พวกคุณรักกันก็ดีอยู่แล้ว จะเอาผมไปเพิ่มทำไม? (yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,069 Views

  • 248 Comments

  • 739 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    192

    Overall
    13,069

ตอนที่ 19 : เคาน์ดาวน์ไทม์สแควร์ (พาร์ทหลัง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    3 พ.ย. 57

และแล้วคืนส่งท้ายปีก็มาถึง

อรรณพออกมาจากที่พักตั้งแต่บ่ายสามโมง เขาเดินแทรกไปกับฝูงชนที่เริ่มหลั่งไหลเข้าไปตามถนนสาย 42 เพื่อจับจองมุมดีๆที่จะยืนไปจนถึงเที่ยงคืนของคืนนี้  อรรณพเตรียมตัวมาอย่างดี เขาสวมโค้ทขนแกะแบบที่มีฮู้ดคลุมหัวได้   ถุงมือ ผ้าพันคออุ่นๆ และไม่ลืมที่จะพกชาร้อนใส่ขวดเก็บอุณหภูมิติดตัวไว้จิบแก้หนาวตลอด 8-9 ชั่วโมงที่จะปักหลักอยู่ที่นี่ และต้องระมัดระวังไม่ให้ดื่มมากไปจนปวดฉี่อั้นไม่ไหว  ต้องออกไปจากแนวรั้วกั้นเพื่อเข้าห้องน้ำกลางคัน ซึ่งคงไม่มีทางจะกลับมายืนที่จุดเดิมได้อีกแล้ว

อรรณพมาเร็วพอที่จะได้ที่ยืนไม่ไกลมากนักจากเวทีคอนเสิร์ต ซึ่งจัดอยู่ใกล้กับป้ายไฟตัว M ใหญ่ๆของร้านแม็คโดนัลด์  ประจันหน้ากับป้ายโฆษณาโค้กใหญ่ยักษ์บนตึกฝั่งตรงข้าม ที่คืนนี้คงจะส่องสว่างจ้ากลบรัศมีแสงไฟจากป้ายโฆษณาตัวอื่นๆที่ไล่เรียงลงมาด้านล่าง  

อรรณพยืนอยู่ตรงลานเคาน์ดาวน์ระหว่างเวทีกับตึกป้ายโฆษณาโค้ก ท่ามกลางเสียงจ๊อกแจ๊กจอแจของบรรดาผู้คนที่ทยอยเข้ามายืนรอ อรรณพหันหน้าเขาหาเวทีคอนเสิร์ต และเงยหน้าขึ้นมองเลยเวทีออกไปไกลลิบ ไปถึงลูกบอลแอลอีดีขนาดยักษ์ ที่ตอนนี้ยังลอยเด่นอยู่สูงเหนือป้ายไฟโฆษณาที่เรียงต่อกันเป็นชั้นๆ รอเวลาที่จะทิ้งดิ่งลงมาข้างล่างในวินาทีที่ข้ามไปสู่ปีใหม่

อรรณพยืนอมยิ้ม หัวใจเขาพองโตใหญ่กว่าลูกบอลนั่นซะอีก ในที่สุดความใฝ่ฝันหลายปีก็มาอยู่ตรงหน้าเขา จับต้องได้จริงๆ ไม่ใช่ภาพถ่ายหรือเหตุการณ์ที่ต้องมองดูผ่าน  Youtube  อย่างที่เคยเป็นอีกแล้ว

เสียงสัญญาณว่ามีข้อความส่งเข้ามา ดังมาจากโทรศัพท์ของคริสที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ท  อรรณพหยิบขึ้นมาเปิดดู มันเป็นข้อความแรกของคริสที่ส่งมาทักทายเขา นับตั้งแต่เขาออกมาจากแอลเอ

