69 (yaoi)

  • 99% Rating

  • 10 Vote(s)

  • 102,150 Views

  • 1,720 Comments

  • 3,475 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    342

    Overall
    102,150

ตอนที่ 16 : หวง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5289
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 45 ครั้ง
    28 ต.ค. 58


หิมะกำลังเริ่มตกลงมาอีกแล้ว...

ลูก้า ซิมเมอร์แมนน์  เหลือบมองภาพตัวเมืองในบรรยากาศครึ้มหม่นปนละอองหิมะผ่านกระจกบานใหญ่ในห้องนอน  แสงไฟจากอาคารแต่ละหลังทยอยสว่างขึ้นเป็นจุดๆ  แทรกไปในความมืดที่โรยตัวลงมา จนในที่สุดก็สว่างไสวไปทั้งเมือง ดูอบอุ่นและสวยแปลกตาแม้จะอยู่ในความหนาวเหน็บ

เขาก้าวไปหยิบเสื้อโค้ทตัวยาวสีน้ำตาลที่พาดอยู่ตรงปลายเตียงมาสวม มันยาวลงไปถึงเหนือเข่าและมีฮู้ดซึ่งด้านในบุขนสัตว์นุ่มอุ่น ซึ่งส่งให้เขาดูมีรูปร่างใหญ่โตมากขึ้นไปอีก  เพื่อนบางคนเคยพูดเย้าว่าเขาไม่ควรสวมโค้ทสีนี้ไปเดินตามป่าเขา เพราะอาจถูกยิงเนื่องจากความเข้าใจผิดคิดว่าเป็นหมี

ซิมเมอร์แมนน์ไม่สนใจ เขาด้านชาในเรื่องแฟชั่นและรูปลักษณ์ของตัวเองมานานแล้ว ต่อให้สวมทักซิโด้หรูเนี๊ยบติดช่อดอกไม้ตรงหน้าอก รอยบากบนใบหน้าหยาบกร้านก็ไม่ทำให้เขาดูเป็นเจ้าชายขึ้นมาได้อยู่ดี

ชายหนุ่มร่างใหญ่ก้าวออกจากห้องพักส่วนตัวบนชั้นที่  40 ของตึกรูปไข่ออกไปยังโถงลิฟต์หน้าห้อง มันเป็นโถงทรงกลมที่มีลิฟต์ 4 ตัวอยู่ตรงกลาง แต่ละตัวหันออกไปหาประตูแต่ละบาน ซึ่งเป็นประตูห้องพักของนายทหารที่อาศัยอยู่ในชั้นนี้  แต่ที่จริงจะมีลิฟต์เพียงตัวเดียวเสมอที่เปิดออกให้ใช้ได้ในแต่ละชั้น

มันเป็นชั้นพักอาศัยของนายทหารระดับผู้บังคับการกอง ซึ่งมีเพียง 4 คนในแต่ละชั้น และแต่ละห้องชุดก็ประกอบด้วยห้องต่างๆที่กว้างขวางและมากมายเกินความจำเป็น  โดยเฉพาะคนโสดอย่างเขา ที่ไม่มีสมาชิกในครอบครัวแวะมาเยี่ยมเยียนเหมือนบางคน

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อเขาก้าวไปยืนข้างหน้า ซิมเมอร์แมนน์เบนสายตาไปยังบานประตูที่อยู่ถัดจากห้องของเขาไปทางด้านซ้าย ซึ่งเป็นห้องชุดของพันเอกนิโคลัส โฮเวิร์ด  เพื่อนร่วมงานคนหนึ่งของเขา ดวงตาของซิมเมอร์แมนฉายแววครุ่นคิด และเพียงแค่ช่วงอึดใจหนึ่ง เขาก็เปลี่ยนใจและก้าวไปยังประตูบานนั้นแทน

ลมหายใจเขาสะดุดเล็กน้อย เมื่อบานประตูเลื่อนเปิดออกหลังจากที่เขาแจ้งชื่อตัวเองเพื่อให้เจ้าของห้องรับรู้ นิโคลัสอยู่ในคลุมชุดสบายๆสำหรับใส่อยู่ในบ้าน สาบเสื้อที่พาดลึกลงมา เปิดเผยกล้ามเนื้อตรงแผ่นอก ซิมเมอร์แมนน์พยายามกำหนดสายตาให้หยุดอยู่แค่ตรงใบหน้า

“ไปดื่มกันไหม” เขาเอ่ยชวนสั้นๆ

“ที่ไหน” นิโคลัสเสยผมสีบลอนด์หม่นสลวย ที่ปรกลงมาตรงหน้าผากเหนือดวงตาสีเทาคมปลาบ

“คลับตรงชั้น 4 เป็นไง”

นิโคลัสส่งเสียงหึหึในลำคอ “ที่มองไปทางไหนก็เห็นแต่เพื่อนร่วมงาน ที่เจอกันมาแล้วทั้งวันน่ะเหรอ ไม่เอียนมั่งรึไงลูก้า”

