วิฬาร์โลกันตร์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 30,116 Views

  • 460 Comments

  • 1,841 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    215

    Overall
    30,116

ตอนที่ 5 : ตามล่าหาต้นตอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    27 พ.ย. 60


     “มะ...ไม่” 

     ไบรซ์ปฏิเสธ ต่อให้หล่อจนฟ้าสะท้านโลกสะเทิ้น ปัญหาก็ไม่ได้หมด ลืมไปแล้วเรอะว่าเขาไม่ใช่เกย์! และที่สำคัญ ไอ้ที่มันจะทำ ก็ไม่ใช่การชวนให้มีเซ็กส์สุดเร่าร้อนอะไรกันด้วย  แต่เป็นการฝากอะไรบางอย่างไว้ในร่างเขา  ให้มันออกฤทธิ์เรียกปีศาจมารุมสกรัมเขา!

                ไบรซ์แหกปาก “ม่ายยยย!!!!!

                เฟลิซคาตัสในร่างหนุ่มอียิปต์โบราณประกบปากลงกับปากเขา สติไบรซ์ขาดผึงในทันที

เขาสลบเหมือดคาห้องน้ำ โดยที่ยังมีเฟลิซคาตัสยังอยู่บนตัว

                ......

                วันต่อมา

                ไบรซ์รู้สึกตัวขึ้นตอนเช้าตรู่  ชายหนุ่มสะลึมสะลือและพยายามฝืนปรือตาขึ้นมอง ทั้งที่หัวมึนตึ้บ  เขาพบว่าตัวนอนอยู่บนพื้นห้องนอนชั้นบนของบ้าน  เปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่ม  ไบรซ์หลับตาลงอีกครั้ง และซุกหน้าลงกับความอบอุ่นของหมอน

                กระทั่งพื้นไม้ในห้องก็ให้สัมผัสที่ดีอย่างประหลาด  น่าจะเป็นเพราะสภาพอากาศในวันนี้ ที่ไม่ร้อนและไม่เย็นจนเกินไป  ไบรซ์รู้สึกถึงฝ่ามือที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลัง  และลงไปอ้อยอิ่งอยู่แถวสะโพก

                เดี๋ยวนะ พื้นห้องมีมือด้วยเหรอ?

                ไบรซ์ลืมตาโพลง และขยับชันตัวขึ้นนั่งทันที เขาปวดหัวจี๊ดเหมือนถูกบีบด้วยคีม เขาฝืนสู้ความปวดจนหัวแทบระเบิด และเบนสายตาไปมองตรงจุดที่ร่างเขาฟุบอยู่เมื่อครู่

                ชายหนุ่มหน้าคมผิวเข้มคนหนึ่งนอนเอนตัวอยู่ตรงนั้น  เกือบจะเปลือยเปล่า มีเพียงผ้าที่พันหมิ่นเหม่ไว้ตรงสะโพก  เห็นกล้ามเนื้อรูปตัววีตรงท้องน้อยชัดแจ๋ว ฝ่ายนั้นกำลังมองเขาด้วยดวงตาเรียวสีอำพันคมกริบ

                เฟลิซคาตัส

                ไบรซ์อึ้ง เขาพยายามคิดทบทวนถึงรายละเอียดต่างๆ ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่มันไม่ง่ายเลย ในหัวเขาเต็มไปด้วยม่านหมอกอึบทึบ  เขานึกออกแค่ว่าเขาดื่มหนัก  เมา  และภาพสุดท้ายก็คือใบหน้าที่โน้มลงมา และริมฝีปากที่แนบลงกับปากเขา

                ไบรซ์ตัวสั่น ขณะอีกฝ่ายดูจะไม่รู้สึกรู้สา และขยับเปลี่ยนท่าเป็นนอนตะแคง เท้าศอกลงกับพื้นพลางอิงศีรษะลงกับฝ่ามือ  เส้นผมยาวดำขลับทิ้งตัวผ่านช่วงไหล่และแผ่นอกหนา ไบรซ์เข้าใจในทันที เมื่อครู่เขาไม่ได้นอนหนุนหมอนอะไรหรอก แต่นอนระทวยซบอกพ่อรูปหล่อคนนี้อยู่ต่างหาก

                ไม่ได้แค่ซบ เรียกว่าคลอเคลียเลยดีกว่า ยังกับเพิ่งผ่านการร่วมรักกันอย่างถึงพริกถึงขิงกันมาทั้งคืน

                ไบรซ์ครางเบาๆ ในลำคอ ทั้งปวดหัวและปวดใจ  นี่คงไม่ใช่ว่าเขา...ทำลงไปแล้วหรอกนะ

                แต่ถึงหลักฐานทุกอย่างจะชัดเจนโจ่งแจ้งขนาดนี้ แต่ไบรซ์ก็ยังอยากเช็คให้แน่ใจ เขาฝืนถามออกไป “เมื่อคืน...แกได้แหย่อะไรเข้ามาในตัวฉันหรือเปล่า”

                “อะไรล่ะ”