/ อรรณพ นายอยู่ที่ไหนแล้ว /

/ ไทม์สแควร์

/ ตรงจุดไหนของไทม์สแควร์ บอกมาให้ละเอียด /

อรรณพส่ายหน้ายิ้มขำ ก่อนจะพิมพ์ตอบกลับไปตามที่คริสอยากรู้ และรอให้คริสคุยอะไรมาอีก แต่ในเมื่อทางนั้นเงียบไป อรรณพก็ยักไหล่และเก็บโทรศัพท์กลับเข้ากระเป๋า  เรื่องที่จะคุยเล่นกับคริสเอาไว้ทีหลังก็ได้ เพราะตอนนี้อรรณพมีอะไรอย่างอื่นที่กระตุ้นเร้าความสนใจมากกว่า

คลื่นมนุษย์จำนวนมหาศาลหลั่งไหลสู่ไทม์สแควร์อย่างไม่ขาดสาย ราวกั้นตลอดแนวได้รับการดูแลอย่างเข้มงวดโดยตำรวจนิวยอร์ก โรงแรมทุกแห่งในเขตเคาน์ดาวน์ปิดประตูไม่ให้คนผ่านเข้าออก ในที่สุดอรรณพก็ถูกดันจากตรงกลางออกไปจนไปยืนชิดกับราวกั้นด้านหนึ่ง  ซึ่งเป็นส่วนที่กันไว้สำหรับนักข่าว  และอยู่เยื้องกับโรงแรมซึ่งมองขึ้นไปจะเป็นห้องจัดเลี้ยงที่มีระเบียงยื่นออกมาด้านหน้า อรรณพไม่บ่นอะไร เพราะจากจุดนี้ก็ยังมองเห็นเวทีได้ และจอฉายภาพคอนเสิร์ตกับบรรยากาศที่อยู่ใกล้ที่สุดก็จอใหญ่เต็มตาดี

ทันทีที่แสงจากดวงอาทิตย์จางลับไป ไทม์สแควร์ก็สว่างเจิดจ้าขึ้นมาแทนที่ แสงสีจากป้ายโฆษณาและจอแอลอีดีส่องสว่างล้อมรอบถนนทั้งเส้น วูบวาบสว่างไสวเหมือนเมืองเนรมิต เสียงดนตรีจากคอนเสิร์ตบนเวทีดังกระหึ่มจนพื้นใต้เท้าสั่นสะเทือน ปลุกความคึกคักตื่นตัวให้ผู้คนนับแสนๆ ที่มารวมตัวกันรอเป็นส่วนหนึ่งของนาทีที่จะนับถอยหลังสู่ปีใหม่ในสถานที่ซึ่งจะแพร่ภาพออกไปทั่วโลก เสียงเฮดังสนั่นเมื่อศิลปินที่ตัวเองรอคอยทยอยขึ้นเวทีเป็นช่วงๆ ผู้คนส่งเสียงร้องเพลงคลอแข่งกับลมฤดูหนาวที่พัดกรู ส่งความเย็นมากระทบผิวจนฟันกระทบกันกึกๆ แต่ก็ไม่มีใครจะยอมล่าถอยง่ายๆ

 “เฮ้... นายมีของอุ่นๆนี่เพื่อน แบ่งกันหน่อยได้มั้ยคนข้างๆเอาศอกกระทุ้งแขนอรรณพ หมอนี่ชื่อโนเอล เป็นหนุ่มตัวสูงล่ำสันผมทองสั้นเกรียนติดหัว  ซึ่งมาจากมิชิแกนกับเพื่อนทีมสโนว์บอร์ดของมหาวิทยาลัยมิชิแกนอีก 5 คน

ได้สิ”  อรรณพยิ้มรับ เขารินชาที่ยังอุ่นลงในแก้วกระดาษของโนเอล  ฝ่ายนั้นจ้องตาเขา ก่อนจะยื่นมือข้างที่ว่างไปดึงฮู้ดขึ้นมาคลุมหัวของอรรณพมากขึ้น  โนเอลยิ้มมุมปากขณะมองใบหน้าอรรณพที่อยู่ในกรอบขนฟูนุ่มของฮู้ด

มีใครเคยบอกมั้ย ว่านายมีเสน่ห์ตรงไหน

อรรณพหัวเราะ เขาถูกเบียดจนตกอยู่ในวงล้อมของหนุ่มสโนว์บอร์ดทั้ง 6 คนมาตั้งแต่ตอนใกล้ค่ำ พอมาถึงตอนนี้ก็คุยกันจนเริ่มจะเปลี่ยนเป็นจีบกันแทนแล้วสินะ