ซิมเมอร์แมนน์ยิ้ม ส่งให้ใบหน้าเขาดูน่ากลัวน้อยลงมาหน่อย แต่ถ้าเด็กเล็กๆมาเห็น ก็คงขยับไปหลบอยู่ด้านหลังแม่อยู่ดี “ที่จริงก็ว่าจะออกไปข้างนอก แต่เผื่อว่าคุณอาจจะอยากลงไปแค่ชั้น 4

นิโคลัสเม้มริมฝีปากเล็กน้อยขณะคิด  ซิมเมอร์แมนน์สังเกตเห็นรอยแผลตรงมุมปากด้านหนึ่ง เขาเผลอเลื่อนสายตาไปยังต้นคอ ...มีรอยช้ำจางๆปรากฏอยู่ตรงนั้น ซิมเมอร์แมนน์บังคับสีหน้าไม่ให้แสดงความรู้สึกอะไรออกมา เมื่อเห็นรอยกัดเป็นแนวฟันโผล่อยู่ใกล้ขอบเสื้อ

“โอเค รอสักครู่”

ซิมเมอร์แมนน์พยักหน้า ขณะที่อีกฝ่ายผลุบหายเข้าไปหลังบานประตู

ครู่หนึ่งนิโคลัสก็เดินออกมา ทั้งคู่ลงลิฟต์ไปยังชั้น 4 ซึ่งเป็นชั้นที่รวมความบันเทิงในหลายรูปแบบ มีทั้งโรงหนัง   ห้องนวด ร้านอาหาร ไนต์คลับ  และคาสิโน

“เอาที่ไหนดี คลับNB ซาฮาร่า หรือบาร์ญี่ปุ่น” ซิมเมอร์แมนน์หันมาถาม

“คลับ NB เถอะ ซาฮาร่าเสียงเพลงดังไปหน่อย”

ทั้งคู่เดินไปด้วยกันจนถึงหน้าคลับ NB ซึ่งเป็นคลับที่ไม่ได้เน้นการแสดงโชว์บนเวที บรรยากาศและการตกแต่งค่อนข้างหรูหรา คึกครื้นแต่ก็ไม่ถึงกับพลุกพล่าน เพราะลูกค้าส่วนใหญ่เป็นทหารที่พักอยู่ในตึกนี้ มีแขกของทางโรงแรมปะปนมาบ้าง แต่ก็ไม่มากนัก  และเมื่อก้าวผ่านบานประตูเข้าไป นิโคลัสก็ชะงัก สายตาเขาปะทะเข้ากับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะทางมุมหนึ่งของห้อง

คีธนั่งอยู่ท่ามกลางผู้หญิง 5-6 คน โดยมีพลโทบอนด์วิลล์กำลังจ้ออะไรสักอย่างอย่างออกรส  โต๊ะนั้นอยู่ไกลออกไปจนนิโคลัสไม่ได้ยินการสนทนา แต่ท่าทางการออกไม้ออกมือประกอบการพูดของพลโทบอนด์วิลล์ ก็บ่งบอกว่าฝ่ายนั้นกำลังเพลิดเพลินเต็มที่ เขาขยับศีรษะโล้นเลี่ยนไปมาขณะพูด และสาวๆเหล่านั้นก็ดูจะชอบใจ

คีธหันมาทางนี้พอดี ทั้งคู่สบตากันวูบหนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวข้างตัวจะดึงความสนใจจากเขา ด้วยการแตะปลายนิ้วตรงเหลี่ยมคางได้รูปของคีธให้หันไปมองเธอ

“ไปนั่งที่ Temptation กันดีกว่าไหม” นิโคลัสพูดขึ้น “ผมชักอยากเปลี่ยนบรรยากาศ”

“หือ?” ซิมเมอร์แมนน์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขายกมือขึ้นมาลูบจมูก  Temptation เป็นคลับที่เน้นบรรยากาศโรแมนติก และแขกส่วนใหญ่ก็มักจะเป็นคู่รัก ที่อยากไปนั่งพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกอย่างเป็นส่วนตัวใต้แสงเทียนและกลิ่นหอมของกุหลาบสด “ถ้าคุณอยากไปที่นั่น ผมก็ตามใจ”

 “ถ้าผมเมา คุณหิ้วขึ้นไปส่งที่ห้องด้วยก็แล้วกัน”

คิ้วรกหนาของซิมเมอร์แมนน์ขยับสูงขึ้นไปอีก ...มีคนอยากไปนั่งที่ Temptation เพื่อเมาด้วยเหรอ?