                “ก็...ไอ้นั่นไง ของสำคัญของผู้ชาย แกได้เอามาใส่ในตัวฉันรึเปล่า” เสียงเขาเจือความขมขื่นอย่างชัดเจน

                “หมายถึงพละกำลังสินะ ต่อให้ข้าเอาใส่เข้าไปให้ได้ แต่จิตใจยังปวกเปียกเหมือนเดิม ก็ใช่ว่าจะช่วยอะไรได้”

                “ไม่ใช่ ฉันหมายถึง...” ไบรซ์ไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง เขาตัดสินใจสลัดผ้าห่มออก และผายมือเพื่อให้เห็นชัดๆ

                สิ่งนั้นของไบรซ์ชูชันอย่างมีชีวิตชีวาอยู่กลางลำตัวเขา อวบ ยาว ตรง และเหมือนจะมีความมั่นใจแฝงอยู่ในทุกๆ ความยาวแต่ละนิ้วที่ทอดตัวออกไปต้านแรงดึงดูดของโลก แม้ว่าตอนก่อนนอนไบรซ์จะเมาเละเทะ หรืออ่อนล้าขนาดไหน แต่พอถึงเวลาเช้า ไบรซ์น้อยก็จะสดชื่นแข็งขันอยู่เสมอ เป็นสิ่งที่หนึ่งที่ไบรซ์ภาคภูมิใจ

                เฟลิซคาตัสมองความเป็นชายของไบรซ์ที่ผงาดท้าทาย ก่อนจะพูดออกมา “อ้อ...เจ้าหมายถึงการเสพสังวาส”

ถึงจะใช้ศัพท์สูงขนาดนั้น ก็ไม่ได้ทำให้ปวดใจน้อยลง  ตกลงว่าเมื่อคืนมันได้อึ้บเขาไหม?  หรือเป็นเขานี่แหละที่อึ้บมัน  ไบรซ์เม้มริมฝีปากอย่างอัดอั้นตันใจ  จะอย่างไหนก็เลวร้ายพอกัน

“ข้าไม่ได้ทำ”

“หือ?

“เจ้าหมดสติ” น้ำเสียงของเฟลิซคาตัสห้วนกระด้าง เหมือนกำลังกล่าวโทษเขา

ไบรซ์แทบจะไชโยโห่ร้อง  เขาลุกขึ้นอย่างดีใจ แม้ว่าปวดหัวตุบๆ แต่สิ่งนี้มันน่ายินดีเกินกว่าจะมาทำใจเสาะกะอีแค่เมาค้าง

“เฟลิซคาตัส  ฉันขอยื่นข้อเสนอ จากนี้ไปฉันจะเตรียมแพะเป็นเครื่องสังเวยให้เหมือนเดิม ไม่มีตุกติกเด็ดขาด ตกลงไหม”

อะไรก็ได้ ขอแค่ไม่ต้องหลอมรวมห่าเหวอะไรกับมัน  ต่อให้ต้องปล้นแบ้งค์ เขาก็จะทำแล้ว

เฟลิซตาตัสลุกขึ้นยืนบ้าง ทั้งคู่ประจันหน้ากัน  ไบรซ์สบตาโดยไม่หลบเลี่ยง  หมอนี่หล่อระเบิดระเบ้อก็จริง  แต่เขาเองก็ไม่ได้ด้อยเลย และแม้ว่ากล้ามเนื้ออกและท้องของฝ่ายนั้นจะแน่นปั๊ก แต่ของเขาก็ขึ้นรูปสมส่วน เซ็กซี่จนอยากอึ้บตัวเองในบางครั้ง 

แต่เมื่อเหลือบต่ำลงไปอิกนิด ไบรซ์ก็รู้สึกฝ่อลงเล็กน้อย ขนาดยังไม่ตื่น ไอ้นั่นของอีกฝ่ายก็ยังดุนผ้าออกมาขนาดนั้น  แต่ของอย่างนี้ก็ใช่ว่าจะวัดกันที่ขนาดอย่างเดียว

“ว่าไง” ไบรซ์ถามย้ำ “แพะวันละ 3 ตัว อ้วนพี  อุดมด้วยเลือดเนื้อ ส่งตรงจากฟาร์มทุกวัน โอเคไหม”

เฟลิซคาตัสมองตอบด้วยสีหน้าเฉยเมย “ความพอใจและการตัดสินใจของข้า จะมาเมื่อข้าต้องการ ไม่ใช่เมื่อเจ้าอยากได้”

ไบรซ์สะกดกลั้นความรู้สึกอยากกระแทกหมัดเข้าใส่ใบหน้าที่คล้ายฟาโรห์นั่น เขาอยากด่าออกมาแรงๆ แต่ก็พยายามอดทนไว้ เขาตกเป็นเบี้ยล่างของมัน ข้อนี้ก็เห็นๆ กันอยู่ และไบรซ์ไม่อยากเสี่ยงกระตุ้นอารมณ์ใดๆ ของแมวนรกตัวนี้

เขาได้แต่ฮึดฮัดเดินออกไปจากห้อง ใส่อารมณ์ปึงปังกับบันไดทุกขั้น  และเมื่อลงไปถึงชั้นล่าง ไบรซ์ก็ยืนอึ้ง