ไม่รู้สิ ฉันจำไม่ค่อยได้เขาตอบออกไป

นายเหมือนกับ...”  โนเอลเขี่ยนิ้วไปบนเส้นผมเรียบสลวยปอยเล็กๆของอรรณพ ที่พริ้วไปติดบนขนเฟอร์ตรงขอบฮู้ด แต่เหมือนจะระมัดระวังไม่ให้โดนผิวอรรณพจริงๆ  เหมือนอะไรสักอย่างที่จับใจแปลกๆ ชุ่มฉ่ำแต่บาดใจ เหมือนได้ดื่มน้ำมะนาวเย็นเจี๊ยบเปรี้ยวอมหวานในวันที่อากาศร้อนจัด

โอ้ย... นี่นายกำลังจีบฉันอยู่เหรอ อรรณพขำก๊าก เขาเคยถูกชมว่ายิ้มสวย คิ้มเข้ม ตาเป็นประกาย แต่ยังไม่เคยถูกชมว่าเป็นน้ำมะนาวมาก่อนเลย

ก็เผื่อนายจะยอมให้ฉันจูบ ตอนจุดพลุปีใหม่ไง

อรรณพอมยิ้มพลางส่ายหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะหันไปตามเสียงร้องโหนสูงของนักร้องสาวสุดแซ่บ ที่ชอบใส่เสื้อผ้าโชว์แก้มก้นตอนขึ้นเวทีดังๆ

และเมื่อถึงช่วงเบรกที่การแสดงบนเวทีเงียบลงอีกครั้ง อรรณพก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์จากเครื่องของคริสที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อโค้ท เขาหยิบมันออกมา พลางเงยหน้าขึ้นมองเข็มบนหน้าปัดนาฬิกาขนาดใหญ่ใต้ลูกบอลแอลอีดี ที่บอกเวลาราวห้าทุ่มครึ่ง

สุขสันต์วันสิ้นปี คริส”  อรรณพส่งเสียงทักออกไปเมื่อรู้ว่านั่นคือคริส  โทรมาเวลาเหมาะมาก ตอนนี้กำลังถึงคิวของหนุ่มๆวง One Direction ขึ้นเวที อยากให้ส่งภาพบรรยากาศให้ดูมั้ย

ยังไม่ต้องเสียงของคริสฟังดูแปลกๆ เหมือนกำลังกัดฟันไปพร้อมกับพูดไปด้วย อรรณพ นายอยู่กับใครน่ะ พวกเนทรึเปล่า

เปล่านะ วันนี้ฉันแยกกับพวกนั้นเขาตอบออกไป และนิ่วหน้าเมื่อคริสตวาดออกมา

ให้ฉันถามสารทุกข์สุกดิบเขามั่งไม่ได้รึไงไอ้กร๊วกเออ...เออ ฉันจะบอกเขาเดี๋ยวนี้แหละ ไม่ต้องมาจับแขนฉัน!”

คริส นายด่าฉันเหรอน่ะอรรณพงุนงง

เปล่า ด่าไอ้เบื้อกที่อยู่กับฉันนี่  ฟังนะอรรณพ  มีบางอย่างเกี่ยวกับเร็กซ์และคาร์ลอสที่ฉันยังไม่ได้เล่าให้นายฟัง แต่กำลังจะเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละ  พวกนั้นกลับมาที่แอลเอ หลังจากที่นายออกเดินทางไปนิวยอร์กไม่กี่ชั่วโมง สองคนนั่นมาหาฉัน บอกว่าต้องการเจอตัวนาย  แถมยังแก้ตัวกับฉันว่ากลับมาไม่ทันเพราะติดแหง็กอยู่ที่ไอดาโฮ ในปาร์ตี้ของครอบครัวตั้งแต่คืนคริสต์มาสอีฟจนถึงบ่ายวันรุ่งขึ้น เพราะสภาพอากาศแย่จนเอาเครื่องบินขึ้นไม่ได้

อรรณพตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ 

ฉันก็เลยยอมให้ชื่อโรงแรมแถวๆย่านควีนส์ ที่เนทบอกว่าจะจองให้นายคริสพูดต่อ แล้วพวกนั้นก็ยังลงไปทะเลาะกันเป็นวรรคเป็นเวรกันต่อตรงชั้นล่าง ยังกับจะเลิกกันให้ได้ ได้ยินไปทั้งหอเลยมั้ง งี่เง่าชะมัด

คริส ฉันไม่ได้พักที่โรงแรมนั่น พอดีเนท...อรรณพใจเต้นรัว เขาป้องปากพูดใส่โทรศัพท์แข่งกับเสียงเล่นคอนเสิร์ตบนเวทีที่กำลังเริ่มขึ้นอีกแล้ว

ฉันรู้แล้วคริสแทรกตัดบทขึ้นมา แต่ไม่ใช่ธุระของฉันที่ต้องตามบอกพวกนั้นนี่ ฉันช่วยไปแล้วแต่แรก แต่ถ้าพวกนั้นหานายไม่เจอ เพราะทำให้นายเกลียดขี้หน้า จนไม่อยากจะเปิดโทรศัพท์ให้พวกนั้นติดต่อนายได้ ก็ไม่ใช่ความรับผิดชอบของฉันนี่  ..เฮ้ย เอามือออกจากเอวฉันสิวะ ฉันขึ้นรถเองได้!

คริส นั่นนายอยู่กับใคร

ของขวัญวันปีใหม่!” คริสกระชากเสียงอย่างฉุนเฉียว เร็กซ์... หมอนั่นส่งของขวัญให้ฉันเป็นพ่อบ้านของตัวเอง!  บอกซะดิบดีว่าจะให้ดูแลอำนวยความสะดวกให้ฉันวันนี้ทั้งวัน  แล้วใครมันจะไปรู้ว่าพ่อบ้านเวรนี่จบเศรษฐศาสตร์ แถมยังเล่นโป๊กเกอร์เก่งโคตร  เฆี่ยนฉันแพ้ยับเยิน  แล้วยังต้องกลายเป็นทาสไอ้บ้านี่ไปอีก  2 อาทิตย์เต็มๆด้วย! แถมมันยังบังคับให้ฉันโทรบอกนายเรื่องสองคนนั้นอีก ..โธ่ว้อย ...อะไรนะ นั่งตักนี่เป็นหน้าที่ของทาสด้วยเหรอวะ! บ้าแล้ว!  เฮ้ย..แก เอ็ดเวิร์ด ไอ้โรคจิต เอาโทรศัพท์ฉันคืนมา!

สัญญาณของคริสถูกตัดไปแล้ว แต่อรรณพยังยืนอึ้งไปอีกพักใหญ่ โทรศัพท์ยังคาอยู่ในมือ ดวงตาเขาเหม่อมองไปข้างหน้าขณะบนเวทีกำลังเล่นเพลง Midnight Memories

และในที่สุดอรรณพก็ล้วงมือเข้าไปในเป้สะพายหลังใบเล็ก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาจากช่องด้านในสุด และเปิดเครื่อง

จอภาพสว่างวาบ เขาสูดลมหายใจเมื่อเห็นมิสคอลจากคาร์ลอสและเร็กซ์เป็นสิบๆครั้ง นับตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจที่จะไม่รอทั้งคู่อีกต่อไป และเดินทางมานิวยอร์กเพียงลำพัง  อรรณพเปิดเช็คอีเมล และพบว่ามีอีเมลหลายฉบับที่ค้างอยู่ในกล่องรับข้อความ ส่วนใหญ่ถูกส่งมาจากเพื่อนๆหรือคนที่เขาทำงานด้วย แต่มีฉบับหนึ่งที่ส่งมาจากคาร์ลอสตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคม

อรรณพมือสั่นเล็กน้อยขณะที่เลื่อนนิ้วไปกดเปิด  และเขาก็รู้ว่าไม่ได้เป็นเพราะความหนาวเย็น อรรณพกลั้นหายใจขณะที่ภาพในจอโทรศัพท์กำลังแสดงผล ก่อนจะรู้สึกวูบโหวงเหมือนพื้นที่ยืนอยู่นั้นยุบหายลงไปในนาทีต่อมา

มันเป็นภาพสายสร้อยเส้นยาวซึ่งร้อยแหวนสีเงินเอาไว้วงหนึ่ง เป็นแหวนวงที่คุ้นตาอรรณพมากๆ และมันถูกแขวนเอาไว้ตรงลูกบิดหน้าประตูห้องของอรรณพในหอพักนักศึกษา

 

สุขสันต์วันคริสต์มาส...

 

อรรณพตัวชา  เขาจ้องมองตัวอักษรไม่กี่ตัวที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์   และจ้องอยู่อย่างนั้นอีกนานกว่าจะเงยหน้าขึ้น ผู้คนจำนวนมากกำลังตะโกนร้องและโยกตัวไปกับสียงเพลงก้องกระหึ่ม สายรุ้งและกระดาษหลากสีถูกโปรยปรายลงมาจากยอดตึก  ลอยปลิวไปทั่วทั้งไทม์สแควร์ แต่อรรณพไม่เห็นภาพเหล่านั้น  เขาเหมือนไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ แต่กำลังพาตัวเองล่องลอยไปสู่ภาพในความทรงจำในแอลเอ

นานแค่ไหนอรรณพไม่ได้สนใจ เขาไม่สังเกตแม้กระทั่งว่าเทย์เลอร์ สวิฟต์ ได้ขึ้นมาบนเวทีแทนที่หนุ่มๆวง One Direction เรียบร้อยแล้ว เขายกมือข้างที่ยังถือโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แผ่นอกเขาสะท้อนขึ้นลงอยู่ใต้เสื้อโค้ทหนา ตามจังหวะของการเต้นของหัวใจ

แล้วอรรณพก็กดโทรถึงคาร์ลอส

ชั่วไม่กี่วินาทีที่นานเหมือนครึ่งวัน อรรณพก็ได้ยินเสียงทุ้มลึกของคาร์ลอสก็ดังตอบออกมา อรรณพ... นั่นนายใช่มั้ย

อรรณพกัดริมฝีปากขณะที่ในอกวูบโหวง เขาไม่รู้เลยว่าตัวเองคิดถึงเสียงนี้มากขนาดไหน เขาข่มความรู้สึกแปลกๆในอกและพูดออกไป คาร์ลอส ฉันเห็นรูปที่นายส่งมาให้แล้ว

คาร์ลอสเงียบไปอึดใจ ก่อนจะอือออในลำคอ อืม..

ทำแบบนี้ ดีแล้วเหรอ

ก็ทำไปแล้ว

อรรณพหลับตาลง และข่มอารมณ์ปั่นป่วนที่กระพืออยู่ในท้อง คาร์ลอส ตอนนี้นายอยู่ที่ไหน

ฉันอยู่กับนาย หันหลังกลับมาสิ

อรรณพลืมตาโพลง เขาหันหลังควับกลับไปทันที ดวงตาเขาเบิกโต หัวใจเต้นแรง ขณะมองผ่านบรรดาคนที่กำลังตะโกนร้องเพลง ไปยังชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ห่างเขาออกไปราว 10 เมตร มันไม่ง่ายหรอกที่จะมองหาคนคนหนึ่งท่ามกลางคนมากมายที่เบียดเสียดยัดเยียด แต่ภาพของคาร์ลอสก็เด่นชัดโดดออกมาจากคนทั้งหมดในสายตาอรรณพ

และถ้านายก็อยากอยู่กับฉันเหมือนกัน เสียงของคาร์ลอสดังอยู่ตรงหูเขา เหมือนฝ่ายนั้นยืนอยู่ข้างๆ ก็เดินมาหาฉัน