แต่พอเอาเข้าจริง บรรยากาศก็ห่างจากคำว่าโรแมนติกไปไกลลิบลับ เพราะทันทีที่ทั้งคู่ไปถึงโต๊ะที่นั่ง  นิโคลัสก็ชี้ไปที่เชิงเทียนที่ตั้งอยู่บนโต๊ะซึ่งปูด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดตา

“เอานั่นออกไป” เขาสั่ง

บริกรขยับไปหยิบเชิงเทียนออกตามคำสั่งทันที  นิโคลัสสูดลมหายใจเล็กน้อย เขาขยับนิ้วโบกส่งๆไปทางแจกันกุหลาบทรงเตี้ยที่ส่งกลิ่นหอมจางรวยริน เหมือนไม่อยากแม้แต่จะชี้ “ผมหมายถึงนั่นด้วย”

และเมื่อเหลือแค่ภาพของแผ่นพับเมนูสวยหรูลอยอยู่เหนือโต๊ะเกลี้ยงๆ นิโคลัสก็ทรุดตัวลงนั่ง เขาใช้นิ้วเลื่อนปัดผ่านรายการอาหารแนะนำลงไปสู่รายการเครื่องดื่ม

“ผมขอเตกิล่า” นิโคลัสพูด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นถามเพื่อนร่วมโต๊ะ “คุณล่ะ”

“พุดดิ้งพีช”

นิโคลัสเลิกคิ้ว เหมือนอยากถามว่าอีกฝ่ายกวนประสาทเขาทำไม

“พุดดิ้งพีชไม่โอเคตรงไหน” ซิมเมอร์แมนน์แบมือ “คุณนั่นแหละที่ผิดบรรยากาศ”

แต่สุดท้ายซิมเมอร์แมนน์ก็ต้องยอมสั่งเบียร์มาแกล้มพุดดิ้งพีช เขาจิบเพลินๆแบบอยู่ในอารมณ์พักผ่อน ในขณะที่อีกคนเทเหล้าลงคอเหมือนสาดทิ้ง

“เฮ้...เบาหน่อย” ซิมเมอร์แมนน์ติง เมื่อเห็นอีกฝ่ายดื่มแบบต่อเนื่องราวกับเป็นน้ำเปล่า

“เบาทำไม ถ้าผมหมอบ คุณก็แบกกลับได้อยู่แล้ว”

รอยยิ้มจางๆระบายบนใบหน้าหยาบกร้านของซิมเมอร์แมนน์ เขารู้สึกเป็นเกียรติที่นิโคลัสเห็นเขาเป็นเพื่อนที่เชื่อใจกันได้ ไม่มีใครอยากเมาไม่มีสติอยู่กับคนที่ไม่ไว้ใจหรอก แต่ถึงแบบนั้น เขาก็ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่นิโคลัสตั้งหน้าตั้งตาดื่มโดยไม่พูดไม่จาเหมือนกำลังไม่สบอารมณ์  ต่อให้ปกติฝ่ายนั้นจะไม่ใช่คนช่างพูดอยู่แล้วก็ตาม

“ช่วงนี้เจอแต่เรื่องหนักๆรึไง” ซิมเมอร์แมนน์ถาม

“ถามว่าพอจะมีเรื่องอะไรเบาๆเหลือบ้างดีกว่า” นิโคลัสส่ายหน้า พลางจุดบุหรี่สูบ เขากระดิกนิ้วให้บริกรเปิดเครื่องดูดควันบุหรี่ ไม่ให้ลอยไปรบกวนโต๊ะข้างๆ “เขตเราใกล้จะเละเหมือนเขต 4 อยู่แล้ว”

“ปิดอุโมงค์ก็ไม่ช่วยให้เละน้อยลง สลายการชุมนุมแบบรุนแรง ก็ไม่ช่วยให้วันต่อมามีคนไปร่วมชุมนุมน้อยลง”

“พูดเหมือนไม่ใช่ทหาร” นิโคลัสซื้ดบุหรี่ “กฎไม่ได้มีไว้ตั้งเฉยๆ”

ซิมเมอร์แมนน์เอนตัวและยกแก้วเบียร์ขึ้นดื่ม ทำไมเขาจะไม่เข้าใจระบบที่เขาอยู่กับมันมาเกือบตลอดชีวิต กฎมีไว้ควบคุม ถ้ามีการแหกกฎ ระบบจะเละเทะ และความวุ่นวายจะตามมา  

“ผมแค่คิดว่ามันเสียเปล่า”

นิโคลัสยักไหล่ เขาไม่โต้ตอบกรณีนั้น ดวงตาสีเทาดูชัดกระจ่างขึ้นใต้แสงไฟ เมื่อเขาเงยหน้าและถาม   “ลูก้า คุณคิดว่าพวกนั้น... ผมหมายถึงพวกมนุษย์กลายพันธุ์ เหมือนกับเราจริงๆน่ะเหรอ”

ซิมเมอร์แมนน์ขำพรืด “นิโคลัส คุณพูดเหมือนพวกนั้นไม่ใช่คน”

“ผมไม่เคยรู้สึกว่าใช่”