ประตูไม้บานคู่ตรงหน้าบ้านทะลุเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ เศษไม้ยังกระจายเกลื่อนบนพื้น แสงสว่างจากภายนอกส่องเข้ามาในห้องโถงที่โล่งโปร่งไร้เฟอร์นิเจอร์

บ้านพังเพิ่งอีกแล้ว

เขาลูบหน้าอย่างเพลียใจ ถ้าบ้านหลังนี้มีของมีค่าอะไรอยู่บ้าง  ไบรซ์คงต้องรีบหาทางซ่อมประตูโดยด่วน ...แต่นี่ กระทั่งแจกันดีๆ สักใบยังไม่เหลือ ขโมยคนไหนที่หลงเข้ามา คงโมโหจนอยากยิงตัวเอง

แล้วเขาก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ไบรซ์วิ่งทะลุช่องโหว่ออกไปยังเฉลียงหน้าบ้าน มันเละเทะด้วยคราบเลือดสีดำ เหมือนมีใครเอาสายยางมาฉีดน้ำมันเครื่องเก่าๆ สาดให้สกปรกเล่นๆ  ไบรซ์วิ่งลงบันไดไปยังสวน ใจเขาเต้นตึกตัก คนขับแท็กซี่นั่นตายไปหรือยัง โอย...เขาไม่อยากตื่นมาเจอศพอยู่ในสวนหน้าบ้านแบบนี้เลย

...ไม่มี

ร่างของคนขับแท็กซี่เมื่อคืนหายไปแล้ว  ไบรซ์เบนสายตาไปทางประตูรั้วหน้าบ้านทันที

รถแท็กซี่คันนั้นก็หายไปด้วยเหมือนกัน ไบรซ์ระบายลมหายใจอย่างโล่งอก หมอนั่นคงฟื้นขึ้นมาแล้วก็ขับรถหนีเตลิดไปอย่างเสียขวัญ หรือไม่ก็มึนๆ งงๆ ว่าตัวเองมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง หรือไม่ก็คิดว่าตัวเองบ้า

เขาไม่คิดว่าเฟลิซคาตัสจะออกมางาบคนขับแท็กซี่เป็นของว่างมื้อดึก แล้วก็ช่วยทำลายร่องรอยด้วยการกินรถเข้าไปด้วยหรอก ขนาดประตูที่มันพุ่งทะลุจนพินาศแบบนั้น มันยังไม่สนใจเลย ไหนจะเตียงและข้าวของบนห้องนอนชั้นสองที่มันพ่นไฟใส่ กับพื้นและฝาผนังที่เต็มไปด้วยคราบเขม่านั่นอีก  ไม่เห็นว่ามันจะสนอะไร  ก็แค่เดินเลี่ยงไม่ให้เหยียบโดนกองขี้เถ้าแค่นั้นเอง   ...เลว

ไบรซ์เดินกลับเข้าไปในบ้าน และตรงไปยังห้องน้ำ เขาจัดการตัวเองจนเรียบร้อย  และเดินไปที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง เพื่อใส่เสื้อผ้า

เฟลิซคาตัสอยู่ในห้องนั้น นั่งอยู่ตรงโซฟายาวด้วยท่าทีสบายๆ  สีหน้าเรียบเฉยติดจะเย่อหยิ่งเล็กน้อย ขากางออกอย่างมั่นใจและวางอำนาจ  ขณะที่สายตาที่มองมายังเขานั้น บ่งบอกชัดเจนว่ามันคิดว่าใครเป็นนาย 

ไบรซ์เมินไปอีกทาง เขาโมโหมันจนไม่อยากรักษากิริยาอะไรทั้งนั้น ไบรซ์รู้ว่ามันยังไม่ฆ่าเขาในเร็วๆ นี้หรอก มันยังอยากใช้ประโยชน์จากร่างกายเขา ในรูปแบบที่โหดร้ายกว่าการฆ่าให้ตายทันทีด้วย ชายหนุ่มคว้ากางเกงมาสวม ตามด้วยเสื้อเชิ้ต  ยังไม่ทันที่จะติดกระดุมครบ  เขาก็ได้ยินเสียง

“คำตอบคือไม่ตกลง”

ไบรซ์หันไปมอง สีหน้าเขางุนงง ...มันหมายความว่ายังไง?

