ตอนที่ 15 : กุหลาบไหม้ไฟ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5962
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    24 ก.ย. 60

เท้าผมกลับมาแตะพื้นอีกครั้ง พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนถูกจับให้นั่งลงบนเก้าอี้ ที่มีพื้นผิวเรียบแข็งแบบเก้าอี้ไม้ กลิ่นฝน ละอองความชื้น และเสียงฟ้าร้องครืนแว่วเข้ามาในโสตประสาท

ผมลืมตาขึ้นอย่างมึนงง และพบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในกระท่อมหลังหนึ่งที่มีขนาดไม่ใหญ่นัก ตรงหน้าผมเป็นโต๊ะไม้และเก้าอี้อีกตัวที่ว่างเปล่า   ผมมองผ่านบานหน้าต่างที่เปิดอ้าออกไปยังทุ่งหญ้าด้านนอก ที่มีสายฝนพรำอยู่ในความครึ้มหม่นของช่วงเวลาย่ำค่ำ  ผมใจหายวูบเมื่อนึกออกว่า สถานที่นี้เป็นที่เดียวกับที่ผมเห็นในหนังสือเล่มนั้น!

และเมื่อผมเบนสายตากลับมาที่เดิม ผมก็ต้องสะดุ้งเฮือก เมื่อเห็นร่างของลูซิเฟอร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านตรงข้าม  เขาอยู่ในชุดสูทสีดำนั่งเอนหลังมองมาที่ผมด้วยท่าทางผ่อนคลาย  แต่ใบหน้าหล่อเหลากับรอยยิ้มเล็กๆบนริมฝีปากได้รูป และสายตาเฉียบคมนั้นคุกคามข่มขวัญจนเย็นวาบไปถึงสันหลัง ใจผมสั่นหวั่นไหวเมื่อเห็นเงาที่ทาบไปตามพื้นนั้นเป็นรูปร่างของปีกค้างคาวขนาดใหญ่

“ในที่สุด เจ้าก็เรียกร้องเอาสิทธิ์ของเจ้าตามคาด มนุษย์นี่คาดเดาได้ไม่ยากเลย”

ผมพยายามสะกดกั้นอารมณ์ สงสัยขึ้นมาติดหมัดว่าเขาจะเคยมีความรู้สึกในแง่ดีกับมนุษย์บ้างสักครั้งหรือเปล่า

“ทีท่านยังใช้สิทธิ์กับผมเต็มที่เลยนี่” ผมจ้องหน้าเขา ความรู้สึกทรมานตอนถูกเอาดวงตาและใบหูไป ยังตามหลอกหลอนผมแทบทุกคืน ขอบอกเลย ว่าบางคืนผมฝันว่าถูกเอาอวัยวะไปทีละชิ้น ...ทีละชิ้น จนเหลือแค่หัวใจเป็นก้อนเนื้อเต้นตุบๆอยู่ในโลกมนุษย์ เพียงเพื่อให้ผมยังเหลือความเจ็บปวดเป็นของตัวเอง “และอีกอย่าง ถ้ามนุษย์จะมีข้อเสียบ้างก็ไม่แปลก อย่าลืมสิว่าพวกเราถูกสร้างขึ้นมาตามแบบใคร”

ลูซิเฟอร์ชะงัก  ผมกลั้นหายใจ รอการลงโทษอะไรก็ตามที่เขาจะทำ ผมรู้ว่าตัวเองวอนหาเรื่อง แต่ก็ช่วยไม่ได้ เขาข่มผมมากไป ข่มจนผมทะลุจากความกลัวไปสู่ความบ้า เคยเห็นมั้ย? คนที่โดนหวด แล้วก็ยังจะหันไปด่า แล้วก็โดนหวดอีก และต่อให้โดนหวดซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนหมอบ ก็ยังจะฝืนสังขารด่าเพื่อบรรลุความอัดอั้นทางอารมณ์ เพราะไม่เหลืออะไรอีกแล้วที่เราจะตอบโต้ได้

แต่ลูซิเฟอร์กลับไม่ได้ทำอะไร   

“รู้ไหม ข้าชอบเจ้าตรงไหน” เขาถาม นิ้วมือเรียวยาวไล้ช้าๆตรงขมับ

“หัวใจมั้ง เห็นท่านบีบมันอยู่เรื่อย”

“ตรงความโง่” เสียงเขานุ่มเนือยและทอดต่ำ “ทั้งๆที่รู้ว่ายังไงก็ต้องแพ้ แต่ก็ยังดันทุรังจะสู้”

“ในโลกมนุษย์ เราเรียกมันว่าความกล้าหาญ และการสู้เพื่อคนที่เรารัก มันคือการเสียสละอันสูงค่า”

“เจ้าไม่รู้เรื่องการสู้เพื่อคนที่รักหรอก” น้ำเสียงเขาดูถูก

ผมอดไม่ได้จริงๆที่จะมองเขา ลูซิเฟอร์เป็นต้นแบบของมนุษย์ที่สุดแสนสมบูรณ์แบบ ช่วงไหล่กว้าง ฝ่ามือใหญ่แข็งแรง  จมูกโด่งเป็นสันตรงสวย  ผมสีเข้มนุ่มหนาน่าสัมผัส และดวงตาใต้คิ้วดกเข้มก็ช่างลึกล้ำน่ามอง

...ถ้าเพียงแต่เขาจะมีหัวใจและความรู้สึกเหมือนมนุษย์

“มนุษย์ไม่ใช่อะไรเลย นอกจากของเลียนแบบที่มีคุณภาพต่ำ” เขาพูดขึ้นมาเหมือนรู้ความคิดของผม ลูซิเฟอร์โน้มตัวมาคว้ามือผมไว้  ผมกลั้นหายใจเมื่อเขาดึงมือผมขึ้นมาวางบนโต๊ะ ฝ่ามือผมอบอุ่นอยู่ในอุ้งมือเขา  “และข้าก็ไม่ลังเลที่จะทำลายของไร้ค่าแบบนี้ทิ้ง”