อีกฝ่ายชะงัก เขาจ้องตอบใบหน้าหล่อเหลาเหมือนรูปแกะสลัก ที่ดูเหมือนพระเจ้าจะลืมใส่ความละเอียดอ่อนบางอย่างลงข้างใน นิโคลัส โฮเวิร์ด คือตัวอย่างของคนประเภทหนึ่ง ที่เกิดมาในครอบครัวอีกระดับ ที่เพียบพร้อมและสมบูรณ์แบบ เปี่ยมด้วยยศเกียรติ และมันเสริมสร้างความเชื่อมั่นและทรนงในแบบที่ไม่เห็นหัวคนที่อยู่ในระดับต่ำกว่า และมันหล่อหลอมให้เขาเป็นแบบที่เป็น นิโคลัสไม่ได้เจตนาดูถูก เขาแค่ไม่เคยรู้สึกว่าต้องให้ความสำคัญ

“รู้ไหมนิโคลัส ผมเกิดในย่านกลางๆ ที่มีทั้งมนุษย์ธรรมดาและมนุษย์กลายพันธุ์ หมายถึงเป็นคนรู้จักนะ ไม่ใช่คนรับใช้ และผมไม่เห็นว่าคนพวกนั้นจะดีกว่าหรือเลวกว่ามนุษย์ธรรมดาอย่างเราๆ ไม่ใช่ว่ายีนส์สัตว์ในตัวจะทำให้พวกเขาโหดร้ายเลวทรามได้มากกว่า มันไม่เกี่ยว”

มุมปากของนิโคลัสตกลงเล็กน้อยแม้ว่าเขาจะพยักหน้ายอมรับ แต่ซิมเมอร์แมนน์ไม่คิดว่าฝ่ายนั้นจะเข้าใจได้อย่างถ่องแท้จริงๆหรอก บางสิ่งที่ฝังอยู่ในกมลสันดานก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเปลี่ยนแปลงกันได้แค่ในเวลา 2-3 นาที

“คุณว่าพวกสัตว์มีความรักผูกพันได้อย่างลึกซึ้งฝังใจเหมือนคนไหม” นิโคลัสถามขึ้น

“นกกระเรียนไม่ยอมมีคู่ใหม่ แม้ว่าคู่เดิมของมันจะตายไปแล้วก็ตาม นกอัลบาทรอสถึงจะต้องบินข้ามน้ำข้ามทะเลไกลขนาดไหน แต่มันจะกลับไปหาคู่ตัวเดิมของมันเสมอเมื่อถึงฤดูผสมพันธุ์ และผมว่าพวกสุนัขก็รักลูกของมันมาก”

“แล้วความเกลียดล่ะ”

“หมายถึงเกลียดจนต้องตามล่าตามล้างน่ะเหรอ”

“ใช่”

“ผมก็เคยได้ยินเรื่องงูบางชนิด ที่ตามไปกัดคนที่จับตัวคู่ของมันไปฆ่านะ”

“นั่นมันแค่ตามกลิ่นคู่ของมันไปต่างหาก และก็ทำร้ายศัตรูตามสัญชาตญาณ อาจไม่เกี่ยวกับเรื่องอาฆาตอะไรเลยก็ได้ แต่ที่ผมสงสัย คือความรู้สึกแบบที่ผูกพันฝังใจมากๆ จนกระทั่ง...อาจเปลี่ยนไปเป็นความเกลียดอย่างแท้จริง”

“นี่คุณพูดถึงคนหรือสัตว์อยู่กันแน่ นิโคลัส”

 นิโคลัสอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะโบกมือ “ช่างหัวมันเถอะ”

หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรเลย นอกจากการเทเหล้าลงกระเพาะ สลับกับการอัดบุหรี่ ซึ่งมันทำให้ซิมเมอร์แมนน์รู้สึกว่านิโคลัสควรเมาพับไปเร็วๆ จะได้ไม่ต้องทำร้ายสังขารตัวเองไปมากกว่านี้

และในที่สุดเขาก็ได้พยุงนิโคลัสกลับเข้าห้องพักจริงๆ เขาเข้าไปส่งนิโคลัสถึงด้านในที่เป็นห้องพักผ่อนส่วนตัว แม้ว่านิโคลัสจะบอกว่าไม่จำเป็น แต่ซิมเมอร์แมนน์คิดว่าถ้าเชื่อตามนั้น อีกฝ่ายคงได้นอนอยู่บนพื้นจนกระทั่งเช้า

เขาปล่อยให้นิโคลัสนอนลงบนโซฟายาวตามที่ฝ่ายนั้นต้องการ และทำได้เพียงช่วยจัดท่าทางกับเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยบางส่วน  ผ้าห่มไม่ได้จำเป็นมากเท่าไหร่ เพราะอุณหภูมิจะถูกปรับโดยอัตโนมัติให้เหมาะสมกับคนที่อยู่ในห้องเสมออยู่แล้ว

