วิฬาร์โลกันตร์

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 30,119 Views

  • 460 Comments

  • 1,841 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    218

    Overall
    30,119

ตอนที่ 4 : ถ้าไม่ใช่จูบ แล้วคืออะไร?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3389
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 178 ครั้ง
    7 พ.ย. 60


ไบรซ์ไม่รู้ว่าตัวเองผ่านวันและคืนนั้นไปได้ยังไง ทุกอย่างเบลอไปหมดสำหรับไบรซ์  เขาสิ้นไร้แรงใจจะลุกขึ้นต่อสู้หรือทำอะไรทั้งสิ้น  ได้แต่ปล่อยร่างกายและความคิดให้ลอยล่องไปกับความหดหู่คับแค้นใจ

                ...เขาโดนแมวจากนรกปล้นจูบ

                อดสูยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น ในชีวิตเขาเคยถูกผู้หญิงดึงตัวไปจูบนับครั้งไม่ถ้วน แม้แต่ผู้ชายก็ยังเคยโดน ซึ่งไบรซ์เห็นเป็นเรื่องขำ  แต่เรื่องนี้เขาขำไม่ออก ไอ้แมวผีนั่นมันไม่ได้จูบเขาด้วยความสนิทเสน่หาอะไรทั้งสิ้น มันหยาม มันดูถูก และมองเขาเป็นดั่งทาสรับใช้ ที่ต้องหาสิ่งที่มันต้องการมาปรนเปรอให้มัน

                แต่จะว่าไป ต่อให้มันจูบด้วยความเสน่หา เขาก็คงไม่ได้พอใจขึ้นมาหรอก ..แค่คิดก็ขนลุก

                ไบรซ์ผล็อยหลับไปโดยไม่รู้ตัว และเมื่อเขารู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง ก็เป็นเวลาเช้าของวันถัดมา

                ชายหนุ่มงัวเงีย และพลิกตัวอยู่บนโซฟา เขากลับมานอนที่ห้องเดิมที่เคยอาศัยนอนในวันแรก ห้องนั่งเล่นที่มีเตาผิงกับโซฟายาว ส่วนห้องนอนที่ชั้นบนตอนนี้ใช้การไม่ได้ ซากเตียงถูกเผายังกองอยู่ตรงนั้น และไบรซ์ก็ไม่นึกอยากเข้าไปเก็บกวาด

                อยู่ๆ ไบรซ์ก็รู้สึกเหมือนมีคนกำลังจ้องมองเขา  ชายหนุ่มฝืนปรือตาขึ้น เขามองเห็นเงาเลือนรางอยู่ตรงปลายฟากหนึ่งของโซฟา ดูคล้ายกับเงาร่างของคนที่กำลังยืนหันหน้ามาทางเขา และมันทำให้ไบรซ์ต้องขยี้ตาเพื่อให้มองได้ชัดขึ้น

                เงาร่างที่เขาเห็นคือผู้ชายคนหนึ่งจริงๆ

ในแสงอ่อนจางที่ส่องผ่านเข้ามาในห้อง ชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่ทางปลายขาของเขา ไบรซ์เห็นปลีน่องแข็งแรงและท่อนขาเปลือยเปล่า ผู้ชายคนนี้ใช้ผ้าพันตรงช่วงสะโพกทิ้งชายคลุมปิดลงมาถึงต้นขาเหมือนพวกอียิปต์โบราณ เปิดเผยผิวสีน้ำตาลอ่อนและกล้ามเนื้อตรงท้องซึ่งขึ้นรูปชัดเจน  จากบั้นเอวและแผงอกกำยำ  ขึ้นมาสู่...

...แผงคอ

ไบรซ์แผดเสียงออกมาอย่างสติแตก  เขาตะเกียกตะกายหนีไม่คิดชีวิต ไบรซ์หกคะเมนกลิ้งลงจากโซฟา ขณะที่ยังแผดร้องไม่หยุดปาก

ที่อยู่ในห้องกับเขาคือสัตว์ประหลาดที่มีร่างเป็นมนุษย์ แต่มีหัวเป็นสัตว์!

                “หยุดส่งเสียงแบบนั้นซะที มันน่ารำคาญ ทำเหมือนไม่เคยเจอข้า”

                คำพูดนั้นทำให้ไบรซ์หันควับ เขาเบิ่งตามอง  ...นั่นมัน

                ...เฟลิซคาตัสเหรอ?

                ไอ้สัตว์อสูรนั่น ตอนนี้มันอยู่ในร่างมนุษย์ หมายความเฉพาะร่างกายจริงๆ แต่ส่วนหัวมันยังเหมือนเดิม! แผงคออันประกอบด้วยขนยาวหนาสีเทาเงินระอยู่ตรงช่วงไหล่  ดวงตาใหญ่รีสีเหลืองจัด และใบหน้าที่ดูคล้ายเสือผสมแมวป่า  บอกเลยว่าเป็นภาพที่สุดบรรยาย

                “ทะ...ทำไมกลายเป็นแบบนี้”               ไบรซ์ตะกุกตะกัก

                เฟลิซคาตัสทำเสียงขึ้นจมูก เหมือนไบรซ์สุดแสนจะโง่ “ไม่คิดบ้างรึไง ว่ามันจะดูพิลึกขนาดไหน หากข้าต้องเดินไปมาในบ้านหลังนี้ด้วยรูปลักษณ์อันแท้จริงของข้า”

                โอ้โห แล้วไอ้ที่อยู่ตรงหน้าเขานี่ไม่พิลึกเลยสินะ

                ดวงตาที่เบิ่งโตอย่างไม่สามารถบังคับให้เล็กลงกว่านั้นได้ และท่าทีของไบรซ์ ทำให้เฟลิซคาตัสกระชากเสียงอย่างรำคาญใจ “คิดว่าข้าชอบให้ความอัปลักษณ์ของมนุษย์มาปะปนอยู่ในร่างข้ารึไง!