ผมกลืนน้ำลาย

ลูซิเฟอร์หงายฝ่ามือผมขึ้น นิ้วแข็งแรงของเขาไล้ไปตามรอยเส้นเลือด  ขณะที่สายตาทอดมองอย่างพึงพอใจ  “กลิ่นเลือดเนื้อและความกลัวของเจ้าช่างหอมหวาน น่าเสียดายถ้าจะให้ตกเป็นอาหารของปีศาจชั้นต่ำ”

สายตาคมกริบเลื่อนมาจ้องหน้าผม ความร้อนแผ่ซ่านมาตามนิ้วมือเขา ผมสะท้านขึ้นมาถึงลำคอและริมฝีปาก เหมือนถูกแตะต้องสัมผัสตามร่างกายทั้งๆที่เขาแตะแค่ข้อมือ ผมข่มความรู้สึกแปลกประหลาดนั่นและพูดออกไป “ตกเป็นของเล่นของท่านก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ตายไปซะยังทรมานน้อยกว่า”

“แต่เจ้าก็เลือกความทรมาน”

ผมเม้มริมฝีปากอย่างโกรธแค้น ...มันเป็นทางเลือกตรงไหน?  มันคือการบีบให้ผมซัดเซไปตามทางที่เขาเตรียมเครื่องประหารรอไว้ตรงสุดปลายทางต่างหาก ลูซิเฟอร์ไม่มีความเป็นคนเลยแม้แต่นิดเดียว เขามีแต่ความเจ้าเล่ห์และโหดร้าย สมเป็นเจ้าชายแห่งแดนนรกอันชั่วช้า

“เอ็ดการ์ อย่ายั่วยวนข้าด้วยสายตาแบบนั้น” เขาทำสุ้มเสียงเอือมระอาแบบผู้ใหญ่สั่งสอนเด็ก “เพราะมันจะทำให้ข้าอยากกลืนกินเจ้าซะเดี๋ยวนี้ ก่อนที่จะได้น้องชายฝาแฝดของเจ้ามาช่วยงานนรก”

ความโกรธพุ่งปรี๊ดขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเขาพูดถึงลีโอ เสียงผมห้วนกระด้าง “อย่าทำกับเขาแบบนั้น”

ลูซิเฟอร์จุ๊ปาก และส่ายหน้า  “น่าเสียดายที่เจ้าไม่มีอำนาจต่อรองเอาซะเลย”

ความคับแค้นไหลพล่านอยู่ในเลือดทุกหยดในกายผม ผมจ้องตอบใบหน้าคมเข้มที่ดึงดูดอย่างอันตราย ภายใต้ท่าทีนุ่มนวลจอมปลอมนั่นไม่มีอะไรเลยนอกจากความอำมหิต ...ขอเถอะพระเจ้า  ถ้าสวรรค์มีจริงเหมือนนรก ก็ขอให้ผมได้พบวิธีที่จะทำลายเขาทีเถอะ 

ผมกล้ำกลืนความแค้นที่คับแน่นในอก และพูดออกไป “ผมจะถามคำถามของผมได้รึยัง”

“เอาสิเอ็ดการ์” เขาผายมือออกอย่างใจกว้าง  “ถามที่มีประโยชน์หน่อยก็แล้วกัน”

ผมสูดลมหายใจลึก ภาวนาขอให้พรใดก็ตามที่ผมมีในชีวิต ช่วยมาอยู่กับผมที่นี่ตรงนี้ด้วย เพราะผมต้องการมันเหลือเกินแล้ว และในที่สุดผมก็กลั้นใจถามออกไป

“อะไร ที่ทำให้ท่านมาอยู่ตรงนี้”

เปลวเพลิงสว่างวาบขึ้นในดวงตาลูซิเฟอร์ทันที เหมือนกองไฟที่ลุกไหม้อย่างฉับพลันในความมืด ความร้อนระอุแผ่ซ่านรุนแรง ผมรู้สึกถึงความโกรธที่แทรกซึมมาตามอณูในอากาศ

ลูซิเฟอร์จ้องหน้าผม แววตาเขาคมกริบดุดัน ความกดดันอย่างน่าอึดอัดปกคลุมจนหายใจแทบไม่ออก เหงื่อเม็ดเล็กๆซึมออกมาเหนือริมฝีปากผม ผมได้ยินหัวใจตัวเองเต้นแข่งกับเสียงฝนด้านนอก

และแล้วลูซิเฟอร์ก็ตอบออกมา

“เฮียรอสกามอส”

...อะไรนะ?

ลูซิเฟอร์จ้องตาผมเขม็ง รอยยิ้มชั่วร้ายผุดพรายขึ้นบนริมฝีปากเขา “ข้าจะตอบเจ้า ผ่านวิธีแบบเดียวกันนั่น”

เฮียรอสกามอส...

ผมเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนก ก่อนจะผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วจนเก้าอี้ล้มตึง

...อยู่ให้โง่!

ผมหันหลัง และวิ่งออกมาอย่างไม่คิดชีวิต บานประตูไม้กระแทกปิดดังโครม ผมยกแขนขึ้นมากันแล้วพุ่งเข้ากระแทกทั้งตัว บานไม้ผุๆแตกออกเป็นช่องให้ร่างผมกลิ้งผ่านออกมา  เศษไม้ครูดต้นแขนผมจนเลือดไหลย้อยเป็นทาง  ผมลุกขึ้นและวิ่งออกไปสู่ทุ่งหญ้ารกสูงที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ขณะที่เสียงหัวเราะต่ำลึกลอยตามหลังผมมา

...เฮียรอสกามอส

ผมทวนคำนี้ในใจอย่างหวาดผวา  ผมไม่ใช่คนฝักใฝ่สนใจเรื่องศาสนา ไม่ไกล้เคียงเลยด้วยซ้ำ! แต่ใครก็ตามที่รู้จักหนังหรือหนังสือเรื่อง Eyes Wide Shut และ The Da Vinci Code ย่อมจำได้ถึงฉากพิธีกรรมอันน่าแตกตื่นใจบนแท่นพิธีของกลุ่มไพออรี่ออฟไซออน  ที่มีความเชื่อว่าในการรวมเป็นหนึ่งเดียวทางเพศนั้น เป็นหนทางที่ผู้ชายจะบรรลุความสมบูรณ์ทางจิตวิญญาณ เพราะขณะที่ผู้ชายบรรลุจุดสุดยอดในการร่วมเพศ ในช่วงเวลาสั้นๆที่จิตใจว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิงนั้น  คือห้วงเวลาที่สามารถมองเห็นพระเจ้าได้

...และเขากำลังจะทำวิธีแบบเดียวกันนั้นกับผม!
 