อรรณพยิ้มออกมา และก็เหมือนอยากจะหัวเราะไปด้วย คาร์ลอสอยู่ไกลออกไปพอสมควร แต่อรรณพก็เดาออกว่าริมฝีปากอิ่มได้รูป ที่อยู่ใกล้รอยเคราครึ้มๆสองข้างแก้มนั่นก็กำลังยิ้มให้เขาเหมือนกัน

อรรณพ นายต้องดูนี่โนเอล ที่ยืนอยู่ข้างๆคว้าหมับเข้าที่แขนของอรรณพ หันเหความสนใจของอรรณพไปอย่างกระทันหัน

โนเอล ฉันไม่ว่าง

คงไม่ได้หรอกอรรณพ ฉันมาอยู่ตรงนี้เพื่อทำเรื่องนี้ นายก็เหมือนกันโนเอลคลี่ยิ้ม นายไม่ได้ถูกดันให้มายืนอยู่ตรงนี้เพราะบังเอิญหรอก

อะไรนะอรรณพงงเป็นไก่ตาแตก เสียงร้องเพลงบนเวทีดังกระแทกรูหูประสานกับเสียงคอรัส และคนมากมายที่ร้องคลอไปด้วย

ดูนั่น”  โนเอลชี้ไปที่จอภาพขนาดใหญ่ ซึ่งกำลังฉายภาพเทย์เลอร์ สวิฟต์ ในช่วงท้ายของเพลง  We are never ever getting back together ซึ่งเป็นช่วงที่เสียงดนตรีหยุดลง และจะเป็นเสียงพูดของเธอ ก่อนที่จะร้องท่อนต่อไป

กล้องซูมเข้าไปใกล้ใบหน้าของเทย์เลอร์ที่กำลังส่งยิ้มสว่างไสว เธอยกมือข้างหนึ่งขึ้น และถอดแหวนสีเงินออกจากนิ้วเรียวๆ และพูดออกมา ฉันได้แหวนวงนี้มาจากเพื่อนคนหนึ่ง  ซึ่งมันทำให้ฉันรู้ว่า ยังมีบางคนที่จะไม่ได้จูบกับคนรักคนเดิมแล้วในคืนนี้ เหมือนกับฉันนั่นแหละ แต่อย่างกับว่าฉันจะแคร์

เทย์เลอร์หัวเราะเสียงสดใส และเอียงหน้าเหมือนกำลังอ่านอะไรที่ตัวแหวน อรรณพตกตะลึง เมื่อเธอพูดประโยคต่อมา คาร์ลอส คุณอกหักแล้วล่ะ และเราก็คงจะไม่...

เสียงสเปเชียลเอฟเฟกต์ระเบิดตูม พร้อมกับเสียงเครื่องดนตรีที่ดังขึ้นอีกครั้ง ควันหลากสีพวยพุ่งออกมารอบเวทีพร้อมกับสายรุ้งที่ปลิวกระจาย ขณะที่เทย์เลอร์ส่งเสียงร้องในท่อน เราจะไม่มีทางกลับมารักกันเหมือนเดิมแล้วซ้ำๆอีกหลายครั้ง

โนเอลกระตุกแขนเสื้ออรรณพ ที่ตอนนี้ใจเต้นตูมตามเหมือนจะหลุดออกมาจากอก ฝ่ายนั้นยิ้มขำๆเมื่อเห็นหน้าสีอรรณพ ไม่ผิดสังเกตเลยเหรอ ว่าในคืนพิเศษขนาดนี้ แต่ทำไมระเบียงนั่นไม่มีคนเป็นฝูงมายืนรอเคาน์ดาวน์ เขารอนายอยู่ตรงนั้น ...เร็กซ์น่ะ

โนเอลชี้ขึ้นไปบนราวระเบียงชั้นสองของโรงแรมที่เยื้องจากตรงนี้ออกไป ถ้านายอยากไปหาเขา ก็ข้ามราวกั้นนั่นเข้าประตูโรงแรมไปเลย ตำรวจที่ยืนอยู่ตรงนั้นจะไม่ขวางนายหรอก

อรรณพมองตามมือของโนเอล แล้วหัวใจเขาก็กระตุกวูบอย่างแรง เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของใครบางคนที่ยืนอยู่บนระเบียง