เฟลิซคาตัสลุกขึ้นยืน  ร่างนั้นสูงตระหง่านอยู่ใต้แสงของดวงอาทิตย์ แต่เงาที่ทาบลงมาบนพื้น  กลับกลายเป็นเงาร่างของวิฬาร์โลกันตร์  ไบรซ์เห็นเงาเป็นสายพลิ้วจากใบหู  เห็นกระทั่งความวูบไหวของเปลวเพลิง ในแต่ละก้าวที่ฝ่ายนั้นเดินเข้ามา

และเมื่อเขาเบนสายตากลับขึ้นไปมองที่ใบหน้าของเฟลิซคาตัส  ใจของไบรซ์ก็กระตุกวูบ  ฝ่ายนั้นจ้องมองเขาด้วยดวงตาวับวาว  รอยยิ้มผุดขึ้นบนริมฝีปาก

 “ข้าชอบหลอมรวมวิญญาณกับเจ้ามากกว่า”

ไบรซ์เบิกตากว้าง เขารีบพุ่งตัวหนีออกไปทางประตูทันที  แต่เขาก้าวออกมานอกห้องได้แค่ก้าวเดียว  เฟลิซคาตัสก็กระโจนข้ามห้องด้วยพละกำลังของสัตว์อสูร  โถมใส่เขาราวกับเสือตะปบเหยื่อ  ไบรซ์ล้มคว่ำลงกับพื้นทางเดินหน้าห้อง  แผ่นอกเขาแนบติดกับพื้น ขณะที่หัวไหล่และแขนถูกกดยึดจนขยับแทบไม่ได้  เฟลิซตาตัสอยู่บนตัวเขาและคำรามอย่างพอใจ

แคว่ก!

เสื้อของไบรซ์ถูกฉีกด้วยกรงเล็บแหลมคม ขาดกระจุยเป็นริ้วๆ ง่ายดายราวกับฉีกกระดาษทิชชู  น่าหวาดเสียวจนไบรซ์ไม่กล้าขยับตัว  ฝ่ามือแข็งแกร่งเลื่อนมายึดต้นแขนทั้งสองข้างของเขาไว้  ไบรซ์ขนลุกซู่ เมื่อฝ่ายนั้นเลียตรงต้นคอของเขา และลากต่ำลงมาตามร่องสันหลัง  มันให้สัมผัสสุดบรรยาย หยาบ ครูด และ....โอย มันทำเขาดิ้น

ไบรซ์กัดฟันกรอด  เมื่อเฟลิซคาตัสแนบริมฝีปากลงกับผิวเนื้อตรงแผ่นหลัง  มันอุ่นจัด ผ่าวร้อนเหมือนอังด้วยไฟ เขาสะดุ้งเมื่อมันเลื่อนมาจูบที่หลังคอ ก่อนจะกัดและดูดแรงๆ  ความเจ็บและเสียวแล่นปลาบไปตามสันหลัง  ฝ่ามือหนาขยับเลื่อนบีบคลึงตรงหัวไหล่ และบั้นเอว ก่อนจะจับตัวเขาให้พลิกหงาย

เฟลิซคาตัสโจมตีเขาด้วยจูบ  เป็นการจูบที่ระอุ ดูดดื่ม และแสดงอำนาจ  ไบรซ์อุ่นซ่านไปทั้งตัว ฝ่ายนั้นลูบคลึงแผ่นอกเขา

...บ้ามาก เขาหวิวไปหมด ทั้งที่ไม่อยากจะหวิวเลย

เฟลิซคาตัสฉวยโอกาสตอนที่เขาเคลิบเคลิ้ม เลื่อนไปจูบแถวลำคอและใบหู มันซุกไซ้ ฝังจมูกและริมฝีปากจูบพรมไปทั่ว เหมือนต้องการฝากกลิ่นให้ติดกายเขามากที่สุด  ลมหายใจอันร้อนผะผ่าวนั่นสร้างความวูบวาบจนแทบละลาย  แต่แล้วไบรซ์ก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เสียดสีอยู่ตรงหน้าขาของเขา ทั้งใหญ่และแข็งแกร่ง  ไบรซ์ได้สติในทันที  ไอ้ท่อนแห่งไอยคุปต์นั่นกำลังบดถูกับร่างกายเขา!

                ...ไม่เอาด้วยแล้ว!

                แขนทั้งสองข้างของไบรซ์ยังเป็นอิสระ เขาขยับเลื่อนมาจับที่ใบหน้าของเฟลิซคาตัส แตะให้เงยขึ้นเหมือนอยากให้ฝ่ายนั้นจูบเขาอีก  ไบรซ์รวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีไว้ที่มือขวา สูดลมหายใจ ก่อนจะชกโป้งเข้าที่ใบหน้าหล่อๆ นั่นเต็มแรง ใบหน้าฝ่ายนั้นสะบัดเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองเหมือนแปลกใจ

                ไบรซ์ซัดอีกครั้งอย่างไม่ยอมทิ้งช่วง

                “ฮว๊าก!!!!” เขาระดมต่อยอย่างไม่ยั้ง เหมือนหัวของเฟลิซคาตัสเป็นตุ้มซ้อมชกมวย “ตายซะเถอะไอ้แมวนรก!

                พัวะ!พัวะ!พัวะ!

                แต่แล้วพวกเขาก็ถูกขัดจังหวะ ด้วยเสียงที่ดังขึ้นตรงประตูทางเข้า

                “ไบรซ์” เสียงนั้นแหลมสูงแบบเสียงผู้หญิง  “คุณอยู่ตรงไหนคะนั่น ห้องข้างล่างใช่มั้ย”

                ไบรซ์ชะงักกึก และมองไปยังโถงทางเข้า ก่อนจะหันกลับไปสบตากับเฟลิซคาตัส

                ...เสียงของมินนี่!