                “ไม่ชอบก็ไม่ต้องมีสิ” ไบรซ์แย้งเสียงแหลม

                “มันช่วยไม่ได้  การที่ข้ากินวิญญาณมนุษย์เข้าไปจำนวนมาก มันส่งผลให้สิ่งนั้นทิ้งร่องรอยไว้ในกายข้า และปรากฏออกมาเมื่อข้าใช้ชีวิตอยู่นอกประตู  ในโลกของเจ้า ข้าเลือกแล้วว่าให้มันปรากฏออกมาแบบนี้”

                ไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่คือเลือกแล้ว เซนส์ในเรื่องศิลปะของมันสุดเยียวยาจริงๆ แต่ตอนนี้ไบรซ์กังวลเรื่องอื่นมากกว่า

                “กินเข้าไปเยอะเลยเหรอ” เขากลืนน้ำลายเอื้อก

                เฟลิซคาตัสปรายตามอง “มนุษย์คนแรกที่เชิญข้าขึ้นมาจากนรก ได้สังเวยชีวิตมนุษย์ให้ข้านับพันคน เขาเป็นผู้รับใช้ที่รู้งานที่สุดเท่าที่ข้าเคยมี”

                จริงเหรอ?  ใส่สีตีไข่เพิ่มรึเปล่า? ใครมันจะไปฆ่าคนเป็นพันให้แมวกินได้ขนาดนั้น  อย่างมากก็หลักสิบ และไอ้เบื้อกนั่นก็คงกลายเป็นฆาตกรฆ่าต่อเนื่องไปแล้วด้วย

                แต่ไบรซ์ไม่คิดจะพูดออกไปแบบนั้นหรอก เขายังไม่โง่ขนาดนั้น

                “แล้ว...ต้องการอะไรจากฉัน”

                มันไม่ตอบเขาด้วยซ้ำ แต่เดินไปทางหน้าต่างและดึงผ้าม่านให้เปิดออก แสงแดดส่องเป็นลำเข้ามาในห้อง  และทำให้ไบรซ์เห็นศีรษะอันมีลักษณะคล้ายแมวป่าผสมเสือของมันได้ชัดเจนยิ่งขึ้น สมองของไบรซ์แทบจะระเบิดตัวเองตาย(ถ้ามันทำได้) จากการประมวลผลอันวิปริตผิดเพี้ยน

                ที่จริงรูปร่างของมันดูดีมาก ทั้งกำยำล่ำสันและสีผิวก็เป็นสีน้ำตาลสวย แต่หัวของมันก็ทำให้ทุกอย่างดูเลวร้าย  

                “ออกไป”

                “ห๊ะ..?” ไบรซ์งงงัน

                “ข้าสั่งให้ออกไป!

เสียงคำรามที่ปนอยู่ในเสียงพูดของมัน ทำให้ไบรซ์ต้องลนลานออกไปจากตรงนั้น ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันสั่งให้เขาไปไหน

จนกระทั่งไปยืนอยู่ตรงโถงทางเดินนั่นแหละ เขาถึงนึกออกว่าวันนี้เขาต้องกลับไปทำงานเหมือนเดิมแล้ว เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เมาอยู่แอลเอ ที่ไบรซ์มีความเต็มใจที่จะออกไปทำงาน

                สักพัก เขาก็กลับมายืนที่ห้องโถงตรงประตู ในชุดเสื้อเชิ้ตและกางเกงขายาวเหมือนชุดทำงานของหนุ่มออฟฟิศ ไม่ใช่เพราะเขาอยากใส่ แต่เป็นเพราะเขามีเสื้อผ้าเหลืออยู่ไม่กี่ชุด ที่ไม่ได้ถูกไอ้สัตว์อสูรนั่นเผาทิ้ง

                เฟลิซคาตัสกอดอกยืนพิงผนังตรงบันได  และกวาดตามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ไบรซ์รู้ว่าตัวเองดูน่ากินขนาดไหนในเสื้อเชิ้ตที่ค่อนข้างพอดีตัว และกางเกงที่เน้นให้ก้นเขางอนงาม แต่คำว่าน่ากินของมัน คงไม่ใช่ความหมายเดียวกับที่ไบรซ์เคยเจอจากมนุษย์คนอื่นๆ หรอก

                วิฬาร์โลกันตร์ทำเสียงเบาๆ ในลำคอ  ดูเหมือนมันจะค่อนข้างพอใจ 

                “แล้ววันนี้ฉันต้องเตรียมแพะไว้ให้หรือเปล่า” ไบรซ์ถามอย่างไม่แน่ใจ

                “ไม่ต้อง” มันตอบแบบเมินๆ

                ไบรซ์โล่งอก ถึงแม้จะยังสงสัยว่าทำไมเขาถึงไม่ต้องเตรียมเครื่องสังเวยให้มัน

“งั้น...ฉันออกไปทำงานล่ะนะ”

               

                ไบรซ์มาถึงโรงเรียนไฮสคูลฮิลล์ไซด์เพรพในเวลาต่อมา  สนามหญ้าเขียวขจีและสายลมเย็นสบายที่พัดโชยผ่านแมกไม้ กับพวกนักเรียนที่นั่งอาบแดดกันอยู่ตรงสนามหญ้า เอนกายใต้ต้นไซปรัส กระเซ้าเย้าแหย่กันตามทางเดิน ช่างดูสดใสมีชีวิตชีวา เจิดจ้าจนเหมือนฝัน  ช่างต่างกันลิบลับกับชีวิตในมุมมืดของไบรซ์ที่ถูกครอบงำโดยอำนาจฝ่ายชั่ว   

                อาคารหอสมุดที่ถูกไฟไหม้ไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนนี้เหมือนอนุสรณ์อะไรสักอย่างที่ประกอบด้วยเศษซากโครงสร้างซึ่งถูกเกาะด้วยเขม่าดำๆ  ฝุ่นขี้เถ้าจากหนังสือที่ถูกไฟไหม้ยังลอยปลิวในอากาศเวลาที่ลมพัด มีป้ายห้ามเข้าและเทปกั้นล้อมบริเวณโดยรอบ  ที่ตรงนี้ดูเหมือนอยู่ในสงคราม หรือไม่ก็เพิ่งโดนนรกวิ่งผ่าน

ไบรซ์ขี่มอเตอร์ไซค์ผ่านพวกนักเรียนยืนเซลฟี่กันอยู่รอบๆ  ฉีกยิ้มเริงร่าโดยมีอาคารที่สร้างทับสุสานเก่าเป็นฉากหลัง มุ่งไปยังอาคารอำนวยการ