เขาชะงักเมื่อเห็นรอยฟันตรงช่วงไหล่ของนิโคลัสชัดๆ จากการที่คอเสื้อขยับร่นเอียงไปข้างหนึ่ง  มันมีบางจุดที่เป็นแนวกดลึกจนทำให้เป็นแผลเหมือนรอยฟันสัตว์ มากกว่าจะเป็นฟันของมนุษย์ เขาเลื่อนสายตาไปยังใบหน้าของนิโคลัสอย่างรวดเร็ว ฝ่ายนั้นเหมือนจะยังไม่ได้สติง่ายๆ เปลือกตายังปิดอยู่ มีเพียงแพขนตาสีหม่นที่ขยับไหวเล็กน้อย

ซิมเมอร์แมนน์สูดลมหายใจ เขาตัดสินใจเลิกชายเสื้อที่ร่นขึ้นมาตรงขอบเอวกางเกงให้สูงขึ้นไปอีก ก่อนจะต้องจ้องมองอย่างตะลึงลาน

รอยกัด รอยช้ำ รอยครูดบาดเป็นแนวเหมือนโดนฟาดด้วยของแข็งที่มีพื้นผิวหยาบปรากฏอยู่บนผิวขาวๆของนิโคลัส มันโดดเด่นยิ่งกว่ารอยแผลเป็นที่ได้จากกระสุนปืนหรือการปะทะในสงครามกลางเมือง  มันมีทั้งรอยที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน และรอยที่เริ่มจางลงไปบ้างแล้ว

ซิมเมอร์แมนน์นิ่วหน้าและหดมือกลับ เขาไม่ได้นึกอยากสอดรู้ชีวิตรักของเพื่อนร่วมงาน  แต่นี่มัน...ผิดปกติ

ชายหนุ่มร่างใหญ่กลับออกมาจากห้องนั้น เขาลงไปที่ชั้นจอดยานและขับยานพาหนะส่วนตัวออกไปในตัวเมือง แทนการกลับเข้าห้องไปนอนพักผ่อนตามที่ตั้งใจไว้ก่อนหน้านี้

ซิมเมอร์แมนน์หยุดลงที่ถนนสายหนึ่ง หิมะยังโปรยลงมาบางๆ ทับถมเป็นสีขาวเกลื่อนตามพื้นทางเดิน  เขาดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมหัว ตั้งใจจะปิดบังตัวตน มากกว่าจะป้องกันความหนาว เขาเดินไปที่บาร์แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกล

“ซื้อข่าวไหมครับ”

เสียงนั้นดังขึ้นจากชายหนุ่มที่ยืนพิงผนังตึกอยู่ใกล้ๆ เขาอยู่ในเสื้อโค้ทตัวยาวปอนๆและมีเรือนผมสีน้ำตาลแดงยุ่งเหยิงเล็กน้อย ดูเผินๆเกือบจะเหมือนพวกไร้บ้าน แต่แววตาที่ค่อนข้างจะแกร่งกร้าวก็บ่งบอกว่าเขาไม่ได้เปราะบางยอมแพ้ชีวิตง่ายๆ

ซิมเมอร์แมนน์เดินตรงเข้าไป พวกขายข่าวยังคงทำงานแม้ว่าอากาศจะอำนวยให้นอนอยู่บนเตียงอุ่นๆมากกว่า

“มีข่าวอะไรน่าสนใจบ้าง” เขาทาบแถบข้อมือของตัวเองลงกับแถบข้อมือของอีกฝ่าย ที่ตั้งโปรแกรมไว้ให้โชว์ตารางข่าวต่างๆ

ซิมเมอร์แมนน์กดเลือกซื้อข่าวบางตัวที่น่าสนใจ บางครั้งข่าวลือและข่าวที่ไม่ได้กรองก็มีประโยชน์ อย่างน้อยก็ทำให้รู้เป็นนัยๆ ว่าใครมีแนวโน้มว่าจะทำอะไรในอนาคต จริงบ้างเท็จบ้าง จงใจปั่นให้ไขว้เขวบ้าง แต่ก็ควรรับรู้ไว้

“มีข่าวเชิงลึกกว่านี้บ้างไหม” เขาถามโดยที่สายตายังมองที่บรรทัดข่าว และสีหน้านิ่งเรียบเป็นปกติ

“แบบที่จะบอกว่ามีอะไรเคลื่อนไหวอยู่ใต้ฝ่าเท้าเราน่ะเหรอ” หนุ่มขายข่าวพูดติดตลก “ไม่มีหรอกครับท่าน”

ซิมเมอร์แมนน์เงยหน้าขึ้นหลังจากกดจ่ายเงิน เขามองหน้าชายหนุ่มผมแดงที่ส่งยิ้มมาให้ ไม่ต้องบอกก็รู้ได้เลย ว่าฝ่ายนั้นรู้อยู่แล้วว่าเขาเป็นใคร