                และในนาทีต่อมา มินนี่กับคิตก็ก้าวมาอยู่กลางห้องโถงด้านหน้า  ทั้งคู่หันมามองยังโถงทางเดิน ที่ตอนนี้ไบรซ์ยังนอนอยู่กับพื้น โดยมีเฟลิซคาตัสอยู่บนตัวเขา

มินนี่เบิกตาโต ขณะที่คิตยืนตัวแข็งทื่อ

“ว้าว นั่นแมวที่คุณพูดถึงใช่มั้ย ตัวโตจัง” มินนี่ก้าวตรงมาหาไบรซ์  “เล่นกันแต่เช้าเลยนะคะ”

ไบรซ์เบนสายตากลับมาที่เฟลิซคาตัส  ตาเขาแทบจะถลนออกจากเบ้า

บนตัวเขาตอนนี้มีแมวตัวหนึ่งนั่งทับอยู่  เฟลิซคาตัสเปลี่ยนร่างเป็นแมว ซึ่งมีขนาดตัวใหญ่พอๆ กับสุนัขป่า  ขนของมันยาวและเป็นสีเทาอ่อนนุ่ม หางเป็นพวงหนาฟู  ดวงตาสีเหลืองนั้นเจิดจ้า และจ้องมองเขาอย่างแฝงความนัย

ไบรซ์กะพริบตา ทั้งที่เขาต่อยไปร่วมสิบหมัด  แต่เฟลิซคาตัสยังคงสบายดี มันมองเขาด้วยสายตาดูถูก  และเดินย่ำบนอกเขา ก่อนจะก้าวลง และเยื้องย่างไปทางโซฟาที่อยู่ในห้อง

ไบรซ์ยันตัวลุกขึ้น มินนี่หัวเราะคิก

“แฟชั่นแถวนิวยอร์กเหรอคะ”

ไบรซ์ก้มมองตัวเอง เสื้อเขาขาดรุ่งริ่งได้อย่างทุเรศมาก แขนเสื้อทั้งสองข้างยังมีอยู่ แต่ด้านหลังเปิดเปลือย ชายหนุ่มกระชากมันออกจากตัวอย่างหงุดหงิด เขาถามโดยไม่มองหน้าสองคนนั้น

“ทำไมมาพร้อมกันได้”

“ก็คิตน่ะค่ะ บอกว่าต้องขับรถมอเตอร์ไซค์มาคืนให้คุณ ก็เลยให้หนูขับรถมาด้วย เขาจะได้กลับออกไปพร้อมกับหนู” มินนี่บอก ก่อนจะหันไปทางคิต ที่ยังยืนอยู่ที่เดิม “อ้าว คิต ทำไมไม่มาตรงนี้ล่ะคะ”

คิตสั่นหัวเร็วๆ เขาชี้ไปทางประตู “ฉันจะไปรอด้านนอก”

“อะไรของเขา” มินนี่งึมงำ  เธอเดินตามไบรซ์เข้าไปในห้อง ชายหนุ่มย่อตัวลงเพื่อคุ้ยเสื้อตัวใหม่ออกมาจากกอง

“ว้าว มันเป็นพันธุ์อะไรคะนั่น ตัวโตมากเลย” มินนี่จ้องเฟลิซคาตัสที่ตอนนี้นั่งเด่นอยู่บนโซฟา

“ไม่รู้”

“ยังกับแมวลิ้งซ์ผสมแมวไซบีเรียน สีขนมันสวยจัง หนูไม่เคยเห็นแมวที่ไหนขนสวยขนาดนี้มาก่อนเลย คุณตั้งชื่อให้มันรึยังคะ”

ไบรซ์สั่นหน้า เขาดึงเสื้อยืดตัวหนึ่งออกมา ดูไม่สุภาพนักสำหรับใส่ทำงาน  แต่ถ้าสวมแจ็กเกตทับก็พอไหว แต่จะว่าไป ที่ทำงานของเขาตอนนี้ก็ไม่ได้ดูภูมิฐานอะไรอยู่แล้ว

มินนี่ยังคงสนใจเฟลิซคาตัส “มันควรต้องมีชื่อนะคะ เอาชื่ออะไรดี ปุกปุยดีไหมคะ”

เฟลิซคาตัสหันควับ ตาวาววับเหมือนต้องการเผามินนี่ทั้งเป็น

“เฟลิซคาตัส อย่า ...ขอร้อง” ไบรซ์วิงวอน

“อ้าว ก็มีชื่อแล้วนี่  เฟลิซคาตัส แปลว่าแมวในภาษากรีกนี่คะ สมเป็นคุณจริงๆ ตั้งชื่อแมวว่าแมว หนูขอลองอุ้มมันหน่อยได้มั้ย”

“อย่า!” ไบรซ์ร้องห้ามเสียงหลง “เฟลิซคาตัสไม่ชอบให้จับตัว”