                “เขาพูดกันว่าเป็นสุสานของพวกอินเดียนแดงค่ะ” มินนี่กระซิบกระซาบ  ตอนที่พวกเขาเดินไปด้วยกันตรงโถงเดิน เพื่อไปยังห้องผู้อำนวยการไอเซนฮาวร์ คิตก็เดินไปด้วย  พวกเขาไม่มีที่ให้ทำงานแล้ว

                “สุสานอินเดียนแดงจะมาอยู่อะไรตรงนี้” ไบรซ์ส่ายหัว จะลือก็ให้มันมีหลักความจริงหน่อย

                “หนูก็ว่างั้น” มินนี่พูด “โอ๊ะ.. คุณเลี้ยงแมวด้วยเหรอคะ”

                ไบรซ์เบิกตาโต เมื่อเห็นมินนี่หยิบเส้นขนยาวๆ สีเทาออกจากเสื้อเขา เขาจ้องเส้นขนนั่นเหมือนมันเป็นงูสองหัว แปดตา พ่นไฟได้  ขณะที่คิตส่งเสียงในลำคอเหมือนเสียงสะอื้น

                ...ขนของวิฬาร์โลกันตร์

                “มันเป็นแมวจรจัดน่ะ” ไบรซ์รีบกลบเกลื่อน  “มาป้วนเปี้ยนอยู่แถวสวนหลังบ้าน”

                “แล้วคุณให้อาหารมันด้วยรึเปล่าคะ”

                ...แพะวันละ 3 ตัว

                “ไม่ ฉันไม่ชอบสัตว์”

                มินนี่ผงกหัว “แต่ก็อุตส่าห์อุ้มมัน ถึงได้มีขนติดมาแบบนั้น สงสัยจังว่าที่จริงคุณนอนกอดมันด้วยมั้ย  แมวมันน่ารักนะคะ ไม่เห็นต้องอายเลยที่ชอบแมว  ผู้ชายรักสัตว์น่ะเท่ออกค่ะ”

                ไบรซ์แทบจะกินหัวมินนี่  แต่บังเอิญว่าประตูห้องผู้อำนวยการเปิดออกพอดี และเลขาของไอเซนฮาวร์ก็ก้าวออกมา

                “ท่านผู้อำนวยการรอพวกคุณอยู่แล้วค่ะ” เธอบอก

               

หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง ทีมบรรณารักษ์เร่ร่อนก็ได้ไปนั่งอยู่ในห้องว่างๆ ห้องหนึ่งบนชั้น 3 ของตึกเรียนวิทยาศาสตร์  พวกเขานั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวยาว บนเก้าอี้ที่ยกมาจากห้องประชุม  ที่นี่จะเป็นที่ทำงานชั่วคราวไปจนกว่าทางโรงเรียนจะจัดการหาสถานที่อื่นที่ใช้เป็นห้องสมุดได้  หรืออีกทางหนึ่ง เร่งสร้างอาคารหอสมุดหลังใหม่ให้เร็วที่สุด ก่อนที่พวกผู้ปกครองจะหงุดหงิดจนอยากย้ายลูกไปเรียนที่อื่น

มินนี่กับคิตช่วยกันเช็คดูข้อมูลต่างๆ ของห้องสมุด ที่อยู่ในฐานข้อมูลของโรงเรียน ด้วยคอมพิวเตอร์ที่ยืมมาจากฝ่ายธุรการ  พวกเขาต้องจัดการสั่งซื้อสิ่งของที่จำเป็นเบื้องต้นสำหรับห้องสมุดอย่างเร่งด่วน  รวมทั้งลิสต์รายการหนังสือที่ต้องสั่งซื้อเข้ามาใหม่ด้วย

ไบรซ์จัดแจงขอใบเสนอราคาจากร้านขายคอมพิวเตอร์ รวมทั้งขอเบิกงบฉุกเฉินเพื่อซื้อคอมพิวเตอร์แลปท็อปมาไว้ทำงานชั่วคราวสำหรับตำแหน่งของเขาเอง  ไบรซ์จำเป็นต้องมีคอมพิวเตอร์เครื่องใหม่ด่วน แทนเครื่องที่ขว้างใส่เฟลิซคาตัสในวันนั้น และอะไรจะดีไปกว่าสั่งซื้อด้วยเงินของทางโรงเรียน

สักพัก เมื่อมินนี่ต้องออกไปจากห้องเมื่อถึงชั่วโมงเรียนของเธอ ไบรซ์ได้โอกาสที่จะจู่โจมคิต เขามองคิตที่ก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองเขาเลย ชัดซะยิ่งกว่าชัดว่าฝ่ายนั้นจงใจเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเขา

                “เฮ้...เพื่อน” ไบรซ์โน้มตัวไปข้างหน้า “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

                คิตหน้าตาตื่น  เขาตัวเกร็งและยึดที่พักแขนของเก้าอี้ไว้แน่นเหมือนจะช่วยอะไรได้

                ไบรซ์พูดต่ออย่างไม่สนใจท่าทีเหมือนกำลังถูกล็อคติดกับเก้าอี้ไฟฟ้าของคิต  “นายจำเด็ก 3 คน ที่อยู่กับเราคืนนั้นได้ไหม”

                “คืนไหน”

                “ไม่เอาน่าคิตตี้ นายก็รู้ว่าคืนไหน”

คิตเหงื่อตกทั้งที่หน้าต่างเปิด และอากาศก็ไม่ได้ร้อนขนาดนั้น “ก...ก็จำได้อยู่หรอก”

                “ฉันต้องการรู้ตัวพวกนั้น” ไบรซ์สั่งเสียงเข้ม

                และในเที่ยงวันนั้น ไบรซ์ก็ได้รู้ทั้งชื่อ ชั้น และตารางเรียนของเด็กนักเรียนทั้ง 3 คนนั่น เจมส์ แอรอน และมาร์ตี้ พวกนั้นเรียนอยู่เกรด 11  เขาสบถออกมาเมื่อเห็นว่าทุกคนลาเรียนหมดในวันนี้ สมแล้วที่เป็นแก๊งค์เด็กขี้แพ้ ขนาดไม่มีอะไรจะสาวไปถึงตัวพวกนั้นได้ ไอ้เด็กเวรแก๊งค์นี้ยังไม่กล้ามาโรงเรียนเลย