“ขอบคุณ” เรือนผมสีน้ำตาลแดงค้อมต่ำลงเล็กน้อยขณะที่พูด

ซิมเมอร์แมนน์ก้าวออกมา เขาได้ยินเสียงตะโกนดังมาจากรถคันหนึ่งที่แล่นผ่าน และเปิดกระจกรถทักทายใส่หนุ่มขายข่าว

“กลับบ้านไปนอนได้แล้วมาร์คัส ใครจะอยากซื้อข่าวแกตอนนี้”

เสียงหัวเราะดังแว่วมาเบาๆ ซิมเมอร์แมนน์แตะบานประตูบาร์ให้ขยับเปิด และก้าวเข้าไปข้างใน

เป็นเวลาเกือบ 2 ชั่วโมงหลังจากนั้น กว่าซิมเมอร์แมนน์จะกลับออกมา เขาเซเล็กน้อยขณะก้าวขึ้นไปนั่งบนบนยานที่ปรับแต่งคล้ายรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ ชายหนุ่มกดปุ่มตั้งระบบอัตโนมัติให้มันขับเคลื่อนกลับไปยังลานจอดที่ตึกรูปไข่ เขาดื่มไปเยอะพอสมควร และคิดว่าไม่ปลอดภัยหากจะควบคุมยานด้วยตัวเอง

และยังไม่ทันที่กระจกจะเลื่อนครอบปิด บางสิ่งก็ขยับเคลื่อนมาโดนเท้าเขา ซิมเมอร์แมนน์ขมวดคิ้วเมื่อมันเลื่อนออกห่างในทันทีที่เขาหันไปมอง ก่อนจะเคลื่อนไหวเหมือนงูเลื้อยหายไปในความมืดตรงซอกตึกอย่างรวดเร็วจนสายตาแทบจับไม่ทัน

...นั่นมันอะไร?

เขาก้าวลงจากยาน และตรงไปยังเงามืดตรงซอกตึก ปืนสั้นกระชับอยู่ในมือข้างหนึ่งขณะที่ก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

เท้าข้างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด ซิมเมอร์แมนน์เบิกตากว้าง เมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่ลักษณะของเท้ามนุษย์! แต่เป็นเท้าที่มีนิ้วเป็นข้อแข็งหนาและมีกรงเล็บคมกริบ ส่วนที่เป็นข้อเท้าขึ้นไปถูกปกคลุมด้วยเกราะสีน้ำตาลเป็นเงาเหมือนผิวของสัตว์ดึกดำบรรพ์ แต่ละชั้นที่ซ้อนทับมีเดือยแข็งแหลมงอกโผล่ออกมา  เสียงเลื่อนครืดดังขึ้นตามจังหวะการเคลื่อนไหว เมื่อฝ่ายนั้นก้าวออกมาสู่แสงสลัว และมันทำให้ซิมเมอร์แมนน์เหนี่ยวไกทันที!

เสียงปืนดังขึ้น ในจังหวะที่ฝ่ายนั้นขยับเคลื่อนหลบอย่างปราดเปรียวไปยังผนังด้านข้าง และกระโจนเข้าใส่เขาในวินาทีต่อมา ซิมเมอร์ยิงออกไปอีกนัด ก่อนที่ร่างเขาจะถูกฟาดอย่างแรงด้วยหางที่มีพื้นผิวแข็งกระด้าง  ซิมเมอร์แมนกระเด็นไปปะทะเข้ากับผนังและร่วงลงมา เขากลิ้งตัวห่างออกมาเพื่อไม่ให้โดนซ้ำอีกครั้ง เลือดไหลโกรกออกมาจากผิวเนื้อที่ปริแตกด้วยแรงฟาด

เขาผุดลุกขึ้นและหายใจแรง ตัวประหลาดยืนหันหลังให้เขาอยู่ในความสลัวของซอกตึก ช่วงลำคอที่ต่อจากศีรษะแบบมนุษย์นั้นดูเหมือนแผ่นหนามหนาๆซ้อนแทงออกมา แผ่นหลังบึกบึนและโครงสร้างร่างกายที่คล้ายมนุษย์ แต่ใหญ่โตและมีบางส่วนที่ถูกปกคลุมด้วยเปลือกหุ้มแข็งแกร่งนั้นชวนให้ครั่นคร้าม

ซิมเมอร์เลื่อนมือไปหยิบปืนอีกกระบอกที่อยู่ในซองรัดที่น่อง มันเป็นปืนที่บรรจุกระสุนพิเศษ ที่มีไว้จัดการมนุษย์กลายพันธุ์โดยเฉพาะ มันอาจไม่ได้มีอานุภาพทำลายล้างเนื้อเยื่อหรืออวัยวะภายในได้เท่ากระสุนปกติ แต่ถ้ายิงทะลุเข้าไปในผิวหนัง มันจะส่งอณูเล็กๆเข้าไปแทรกในเกล็ดเลือด และยับยั้งไม่ให้มนุษย์กลายพันธุ์สามารถแสดงลักษณะสัตว์ที่อยู่ในตัวออกมาได้อย่างเต็มที่ และในเวลานี้เขาคิดว่ามันจำเป็นกว่าการที่จะมุ่งสังหารฝ่ายนั้น ในขณะที่มันอยู่ในสภาพดึงลักษณะสัตว์ในตัวออกมาใช้ทั้ง 100 เปอร์เซ็นต์!