มินนี่หดมือกลับ ไบรซ์ถอนหายใจฟู่อย่างโล่งอก เขาแน่ใจว่าทันทีที่ปลายนิ้วของมินนี่แตะโดนขนของเฟลิซคาตัส มือข้างนั้นจะต้องโดนกัดขาดถึงข้อศอกแน่นอน

 “แหม...น่าเสียดาย ดูอุ้งเท้ามันสิคะ ใหญ่ยังกับอุ้งเท้าเสือ ไว้คราวหน้าหนูจะซื้อของกินหรือของเล่นแมวมาฝากด้วยดีกว่า คุณว่ามันจะชอบลูกบอลมั้ย หรือจะเอาไม้ล่อแมวที่มีขนเป็นพู่ๆ ให้มันไล่ตะปบ”

“ไปกันเถอะ” ไบรซ์ตัดบท เขาไม่อยากเห็นมินนี่โดนเผา

ไบรซ์ดึงแขนของมินนี่ให้ก้าวออกมาจากห้อง และในจังหวะที่เขาหันไปเพื่อปิดประตู เขาก็สบตากับเฟลิซคาตัส  มันแสยะยิ้มใส่เขาด้วยใบหน้าแบบครึ่งแมวครึ่งเสือ  บอกเลยว่าสุดสะพรึง

ทั้งคู่เดินมาด้วยกันจนถึงโถงทางเข้า มินนี่ชี้ที่ช่องโหว่กลางประตู

“ทำไมกลายเป็นแบบนี้คะ”

 “เธอไม่เห็นตัวหนังสือที่พ่นบนประตูรึไง ยังกับอยู่ในบ้านผีสิง”

“ก็เลยพังมันทิ้ง” มินนี่เสียงสูงอย่างเหลืออด “ทาสีทับไม่ง่ายกว่าเหรอ”

“ประตูมันผุแล้ว ยังไงก็ต้องเปลี่ยนบานใหม่” ไบรซ์แก้ตัวน้ำขุ่นๆ

 

ทั้งสามคนไปถึงโรงเรียนไฮสคูลฮิลล์ไซด์เพรพในเวลาต่อมา  ไม่มีการลงเวลาทำงานอะไรใดๆ ทั้งสิ้น แค่เดินขึ้นบันไดตึกวิทยาศาสตร์ไปยังห้องว่างๆ ที่มีแค่โต๊ะกับเก้าอี้ 3-4 ตัว ยังกับกลุ่มผู้อพยพที่ไม่มีประเทศไหนเหลียวแล

“ผู้อำนวยการไอเซนฮาวร์บอกว่าจะเริ่มก่อสร้างอาคารหอสมุดหลังใหม่ในเร็วๆ นี้ น่าจะไม่เกิน 2- 3 อาทิตย์” คิตพูด เขาดูสบายใจขึ้น เมื่อกลับมายังสถานที่ที่คุนเคย

“เร็วขนาดนั้นเชียว” ไบรซ์เลิกคิ้ว

“เห็นว่าเพิ่งมีใครบางคนทุ่มบริจาคเงินก้อนใหญ่ให้ และขอให้ตั้งชื่อหอสมุดตามชื่อเขา แต่ตอนนี้ผมยังไม่รู้ว่าเป็นใคร”

ไบรซ์อือออ เขาไม่ค่อยมีสมาธิสักเท่าไร  ชายหนุ่มเอามือลูบไปตามลำคอ  ไอ้สัตว์อสูรนั่นคงทิ้งกลิ่นไว้บนตัวเขาเพียบ  ทั้งจูบทั้งไซ้ขนาดนั้น  ไม่ฉุยไปทั้งรัฐก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ไบรซ์อดทนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์  ทำทีว่าทำงาน  จนกระทั่งถึงใกล้ถึงช่วงเวลาพักของเด็กนักเรียน เขาก็ผลุนผลันออกมา

เสียงกริ่งดังก้องไปทั่วโรงเรียน  เด็กนักเรียนก้าวออกมาจากอาคารแต่ละหลัง สู่ความสดใสและแสงแดดจ้าด้านนอก

ไบรซ์ยืนพิงผนังอยู่ข้างประตูทางออกของอาคารภาษาต่างประเทศ เขารอจนหนุ่มน้อยร่างอวบคนหนึ่งก้าวออกมา ถึงได้ส่งเสียงทัก

“ไฮ...เจมส์ พ่อหน้ากากแฟนธ่อม พอจะมีเวลาคุยกันหน่อยมั้ย” ไบรซ์กระดิกนิ้วมือทักทาย และมองลอดแว่นกันแดดไปยังเจมส์ วิลกินส์  1 ใน 3 ของสมาชิกแก๊งค์เด็กขี้แพ้

เจมส์ผงะทันทีที่หันมาเห็นไบรซ์  ฝ่ายนั้นก้าวขาออกไปเหมือนจะวิ่งหนี

ไบรซ์คว้าไหล่ฝ่ายนั้นได้ทัน  เจมส์ตัวสั่นเทาและไม่ยอมสบตาเขา “เจมส์ วิลกินส์ สมาชิกร่วมอุดมการณ์ไปไหนกันหมดล่ะวันนี้” ไบรซ์ถาม

“ค...คุณพูดเรื่องอะไร”

ไบรซ์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ “เรื่องการทำพิธีทำลายผนึก และเชิญสัตว์อสูรขึ้นมาจากนรก”

“ยะ...อย่าพูดแบบนั้น!” อีกฝ่ายแทบจะหวีดร้อง เขายกมือป้อมๆ ขึ้นมาปิดหูทั้ง 2 ข้าง เหมือนว่าทำแบบนั้นแล้วจะไม่ได้ยิน “ผมไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น!