                ไบรซ์ใช้นิ้วเคาะโต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์ เขาจะให้โอกาสพวกนั้นอีกหนึ่งวัน ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่มีใครมาเรียนสักคน เตรียมใจได้เลย ว่าเขาจะไล่เคาะประตูบ้านพวกนั้นทีละคน จนกว่าจะเจอครบทั้งแก๊งค์

                เขาจำเป็นต้องรู้ให้ได้ ว่าเด็กพวกนั้นรู้ได้ยังไงว่าที่ตรงหอสมุดเป็นสุสานเก่า และรู้ได้ยังไงว่าต้องทำอะไรบ้างเพื่อเปิดทางให้สัตว์อสูรขึ้นมาบนโลก

                พาขึ้นมาได้ ก็ต้องถีบส่งกลับไปได้

                ....วิฬาร์โลกันตร์  ถ้ามันคิดว่าเขาจะนั่งเฉยๆ รอให้มันเขมือบเขาในสักวัน ก็คิดใหม่ได้เลย

                ไบรซ์ใช้เวลาในช่วงบ่ายไปกับการขี่มอเตอร์ไซค์ร่อนจากฝั่งสตูดิโอซิตี้ ลงมาสู่เวสต์ฮอลลีวูด โดยอ้างว่าเขาต้องออกมาดูอะไรหลายอย่างที่ต้องใช้ในการทำงาน  ปล่อยให้คิตดูแลห้องสมุดที่เหลือแค่ชื่อไปคนเดียว

                ไบรซ์รู้สึกปลอดโปร่งมากที่ได้ใช้เวลาบนถนนนานๆ  ให้แสงแดดลูบไล้เนื้อตัวเขาและแดนี่ เขาจอดลงตรงฝั่งด้านเหนือของเมลโรส  เดินเตร่เสพงานศิลปะตามแกลลอรี  แวะจิบกาแฟพลางสูบบุหรี่ตรงคาเฟ่ริมถนน ซึบซาบจิตวิญญาณอิสระที่แทรกซึมไปทั่ว ชายหนุ่มแวะร้านขายเสื้อผ้ามือสอง  และเลือกซื้อเสื้อผ้ามา 2-3 ชุด เพื่อจะได้มีอะไรใส่ในวันต่อๆ มา เขากลับถึงบ้านตอนที่ฟ้าเริ่มมืด และถอนใจอย่างโล่งอก เมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของไอ้สัตว์อสูรนั่น

                คืนนั้นไบรซ์ก็เลยพาแดนี่ออกมาจากโรงรถอีกรอบ และมุ่งหน้าไปสู่แสงสีแห่งความศิวิไลซ์ยามค่ำคืน

                ไบรซ์ไปดื่มที่ผับแห่งหนึ่ง ...ใช่ เขาใช้เงินที่ควรเก็บไว้ซื้ออาหาร มาจ่ายค่าเหล้าแทน แต่เขาสมควรได้รับสิ่งนี้ โคตรจะสมควรเลย เมื่อคิดถึงสิ่งที่เขาต้องเผชิญในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

                ชายหนุ่มใส่เสื้อยืดสีสนิมที่ได้มาจากร้านเสื้อผ้ามือสอง และกางเกงยีนส์ที่ขาดรุ่ยตรงนั้นตรงนี้ แต่ทุกรอยขาดดูน่าล้วงนิ้วเข้าไปเมื่อมาอยู่บนร่างของไบรซ์ เขาควรจะมองดูเหมือนคนจรจัด แต่กลับไม่ใช่  ไบรซ์ดูหล่อลากน่ากระชากขึ้นเตียง  และฉีกเสื้อผ้าเขาให้ขาดกระจุย จะได้โรมรันกับร่างที่เต็มตึงแข็งแกร่งนั่นจนถึงเช้า

ไบรซ์สั่งเหล้าแบบไม่เหลือบมองราคา  เขาตอบสนองผู้หญิงทุกคนที่ให้ท่าเขา ยิ้ม ส่งสายตาหยาดเยิ้ม เต้นแนบเนื้อเสียดสี  และจูบมากเท่าที่จะจูบได้ เขาอยากกลบความรู้สึกตอนที่ลิ้นสากๆ ของสัตว์อสูรนั่นแหย่เข้ามาในปากเขา และแทนที่ด้วยรสสัมผัสนุ่มอุ่นของมนุษย์ผู้หญิงที่เย้ายวนใจ แต่เมื่ออีกฝ่ายชวนเขาออกไปต่อกันที่อื่น ไบรซ์ก็จำต้องปฏิเสธ เขายังไม่กล้าเสี่ยงหายหัวไปทั้งคืน

                และเมื่อไบรซ์ดื่มจนรู้สึกว่าไม่ควรขับรถกลับเอง เขาก็โทรหาคิต ฝ่ายนั้นไม่ยอมรับสาย จนกระทั่งไบรซ์ต้องส่งข้อความไปขู่

“ฉันอยากให้ช่วยขับแดนี่ไปไว้ที่บ้านนายหน่อย แล้วพรุ่งนี้ค่อยเอาไปให้ฉันที่โรงเรียน” ไบรซ์ยื่นกุญแจให้เมื่อคิตมายืนตรงหน้าเขา ชายหนุ่มระบุอย่างชัดเจนให้คิตออกมาด้วยแท็กซี่ และอย่าถามว่าทำไม

                คิตทำปากขมุบขมิบ เขาดูผิดที่ผิดทางมากเมื่อมายืนอยู่ตรงนี้ เหมือนหนุ่มเนิร์ดหนีเที่ยวเป็นครั้งแรก ขณะที่ไบรซ์ช่างดูเสเพลและกลมกลืน

                “ดื่มด้วยกันก่อนมั้ย” ไบรซ์ชวนอย่างเอื้อเฟื้อ “แต่นายควรจะสั่งอะไรที่ปลอดแอลกอฮอลล์นะ”

                คิตส่ายหัว ยิ่งหันไปเห็นสายตาของผู้หญิงที่นั่งเกยบนตักของไบรซ์  คิตยิ่งรู้สึกว่าตัวเองควรรีบไสหัวออกไปเร็วๆ เลย “แล้วนี่ถือว่าเราหายกันมั้ย”