( หมายเหตุ :  เฮียรอสกามอส ในภาษากรีกหมายถึงพิธีแต่งงานอันศักดิ์สิทธิ์ เป็นพิธีกรรมทางจิตวิญญาณที่ไม่ได้มุ่งเน้นทางกามารมณ์ แต่เป็นพิธีกรรมซึ่งมีแนวคิดมาจากความเชื่อในยุคโบราณ  ที่ถือว่าเพศสัมพันธ์เป็นหนทางไปสู่พระเจ้า และในบางความเชื่อ พิธีนี้จะกระทำขึ้นในวิหาร)
 

ผมวิ่งฝ่าสายฝนเข้าไปในพงหญ้ารกสูง  ใบหญ้าบาดตามเนื้อตัวจนแสบระคายผิว น้ำฝนสาดซัดจนเปียกชุ่มโชกไปทั้งตัว  แต่ผมก็ยังไม่หยุดวิ่ง ใจผมเต้นโครมคราม อะดรีนาลีนไหลพล่านจนร่างสั่นเทิ้มไปหมด

เสียงเฟี้ยวฟ้าวแหวกต้นหญ้าออกเป็นทางไล่ตามหลังผมมาติดๆ  ผมไม่หันกลับไปมองด้วยซ้ำ ขาทั้งสองข้างก้าวลุยไปข้างหน้าด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

“อย่าหนีเลยเอ็ดการ์” เสียงพูดแหบต่ำชวนประสาทผวาลอยมาเข้าหูผม  “ยังไงเจ้าก็หนีไม่พ้น”

ผมสะดุ้งเฮือกเมื่อขาข้างหนึ่งถูกยึดไว้ด้วยบางสิ่งที่มีลักษณะคล้ายเถาวัลย์ ผมล้มลงทันที เถาวัลย์ประหลาดเลื้อยขึ้นรัดพันขาข้างนั้นอย่างรวดเร็ว และกระตุกร่างของผมดึงกลับ

“อ๊ากกกกกก”

ผมร้องตะโกนออกมาเมื่อร่างถูกลากกลับไปยังทิศทางที่เพิ่งวิ่งหนีออกมา มือทั้งสองข้างพยายามยึดดึงต้นหญ้าเอาไว้สุดชีวิตจนฝ่ามือแสบร้อน แต่ก็ดูเหมือนจะหยุดยั้งอะไรไม่ได้เลย และในที่สุดร่างผมก็ถูกกระตุกและสะบัดให้ลอยขึ้นในอากาศ ก่อนจะร่วงตุบลงบนพงหญ้าหนา

ผมกัดฟันฝืนความเจ็บระบมยันค่อยๆยันกายขึ้น และหันกลับไปมองด้านหลัง ก่อนจะต้องใจเต้นกระหน่ำ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของลูซิเฟอร์ยืนห่างออกไปไม่ถึงห้าเมตร  ดวงตาดำสนิทของเขาตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นแดงจัดคุโชนเหมือนถ่านไฟ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยปริร้าวขึ้นมาตามแก้มและขมับ เขาดูน่าหวาดหวั่นกว่าที่ผมเคยเห็นมาทุกครั้ง

“มาสิเอ็ดการ์ เด็กน้อยของข้า” เขาย่างสามขุมเข้ามาหาผม “มารับรู้สิ่งที่เจ้าบังอาจถาม”

ตัวผมสั่นไปหมด ความพรั่นพรึงจู่โจมเข้ามาจนสติกระเจิง เมื่อเห็นความเปลี่ยนแปลงที่กำลังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตา

ลูซิเฟอร์บิดคอไปมาเล็กน้อยขณะก้าวเข้ามา เขาสัตว์สองข้างผุดออกมาบนหน้าผาก มันงอกยาวงอโค้งและมีปลายแหลมเชิดขึ้นด้านบน ร่างกายเขาขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว เส้นเลือดสีน้ำเงินปูดนูนพาดผ่านไปตามกล้ามเนื้อใหญ่หนาบึกบึน ท่อนแขนและฝ่ามือที่มีนิ้วเรียวยาวแข็งแรง แปรเปลี่ยนเป็นอุ้งมือหยาบหนาที่มีกรงเล็บแหลมคม  ทุกย่างก้าวนั้นเปลี่ยนแปลงรวดเร็วอย่างน่าตื่นตระหนก ผิวหนังเดิมถูกแทนที่ด้วยผิวหยาบหนา  ร่างสูงสง่างามกำลังกลายเป็นอย่างอื่นที่ผมไม่กล้าแม้แต่จะคิด!

....ไม่!!!!!!!

ผมร้องตะโกนในใจอย่างแตกตื่น ขณะที่เงาดำสองสายพุ่งออกมาจากกลางหลังของเขา และแยกสยายออกไปกลายเป็นปีกค้างคาวมหึมา ผมถอยกรูดอย่างขวัญกระเจิงเมื่อรู้ชัดแล้วว่านี่มันคืออะไร

...เขาคิดจะสมสู่กับผมด้วยร่างปีศาจ!!!!

