TWINS ( yaoi - rewrite)

  • 98% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 51,633 Views

  • 1,179 Comments

  • 1,219 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    77

    Overall
    51,633

ตอนที่ 13 : ราคะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3637
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    10 ต.ค. 56

 

 มาร์คเดินจ้ำไปตามฟุตบาธ เท้าเขาย่ำไปบนแอ่งน้ำเฉอะแฉะ ขณะที่เสียงฟ้าร้องครืนดังอยู่เหนือหัว  มาร์คกระชับมือที่ถือร่มและไม่สนใจสายฝนที่เทกระหน่ำ ในความคิดเขาเต็มไปด้วยภาพและบทสนทนาที่วนซ้ำๆอยู่ในหัว

 

 มาร์คเพิ่งจะบินกลับมาจากสวีเดน หลังจากได้พบใครบางคนซึ่งเป็นมิตรสหายเก่าแก่ของหลวงพ่อธอร์สัน ทันทีที่ล้อเครื่องบินแตะรันเวย์ มาร์คก็แทบจะถลาบินกลับไปที่บ้าน เพียงเพื่อจะไปพบกับความว่างปล่าที่รอเขาอยู่ในห้อง

“เธอรู้หรือเปล่า ว่ากำลังพาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบไหน”

คำถามของมัลคอล์ม อดีตภัณฑารักษ์ในพิพิธภัณฑ์เมืองสตอกโฮล์มยังก้องอยู่ในหัวของเขา

ทีแรกมาร์คคิดว่าจะได้เจอกับชายชราท่าทางอ่อนโยนมีเมตตาคล้ายกับหลวงพ่อโดมินิกและหลวงพ่อธอร์สัน แต่สิ่งที่ได้พบจริงๆกลับแตกต่าง มัลคอล์มเป็นชายสูงวัยที่มีท่าทางกระฉับกระเฉง เคราครึ้มตรงคางและแนวกรามแซมด้วยสีเทา แววตาและรอยยิ้มดูลึกลับและฉลาดเฉลียว

ความคิดของมาร์คลอยล่องไปสู่บทสนทนาและภาพในห้องทำงานของมัลคอล์ม  ซึ่งยังฝังติดในสมองเขา

“ฉันรู้มาว่าเธอเป็นคาทอลิกที่เคร่งครัด ซึ่งขอเตือนไว้ก่อน ว่าเธออาจจะไม่ประทับใจเท่าไหร่กับสิ่งที่ฉันจะบอก”

“หลวงพ่อธอร์สันเกริ่นให้ผมทราบมาบ้างครับ”

“เธอเคยได้ยินเกี่ยวกับสิ่งนี้ไหม”อัลเบิร์ตหยิบนิตยสารเล่มหนึ่งออกมาจากในลิ้นชัก และเปิดให้มาร์คดู  “Devil’s Bible มหาคัมภีร์ปีศาจ”

มาร์คมองภาพถ่ายหลายภาพของหนังสือเก่าโบราณ ซึ่งมีขนาดใหญ่กว่าหนังสือทั่วไป หน้าปกทำจากหนังสัตว์ประดับโลหะ ภายในเล่มเขียนด้วยลายมือจากหมึกสีแดง ดำ เขียว น้ำเงิน เหลือง และสีทอง มาร์คพยักหน้าเล็กน้อย “พอรู้มาบ้างครับ”

“มันถูกเก็บรักษาเป็นอย่างดีไว้ที่หอสมุดนานาชาติแห่งสวีเดนในสตอกโฮล์มของเรา” มัลคอล์มยิ้ม  “เธอสามารถไปเยี่ยมชมได้ ถ้าต้องการ”

มาร์คนิ่ง เขารู้มาว่า Devil’s Bible เป็นหนังสือเก่าแก่ที่ถูกเขียนขึ้นในยุคกลางโดยนักบวชนอกรีตบูชาซาตาน ภายในเล่มมีเนื้อหาของพระคัมภีร์ทั้งฉบับเก่าและฉบับใหม่ รวมทั้งรูปภาพปีศาจ ซาตาน และเวทย์มนต์คาถา

“นั่นคือคำตอบของสิ่งที่ผมอยากรู้เหรอครับ...มันอยู่เนื้อหาในมหาคัมภีร์ปีศาจ?” มาร์คถาม

“ก็ไม่เชิง” มัลคอล์มลูบเคราช้าๆและมองมาที่มาร์คด้วยสายตาประเมินค่า “อันที่จริงคือสิ่งที่ไม่มีในหนังสือเล่มนั้นต่างหาก”

“ผมไม่เข้าใจ”

“หลายๆคนรู้ว่าหนังสือเล่มนั้นมีอยู่ราว 320 หน้า แต่คงมีไม่กี่คนที่ยังจำได้ว่ามันมีร่องรอยการถูกฉีกออกไป 8 หน้า และคงแทบจะไม่มีใครรู้เลย ว่าจริงๆแล้วส่วนที่หายไปนั่นคืออะไร และอยู่ที่ไหน”

“แล้วผมจะอ่านมันได้ยังไง ในเมื่อมันหายสาบสูญไปแบบนั้น” มาร์คงุนงง

“เธอรู้ไหม ว่าอะไรเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดที่สุดของคนที่ทำงานในพิพิธภัณฑ์มาแทบจะตลอดชีวิต”

มาร์คส่ายหน้า

“ความหลงใหล” มัลคอล์มตอบ “มันเป็นสิ่งที่ยึดติด และฝังรากอยู่ในจิตวิญญาณของคนแบบเราเราต้องใช้ชีวิตอยู่กับร่องรอยของประวัติศาสตร์ ที่บอกเล่าความเป็นมาของมนุษยชาติอันน่าทึ่ง จากของชิ้นหนึ่งไปสู่อีกชิ้นหนึ่งไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้จบ และมันก็ดึงดูดให้เราหมกมุ่นยึดติดอยู่กับมันอย่างถอนตัวไม่ขึ้น และก็มีบางคนที่หมกมุ่นจนเกินพอดี  อย่างฉัน”