                “คงงั้น”

                ไบรซ์ตอบได้แค่นั้นก็โดนฉุดแขนให้ลุกขึ้น  คิตได้แต่มองตามร่างของไบรซ์ที่ก้าวเปะปะไปตามที่ฝ่ายหญิงดึงตัวไป และหยุดเพื่อจูบกันเป็นระยะ ฝ่ามือของไบรซ์ลูบลงมาตามแผ่นหลังและอ้อยอิ่งอยู่ตรงสะโพกกลมกลึง ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันหายไปทางห้องน้ำ  คิตแตะดันแว่นตรงสันจมูก เขาไม่อยากรู้หรอกว่าไบรซ์กับแม่สาวตาคมนั่นจะไปเล่นซุกซนอะไรกันแถวนั้น

                พอถึงตี 2 ไบรซ์เรียกแท็กซี่กลับบ้าน

                ชายหนุ่มโผเข้าไปยังที่นั่งด้านหลัง และบอกจุดหมายปลายทาง ก่อนจะทิ้งตัวเอนลงกับเบาะ

                “คุณโอเคไหมครับ” คนขับแท็กซี่หันมาถาม

                ไบรซ์โบกมือเป็นเชิงว่าไม่ต้องห่วง และย้ำว่าเขาจะไม่อ้วกใส่เบาะ

                รถแล่นไปนานแค่ไหนไบรซ์ไม่รู้ เขาหลับตาเกือบตลอดเวลา หัวเขามึนตื้อ และอยากกลับถึงห้องนอนเร็วๆ

                ในที่สุดแท็กซี่ก็มาจอดหน้าคฤหาสน์สุดสะพรึงของไบรซ์  ลึกเข้าไปเกือบถึงอุทยานหุบเขาฟรายแมน ไบรซ์สะลึมสะลือจ่ายค่าแท็กซี่ เป็นจำนวนเงินที่น่าเจ็บปวด  โชคดีที่เขาเมามาก ก็เลยไม่ทันสะเทือนใจ

                “ผมว่าผมช่วยประคองคุณไปส่งตรงประตูบ้านดีกว่า” คนขับเสนออย่างมีน้ำใจ ก่อนจะขยับมาหิ้วปีกข้างหนึ่งของไบรซ์

                ไบรซ์เอี้ยวคอมอง ฝ่ายนั้นเป็นหนุ่มหน้าเข้ม อาจจะมีเชื้อสายสเปนหรือเม็กซิโก  และตอนนี้ก็กำลังส่งยิ้มเป็นมิตรให้เขา “คุณเมามากนะ ให้ผมช่วยเถอะ”

                “ขอบคุณ” ไบรซ์งึมงำตอบ

                ไบรซ์ก้าวไปข้างหน้า ขาเขาปัดเป๋ ถ้าคนขับแท็กซี่ไม่ได้ช่วยพยุงไว้ เขาอาจจะพุ่งเข้าไปใส่พุ่มไม้ข้างทางแล้วก็ได้ไบรซ์หัวเราะ เมื่อเห็นคำว่า ตาย กับ หนีไป ที่ถูกพ่นด้วยสีสเปรย์ยังเด่นหราอยู่ตรงประตูบ้าน  เขายังไม่มีเวลาทาสีทับ และมันก็ดูตลกมากในเวลานี้ อาจเพราะบุหรี่ยัดไส้ที่เขากับใครสักคนแบ่งปันกันสูบในผับ

                “กุญแจล่ะครับ ผมจะช่วยเปิดประตูให้”  

                “อืม..อืม” ไบรซ์คลำเปะปะตรงกระเป๋าหลังกางเกง 

                “ผมช่วย”

คนขับแท็กซี่ขยับเปลี่ยนท่า แต่กางเกงของไบรซ์ฟิตมาก  ตอนนี้ทั้งคู่ก็เลยอยู่ในท่าเหมือนกำลังกอดกัน ไบรซ์ไม่ได้คิดอะไร จนกระทั่งรู้สึกว่าจมูกของฝ่ายนั้นฝังอยู่ตรงซอกคอเขา และมันดูเหมือนจะไม่ได้แค่ฝัง แต่ยังขยี้และสูดดมอีกด้วย  

                เวร...คนขับแท็กซี่เป็นเกย์เรอะ

                สิ่งนั้นถูกยืนยันให้มั่นใจยิ่งขึ้น เมื่อมือที่ทำเหมือนช่วยล้วงหากุญแจ เปลี่ยนเป็นลูบและขยำก้นเขา ไบรซ์รู้สึกถึงอะไรบางอย่างที่นูน แข็ง กำลังบดเบียดถูไถอยู่ตรงหน้าขาของเขา

                ไบรซ์ผลักตัวฝ่ายนั้นออกทันที  “นี่คุณ ส่งแค่นี้พอแล้ว”

                โชดดีที่หมอนั่นไม่ได้ดึงดันจะทำต่อ  ไบรซ์พยายามรวบรวมสติ ก้าวต่อไปจนถึงบันไดเฉลียงหน้าบ้าน ก่อนจะเอี้ยวตัวกลับไปมอง

                หนุ่มแท็กซี่ยังยืนอยู่ที่เดิม

                ...ไม่ดีแล้ว

ไบรซ์ส่งเสียงออกไป  “ถ้าคุณไม่ไป ผมจะโทรเรียกตำรวจ”

                อีกฝ่ายไม่โต้ตอบ แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเหมือนรูปปั้น

แล้วไบรซ์ก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นหนุ่มแท็กซี่ค่อยๆ ย่อตัวลงจนเอามือทั้งสองข้างแตะยันลงกับพื้น ตลอดเวลาฝ่ายนั้นไม่ละสายตาจากใบหน้าเขาเลย ดวงตาคู่นั้นสะท้อนเป็นเงาดูแปลกตา  และเมื่อฝ่ายนั้นแสยะยิ้ม ไบรซ์ก็แทบจะสร่างเมาในทันที เมื่อเห็นดวงตาดวงที่ 3 ผุดขึ้นมากลางหน้าผาก พร้อมกับเขี้ยววาววับตรงมุมปากทั้งสองข้าง!