ผมหันกลับทันที และพุ่งกระโจนไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต!

“เอ็ดการ์รรรร” เสียงคำรามแหบต่ำดังก้องกังวานในสายฝนอย่างน่าหวั่นเกรง

ขาข้างหนึ่งของผมสะดุดเข้ากับรากไม้ และล้มคะมำลงข้างหน้า ผมหันกลับไปเพื่อพยายามดึงเท้าออก ก่อนจะต้องเบิกตากว้าง เมื่อเห็นรากไม้เล็กๆที่ทอดลามอยู่ตามพื้นขยับยกตัวขึ้นเหมือนมีชีวิต และพุ่งเข้าเลื้อยรัดขาผมไว้อย่างรวดเร็ว

ผมล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ดึงมีดพับออกมา และตัดมันออกอย่างเร่งรีบจนขาทั้งสองข้างเป็นอิสระ ผมผุดลุกขึ้นยืน และถลันไปข้างหน้าอีกครั้ง ก่อนจะต้องเบรกสุดตัว เมื่อเห็นเห็นพงหญ้าข้างหน้าเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน

กอหญ้าเหลืองแห้งกลับดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างประหลาด ลำต้นและใบของพวกมันงอกยาวขึ้นต่อหน้าต่อตา และตวัดถักทอรัดพันกันกลางอากาศ ผมหันกลับมามองด้านหลังอย่างหวั่นผวา และก็แทบช็อค เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่น่าหวาดหวั่นของลูซิเฟอร์อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าว

และยังไม่ทันที่ผมจะได้ทำอะไร  ใบหญ้าที่ถักทอเป็นเชือกเส้นเขื่องหลายเส้นก็พุ่งเข้ามาหาผม  มันเลื้อยรัดไปตามร่างกายและผูกตัวเป็นเงื่อนอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาเดียว ร่างผมก็ถูกพันธนาการไว้ด้วยเชือก ทั้งแขน ลำตัว ข้อเท้า และลำคอ!

“จะดิ้นรนให้เหนื่อยเปล่าทำไมกันเอ็ดการ์” ลูซิเฟอร์ก้าวเข้ามา เขาดูพอใจเมื่อเห็นข้อมือของผมถูกมัดไพล่ไว้ทางด้านหลังทั้งสองข้าง “ในเมื่อที่สุดแล้ว เจ้าก็ต้องทอดกายในอ้อมกอดข้า”

ผมมองเขาอย่างหวาดหวั่น ลูซิเฟอร์ยื่นมือหยาบหนามาแตะที่ใบหน้าผม กรงเล็บคมๆลากเบาๆบนผิวแก้ม “เห็นไหม? เจ้าทำให้ผิวอันหมดจดของตัวเองต้องมีริ้วรอยขีดข่วน”

...นี่มันบ้ามาก เขาเป็นคนทำให้มันเกิดขึ้นไม่ใช่รึไง!?

ผมกลั้นหายใจเมื่อเขาแตะริมฝีปากลงตรงลำคอ มันอุ่นจัดรุ่มร้อนราวกับจุมพิตจากนรก ริมฝีปากเขาลากต่ำลงมาตามรอยบาดของเส้นเชือก มันแสบร้อนและให้ความรู้สึกแปลกประหลาด

“อย่าเสียขวัญไปเลยเอ็ดการ์ ไม่มีอะไรที่เจ้าต้องกลัว” เขาขยับประคองใบหน้าผมไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง และเอียงหน้ามามอง ผมรู้สึกถึงรอยสัมผัสแปลกๆ ที่เลื้อยเข้ามาในเสื้อที่ขาดวิ่น

...มือของเขาอยู่ตรงแก้มของผม

ผมเบนสายตาลงต่ำ ก่อนจะต้องตัวแข็งทื่อ เมื่อเห็นสิ่งที่ขยับอยู่ตรงเนินหน้าท้อง

...มันคือหาง ...หางที่มีเกล็ดเล็กละเอียดและมีส่วนปลายคล้ายฉมวกแบบที่เคยเห็นในภาพวาด เพียงแต่ตอนนี้มันกำลังขยับช้าๆอยู่บนเนื้อตัวผม และให้ความรู้สึกที่เป็นจริงอย่างที่สุด!

ผมตาเบิกโพลงเมื่อลูซิเฟอร์ประกบริมฝีปากจูบ  ความร้อนรุ่มแผ่ซ่านมาตามริมฝีปากและลิ้น ผมตัวสั่นทั้งด้วยความกลัวและความรู้สึกประหลาดที่ก่อเกิดในอก ลูซิเฟอร์ลูบไล้ฝ่ามือลงมาตามลำคอ ขณะที่หางของเขาขยับลากผ่านตรงง่ามขาของผม

ลูซิเฟอร์จูบอย่างดูดดื่มราวกับจะให้ผมขาดใจตาย ผมสูดอากาศหายใจอย่างตะกละตะกรามเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกในที่สุด เขาถอยไปก้าวหนึ่งและมองอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นผมไอโขลก

“ดะ... ได้โปรด อย่า...” ผมวิงวอนเสียงขาดๆหายๆ  ร่างกายอ่อนปวกเปียก ใบหน้าก้มต่ำ หยาดน้ำฝนไหลหยดลงมาตามเส้นผม

“ข้าจะเมตตาเอ็นดูเจ้า อย่างที่เจ้าจะลืมไม่ลงเลยทีเดียว”

ลูซิเฟอร์ยื่นฝ่ามือที่มีกรงเล็บแหลมคมมาตรงหน้าผม เขาสอดนิ้วเสยเส้นผมที่เปียกชุ่มของผมไปทางด้านหลัง และขยับศีรษะผมให้เงยหน้าขึ้นมองเขา

“ช่างเป็นใบหน้าที่งดงามอย่างไร้ที่ติ” เสียงแหบห้าวเอ่ยชมแกมเหยียดหยัน

แล้วเขาก็กดไหล่ผมลงด้วยเรี่ยวแรงมหาศาลอย่างที่ผมไม่มีปัญญาจะขัดขืน ต่อให้อยู่ในสภาพที่ดีกว่านี้ หัวเข่าผมกระแทกลงกับพื้นเฉอะแฉะ คุกเข่าลงตรงหน้าเขา

“...ไม่นะ” ผมส่ายหน้าอย่างหวาดหวั่น เมื่อมองเห็นว่าอะไรอยู่ตรงหน้า

“เจ้าไม่มีทางเลือกอะไรเลย เอ็ดการ์ที่น่ารักของข้า”



..............................จำเป็นต้องตัดเนื้อหาส่วนนี้ออกค่ะ.....................................