ปัง!

เขาเล็งและยิงออกไป มนุษย์กลายพันธุ์เคลื่อนหลบได้อย่างรวดเร็ว แต่เมื่อซิมเมอร์แมนน์เหนี่ยวไกอีกครั้ง คราวนี้ลูกกระสุนถากเข้าตรงสีข้างของครึ่งสัตว์ครึ่งมนุษย์  มันคำรามอย่างโกรธเกรี้ยวก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีอย่างที่ซิมเมอร์แมนน์ตั้งรับไม่ทัน

เขาโดนฟาดจนเสียหลัก ร่างสูงใหญ่ล้มโครมลงที่พื้น เขาสะบัดตัวหนีของแข็งที่ฟาดลงมาอีก และลุกขึ้นยืนจนได้ ก่อนจะพิงตัวเข้ากับกำแพง ซิมเมอร์แมนน์คิดว่าเขาต้องใช้จังหวะนี้ยิงสวนออกไปให้โดนมันจังๆให้ได้ แต่แล้วเขาก็กลับรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวที่วูบสะบัดแบบปัจจุบันทันด่วน

สวบ!

ซิมเมอร์แมนน์อุ่นวาบที่ท้อง เขาก้มลงมองตัวเอง  เลือดสดๆไหลทะลักออกมาจากเนื้อที่ถูกแทงด้วยของแหลมคม ส่วนปลายหางของมันกำลังเจาะทะลวงเข้าไปในร่างเขา

ซิมเมอร์แมนน์คิดว่าตัวเองคงต้องตายในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เขาฝืนยกปืนในมือที่ยังเหลือลูกกระสุนขึ้นมาและยิงมันออกไป  ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับวูบลง



..................................................................................................................

 

หือ.... เป็นไงล่ะ ซิมเมอร์แมนน์  ไปจับนิคของเค้า ก็เจอของแข็งแบบนี้แหละ ...ซวยไป

ใครที่คิดถึงน้องปลาทอง รอตอนหน้านะคะ เพราะมันยัดลงตอนเดียวกันไม่ไหวค่ะ  แต่รับรองว่ายาวจุใจ รออ่านกันนะคะ

คืนนี้ราตรีสวัสดิ์ก่อนค่า..  ฝันดีทุกคนนะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 45 ครั้ง

33 ความคิดเห็น

  1. #1688 sehun-hunhan (@hunhan-sehun) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 06:08
    โอ้ยยย หึงโหดอะไรขนาดนี้คะคุณพี่ เล่นกันอย่างนี้เลยหรอมมมมม
    #1688
    0
  2. #1667 C Griffin (@mungmingii) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:24
    หึงโหดมากขรั่บบบ คนจริง555
    #1667
    0
  3. #1449 KrisYeol xx (@vipexotic) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 กันยายน 2559 / 22:17
    อ้าวเห้ย ก็คิดหวงอะไรหว่า พี่รู้แล้วค่ะ หวงมากไหมคีธ เขาเป็นคนดีนะคนนี้อ่ะ ว่าไปแล้วนิคมีแผลเยอะจัง จะรอให้ไม่มีแผลคงเป็นตอนที่นิคไม่ขัดขืนนั่นแหละเนอะ จะได้ให้คีธใช้ร่างมนุษย์
    #1449
    0
  4. #1286 ไอแอมอะก้อย (@pk4u) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2559 / 19:52
    สายโหด สายหวง ของจริง
    #1286
    0
  5. #1215 AloWHa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 10:24
    พี่หมีมีบทแล้ว ฮูเร่เฮฮ่า