ไบรซ์ร้องเสียงหลง เมื่อฝ่ายนั้นวิ่งตรงมาทางเขา พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็วปราดเปรียวผิดมนุษย์เหมือนมันบินได้ ไบรซ์เห็นเงาสีดำลอยออกมาจากแผ่นหลัง เป็นรูปร่างคล้ายปีกค้างคาว  ไบรซ์หันหลังกลับทันที เขากระโจนขึ้นไปบนเฉลียงอย่างไม่ชีวิต             

กาซซซซซซ!

ตูม!

บานประตูข้างหน้าระเบิดแตกออก เนื้อไม้กระเด็นลอยว่อน  เงาร่างขนาดใหญ่พุ่งสวนออกมา กระโจนข้ามหัวไบรซ์ไปปะทะกับอะไรบางอย่างด้านหลังของเขา ไบรซ์ล้มลง ขณะที่ได้ยินเสียงกรีดร้องแปลกหูและเสียงคำรามเขาเอี้ยวตัวไปมอง แล้วก็ต้องตกตะลึงตาค้าง

                วิฬาร์โลกันตร์กำลังสู้กับอะไรบางอย่างที่ดูคล้ายครึ่งมนุษย์ครึ่งปีศาจ!  มันคือการผสมผสานอันน่าสะพรึงระหว่างหนุ่มคนขับแท็กซี่กับค้างคาว ร่างท่อนบนของฝ่ายนั้นดูใหญ่โตผิดสัดส่วน ทั้งไหล่ หลัง และแผ่นอกขยายใหญ่จนแทบจะปริ ขณะที่ช่วงล่างซึ่งเล็กกว่ามีนิ้วเท้าที่งอกยาวเป็นกรงเล็บ ใบหน้าฝ่ายนั้นปกคลุมด้วยขนสั้นๆ สีดำ ตาดวงที่ 3 ใหญ่โตโดดเด่นอยู่กลางหน้าผาก

                ไบรซ์เบิกตาโตเมื่อเห็นวิฬาร์โลกันตร์ขย้ำเข้าที่คอของสัตว์ประหลาด  เลือดสีคล้ำพุ่งปรี๊ดจากลำคอ ฉีดเป็นสายเหมือนน้ำจากสายยาง สาดกระเซ็นมาโดนเนื้อตัวของไบรซ์และพื้นเฉลียงหน้าบ้าน เขาถอยกรูดไปทางตัวบ้าน เมื่อวิฬาร์โลกันตร์สะบัดร่างนั้นไปมา ก่อนจะโยนสูงขึ้นไปในอากาศ

                แล้วร่างของสัตว์ประหลาดนั่นก็ฉีกแยกออกเป็นสองส่วน ส่วนหนึ่งที่มีรูปร่างแบบมนุษย์ร่วงตุ้บลงบนสนามหญ้า ขณะที่อีกส่วนซึ่งเป็นค้างคาวมีเขาขนาดยักษ์ ลอยหวืออยู่กลางอากาศ

                กรร!!!

                 ไบรซ์ยกแขนขึ้นมากันตรงใบหน้า เมื่อวิฬาร์โลกันต์พ่นไฟออกมาจากปาก ค้างคาวปีศาจกรีดร้องเสียงแหลมบาดหู เปลวเพลิงลุกไหม้ทั้งตัวเหมือนมันเป็นค้างคาวไฟ และเมื่อวิฬาร์โลกันตร์ขย้ำกัดที่คออีกครั้ง ร่างของมันก็ระเบิดออกเป็นผุยผง กลายเป็นกลุ่มควันสีดำในสะเก็ดไฟที่แตกกระจายโดยรอบราวกับพลุ

                ท่ามกลางละอองไฟที่ลอยล่อง ร่างของวิฬาร์โลกันตร์กลับลงมาสู่พื้นอย่างนุ่มนวล มันขยับพร้อมกับเปลี่ยนร่างลุกขึ้นยืน กลายเป็นมนุษย์ที่มีศีรษะเป็นสัตว์ แบบที่ไบรซ์เห็นเมื่อเช้าอีกครั้ง และเดินตรงเข้ามาหาเขา

                “ม...เมื่อกี้นั่นมันอะไร” ไบรซ์ยังไม่หายตกใจ

                “ค้างคาวสามตา สัตว์ปีศาจชั้นต่ำ” เฟลิซคาตัสตอบ พลางช้อนตัวเขาขึ้น เลือดสีดำที่เปรอะเลอะตามใบหน้าและเนื้อตัวของไบรซ์ไหลหยดย้อยลงที่พื้น ทั้งข้นและเหนียวหนืดน่าขยะแขยง

                ด้วยสติสัมปชัญญะที่ไม่สมบูรณ์  อาจเพราะแอลกอฮอลล์ที่ยังพล่านอยู่ในเส้นเลือด หรือสิ่งที่เฟลิซคาตัสทำลงไปเมื่อครู่ ที่ดูคล้ายว่ามันเพิ่งจะช่วยชีวิตเขา ที่ทำให้ไบรซ์ไม่ขัดขืน ร่างเขาอ่อนเปลี้ยไปหมด และถ้าต้องเข้าบ้านด้วยการคลาน ไอ้ที่เป็นอยู่ก็ไม่ถือว่าแย่

เฟลิซคาตัสอุ้มไบรซ์ผ่านประตูไม้บานคู่ ที่ตอนนี้แตกโหว่เป็นช่องขนาดใหญ่ชนิดที่สามารถยกเปียโนผ่านออกมาได้ทั้งหลัง โดยไม่ต้องเปิดประตู

                “ยังไง? ฉันไม่เห็นเข้าใจอะไรเลย” ไบรซ์ยังงุนงัน  ทั้งความเมาและความมึนจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยำกันเละตุ้มเป๊ะในสมองเขา

                เฟลิซคาตัสอุ้มไบรซ์ไปยังห้องรับรองที่อยู่ด้านในสุดของโถงทางเดิน ซึ่งมีห้องอาบน้ำอยู่ในนั้น