มัลคอล์มลุกขึ้น และเดินไปที่ตู้ตรงผนังด้านหลัง เขาไขกุญแจเปิดประตูตู้บานหนึ่ง  มาร์คย่นคิ้วเมื่อเห็นประตูอีกชั้นอยู่ด้านใน “เมื่อความหลงใหลอย่างลึกซึ้งผนวกเข้ากับความเห็นแก่ตัว บางครั้งก็ทำให้คนอย่างเราก็แอบเก็บรักษาสิ่งของบางอย่างที่เราไม่มีสิทธิ์ครอบครองและพยายามยึดเหนี่ยวเหตุผลต่างๆ มาช่วยให้ไม่ต้องเปิดเผยและแบ่งปันสิ่งนั้นให้กับชาวโลก แม้ว่ามันจะไม่ถูกต้องก็ตาม”

มัลคอล์มไขกุญแจเปิดประตูชั้นที่สองและสาม ก่อนจะหยิบหีบไม้ใบหนึ่งออกมา  เขาวางมันบนโต๊ะและเปิดออก  มาร์คอึ้งเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ด้านใน

“มันคือ...” มาร์คไม่กล้าพูดคำต่อไป

“หนึ่งในแปดหน้าของมหาคัมภีร์ปีศาจที่สาบสูญ” มัลคอล์มยิ้มแววตาเขาเต้นริกอย่างตื่นเต้นและพึงพอใจ มัลคอล์มขยับอย่างเบามือให้มาร์คมองเห็นได้ชัดๆ “อย่าถามว่าฉันได้มาได้ยังไง เพราะเธอจะไม่มีทางได้คำตอบและถ้าหลวงพ่อธอร์สันไม่ช่วยรับรองอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะ เธอคงไม่มีวันได้เห็นสิ่งนี้แน่”

มาร์คสูดลมหายใจ เขามองตัวหนังสืองดงามที่ปรากฏอยู่บนแผ่นหนังสีน้ำตาลอ่อน ซึ่งน่าจะเป็นหนังลาหรือหนังลูกวัว

“น่าทึ่งใช่ไหม” มัลคอล์มมองสิ่งนั้นอย่างชื่นชม “นี่คือสิ่งที่สืบเนื่องจากเรื่องราวที่เล่าต่อกันมา ถึงนักบวชนอกรีตที่ถูกจองจำอยู่ในคุกอันมืดมิดรอการประหาร  ซึ่งต้องไถ่โทษด้วยการเขียนหนังสือรวบรวมความรู้ทั้งปวงในเชิงยกย่องคริสต์ศาสนาให้เสร็จภายในคืนเดียว ซึ่งมันเป็นไปไม่ได้ แต่ในที่สุดหลังจากการพร่ำวิงวอนขอร้อง ปีศาจได้ตอบรับคำวิงวอนของเขา และช่วยเขาให้ทำมันได้สำเร็จ และเพื่อเป็นการขอบคุณ นักบวชได้ฉีกบางส่วนที่มีเนื้อหาของวิธีการขับไล่ภูตผีปีศาจออกไป และตอนนี้ หนึ่งในแปดวิธีที่ทำให้มนุษย์พ้นจากการคุกคามของปีศาจก็อยู่ตรงหน้าเธอแล้ว”

“นี่มัน...”มาร์คเบิ่งตามอง ใต้ตัวอักษรสีแดงและสีดำ มีภาพเล็กๆอยู่ตรงด้านล่าง ซึ่งมันทำให้มาร์คหายใจไม่ค่อยออก

“ขัดกับวิถีของคาทอลิก ...ฉันรู้” มัลคอล์มพยักหน้าเล็กน้อย “ถ้างั้นเธอก็ควรจะกลับไปหาตำรา De Exorcismis et Supplicationibus Quibusdamแห่งโบสถ์คาทอลิก ที่ใช้คัมภีร์ไบเบิล ไม้กางเขน น้ำมนต์ และบทสวดยาวเหยียดในการขับไล่ปีศาจจะดีกว่า  เพราะสิ่งที่ฉันให้เธอดู นอกจากจะทำให้ความเป็นคาทอลิกของเธอมัวหมองแล้ว ยังส่งผลในเรื่องที่เธอจำเป็นต้องทนรับมัน”  

  

( หมายเหตุ    :    De Exorcismis et Supplicationibus Quibusdam  เป็นตำราไล่ผีของศาสนาคริสต์ เป็นบทสวดซึ่งมีความยาวถึง 84 หน้า )

 

 “หมายความว่ายังไงครับ”

มัลคอล์มโน้มตัวเข้าไปหามาร์ค เสียงเขาทุ้มต่ำและจริงจัง “เมื่อเธอชะโงกหน้าไปมองนรก นรกก็จะมองกลับมาที่เธอเช่นกัน และเมื่อเธอถึงขั้นก้าวเข้าไปหามัน ขอให้มันเปิดประตูรับเธอเข้าไป  เธอจะสูญเสียที่เดิมที่เธอเคยอยู่ และเมื่อเธอทำตามสิ่งที่ปรากฎในกระดาษแผ่นนี้ได้สำเร็จ เธอจะกลายเป็นคนที่สวรรค์เบือนหน้าหนีและนรกก็ไม่อยากต้อนรับ ไม่มีใครไว้ใจคนที่ตีสองหน้า  บอกลาความฝันในการจะเป็นบาทหลวงไปได้เลย เพราะเธอจะรู้สึกแปดเปื้อนเกินกว่าจะเอื้อมมือออกไปหาสิ่งนั้นได้อีก”

มาร์คมองมัลคอล์มเขาดูอึดอัดและกล้ำกลืน“แล้วมันได้ผลแน่นอนจริงหรือเปล่า?”

มัลคอล์มส่ายหน้า “ฉันเป็นนักสะสม ไม่ใช่นักทดลอง ฉันไม่ทำอะไรที่ไม่รู้ว่าราคาที่ต้องจ่ายนั้นมันเท่าไหร่ และสำหรับเธอ ฉันก็คงแนะนำไม่ได้ว่าเธอควรจะเสี่ยงหรือไม่ มันเป็นการตัดสินใจของเธอ อย่าลากฉันไปเกี่ยวข้อง”

มาร์คนั่งนิ่ง เขาเหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำ และก็ได้แต่หวังว่าสิ่งที่กำลังลอยมาให้เขาคว้า คือขอนไม้ไม่ใช่จระเข้ แต่ในที่สุดมาร์คก็พูดขึ้น  “ขอผมใช้เวลาดูของสะสมล้ำค่าชิ้นนี้ของคุณสักพักได้มั้ยครับ”

มัลคอล์มขยับยกมุมปากขึ้นเหมือนจะยิ้ม แต่แววตาเขาไม่ยิ้มด้วย “หวังว่าใครคนนั้นจะคุ้มค่าการเสียสละของเธอนะ”

......