 


 

ผมหอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อลูซิเฟอร์ถาโถมเร่งเร้า เสียงครวญครางของผมดังประสานกับเสียงคำรามต่ำลึกในลำคอของเขา สายฝนกระหน่ำสาดซัด ขณะที่ความรู้สึกของผมถูกดึงให้ทะยานสูงขึ้นเรื่อยๆ  และในที่สุดวินาทีนั้นก็มาถึง ร่างผมผวาเฮือกก่อนที่จะหลุดลอย สมองผมว่างเปล่าขาวโพลน เงียบงันไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ

......

......

แล้วผมก็เห็น...

สิ่งที่คงแทบจะไม่มีมนุษย์คนไหนมีโอกาสได้เห็น และมันเปิดเผยความลับสวรรค์ อย่างที่ทำให้ผมต้องตื่นตะลึงที่สุดในชีวิต

ลูซิเฟอร์ เทวทูตองค์แรกที่พระเจ้าสร้างขึ้นให้มีรูปกายงดงามสง่าอย่างที่สุด มีรัศมีเรืองรองจากร่างกาย พระองค์สร้างปีกให้ลูซิเฟอร์ถึง 6 คู่ ในขณะที่เทวทูตอื่นมีปีกเพียง 3 คู่ ทรงให้ความไว้วางใจและให้ความใกล้ชิดต่อลูซิเฟอร์เหนือเทวทูตองค์ใด

แต่เมื่อเกิดสงครามสวรรค์ขึ้น  มีการแบ่งพรรคแบ่งพวกเทวทูตเป็นสองฝ่าย ซึ่งจากที่มนุษย์อย่างผมได้ยินมาตลอดชีวิต ก็คือฝ่ายหนึ่งเป็นกองทัพที่สนับสนุนลูซิเฟอร์ ซึ่งเกิดความไม่พอใจที่พระเจ้าสร้างมนุษย์ขึ้นมาเลียนแบบตัวเอง และให้ความเมตตากับมนุษย์อย่างมาก ความเย่อหยิ่งผยองในอำนาจทำให้ลูซิเฟอร์ยุยงรวบรวมทูตสวรรค์จำนวนมากให้ก่อการกบฏ

อีกฝ่ายคือทัพของเทวทูตมิคาเอล ซึ่งนำทัพสวรรค์มาต่อสู้ จนในที่สุดก็เอาชนะลูซิเฟอร์ได้โดยการใช้หอกแทงที่อก และลูซิเฟอร์ผู้พ่ายแพ้ก็ถูกขับไล่ลงนรก กลายเป็นเทวดาตกสวรรค์

แล้วผมก็ถามตัวเองขึ้นมา...

ว่าทำไมกัน?  มนุษย์ถึงไม่เคยนึกเอะใจ ว่าทำไมเทวทูตผู้เป็นหนึ่งเหนือเทวทูตทั้งปวง ทั้งในด้านรูปลักษณ์และอำนาจ กลับพ่ายแพ้ต่อคมหอกของเทวทูตมิคาเอล ผู้มีพลังอำนาจน้อยกว่า

ลูซิเฟอร์จะแพ้ได้ยังไง?  ถ้าเขาไม่ได้เป็นฝ่ายยอมแพ้เสียเอง...!

“ท่านจะยอมมองดูพระองค์ให้ความเมตตาพวกมันเสมอเหล่าเทวทูตหรือ ลูซิเฟอร์”

“พวกมันเป็นเพียงมนุษย์ มิคาเอลน้องข้า”

“มนุษย์ที่สร้างขึ้นเลียนแบบท่าน  เช่นนั้นแล้วเทวทูตจะมีความหมายอันใด ข้าจะทำลายพวกมันเสีย ให้พระองค์เห็นความน่าเกลียดของพวกมัน ด้วยมิอาจทนเห็นพวกมันขึ้นมาทัดเทียมท่านได้ ลูซิเฟอร์ ท่านจงให้ความสนับสนุนข้า ผู้ซึ่งภักดีต่อท่านด้วยทั้งหมดของหัวใจ”

ภาพเรื่องราวเล่ห์กลอันซับซ้อนปรากฏขึ้นในสายตาผม เทวทูตมิคาเอลผู้ซึ่งแท้จริงแล้วมีใจริษยาในตัวลูซิเฟอร์เสมอมา ได้วางแผนยุยงให้เหล่าเทวทูตจำนวนหนึ่งคิดก่อการกบฏ โดยมีซาตานเป็นผู้บังหน้า  ในที่สุดก็เกิดการแตกแยกในหมู่เทวทูต  ซึ่งฝ่ายหนึ่งเชื่อว่าลูซิเฟอร์ทำเรื่องชั่วร้ายจริงโดยมีความหยิ่งผยองเป็นที่ตั้ง และอีกฝ่ายที่ยืนหยัดเชื่อมั่นในความบริสุทธิ์ของลูซิเฟอร์

ภาพการต่อสู้ในสงครามสวรรค์ผ่านเข้ามาในความรับรู้ของผมอย่างรวดเร็ว เหล่าเทวทูตทั้งสองฝ่ายต่างตรงเข้าห้ำหั่นกัน และในมุมหนึ่งของสงคราม ที่ซึ่งผู้นำทัพทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน...