                “สัตว์ปีศาจแบบนั้นมีอยู่ทั่วไป มันมักแฝงตัวอยู่กับสัตว์หรือมนุษย์ แทรกซึมเข้าไป กัดกินจากข้างใน  เปลี่ยนคนคนนั้นให้มีนิสัยและอารมณ์ผิดเพี้ยนจากเดิม และในที่สุดมันก็ยึดครองทั้งร่าง และปล่อยให้ตายลงอย่างช้าๆ ก่อนจะหันไปหาร่างใหม่”

                ไบรซ์ทึ่งกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน เขาไม่ได้คัดค้านเมื่อเฟลิซคาตัสวางร่างเขาลงในอ่างน้ำทรงรีที่มีขาตั้งเป็นรูปอุ้งเท้าสัตว์ และปลดเปลื้องเสื้อผ้าเขาออก มันสกปรกไปด้วยคราบเหนียวเยิ้มสีดำ

“ตัวเจ้าเหม็นชะมัด” มันบ่น

“เดี๋ยวก่อน เฟลิซคาตัส หมายความว่ายังไง ทำไมมันถึงได้โผล่ออกมาเล่นงานฉัน”

                สายน้ำไหลซู่จากก๊อกลงมาในอ่าง เฟลิซคาตัสลูบไล้ไปตามร่างกายเขาด้วยฝ่ามือแข็งแรง ชำระล้างคราบเลือดของค้างคาวปีศาจออก

                “เป็นเพราะกลิ่นของข้าที่ติดอยู่กับตัวเจ้า”

                “กลิ่นของนาย..?

                ใบหน้าครึ่งแมวป่าครึ่งเสือของมันดูเหมือนกำลังแสยะยิ้มชั่วร้าย “เมื่อเราหลอมรวมจิตวิญญาณส่วนหนึ่งเข้าด้วยกัน กลิ่นของข้าจะติดไปกับตัวเจ้า ล่อลวงปีศาจอื่นให้ออกมาจับเจ้ากินเป็นอาหาร  และข้าก็จะกินมันแทน”

ไบรซ์ตะลึงงัน เขาอ้าปากพะงาบๆ และเบิ่งตามองเฟลิซคาตัส

...ไอ้แมวนรก

มันไม่ได้ช่วยชีวิตเขา ไม่ได้ใกล้เคียงอะไรแบบนั้นเลยสักนิด!  มันเอาเขาเป็นเหยื่อล่อ เหมือนใช้ไส้เดือนเกี่ยวเบ็ดตกปลา!

“รสชาติของสัตว์ปีศาจด้อยกว่ามนุษย์เล็กน้อย แต่มันเพิ่มพูนพละกำลัง ทำให้ข้าแข็งแกร่ง”

ไบรซ์ไม่สนใจที่มันสาธยาย เขาโมโหจนลมออกหู ชายหนุ่มลุกพรวดขึ้นจากอ่างอาบน้ำ และโวยวายเสียงดังลั่น

“ไอ้แมวชั่ว! อย่ามาจับฉัน แกเห็นฉันเป็นไส้เดือนกระป๋องรึไง?  โว้ย! ฉันจะฆ่าแก!

แน่นอนว่าไบรซ์ทำไม่ได้ แค่ลุกขึ้นแล้วยืนให้มั่นคงยังลำบาก ไบรซ์ลื่นไถลและล้มลง เฟลิซคาตัสคว้าตัวเขาได้ทัน ก่อนที่หัวเขาจะฟาดกับขอบอ่าง ไบรซ์สะบัดออก เขาตะเกียกตะกายออกมาจากอ่างน้ำ เข่ากระแทกลงบนแผ่นกระเบื้อง ก่อนที่ทั้งร่างจะร่วงแผละลงบนพื้นเปียกๆ  

“โง่เง่า” เฟลิซคาตัสส่ายหัว

“ไปตายซะไอ้แมวผี!” เขาตะคอก

“คงไม่ได้ เวลานี้กลิ่นของข้าจางลงจากตัวเจ้าไปมากแล้ว เราต้องหลอมรวมจิตวิญญาณอีกครั้ง ให้มีประสิทธิภาพพอจะเรียกสัตว์ปีศาจ”

WTF!!??

ไบรซ์เบิ่งตาโต  

“แกจะจูบฉันอีก?”

“นั่นไม่ใช่จูบ”

“จะเห้อะไรก็ช่าง! ฉันไม่ให้ทำโว้ย!

                แต่เฟลิซคาตัสไม่สนใจ มันก้าวเข้ามาหาเขา ย่อตัวลงข้างๆ และโน้มตัวมาล็อคต้นแขนเขาไว้อย่างแน่นหนา ร่างเปลือยของไบรซ์ถูกยึดให้นอนหงายติดอยู่กับพื้น โดยมีร่างกำยำของเฟลิซคาตัสค้ำอยู่ด้านบน

                ไบรซ์ดิ้นรนสุดชีวิต  เขาพยายามใช้ขาที่ยังอิสระทั้งเตะและยัน รวมทั้งดีดตัวขึ้น แต่ไม่เป็นผล เฟลิซคาตัสแข็งแกร่งเกินไป มันส่งเสียงในลำคออย่างรำคาญ ก่อนจะขยับมาคร่อมทับลงบนตัวเขา ตัดโอกาสรอดของไบรซ์ให้เหลือแค่ศูนย์

                ไบรซ์เบิ่งตามองศีรษะของวิฬาร์โลกันตร์ที่โน้มลงมาหาเขา

                ไม่...วิปริตเกินไป เขายอมตายดีกว่าโดนจูบด้วยมนุษย์หัวแมว น้ำตาของไบรซ์หลั่งไหลเป็นสาย

                “เอาเลย จูบฉัน! เอาฉันด้วยเลยก็ได้! แล้วพรุ่งนี้ก็กลิ่นของแกก็จะโชยออกมาจากศพของฉัน เพราะฉันขอตายดีกว่านอนกับสัตว์ประหลาดร่างคนหัวแมว!

                “เหลวไหล” มันทำสุ้มเสียงตำหนิ “มนุษย์นี่ยุ่งยากจริง”

                แล้วมันก็ขยับถอยออกเล็กน้อย ไบรซ์เห็นส่วนหัวของวิฬาร์โลกันตร์ค่อยๆ เปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็นศีรษะของมนุษย์ แผงคอซึ่งเป็นขนยาวหนาสีเทาเงินหายไป เป็นลำคอที่ลาดลงสู่ช่วงไหล่บึกบึน และในส่วนของใบหน้า...