มาร์คสะบัดศีรษะเบาๆ ไล่ภาพในหัวและความรู้สึกหนักอึ้งที่โถมทับออกไป ตอนนี้เขากำลังขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นบนของอาคารหินสีเทาแบบคลาสสิคผสมอาร์ตเดโคบนถนนฟิฟต์อเวนิว  ลิฟต์หยุดลงก่อนที่บานประตูลิฟต์จะเปิดออก มาร์คก้าวเท้าออกไปสู่เพนท์เฮาส์ซึ่งกินเนื้อที่ชั้นบนสุดทั้งชั้น

มาร์คหยุดยืนอยู่ในห้องโถงกว้างที่ปิดไฟมืดอย่างแปลกใจ แสงธรรมชาติที่ส่องผ่านเข้ามาก็ไม่ได้ช่วยอะไรนัก มาร์คมองผ่านเงาตะคุ่มของเฟอร์นิเจอร์ออกไปยังบานประตูที่เปิดอ้าสู่ระเบียงโค้ง ที่ในเวลาปกติคงมองออกไปเห็นวิวของวอชิงตันสแควร์พาร์คในมุมที่ดีมาก แต่ในเวลานี้ที่ฝนกำลังตกหนัก มาร์คมองเห็นแค่ม่านน้ำและความอึมครึมของก้อนเมฆสีเทาที่ปกคลุมบรรยากาศให้มืดครึ้มมัวหม่น

 “ลีโอ”  มาร์คส่งเสียงเรียกและเดินผ่านโถงด้านหน้าเข้าไป ซ้ายมือเป็นห้องพักผ่อนกว้างขวางและโถงทางเดินที่เชื่อมไปสู่ห้องอื่นๆ  มาร์คมองเห็นแสงเลือนรางจากห้องมุมด้านในสุด เขาก้าวไปทางนั้น “ลีโอ... นายอยู่ตรงนั้นรึเปล่า”

...เงียบ  ไม่มีเสียงตอบ

มาร์คก้าวต่อไปจนถึงห้องที่มีแสงไฟส่องลอดออกมา เขาชะโงกหน้าเข้าไป ในห้องนั้นมีแกรนด์เปียโนหลังใหญ่ตั้งอยู่กลางห้อง แต่ก็ไม่มีร่างของลีโอ

“ฉันอยู่นี่ ...มาร์ค”

มาร์คสะดุ้งเล็กน้อย  เขาหันไปทางต้นเสียงที่ดังมาจากห้องตรงข้าม  มาร์คหันกลับและเดินเข้าไปหาลีโอ

ลีโอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ในห้องหนังสือ เขาท้าวศอกข้างหนึ่งไว้ตรงที่วางแขน นิ้วมือถูไล้เบาๆตรงลูกคาง และมองมาที่มาร์คเงียบๆ

มาร์คก้าวเข้าไปใกล้ แสงสลัวที่ส่องผ่านหน้าต่างด้านหลังเข้ามาพียงเล็กน้อยทำให้เขามองเห็นลีโอได้ไม่ชัดนัก  “นายมาทำอะไรอยู่ในห้องมืดๆแบบนี้”

“รอนายไง ตามที่นายบอกให้รอ”

ลีโอขยับลุกขึ้นยืน  สายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมาจากกลุ่มเมฆทึมหม่น แสงแปลบปลาบสว่างวาบผ่านหน้าต่างบานใหญ่ด้านหลังเข้ามา ทำให้มาร์คมองเห็นลีโอได้อย่างชัดเจนวูบหนึ่ง เขาหยุดชะงักและจ้องมอง

“ลีโอ  นั่นนาย...” มาร์คกลืนคำพูดไว้แค่นั้น เขาไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไง ถึงบรรดาหมุดและห่วงที่ปรากฏอยู่บนตัวของลีโอ

“ฉันทำไม?” ลีโอก้าวช้าๆมาข้างหน้าและพูด  ประกายสีเงินของหมุดบนลิ้นของลีโอสะท้อนกับแสงเข้ามาในสายตามาร์ค

มาร์คตัวแข็ง เขารู้แล้วถึงสิ่งผิดปกติในตัวลีโอ มาร์คจ้องรอยเส้นเลือดสีม่วงที่ลามขึ้นมาตามแก้มและขมับของเด็กหนุ่ม เลข 6 ตรงต้นคอเป็นสีแดงสว่างเหมือนถ่านไฟร้อนจัด

“ลีโอ นายโอเคอยู่รึเปล่า”

“ไม่เคยโอเคเท่านี้มาก่อนเลย”  ลีโอยืนพิงด้านหน้าของโต๊ะหนังสือตัวใหญ่  มือทั้งสองท้าวลงบนโต๊ะด้วยท่าทางสบายๆ    เขาเอียงคอและยิ้มบางๆให้มาร์ค

ใจของมาร์คกระตุกวูบ เขาชอบรอยยิ้มและดวงตาของเด็กหนุ่ม มันสวย ขี้เล่น และดึงดูดใจเสมอ  แต่ในตอนนี้มันกลับทำให้มาร์คหวาดหวั่น  โดยเฉพาะดวงตาสีน้ำเงินคมกล้าที่จ้องมองมาที่เขา กลิ่นอันตรายและความชั่วร้ายแผ่ออกมาในอากาศราวกับเป็นรอยเชื่อมของโลกนี้และโลกปีศาจ

มาร์คก้าวถอยหลังในทันที เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อและหยิบไม้กางเขนสีเงินไว้ในอุ้งมือ

Agalierap...”   เสียงของลีโอนิ่งและทุ้มเบา

เส้นใยสีดำผุดขึ้นมาจากพื้น  ถักทอเป็นกลุ่มด้ายยุ่งเหยิง ก่อนจะกลายเป็นร่างเด็กในชุดคลุมสีดำ มันจ้องมองมาร์คด้วยดวงตาสีเหลืองสดมุ่งร้าย