“มิคาเอลน้องข้า มนุษย์นั้นไม่มีความหมายใดต่อข้าเลย เจ้าเองก็ควรเพิกเฉยต่อมันเช่นกัน หากมันไม่คู่ควรต่อความรักของพระองค์ พระองค์ย่อมเห็นมันได้เองในที่สุด เจ้าต่างหากที่ข้ามิอาจทนเห็นเจ้ามุ่งสู่ความหลงผิด”

“ท่านคิดว่าข้าชิงชังมนุษย์ เพราะมันบังอาจมาเทียบเทียมท่านหรือ ท่านพี่ผู้งดงามของข้า” ริมฝีปากได้รูปหยักยิ้มเย็นชาขณะจ่อปลายหอกใกล้อกของทูตสวรรค์ลูซิเฟอร์ “จริงอยู่ที่พวกมันไม่มีเหตุผลใดสมควรต้องถูกสร้างขึ้น แต่ท่านต่างหากที่เป็นหนามยอกใจข้าเสมอมา”

รอยยิ้มงดงามแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยว  “และข้าคงมิอาจรับได้เช่นกัน หากตัวข้าต้องถูกเปิดโปง และถูกพระองค์ขับไล่จากสวรรค์ ลงสู่บึงไฟนรกชั่วนิรันดร์ ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ข้าขอสู้จนดับดิ้นเสียดีกว่า หรือไม่ก็ต้องทำลายท่านเสีย”

“เจ้าชิงชังข้าถึงเพียงนั้นหรือมิคาเอล”

“ไม่มีผู้ใดอีกแล้ว ที่จะทำให้ข้ารู้สึกต่ำต้อยได้เสมอเหมือนท่าน”

ความร้าวรานฉายขึ้นในดวงตางดงามของทูตสวรรค์ลูซิเฟอร์

ฝ่ามือแข็งแรงยื่นไปคว้าปลายหอกให้จรดลงบนแผ่นอก  “หากการดำรงอยู่ของพี่ทำให้เจ้าชอกช้ำถึงเพียงนั้น หากความรักของพี่ไม่อาจเข้าไปสู่ใจน้องได้   น้องก็จงใช้หอกนี้แทงทะลุอกพี่เถิด”

...และตอนนี้แหละที่ผมเข้าใจทุกอย่างหมดสิ้นแล้ว

ว่าทำไมลูซิเฟอร์ถึงได้อยากให้มนุษย์ก้าวสู่ด้านมืด ทำไมเขาอยากเปิดเผยความน่าเกลียดในตัวมนุษย์  และทำไมลีโอถึงได้มีจิตพิศวาสในตัวผมนัก ทั้งๆที่เราเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน

...มันคือผลสืบเนื่องมาจากความเสน่หาที่ลูซิเฟอร์มีต่อเทวทูตมิคาเอล  ผู้ซึ่งเป็นเสมือนน้องชาย...

คมหอกปักฝังลงในอกของเทวทูตผู้ยิ่งใหญ่ ขณะที่ดวงตางดงามนั้นเบิกกว้างขึ้นเหมือนไม่อยากจะเชื่อ ความเสียใจ ความเจ็บปวดผิดหวังอย่างที่สุดจากการถูกทรยศโดยคนที่รักถาโถมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ราวกับหมึกสีดำที่ถูกเทลงผสมในน้ำบริสุทธิ์

......

......

ผมลืมตาขึ้นอีกครั้งบนที่นอนของตัวเอง เนื้อตัวเปียกซ่กและสั่นเทิ้ม ผมเอื้อมมือสั่นระริกมาปิดปากตัวเองเอาไว้ไม่ให้ส่งเสียง ความขมขื่นปวดร้าวอย่างรุนแรงของลูซิเฟอร์ไหลเวียนท่วมท้นอยู่ในร่าง

น้ำตาหยดหนึ่งไหลร่วงออกมาจากดวงตาผม  และความมืดที่ปกคลุมนั้นดูเหมือนจะมัวหม่นจนจับต้องได้...
 

 

..............................................................................................................



 

โอเค... ผู้แต่งตัดเนื้อหาออกไปบางส่วนนะคะ เพื่อไม่ให้ผิดกฎของเว็ป ในเมื่อเจ้าของบ้านแจ้งมาแบบนี้ เราก็ว่าตามนั้นค่ะ

มันอาจจะทำให้เสียอรรถรสนิดหน่อย  แต่ก็ไม่ได้ถึงกับทำให้อ่านนิยายเรื่องนี้ไม่รู้เรื่องหรอกค่ะ  เราไปข้างหน้ากันต่อเถอะเนาะ ^ ^


 

และสิ่งที่ผู้แต่งอยากจะคุยเป็นพิเศษก็คือเนื้อหาช่วงท้ายของตอนนี้ค่ะ


คืออยากออกตัวก่อนเลยว่าผู้แต่งไม่ได้เป็นสาวกลัทธิบูชาซาตานใดๆทั้งสิ้น   แค่ศึกษาความเชื่อของทั้งสองฝั่ง  แล้วก็เอามาปรับนั่นเปลี่ยนนี่ให้เป็นนิยายอ่านกันสนุกๆแค่นั้นเองค่ะ  อ่านแล้วอย่าของขึ้นเน้อ

เอาเป็นว่าอ่านไปเรื่อยๆก่อนจนกว่าจะจบเรื่อง  ถ้าถึงตอนนั้นแล้วยังรมณ์เสียอยู่  ค่อยว่ากันก็ได้ค่ะ  ผู้แต่งยินดีรับฟังความคิดเห็นของทุกคนอยู่แล้วค่ะ 

 