“ไม่ได้ทำเหรอไอ้เด็กเปรต!” ไบรซ์ลากตัวหนุ่มน้อยร่างอวบไปยังจุดลับตาคน เขากระแทกฝ่ามือคร่อมร่างอีกฝ่ายให้จนมุมอยู่กับผนัง  “พวกแกสร้างเรื่องเอาไว้ เรื่องวินาศสันตะโรขนาดนั้น แล้วยังคิดว่าจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ อีกเรอะ!

ไบรซ์ชี้หน้าและตะคอกอย่างโมโห ชีวิตเขาต้องมาแขวนอยู่บนเส้นด้ายก็เพราะไอ้เด็กนรกพวกนี้ “ฉันอยู่ตรงนั้น เห็นทุกอย่างที่พวกแกทำ ทั้งเชือดสัตว์เป็นๆ ท่องมนต์บ้าๆ แล้วก็วางเพลิง!

เจมส์ปล่อยโฮออกมาทันที แก้มเขาเป็นสีแดงจัดและเปรอะเลอะด้วยน้ำตา

“อย่ามาเจ้าน้ำตา” ไบรซ์ขู่ “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่าพวกแกไปรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหน หนังสือเล่มไหนที่พวกแกไปเจอเข้า เอามันมาให้ฉัน”

เจมส์สะอื้นฮัก  “ม...มันไม่ใช่หนังสือ แต่มียายแก่คนหนึ่งบอกเรา”

 

ยี่สิบนาทีต่อมา  ไบรซ์ก็ได้รู้เรื่องเกือบทั้งหมด

ปรากฏว่าต้นคิดในเรื่องนี้คือมาร์ตี้ เขากับครอบครัวเพิ่งจะย้ายมาอยู่แอลเอเมื่อปลายปีก่อน พวกเขาอาศัยอยู่ในบ้านหลังใหญ่ตรงแวลลีย์วิสตาบูเลอวาร์ด ซึ่งเต็มไปด้วยบ้านเดี่ยวและอพาร์ตเมนต์สวยๆ  ครอบครัวนี้มีฐานะดี แต่นั่นก็ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไหร่สำหรับการเป็นเด็กใหม่ในโรงเรียนไฮสคูลที่มีเด็กรวยๆ เดินกันให้ควั่กอยู่แล้ว

มาร์ตี้โดนแกล้งตามระเบียบของการเป็นเด็กใหม่ เขาไม่สู้ และในที่สุดก็จับกลุ่มกับพวกขี้แพ้ด้วยกัน และสิ่งที่พวกนี้ตัดสินใจเลือกทำเพื่อให้ตัวเองรอดพ้นจากการถูกรังแก ก็คือการสู้กลับด้วยศาสตร์มืด จากคำบอกเล่าของยายเฒ่าเชื้อสายลาตินคนหนึ่ง ซึ่งมารับจ้างทำงานให้ครอบครัวของมาร์ตี้

บัดซบจริงๆ

ไบรซ์กัดฟันกรอด เขากำหมัดแน่น  มันน่าแค้นที่เรื่องซึ่งควรจะเป็นเรื่องเหลวไหลไร้สาระ ที่เล่าต่อกันแบบบ้าๆ บอๆ จากรุ่นสู่รุ่น กลับกลายเป็นความจริงขึ้นมา และตอนนี้มันกำลังส่งผลเลวร้ายสาหัสต่อชีวิตเขา

แล้วเขาจะทำยังไงได้ นอกจากตามหายายเฒ่าต้นเรื่อง ที่รู้เรื่องนี้ดีกว่าใครๆ รวมทั้งน่าจะรู้วิธีจัดการให้เรื่องนี้มันจบลงด้วย

“แล้วยายเฒ่านั่นอยู่ที่ไหน” ไบรซ์ถามออกไปด้วยความพยายามที่จะไม่ฆาตกรรมเด็กไฮสคูล

“ผ...ผมไม่รู้ ผมเคยไปเจอแกที่บ้านของมาร์ตี้แค่ครั้งเดียว แต่ไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วแกอาศัยอยู่แถวไหน มีแต่สองคนนั้น มาร์ตี้กับแอรอน ที่เคยแวะไปบ้านของยายแก่นั่น”

“แล้วตอนนี้มาร์ตี้อยู่ที่ไหน” ไบรซ์ถาม เขารู้ว่าวันนี้เด็กนั่นยังไม่ยอมโผล่หัวมาเรียน

