
    ไรเตอร์อาจมีการหักมุม จริงๆแล้วลีโอตะหากที่เป็นเมียปีศาจ (อะไรแบบนี้) 5555

    ปล.ตูนั่งมั่วอะไรของตูเนี่ย ไม่คิดละ รออ่านดีกว่า คิดมากแล้วปวดหัว =.=
    #74
    0
  25. #72 เดซี่สีเงิน (@Cute_Girl) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 กันยายน 2555 / 23:37
    ริเวอร์บังเอิญรู้
    และบังเอิญซววยโดยกิ่งไม้หล่นใส่หรือเปล่า
    #72
    0