โอ่ยยยย...  อ่านคอมเม้นต์ของคนอ่านทั้งในเด็กดีและบอร์ดนาบู ...เอิ่ม    จินตนาการของคุณๆช่างกว้างไกล 555
แหมๆๆ  ถึงเอ็ดการ์จะเสร็จลูซิเฟอร์ในร่างปีศาจ  แต่ก็ไม่ใช่ปีศาจแบบอัปลักษณ์สุดขั้วซะหน่่อย  คือดูเป็นปีศาจผสมมนุษย์อ่ะ  หล่ออยู่ค่ะ  ...หล่ออยู่  -"-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

101 ความคิดเห็น

  1. #1171 Love SinB (@0905865957tt) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:43
    ใครรู้วิธีสมัครร บอกหน่อยยยย
    #1171
    1
    • #1171-1 Violet Rain (@sweetie-jun) (จากตอนที่ 15)
      21 กันยายน 2560 / 20:09
      เพิ่งมาเห็น ขอตอบไว้ตรงนี้นะคะ
      บอร์ดนาบูอันนั้นไม่มีแล้วค่ะ เราไม่ได้เข้ามาแก้ไขในหน้านิยาย เพราะลืมไปจริงๆค่ะ มันนานแล้ว (ขอโทษด้วยค่า)
      ตอนนี้มีเหลือให้อ่านเป็นอีบุ๊คค่ะ
      ตามลิ้งก์ข้างล่างนี้นะคะ

      https://www.mebmarket.com/index.php?action=BookDetails&book_id=33214
      #1171-1
  2. #1170 Love SinB (@0905865957tt) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:39
    อยากอ่านnc นะ แต่บับ สมัครในนั้นไม่เป็นนนนน
    #1170
    0
  3. #1074 phoenixrin3113 (@potterrinplus) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มีนาคม 2557 / 09:51
    ว้ากกกกก เอามาร์คออกปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย #คลั่ง
    #1074
    0
  4. #1061 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 15:53
    สงสารก็สงสารฟินก็ฟิน
    #1061
    0
  5. #1013 กระต่ายสีเงิน (@jerot) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:41
    ฟินนนนนน?
    #1013
    0
  6. #751 123123123 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2556 / 09:07
    อยากให้ลีโอกับเอ็ดการ์คู้กัน
    #751
    0
  7. #749 pEtCH_ACciDenT (@phetskypower) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2556 / 03:12
    มาต่อเร็วๆนะคะ ค้างมากกกก สนุกเว่อร์ อ่านแล้วนั่งทุบอกตัวเองอยู่คนเดียว สงสัยเราอินจัด เจ็บไปตามนิยาย
    #749
    0
  8. วันที่ 25 ตุลาคม 2556 / 02:40
    ไหนๆ ก็อ่านมาถึงตอนนี้แล้ว ติดตามเรื่องนี้มาตั้งแต่ยังไม่รีไรท์ ซึ่งภาคเก่าจะเป็นเมฟฟิส(คงเขียนประมาณนี้จำไม่ค่อยได้เท่าไหร่รู้สึกอ่านนานมาแล้ว) และภาคที่แล้วตอนนั้นเราก็แอบเชียร์เมฟฟิสกับเอ็ดการ์มากกว่าลีโอด้วยเพราะภาคที่แล้วลีโอเค้ามีคู่แบ๊ววว ฮิฮิ แม้ว่าเอ็ดการ์จะลงเอยกับริเวอร์อย่างเร่าร้อนก็เถอะ -.,- ความต่างของภาคที่แล้วกับภาคล่าสุดแสดงให้เห็นว่าคนเขียนได้ศึกษาข้อมูลมากขึ้นและนำเสนอเรื่องราวลึกลับพิศวงที่เราไม่ค่อยรู้กันเท่าไหร่ได้ละเอียดมาก ตรงนี้ต้องนับถือในความพยายามจริงๆ ค่ะ คงใช้เวลานานมากเลยหรือเปล่าคะเนี่ย แต่ก็คุ้มค่านะคะกับการหาข้อมูลเพราะมันมีสาระมากค่ะ แฮ่

    ยอมรับว่าแอบตกใจที่ภาคนี้ มาร์คคู่กับลีโอ ขณะที่เอ็ดการ์คู่กับลูซิเฟอร์ แต่ก็ดีค่ะจะได้คู่ครบ ไม่รู้เรารู้สึกไปเองรึเปล่าคะว่าภาคนี้ยาวกว่าภาคแรกมาก(มาย) และที่สำคัญเนื้อหาหน่วงขึ้น ชัดเจนขึ้น แอบรู้สึกติดขัดเล็กน้อยตรงที่เสียอวัยวะแก่ปีศาจนี่ล่ะ เรื่องราวมันซับซ้อนมาก ถ้าถามว่าเราชอบภาคไหนมากกว่ากัน ขอตอบเลยว่าก่อนรีไรท์ค่ะ เพราะมันเป็นความรู้สึกสดใหม่ที่ได้ลุ้นจนวินาทีสุดท้ายว่าใครกันแน่ที่เป็นผู้ถูกเลือก แต่ถ้าถามว่าภาคนี้ล่ะ ไม่ชอบเหรอ ขอบอกก่อนเลยว่าชอบค่ะ ชอบตรงเนื้อเรื่องยาวจุใจขึ้น เล่ห์เพทุบายแต่ละคนนี่แพรวพราวจรัสแสงมาก แถมหน่วงกว่าภาคแรกเพราะอีตาลูซิเฟอร์ไปอัพความโหดมาเท่าทวีคูณของๆเดิม แบบว่า "หนูสงสารเอ็ดการ์อ่าา" แต่ก็ยังติดตามต่ออยู่ค่ะ และถ้านิยายเรื่องนี้ตีพิมพ์กับนาบูจะรอซื้อแน่นอน *อันที่จริงรอซื้อมาตั้งแต่ก่อนรีไรท์แล้วค่ะ* ชอบมากเลยค่ะ หวังว่าคอมเมนท์เล็กๆ นี้จะช่วยเป็นกำลังใจให้คนเขียนพัฒนาฝีมือผลงานของตัวเองจากที่ดีมาก(มากๆๆๆๆๆๆ) อยู่แล้วก็ขอดีมากๆๆๆๆๆขึ้นนะคะ 555 ซื้อแน่นอนค่ะแม้ว่าต้องแอบซื้อก็ตาม