มาร์คเบิกตากว้าง เมื่อร่างเด็กตรงหน้าเริ่มบิดเบี้ยวเปลี่ยนรูป มันอ้าปากกว้างร้องคำรามออกออกมา ก่อนที่ศีรษะและร่างกายจะขยายออกและแปรเปลี่ยน  ใบหูเรียวแบบหูแมวงอกยาวแนบอยู่ข้างศีรษะ เขี้ยวแหลมคมเป็นเงาวับในปากสีแดงสด  แขนและขาขยายออกเป็นร่างมนุษย์ที่มีกล้ามเนื้อใหญ่โตผิดปกติ  ขนหยาบหนาสีดำงอกปกคลุมตามร่างกาย  

ชั่วพริบตาเดียว  ร่างของเด็กอายุราว 10 ขวบ ก็กลายเป็นอสุรกายครึ่งคนครึ่งแมวตัวถึงฝ้าเพดาน   มันย่อตัวลง ก่อนจะกระโจนใส่มาร์คอย่างรวดเร็ว!

มาร์คหยิบไม้กางเขนโลหะออกมาและยื่นไปข้างหน้า เขาเอ่ยนามพระเจ้าและขออำนาจของพระองค์ขจัดความชั่วร้ายของปีศาจ

ไม้กางเขนแตะแนบลงตรงอกของปีศาจพอดี  เปลวไฟลุกพรึ่บขึ้นตรงจุดที่ไม้กางเขนสัมผัสโดนตัวปีศาจพร้อมกับเสียงระเบิดกึกก้อง ชั้นหนังสือด้านข้างล้มโครมลงมากองที่พื้น  มาร์คได้ยินเสียงโห่ร้องอย่างโกรธเกรี้ยวของฝูงปีศาจดังลอยออกมา  ปีศาจแมวกรีดร้องโหยหวน ก่อนที่ร่างใหญ่โตจะกลับกลายเป็นเด็กน้อยในชุดคลุมนอนตัวสั่นเทาอยู่ที่พื้น

“หยุดเดี๋ยวนี้ลีโอ” มาร์คหอบแรง “เลิกดึงอำนาจชั่วมาใช้ซะที!

ลีโอถอนใจเหมือนรำคาญ เขาเดินผ่านเด็กน้อยที่ตัวสั่นงันงกอยู่ตรงพื้นเข้าไปหามาร์ค

“ฉันก็อยากเลิกอยู่เหมือนกันนะมาร์ค” ลีโอยื่นมือออกไปหาไม้กางเขนสีเงินในมือมาร์ค เขาดึงมันออกจากมือของมาร์คอย่างนุ่มนวล “ถ้าเพียงแต่มันจะหยุดได้ง่ายๆอย่างงั้น”

ควันจางๆลอยออกจากมือลีโอพร้อมกับกลิ่นเนื้อไหม้ เขาโยนไม้กางเขนสีเงินทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ใจกลางฝ่ามือของลีโอปรากฏเป็นรอยไหม้รูปไม้กางเขน

ลีโอยิ้มให้มาร์ค เขาพูดออกมาเบาๆ   satanackia...”

เกิดลมพัดกรรโชกมาวูบใหญ่  แท่งเทียนบนเชิงเทียนที่วางอยู่บนโต๊ะสว่างขึ้นมา  ควันจางๆสีดำลอยออกมาจากเปลวเทียน มันลอยม้วนขึ้นเป็นกลุ่มควันที่มีรูปร่างคล้ายงู  ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งสว่างวาบอยู่ในกลุ่มควันเบาบาง

มาร์คหันหลังกลับทันที เขารีบพุ่งไปทางประตู แต่ก็ไม่ทันแล้ว บานประตูปิดดังปัง ตามด้วยการฉีกตัวออกแผ่นไม้หนาๆซึ่งเป็นส่วนประกอบของตู้หนังสือ มันลอยหวือไปติดทับบานประตูเป็นรูปไม้กางเขนกลับหัว  ปิดทางหนีของมาร์คโดยสิ้นเชิง!

มาร์คหันกลับมาด้วยความหวาดหวั่น กลุ่มควันสีดำจางๆลอยมาถึงตัวเขา มันรัดพันเขาไว้เหมือนงู ยึดร่างเขาไม่ให้ขยับไปไหน

ลีโอหันไปหาร่างที่หมอบอยู่ตรงพื้น  มันเงยหน้าขึ้นเหมือนรับรู้คำสั่ง ใบหน้าเล็กๆที่มีบาดแผลเหมือนโดนกรีดเป็นรอยริ้วสดใหม่ดูเคียดแค้นชิงชัง มันลุกขึ้นและก้าวเข้าไปหามาร์ค

มันยื่นมือข้างหนึ่งออกมาข้างหน้า  มาร์คตาโตเมื่อเห็นแมงมุมตัวหนึ่งคืบคลานออกมาจากแขนเสื้อของมัน ปีศาจแมวแสยะยิ้มและปล่อยแมงมุมสีดำตัวเขื่องลงบนไหล่มาร์ค ก่อนจะล่าถอยออกมา

“ไม่เจ็บหรอกมาร์ค” ลีโอพูดขึ้น

แมงมุมไต่ไปตามลำคอมาร์ค ขนยุ่ยยั่บบนขาทั้งแปดที่สัมผัสผิวต้นคอนั้นชวนให้รู้สึกขยะแขยง มาร์คเอียงหน้าหนีและพยายามดิ้นรนจากการถูกยึดตรึง  ก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อแมลงมุมฝังเขี้ยวลงบนเนื้อเขา  มาร์ครู้สึกถึงพิษที่แล่นไปตามเส้นเลือด และทำให้ร่างกายเขาอ่อนแรงจนแทบจะขยับนิ้วไม่ได้ในเวลาต่อมา

“บอกแล้วว่าไม่เจ็บ” ลีโอพูดอย่างพึงพอใจ ดวงตาเป็นประกายวาววับ “แค่ทำให้นายขยับตัวลำบาก แต่ความรู้สึกอื่นๆยังอยู่ครบ"

ลีโอก้าวเข้าไปหามาร์ค เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ามาร์คที่ตอนนี้กระดิกตัวแทบไม่ได้  ลีโอยกมือขึ้นแตะที่ใบหน้ามาร์ค และลูบไล้แผ่วเบา

 

“นายเป็นที่ใฝ่ฝันของฉันกับเอ็ดการ์มาตลอด รู้ตัวใช่ไหม”

มาร์คนิ่ง  เขามองลีโอด้วยสายตาขอร้อง ลีโอไล้นิ้วเชื่องช้าจากสันจมูกลงมาถึงริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะจับปลายคางมาร์คให้เผยอริมฝีปากออก  และจูบ...