                ที่ปรากฏอยู่ตอนนี้คือชายหนุ่มที่มีเครื่องหน้าคมเข้มแปลกตา ก้ำกึ่งระหว่างคนทางฝั่งตะวันออกและตะวันตก จมูกโด่งเป็นสันยาว รับกับริมฝีปากอิ่มเต็ม และดวงตาเรียวเหมือนเมล็ดอัลมอนด์ ที่วาววามเหมือนบึงน้ำสีดำล้ำลึก เรือนผมยาวดำสนิทแผ่อยู่บนแผ่นหลัง และทิ้งตัวลงมาระอยู่ตรงอกเขา

                ไบรซ์ตะลึง ที่อยู่ตรงหน้าเขาคือชายหนุ่มรูปงาม ราวกับหลุดออกมาจากนิยายโรมานซ์ที่มีตัวเอกเป็นฟาโรห์ ทั้งแผงอกเปลือยซึ่งหนั่นแน่นด้วยกล้ามเนื้อและผิวสีน้ำตาลอ่อนชวนลูบไล้ รวมทั้งโครงหน้าอันสมบูรณ์แบบราวกับปั้นแต่ง

                ขณะที่ไบรซ์ยังอึ้งเหมือนถูกสะกด  เฟลิซคาตัสก็พูดออกมาด้วยเสียงทุ้มลึก

                “แค่นี้ก็หมดปัญหาแล้วสินะ”

 

                ........................................................................................



                อุ๊ย...ว๊าย ไม่หมดปัญหาหรอกมั้ง 555    

                ไบรซจะว่าไง โอเคหรือเซย์โน ต้องรอติดตามตอนต่อไปนะคะ >//<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 178 ครั้ง

19 ความคิดเห็น

  1. #456 TEDDYBEAR_93 (@TEDDYBEAR_93) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2561 / 00:58
    หูยยยยย พิแมวจ๋าาา
    #456
    0
  2. #440 TiwticAmp_90 (@winnaya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 17:57

    ล้วงลิ้นขนาดนั้นนังไม่เรียกจูบเร๊อะ?

    #440
    0
  3. #437 Mizza (@wawy111) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2561 / 07:51
    ยอมเลยค่ะ
    #437
    0
  4. #423 moony+lilac (@Pinocchio-fate) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 12:49
    โอ้ยยพี่คะ ใจน้อง ยอมแล้ว อุ้งมือแมวและความเนือยแต่ยอมตามใจของพี่เขาแผดเผาไฟในใจเราหมดแล้ว ฮยือออออ ไบรซ์แข็งใจเข้าไว้นะ
    #423
    0
  5. #250 ЧummyЧųųri (@Alekisme) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 20:09
    เป็นทุกอย่างให้ไบรซ์แล้วนะคะ ไบรซ์ขอมาพี่เฟลิสก็จัดให้ หล่อฟาโรห์ขนาดนี้ รออะไรล่ะคะ5555

    ก้นแน่นๆฟิตๆของน้องไบรซ์จะรอดไปได้ถึงตอนไหนนะ
    #250
    0
  6. #243 DumpyZa (@dumpyza54130) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 16:21
    วี้ดดดดด
    #243
    0
  7. #127 fumio101 (@fumio101) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 09:38
    ถ้าไบรซ์เซโนอิชั้นจะเสียสละโดนจูบแทนก็ได้ 555555 ฮืออออ ยอมแล้วว ทาสแมวค่ะ
    #127
    0
  8. #70 nammon7811 (@nammon7811) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 23:09
    ไบรซ์ตะลุงเลยเหรอจ๊ะ 5555 พ่อแมวออกจะมีสเน่ห์เย้ายวนขนาดนี้ คิคิ
    #70
    0
  9. #47 『BLacKCrowN』 (@-phree-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2560 / 01:43
    ถึงไบร์ซเซโน แต่คนอ่านเซเยสกันหมดแล้วค่ะะ XD
    #47
    0
  10. #46 mwtpn (@tanaporn_mm45) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 07:20
    เซย์เยสอยู่แล้วววววว
    #46
    0
  11. #45 takuruko (@takuruko) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 08:56
    ว่ายยยยย นึกภาพตามละหล่อไม่ไหวแล้วววว
    #45
    0
  12. #44 SOUGIYA (@himitsu-me) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 07:55
    กรี๊ดดดดด เปลี่ยนร่างแล้ววววว ><
    #44
    0
  13. #43 SilHouette (@cheschire) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 01:50
    กรี๊ดมากกกก55555 จากแมวนรกกลายเป็นหนุ่มหล่อลาก ตอนหน้าขอแบบแซ่บๆ555
    #43
    0
  14. #40 BLKPeaRL (@pearllady) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:17
    เพิ่งได้มาอ่าน กรี๊ดมาก ไบรซ์ไม่เอา เราเองค่ะ
    #40
    0
  15. #38 hwalhwal (@inspirit-yeol) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:04
    ว้ายยยยยยยยยตายแล้วววววว จัดไปเลยค่ะท่านแมวนรก 555555555555
    #38
    0
  16. #37 ม้วย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:01
    ไบรซ์.... ไม่รอด&#8203; 555555555
    #37
    0
  17. #34 SP.KuroMl (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 20:39
    กริ๊ดดดดดด แบบนี้เซย์เยสไปเถอะค่ะ ยอมแล้วก็ทำ xxx แล้วก็ yyy ตบท้ายด้วย zzz อันนี้คือไม่ค่อยหื่นเลย555 ท่านแมวร้อนแรงมากก เป็นหมุ่มกล้ามฟาโรด้วยย
    #34
    0
  18. #33 mala_yha (@mala_yha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 20:06
    กรี๊ดดดดดด ยอมเลยมั้ยค้ะ??? 555 ร้อนแรง
    #33
    0
  19. #31 สุโค่ยยยยยยยย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 17:45
    งือออ โอเคเลยยยย โง้ยย กรี๊ดมากกค่ะะ5555 สนุกมากกกก กลายเป็นทาสแมวโดยสมบูรณ์เลยย อะเฮื้ออ
    #31
    0