    ชูป้ายไฟ แอร้ยยยยยยย



    ตอน Debate เรื่องสัตว์กับคน

    เราว่าตอนบอกเรื่องความเกลียดชังอ่ะ

    เหมือนเป็นเสี้ยวของมนุษย์มากกว่า

    สัตว์มันดุร้าย ไม่มีความยับยั้งชั่งใจ มีแต่สัญชาตญาณ

    แต่มันไม่มีความรู้สึกรุนแรง ผูกใจเจ็บเท่ามนุษย์

    จริงๆแล้ว เสี้ยวของคนในมนุษย์กลายพันธ์นั้นแล่ะ ที่ทำให้มนุษย์กลายพันธ์อันตราย

    เพราะไม่ยอมถูกกดหัวอยู่ในกรง และรับไม่ได้กับความอยุติธรรม

    เลยสู้หลังชนฝา แล้วทำทุกอย่าง ไม่เลือกวิธีการ



    ปล.ขอคู่ให้พี่หมีหนึ่งที่นะคะ พลีสสสสสสสส

    #1215
    0
  6. #1159 Ninan (@nan-chalunda) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 18:07
    ไม่ชอบคีธ เป็นไรไหมอ่ะ ไม่ชอบการถูกบังคับ นี่ตัวเอกเฉยๆ ใช่ไหม ไม่ใช่พระเอก
    #1159
    0
  7. #1116 Dearest ❤ Deer (@pretty-angel) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 11:30
    หึีงแรงจังเลบ ลูก้าจะตายไหมเนี่ย
    #1116
    0
  8. #1114 STEM1995 (@eveymin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 11:12
    หึงแรงอะไรปานนั้นนน
    #1114
    0
  9. #927 Azlyss (@Azlyss) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2559 / 02:44
    คือหึงแรงมากกกกกก โอ้ยแล้วไปลงกับคนดีๆเค้าทำม้ายย
    #927
    0
  10. #884 NongYingNutty (@haruminilove) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 เมษายน 2559 / 22:34
    ห้ามตายนะ พ่อคนดี
    #884
    0
  11. #809 Plankton J (@jthida) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 12:09
    ตายๆๆๆ แต่อย่าพึ่งตายนะ
    #809
    0
  12. #553 rinnarinrin (@rinnarinrin) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 16:11
    อยากอ่านต่อออ มาอัพหน่อยน้าาาา
    #553
    0
  13. #550 กนำนำา (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2558 / 15:18
    ฮั่นน่อวววววววว เริ่มแล้ววว
    #550
    0
  14. #545 tea (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 11:21
    ไม่นะ เราจับรู้สึกถึงกลิ่นของลูก้ากับมาคัสนะ ไม่ๆๆๆ ห้ามตายนะ



    เจ้ากิ้งกาบ้ากาม ห้ามฆ่าลูก้านะเฟ้ย
    #545
    0
  15. #544 SpyyyP (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2558 / 18:13
    คีธหึงแรงนะเนี่ย

    ของๆใคร..ใครเขาก็รักเป็นธรรมดา(ยักไหล่)

    #544
    0
  16. #543 AreeYong (@Aree-Yong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 00:28
    กรรม แล้วพระรองจะตายไหมเนี่ย ถ้าตายนิเรื่องน่าจะยาว นิคคงเกลียดแรงกว่าเดิม
    #543
    0
  17. #542 Slowdrive (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 10:38
    อย่าฆ่านะเว้ย ไม่งั้นนิคเกลียดตายห่า

    แค่นี้ก็ไม่มองเป็นคนแล้ว
    #542
    0
  18. #541 super__p (@sunonwater) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 01:04
    ซวยจริง รอปลาทองจ๊า
    #541
    0
  19. #540 ►thou₩an¿¡◄ (@chocola-snow) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 21:09
    เหมือนซิมเมอร์แมนน์จะแอบชอบนิคแล้วพาไปร้านtempใช่ม่ะ แล้วที่ดื่มหนักก็เพราะนิคด้วย รึเปล่า?
    คีธหวงแรงจังค่ะ อย่าฆ่าพ่อหนุ่มนะ เขาเป็นคนดี อย่าตายนะ
    #540
    0
  20. #539 คิเซริ (@fim82) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 07:21
    ยังไงกันคะเนี่ยยยยยยย
    >////////<
    #539
    0
  21. #538 นานะ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 01:45
    ว้ายยยย หวงเเรงงงงง
    #538
    0
  22. #537 Bbaekohboy (@geiiz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 22:29
    อยากอ่านน้องปลาทองง T_T
    อยากอ่านตอนหวานๆ หง่าาา คงอีกนานเลยสินะ สินะ ร้องไห้ต่อ
    #537
    0
  23. #536 RINKUWAc .™ (@hasuki) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 21:07

    ลูก้าอย่าตายนะ นายออกจะเป็นคนดี คีธก็หวงไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ฮึ๋ยยยยยย

    #536
    0
  24. #535 zhll (@wimolnut) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 18:18
    เห้ยย ยังไม่ได้ทำไรเลยนะเนี้ย ไม่ได้ชอบซะหน่อย555 คีธนี่หวงแรงจัง..
    #535
    0
  25. #534 VpupinaV (@meeepanda) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2558 / 17:59
    ....สงสารตาลุงหน้าบาก ลุงหน๋อลุง โชคร้ายจริงๆเลยนะ ...
    ขอไว้อาลัยแด่คุณลุงหน้าบสกลูก้าเป็นเวลา 3วินาที . . .
    รอหนูเกลค่ะ ~~
    #534
    0