“มาร์ตี้ไปซานตาเฟ่กับครอบครัว เขายังไม่กลับ ส่วนแอรอนก็...” เจมส์เสียงแผ่วลง เขากลอกตาไปทางซ้ายทีขวาทีอย่างมีพิรุธ “แอรอนป่วย”

“ไม่เอาน่า” ไบรซ์ทำเสียงเอือมระอา ก่อนจะตะปบลงบนไหล่หนาๆ ของเจมส์ ฝ่ายนั้นสะดุ้ง และรีบบอกเร็วปรื๋อ

“บ้านแอรอนอยู่แถวแฮนค็อกพาร์ค”

ไบรซ์ยิ้มเหี้ยมเกรียม

“โอเค ไอ้หนู ฉันจะพานายไปกินกลางวันแถวนั้น แล้วค่อยพากลับมาเรียน”

 


....................................................................................................


ไบรซ์เอ้ย ไหวมั้ยนั่น  ^ ^

อยากบอกว่าเลี้ยงแมวก็ต้องบ้านพังแบบนี้แหละไบรซ์  ทำใจซะ แต่ถ้าเลี้ยงด้วยหมัดแบบนั้น ระวังตอนแมวสวนด้วยนะ  > <

บทนี้เนื้อหาไม่ยาว แต่อยากอัพให้อ่านเรื่อยๆ ค่ะ ไม่อยากทิ้งช่วงนาน

เอาใจช่วยไบรซ์ในตอนต่อไปด้วยน๊า...   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

17 ความคิดเห็น

  1. #441 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 18:10

    อ่านเรื่องนี้แล้วคิดถึงแมวที่บ้านมากเลยค่ะ

    #441
    0
  2. #424 moony+lilac (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:14
    แค่แมวตัวเล็กๆ บ้านก็แทบพังแล้ว นี่แมวยักษ์อีก ตายค่ะตาย
    #424
    0
  3. #257 chanbaek4944 (@chanbaek4944) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 23:15
    ตอนสคนนี้จูบกันละไบรซ์ก้อว่าตัวเองไม่ใช่เกย์ เพลงของ J pee ดังขึ้นในหัว
    ~ I'm not gay I'm just doing my job....~
    #257
    0
  4. #244 DumpyZa (@dumpyza54130) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 18:52
    วี้ดดดดดดด
    #244
    0
  5. #211 hikanoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 12:03
    สงสารไบรซ์ มารับกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อ

    ขำมินนี่ จังหวะนางซิทคอมตลอด 555
    #211
    0
  6. #185 postvulves (@tinakrit) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 18:30
    เรื่องจริงที่หน้าเศร้าของทาสแมว 555
    #185
    0
  7. #165 Kyungsooyaaa (@Kyungsooyaaa) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 16:56
    ไบรท์สู้ๆ อยากเหนตอนคุนเหมียวเชื้องแล้ว
    #165
    0
  8. #128 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:42
    พอเป็นมนุษย์ยิ่งหลงเข้าไปใหญ่ โอ้ยตายๆๆๆ ทาสแมวค่าา ไบรซ์สู้ๆเนอะ คงโดนแมวกินเร็วๆนี้แหละ 555555
    #128
    0
  9. #56 ม้วย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 11:55
    ตอนนี้ให้โบนัสเยอะจังเลยค่ะ&#8203; *บิด* 555555&#8203; เฟลิซคาตัสวางตัวสมกับเป็นเจ้านาย(ของทาสแมว)&#8203;จริงๆ&#8203; ตกใจตอนที่ฉีกเสื้อ&#8203; เฮยยย&#8203; ฉีกตะไมมมม&#8203; ไม่รู้&#8203;ทำไมถึงอ่อนไหวกับฉากนี้&#8203; ถถถถ&#8203;
    #56
    0
  10. #55 mala_yha (@mala_yha) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 08:55
    จะยังไงน้อนิ
    #55
    0
  11. #54 SilHouette (@cheschire) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2560 / 00:56
    แพะนี่ไม่อยู่ในสายตาแล้วใช่มั้ย5555
    #54
    0
  12. #53 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 09:20
    ทาสแมวที่แท้ทรู
    #53
    0
  13. #52 แอลซินอาร์ (@bennett13) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 08:21
    ทาสแมวโดยแท้ ????
    #52
    0
  14. #51 takuruko (@takuruko) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 23:07
    นึกภาพหน้าคุณแมวยังไงก็หล่อกร๊าวใจอยู่ดี555555
    #51
    0
  15. #50 SOUGIYA (@himitsu-me) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 22:52
    โอ้ยยย ชอบมากค่ะ รอตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อเลย
    #50
    0
  16. #49 BLKPeaRL (@pearllady) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 22:08
    คุณแมวแซ่บมากเลยค่ะ เกือบแล้วเกือบแล้วเชียว เสียดาย5555 โอกาสหน้าเอาใหม่เนอะ คุณแมวสู้ ๆ
    #49
    0
  17. #48 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 21:13
    แมวนรกมีความแพรวพราว อยากจะแหม มีแผนอะไรในหัวไม่ทราบคะ555555
    #48
    0