จูบของลีโอรุ่มร้อนและมีพลัง  มาร์ครับรู้ได้ถึงความรู้สึกประหลาดที่แล่นปราดไปตามสันหลัง  ลิ้นอุ่นๆสอดพัวพันกับลิ้นของเขา รุกล้ำดูดกลืนราวกับหิวกระหายมานานเต็มที  ลมหายใจของมาร์คขาดห้วง เขาสูดลมหายใจเฮือกใหญ่เมื่อลีโอผละออก

ลีโอมองหน้ามาร์คอย่างปรารถนา  ดวงตาเขาเหมือนเปลวไฟสีน้ำเงินที่คุโชนเร่าร้อน  ลีโอเอื้อมมือออกไปฉีกเสื้อของมาร์คให้ขาดออกเป็นริ้ว มันง่ายดายเหมือนเนื้อผ้านั้นทำจากกระดาษ  มาร์คสะท้านเฮือก เมื่อกางเกงถูกฉีกออกด้วยเหมือนกัน เสียงขาดแควกนั้นบาดหูจนมาร์คแทบเบือนหน้าหนี

“ลีโอ... อย่าทำแบบนี้”  เสียงมาร์คเหมือนคนหมดแรง

ลีโอถอยออกไปก้าวหนึ่ง เขากวาดสายตามองมาร์คเหมือนกำลังชื่นชมประติมากรรมชิ้นงามที่สุดในโลก

แล้วลีโอก็ถอดเสื้อออก  มาร์คมองแผ่นอกกำยำของชายผู้ซึ่งเคยเป็นคุณหนูตัวน้อยของเขา หัวไหล่และต้นแขนบึกบึนนั้นดูแข็งแกร่งแบบผู้ชายเต็มตัว  มาร์คไม่อยากมองต่ำลงไปกว่านั้น  ลีโอจ้องตาเขาตลอดเวลาที่ถอดชิ้นล่างออก

ลีโอขยับเข้ามาใกล้อีกครั้ง  แผ่นอกเขาแตะกับแผ่นอกของมาร์ค ลีโอกระตุกยิ้มเมื่อรู้สึกถึงหัวใจของมาร์คที่เต้นแรง กล้ามเนื้อหน้าท้องเขาแตะแนบกับผิวของอีกฝ่าย ความร้อนรุ่มถ่ายทอดระหว่างร่างของคนทั้งคู่  ลีโอเคลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ เขาคลอเคลียและกระซิบที่ใบหูมาร์ค 

“นายเคยจินตนาการถึงภาพเนื้อแนบเนื้อระหว่างเราบ้างมั้ย?”

มาร์คปิดปากเงียบ

“ไม่เคยสินะ เพราะนายมัวแต่ไปเสียเวลากับการคิดอยากจะเป็นบาทหลวง” เสียงของลีโอแผ่วพร่า “แต่ฉันเคย ...และบ่อยด้วย”

มาร์คสูดลมหายใจ เมื่อลีโอค่อยๆย่อตัวลงอย่างเชื่องช้า ริมฝีปากเขาปัดผ่านยอดอกและเม้มเบาๆ ปลายลิ้นเปียกชื้นนั่นทำให้มาร์คสะท้านสั่น  มาร์คสะท้อนในอก เมื่อลีโอเคลื่อนลงไปถึงด้านล่างและลูบไล้ต้นขาหนั่นแน่น ก่อนจะครอบครองเขาไว้ด้วยริมฝีปากอุ่น

มาร์คเงยหน้าขึ้น เปลือกตาปิดลงอย่างอดสู ร่างกายของผู้ชายนั้นตรงไปตรงมา เมื่อส่วนที่อ่อนไหวถูกกระตุ้นอย่างต่อเนื่อง  ในที่สุดมาร์คก็ตอบสนอง มาร์คหายใจหอบถี่ ใบหน้าแดงจัด เมื่อลีโอปรนเปรอเขาจนแทบจะถึงฝั่ง

“นายก็ดูไม่ได้รังเกียจอะไรนี่นะ”  ลีโอหยัดตัวขึ้น เขามองใบหน้าสีเข้มของมาร์คอย่างพึงพอใจ ลีโอไล้เลียนิ้วมือของตัวเอง ก่อนจะยิ้มมีเลศนัย และประกบริมฝีปากจูบมาร์คอีกครั้ง

จูบคราวนี้ทั้งดุดันและร้อนแรง มือของลีโอเลื่อนไปโอบสะโพก มาร์คเบิกตากว้าง เมื่อนิ้วของลีโอแทรกเข้าไปในความอ่อนนุ่ม เขาพยายามจะปฏิเสธ แต่ริมฝีปากที่ถูกปิด กับร่างกายที่ไม่มีความสามารถในการต่อต้าน ก็ทำให้มาร์คทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าการยอมให้มันเกิดขึ้น

“อย่าบวชเลยมาร์ค” ลีโอกระซิบบนริมฝีปากนุ่ม  ขณะที่แยกต้นขาของมาร์คออก

มาร์คขบกรามแน่น เมื่อความแข็งแกร่งของลีโอแทรกผ่านเข้าไป มันเจ็บทั้งเจ็บแปลบและปวดหนึบจากการถูกกระตุ้นก่อนหน้า  มาร์คอ้าปากหายใจ เมื่อลีโอขยับสะโพก ให้ความแข็งขืนแทรกลึกเข้ามามากขึ้น

“นั่นแหละมาร์ค...  รับรู้ถึงตัวฉัน” เสียงของลีโอแตกพร่า เขาถอนออกและกดลงหนักๆ  “ยอมรับฉันข้างในตัวนาย แล้วนายจะลืมเรื่องแย่ๆก่อนหน้านี้ทั้งหมด”