    รู้ไหมคะนิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องแรกที่ทำให้เรานอนตีสามเพราะอ่านแล้วอยากคอมเมนท์ อดทนไม่คอมเมนท์กะมารวดเดียว /อันที่จริงจะบอกอีกว่าพรุ่งนี้ต้องไปเรียนวันแรกด้วย แต่ก็ยอมเสียเวลานอนเพื่อได้คอมเมนท์ ติดตามผลงานต่อไปนะคะ รออ่านผลงานดีๆ อยู่ค่ะ ^__^
    #748
    0
  9. #746 tk2009 (@tk2009) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 14:07
    อยากให้เอ็ด ลีโอ เขารักกันบ้าง แบบคู่รัก
    #746
    0
  10. #745 tk2009 (@tk2009) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2556 / 14:06
    อยากให้เอ็ด ลีโอ เขารักกันบ้าง แบบคู่รัก
    #745
    0
  11. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  12. #743 FuaNgz Cass (@ffjeje) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2556 / 00:52
    ชอบ คู่ นี้ อ่ า า า า ฟิน อยาก อ่านตอนต่อไป แย้ว ว ว ว ว
    #743
    0
  13. #742 Just_SM (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 15:20
    มันเริ่มแหม่งๆ ...ลูลู่ก็ยังรักมิคาเอลอยู่สิ?



    ถ้าตอนจบเป็นอย่างที่คิดนี่ อิ๊บอ๊ายเหมือนตกลงในหลุมดำ



    ไรท์ยิ่งชอบหักมุมอยู่ด้วย // แยกเขี้ยวใส่ (เดี๋ยวๆ นั่นมันหมา)
    #742
    0
  14. #741 Pha - Far (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 15:14
    TToTT น่าสงสารจัง
    #741
    0
  15. #740 mybookworm (@onlymybookworm) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2556 / 06:31
    ขอร้องไห้ก่อนนะ...
    โฮฮฮฮ เศร้าอ่ะT[]T เอ็ดการ์เห็นใจลูแล้วสินะ
    ขอให้เอ็ดรักลูในสักวันด้วยเหอะ สงสารอ่ะคู่นี้
    เธอจงลืมลีโอเสียเถิด เพราะเกรงว่าเหตุการณ์จะคล้ายกับลูและมิคา(รึเปล่า)
    ในที่สุดก็รู้สะทีถึงเหตุผลที่ว่าทำไมลูถึงได้เอ็นดูเอ็ดอยู่บ้าง
    จะเป็นเพราะเห็นตัวเองสะท้อนเหมือนเอ็ดและลู(อันนี้ก็เดามั่ว!)
    เชียร์คู่นี้จ้าาาาา พี่สาวแต่งต่อนะติดตามมากเลย อิอิ ทุกเรื่องเลยที่พี่สาวแต่ง หานิยายแนวนี้ยากมากกก
    ปล.คนที่แต่งได้เข้าถึงอารมณ์ และสมจริงแบบนี้มีน้อย ขอให้พี่สาวแต่งต่อนะ^)-(^ ชาบูๆ(ฮา~)
    #740
    0
  16. #739 Aisuru_Lovestory (@fernyaoi) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 22:43
    สงสารลูซิเฟอร์ขึ้นมาทันใด โฮ T T
    อยากอ่านต่อ -////-
    #739
    0
  17. #738 Ryoma (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 15:46
    เอ็ดการ์เห็นใจลูซิเฟอร์ บ้างรึยัง??

    เชียร์สุดๆ
    #738
    0
  18. #737 Koviz (@kovie97) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 12:50
    กรี๊ดดดดดดด ฟินนนน ชอบคู่นี้มากเลยค่ะ =////=

    อยากอ่านต่อมากมายยย

    ถ้าเป็นหนังสือเมือไรจะซื้อแน่นอนค่ะ!!
    #737
    0
  19. #736 Penguin[G] (@caucasus27) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 01:06
    ...อยากได้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   อยากได้หนังสือค่ะ TT
    #736
    0
  20. วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 00:43
    ตอนนี้กระแทกใจมาก อะโฮ้ยยย

    มีรวมเล่มจริงๆ ซื้อแน่นอนนนนนน รักคนแต่งจริงๆ ทุกเรื่องของพี่ซื้อมาเก็บหมด
    #735
    0
  21. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  22. #732 zZ (@whispering) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 00:03
    ที่สุดของที่สุด~ฟินค้า >\\\<
    #732
    0
  23. #726 liuyue06 (@liuyue) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 22:39
    ลูซิเฟอร์ น่าเห็นใจเหมือนกันนะ สิ่งที่เอ็ดการ์เห็นก็คืออดีตของลูซิเฟอร์นี่เองอ่ะ
    #726
    0
  24. #724 somnolent_ง่วง (@somnolent) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 22:15
     ได้อ่านแล้ว  รอตอนนต่อไปนะ:)

    #724
    0
  25. #719 ทิกเกอร์แอล (@TiGGeR-L) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2556 / 20:37
    อ่านแล้วอยากกรีดร้อง ถึงจะไม่ได้อ่านเต็มๆ แต่ว่าพอลูซิเฟอร์จะทำกับเอ็ดการ์ในแบบไม่ใช่ร่างคน
    มันทำให้เรานึกถึงหนังเรื่อง splice แบบว่าคงไม่ใช่ฉากที่ดีสักเท่าไหร่นัก T________T
    ที่แท้ลูซิเฟอร์ก็ยอมน้องนั่นเอง เอาจริงๆ เคยแอบคิดว่าที่ลูซิเฟอร์ต้องตกสวรรค์เป็นความผิดมิคาเอลจริง
    แต่ว่าความผิดพลาดไม่ใช่ตั้งใจแบบนี้
    #719
    0