ลีโอขยับหนักหน่วง เสียงเนื้อกระทบกันดังอยู่ในความมืดสลัว ขณะที่ร่างของมาร์คยังถูกพันธนาการอยู่ในหมอกควัน ความแข็งแกร่งของลีโอตอกย้ำหนักแน่นจนร่างกายสั่นสะท้าน  ร่างกายเขาบีบรัดรุนแรง ตอบรับตัวตนของลีโอที่โถมเข้ามา ทุกจังหวะนั้นสร้างความรู้สึกปั่นป่วนก้ำกึ่งระหว่างความสุขอย่างโลดโผนและความละอาย เสียงครางแหบต่ำของลีโอดังอยู่ใกล้หู ขณะที่แรงกระแทกกระทั้นนั้นถี่หนักขึ้น

มาร์ครู้สึกถึงความอุ่นวาบในช่องท้องและความรู้สึกเหมือนลอยละลิ่ว ลีโอฝังแน่นอยู่ในตัวเขา ทั้งคับเต็มและอุ่นจัด มาร์คหลับตาลง ขณะที่สายฝนสาดซัดกระทบหน้าต่างกลบเสียงหอบหายใจของทั้งคู่...

......

......

....นี่มัน  เกินไปแล้ว...

ผมก้มหน้าลง ความคับแค้นเสียใจอย่างทุกข์ทรมานล้นปรี่ในอก  ภาพของมาร์คกับลีโอเลือนรางอยู่ในบานกระจกฝ้า ผมกำหมัดแน่นจนไหล่สั่น  ความเลวของลูซิเฟอร์นั้นไปไกลและโหดร้ายกว่าที่ผมจะคาดถึง

ผมเม้มริมฝีปากแน่น สะกดกลั้นความรู้สึกเหมือนอกจะระเบิด ลูซิเฟอร์ทำลายจิตวิญญาณของลีโอ ทำให้เขาค่อยๆกลายเป็นปีศาจ

“เขาเก่งใช่ไหมเอ็ดการ์ ถึงขั้นเรียกใช้ข้ารับใช้ของข้าโดยไม่ลังเล” ลูซิเฟอร์เค้นคลึงไหล่ผม น้ำเสียงเขาพึงพอใจอย่างชัดเจน “จะหาคนที่ตอบรับพลังของข้าได้อย่างเขานั้นไม่ง่ายเลย และตอนนี้เจ้าคงเข้าใจแล้ว ว่าทำไมข้าถึงเลือกเขาตั้งแต่แรก”

เพราะลีโอจะเลวได้มากกว่า...

 ผมกัดฟันกรอดอย่างคับแค้น  “ทำไม... ต้องทำถึงขนาดนี้ ผมกับลีโอไปทำอะไรให้ท่าน”

“ไม่มี” ลูซิเฟอร์ตอบด้วยเสียงนิ่งเนือย “พวกเจ้าก็แค่เป็นมนุษย์ และข้าก็แค่อยากพาวิญญาณเจ้าไปสู่ที่ที่สมควรอยู่”

...แค่เป็นมนุษย์ก็ผิดแล้วงั้นเหรอ  ชั่วช้าสิ้นดี!

“แล้วผมล่ะ...?”

“เจ้าทำไม?”

“ท่านอยากให้ลีโอเป็นทางผ่านพาความชั่วร้ายมาสู่โลกนี้  แล้วผมล่ะ ท่านมีแผนจะทำยังไงกับผม ถ้าผมต้องสูญเสียวิญญาณให้ท่านอีกคน ปล่อยให้เป็นอาหารของสัตว์ปีศาจเหมือนคนอื่นๆที่ขายวิญญาณให้ท่านงั้นเหรอ”

“ก็อาจใช่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอก” ลูซิเฟอร์จับที่ลูกคางผม และเชยคางให้ผมมองหน้าเขา “เจ้ายังทำให้ข้าสนุกไม่พอเลย”

ผมมองเขาอย่างขมขื่นระคนเจ็บแค้น  ....ทำไมนะ  สิ่งที่งดงามอย่างไร้ที่ติขนาดนี้ ถึงได้เต็มไปด้วยความชั่วช้าจนเกินรับ   “ผมว่าไม่ใช่วิญญาณผมหรอกที่ท่านต้องการ การได้ทรมานผมต่างหากที่ท่านอยากทำ”

ลูซิเฟอร์ระบายรอยยิ้มบางๆบนริมฝีปากหยักสวย เขาพิจารณาใบหน้าและจ้องลึกเข้ามาในดวงตาผม แล้วรอยยิ้มเขาก็เหือดหายไป  ผมมองอย่างเอะใจ  สีหน้าของลูซิเฟอร์ในตอนนี้ดูเย็นชา ผมรู้สึกถึงความโกรธที่ฉายโชนอยู่ในแววตาเขา

“ข้าเองก็ไม่นึกว่าจะชอบมันขนาดนี้เหมือนกัน“ 

 

 

..................................................................

 

 

ลีโอ + มาร์ค =  คู่รักนรกสร้าง

ลูซิเฟอร์ + เอ็ดการ์ = พวกถ้ำมอง


ฮึกกกก....  ปาดน้ำตา   พรหมจรรย์ (ว่าที่)บาทหลวง  เสียให้ลีโอไปซะแล้ว  ...เศร้าใจ(มั้ง)

อ้อ!  ชื่อปีศาจที่เป็นข้ารับใช้ของลูซิเฟอร์   Agalierap กับ satanackia  นี่  ผู้แต่งพิมพ์เป็น eng ไปเลย ไม่ได้พิมพ์เป็นไทย ก็เพราะ...  เพราะไม่แน่ใจการออกเสียงค่า~  ฮา...  คือมันเป็นคำที่ค่อนข้างโบราณอ่ะ  ผู้แต่งเลยติดไว้ก่อน รอผู้รู้มาช่วยบอกค่ะ  (ใครรู้ก็ช่วยบอกผู้แต่งหน่อยน๊า  จะขอบคุณที่สุด จ๊วบๆ)

นี่เป็นภาพหนังสือ Devil’s Bible ค่ะ  ถ้าอยากเห็นของจริง ก็ต้องไปดูที่ สตอกโฮล์ม ประเทศสวีเดนนะคะ  ^ ^





 

*หมายเหตุ  :  ผู้แต่งไปแก้ไขเนื้อหาช่วงท้ายของตอนที่ 12 ล่ะ  คือผู้แต่งเบลอไปหน่อย  เอาเป็นว่าตอนที่แล้ว เอ็ดการ์ไม่ได้ถามคำถามอะไรลูซิเฟอร์ ตอนที่ต้องแลกคำถามกับชิ้นส่วนในร่างกายนะคะ  ^ ^



เอาล่ะ  ที่นี้ก็มาถึงการประกาศรายชื่อผู้ได้รับของสะสมจากผู้แต่ง จากเกมทายว่าพระเอกของเรื่องนี้คือใคร 

ตอนแรกผู้แต่งว่าจะจับฉลากเฉพาะชื่อคนที่ตอบถูกขึ้นมา 2 คน  แต่ตอนหลังเปลี่ยนใจ เอาเป็นจากทุกคนที่เล่นเกมเลยก็แล้วกัน  และก็เพิ่มเป็น 3 คนเลยค่ะ  เช็คชื่อได้เลยค่ะ  ^ ^

1. Natty

2 .บลา11!

3 .liuyue06

ทั้งสามคนช่วยแจ้งที่อยู่ให้ผู้แต่งด้วยนะคะ  จะทางข้อความในหน้า My iD  รึส่งข้อความลับ  หรือทางเฟซบุ๊คของผู้แต่ง ก็เลือกได้ตามสะดวกเลยค่ะ

https://www.facebook.com/#!/violet.rain.1694

ขอบคุณทุกคนที่คอยติดตามนิยายนะคะ  ฮึบ! เจอกันตอนหน้าค่ะ  ^3

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

48 ความคิดเห็น

  1. #1059 มิ้งกิจัง (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มีนาคม 2557 / 14:56
    ลีโอเราผิดหวังกับเธอมากเรากะจะให้เธอคู่กับเอ็ดสะหน่อย
    #1059
    0
  2. #1011 กระต่ายสีเงิน (@jerot) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2557 / 01:12
    ลีโอทำอย่างงี้ได้ไงอ่าาาาา
    #1011
    0
  3. #976 rorony (@ricotta) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 มกราคม 2557 / 23:54
    ฮึก...//สะอื้น เอ็ดกับลูซีเป็นพวกถ้ำมองไปซะแล้ว
    #976
    0
  4. #734 Penguin[G] (@caucasus27) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 00:43
    ยอมก็ได้ อึก ใช่ซี้! //พูดทั้งน้ำตา// หนูเอ็ดไปอยู่กับลูซี่ให้ดีนะลูก โฮฮฮฮฮฮฮฮฮT◇T
    #734
    0
  5. #667 PEAR'PEAR (@ilady) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 11:39
    ฮื่อออออ T^T ผิดจากที่คิดไว้มากๆ คือแบบ เราเชียร์ฝาแฝดมาตลอดอ้าาา คนเขียนทำฝันเรามลายหายไปกับสายลม แงแง แต่สนุกมากมากมากกก ติดตามอยู่เรื่อยๆ แต่อ่านตอนนี้แล้วขอไปร้องไห้ก่อนนะ โฮรรรรร~ (ยังเชียร์คู่ฝาแฝดเสมอ)
    #667
    0
  6. #666 sec_chan (@secchan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 22:26
    ไรไรต์ใหม่นี่เนื้อเรื่องเข้มข้นขึ้นเยอะ สนุกมากเลยค่ะ
    สงสารมาร์คที่ต้องเจ็บเพื่อฝาแฝด
    สงสารลีโอที่พยายามอดทนมาถึงที่สุด(อุตส่าห์เชียร์ให้ซดพี่ชายเลยนะ เลือกมาร์คเสียได้ ไม่กล้าทำพี่ชายแปดเปื้อนรึไง ถ้ารู้ว่าจะเปื้อนเพราะลูซี่คงเจ็บต่อน่าดู)
    สงสารเอ็ดที่ยอมเอาตัวเข้าไปแลก พยายามล่อลวงลูซี่ต่อไปนะลูก เอาให้ถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว

    สงสัยนิดนึงค่ะ ที่นี่ใช่จักรวาลเดียวกับแมตต์ ไคลน์ และหลุยสรึเปล่า
    ถ้าใช่นี่ ไคลน์สกัดยมโลกไม่ใช่นรกใช่ไหม? อดนึกไม่ได้จริงๆ ยิ่งเรื่องของหลุยสยังไม่จบ
    #666
    0
  7. #662 ทิกเกอร์แอล (@TiGGeR-L) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 20:52
    แบบว่าพอรู้คู่แล้วก็อยากรู้ต่อ ฮ่าๆ ท่านลูมีอะไร หรือ ติดใจอะไรยังไง
    ส่วนมาร์คแบบเฮ้ยยยยยยยยยยย อะไรจะเสร็จลีโอได้ไว้ขนาดนั้น
    พรหมจรรย์ที่รักษามาตลอด หายไปในชั่วพริบตา ฮ่าๆ
    #662
    0
  8. #661 tk2009 (@tk2009) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 กันยายน 2556 / 22:36
    ลีโอนายแน่มาก ทำฝันให้เป็นจริง เจาะใข่มาร์คซะมีมลทิน อ้ายยยย เขินนนนน
    #661
    0
  9. #660 PoPpY_555+ (@avonie) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 11:54
    ทายถูกจริงด้วยว่าแล้วว่าพี่ลู่ต้องเป็นพระเอก กลิ่นมาตั้งแต่ตอนแรกเลยอ่ะ

    แต่ฟินจตอนสุดท้ายสุด อ้ากกกกกก อยากจะกรี๊ด แต่มาร์คเสียให้ลีโอนี่

    ผิดคาดไม่น้อยเลย55555+  สุดท้ายแล้ว ลีโอxมาร์ค ลูซิเฟอร์xเอ็ดการ์

    เฮ้อ พระเอกไม่ใช่ลีโอแอบจี๊ดคนเดียวเบาๆ
    #660
    0
  10. #659 iForGive (@iforgive) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กันยายน 2556 / 09:07
    rewrite ใหม่  ไม่เหลือเค้าเดิม  
    คู่เอกของเรื่องเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
    ... จะรู้สึกดีมากกว่านี้ถ้าไม่ได้อ่าน version ก่อน rewrite
    คือมันยังติดตาตรึงใจอยู่ที่ว่าเอ็ดการ์คือนายเอกน่ะ
    เฮ้อ ... ต้องจูนระบบใหม่กันเลยทีเดียว

    #659
    0
  11. #658 Aisuru_Lovestory (@fernyaoi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 20:30
    จะบอกว่าฟินอ๊ากกก -///- ถึงจะแอบผิดคาดไปนิดนึงแต่ก็โอเคแหละ
    จะบอกว่าอ่านตอนอยู่ในห้องเรียน(อ๊ะๆ ครูไม่อยู่นะ ไม่ได้แอบอ่านตอนเรียน) เผลอกริ๊ดด้วยล่ะ อายจัง -///-
    ฟินประโยคสุดท้ายของลูซี่สุด #ลาตาย
    #658
    0
  12. #657 Janii@Xiah (@janiixiah) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 15:19
    ผิดหวังอ้ะ
    #657
    0
  13. #656 เอวาเจลีนจัง (@nada3535) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 08:24
    โถ่ ว่าที่บาทหลวงเสียบริสุทธิ์ซะแล้ว แต่ว่า...แต่ว่า เราก็ยังไม่หมดหวังกับคู่ลีโอเอ็ดการ์นะคะ ขอโมเม้นคู่นี้อีกเถอะค่าาา
    #656
    0
  14. #655 Musicgirl (@Konthicha) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 02:32
    #ช้อก
    ไม่นะ ... คู่สายเลือดอดแล้วสินะ
    ลีโอนี่ก็น่ะ ไม่คิดจะต่อต้านความคิดร้ายๆบ้างเองเลย
    บางทีนะบางที ... ท่านลู่กับเอ็ดก็โอเคอยู่
    เป็นรัก SM ไปเลย เหอๆ
    ส่วนพ่อพระโนคอมเม้น อุตส่าห์จิ้นว่าจะเมะ #ทำหน้าช้อก
    เรื่องนี้เป็นหนึ่งในไม่กี่เรื่องที่อ่านแล้าเดาทางไม่ออกเลย
    ออกเป็นเล่มเมื่อไหร่ค่ะนี้ ชักอยากได้ !
    #655
    0
  15. #654 liuyue06 (@liuyue) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 00:46
    ตอนแรกนะเราคิดว่า มาร์คเป็นฝ่ายรุก ส่วนลีโอรับ สลับกันหรอเนี่ย หมดกัน บาทหลวงผู้แสนดี อนุภาพของลูซิเฟอร์ช่างร้ายกาจซะจริง
    #654
    0
  16. #652 ไอหมอก (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 23:46
    ฮือออ ... มันมีลางสังหรณ์ว่าลูซี่จะมาเป็นพระเอกตั้งแต่ตอนแรกๆแล้ว

    แต่ว่า แต่ว่า แต่ว่า!!! เราก็ยังหวังให้เอ็ดคู่กับลีโออยู่ดี แง~~T^T

    ใจสลายยย ฮึกๆๆ



    ไม่เป็นไรๆ คู่กับลูซี่ก็ได้ แต่อยากเห็นอะไรที่มันเอสเอ็มบ้างนะ หุๆๆๆ

    เริ่มคิดไปไกลแล้ววว



    มาต่อไวๆนะคะ



    #652
    0
  17. #651 Koviz (@kovie97) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 23:20
    แอร๊ยยยย ลีโอมาร์คคคคคคค ลูซี่เอ็ดดดดด กรี๊ดดดฟินนน
    สมปรารถนาละ หัวใจพองโตค่ะ <3
    รอตอนต่อไปนะคะ >v<
    #651
    0
  18. #650 บลา 11! (@Mox20) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 20:51
    แจ้งชื่อ ที่อยู่ ในข้อความลับ แล้วค่ะ
    ขอบคุณมากค่ะ :DD
    #650
    0
  19. #649 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 19:57
    แผละ (เสียงหัวใจสลาย)
    #649
    0
  20. #647 Blanchet (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 19:03
    โอ๊ะ พลิกไปจากที่เราคิดสุดๆ ไม่คิดว่ามาร์คจะ.. แต่ว่าสนุกมากค่าาาา

    รู้สึกค้างคายังไงไม่รู้555 อยากอ่านต่อๆ แต่ลูซดูมีปมดีนะ

    คู่กับเอ็ดคงมันฟุดๆ รอนะจ้าา
    #647
    0
  21. วันที่ 17 กันยายน 2556 / 18:43
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    โอ๊ยยยย
    ชอบคู่แฝด
    แต่ก็ชอบลูซิเฟอร์กับเอ็ด
    โฮ๊กกก
    สองจิตสองใจ
    ตะแต่แบบนี้ โฮ๊กกกก
    #646
    0
  22. #643 ภาณุมาศ (@Sakuratsuka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 17:23
    กะ ก็ดีค่ะ แต่เบื้องหลังทรุดตัวลงร่ำไห้ ไม่ อวยผิดคู่ซะแล้ว โฮว TOT กัดผ้าเช็ดหน้า

    แต่ลูซิเฟอร์กับเอ็ดการ์ก็ฟินดีค่ะ ยังไงกรักหนุ่มๆในเรื่องนี้ จะติดตามยันจบเลย >O<


    #643
    0
  23. #641 El-da (@delear) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 16:08
    ความจริงก็พอจะเดาได้ แต่ก็ยังอยากให้ลีโอคู่กับเอ็ดการ์อยู่นะ TT ไม่สมหวังเบย
    #641
    0
  24. #640 somnolent_ง่วง (@somnolent) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 16:00
    ฮีบๆๆ   เอาอีกๆๆรอนะ  :)

    #640
    0
  25. #639 smile.frogy (@FROGY_PrincesS) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 11:49
    กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    ข้าน้อยหัวใจแตกแหลกสลาย
    คนแต่งย่ำยีหัวใจที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของข้าให้ชอกช้ำถึงขีดสุด
    ข้ามิอาจรู้แล้วว่าจักทำใจยังไงต่อไป TT
    เหมือนจะดีใจที่มาร์คได้บทเด่นกัลเค้าแต่ว่า...
    ฮืออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    *ร้องไห้รัว*
    #639
    0