เร็กซ์ยืนอยู่ตรงนั้น ใต้แสงไฟสว่างไสวของไทม์สแควร์ และลมฤดูหนาวที่เย็นเยือก เร็กซ์เท้าแขนอยู่กับราวระเบียง ผมสีทองตรงต้นคอพลิ้วระอยู่กับปกเสื้อที่เป็นขนเฟอร์แบบสีขนสุนัขจิ้งจอก ใบหน้าเร็กซ์ก้มต่ำลงเล็กน้อย และทอดสายตามองลงมาอย่างแน่วแน่ เหมือนกำลังมองบางสิ่งที่ควรค่าแก่การทุ่มเทความสนใจให้ มากกว่าลูกบอลยักษ์ส่องแสงได้ที่กำลังจะทิ้งตัวลงมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้านี้

และอรรณพรู้ว่าเร็กซ์กำลังมองใคร

เขาสบตาเข้ากับดวงตาสีฟ้ากระจ่าง ความอุ่นวาบก่อเกิดขึ้นกลางอกและแผ่ซ่านออกไป อรรณพรู้ในนาทีนั้นเอง ว่าเขากำลังอยู่ตรงกลางระหว่างผู้ชายสองคน ซึ่งกำลังรอฟังคำตอบจากเขา

อรรณพหันไปมองคาร์ลอสที่ยังคงยืนอยู่ตรงจุดเดิม ก่อนจะกลับไปมองเร็กซ์อีกครั้ง เสียงพิธีกรประกาศนับถอยหลัง เพื่อเข้าสู่ปีใหม่

 

แปด  เจ็ด  หก  ห้า สี่  สาม...

อรรณพสูดลมหายใจเข้าปอด   ...สอง  ...หนึ่ง

...ศูนย์!

 

อรรณพกระโดดข้ามราวกั้น ในวินาทีที่ทุกสิ่งทุกอย่างระเบิดออก  ตำรวจนิวยอร์กนายหนึ่งหันมาควับมาทางนี้  แต่ก็กระตุกยิ้มบางๆแทนการพุ่งเข้ามาสกัดจับตัวเขา อรรณพวิ่งฝ่านักข่าวที่กำลังรายงานวินาทีข้ามปี ขณะที่ผู้คนต่างโผเข้ากอดและจูบกัน ท่ามกลางเสียงพลุดังสนั่น และท้องฟ้าที่สว่างจัดจ้าจากดอกไม้ไฟลูกแล้วลูกเล่าที่แตกกระจายออกเป็นลูกไฟหลากสีพราวระยับ

อรรณพวิ่งไปจนถึงตัวเร็กซ์ ทั้งคู่โผเข้าหากัน และจูบกันอย่างดูดดื่มใต้แสงของดอกไม้ไฟ และสายรุ้งกับกระดาษสีมากมายที่โปรยปราย

นายเลือกฉัน... ในที่สุดนายก็เลือกฉัน...เร็กซ์กระซิบบอกขณะซุกไซ้ใบหน้าลงกับเรือนผมและผิวอุ่นๆของอรรณพ

ในอ้อมกอดของเร็กซ์  คาร์ลอสกำลังยืนมองพวกเขาจากด้านล่าง และในที่สุดก็หันหลังและเดินออกไป อรรณพหอบหายใจแรง ไอกรุ่นสีขาวลอยออกมาจากริมฝีปากฉ่ำๆ ก็ใช่นะเร็กซ์ แต่ยังไม่ใช่ทั้งหมดหรอก

เร็กซ์ขยับมามองหน้าอรรณพอย่างงงงัน

อรรณพกระตุกยิ้ม เขาเลื่อนมือไปกระชับกับฝ่ามือของเร็กซ์ ขณะที่มืออีกข้างยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เขากดโทรก่อนที่จะดึงมือเร็กซ์ให้เริ่มก้าวมากับเขา และส่งเสียงพูดออกไป

คาร์ลอส หันกลับมาเดี๋ยวนี้

คาร์ลอสซึ่งถือโทรศัพท์แนบหู  หันหลังกลับมาทันที  เขาเบิกตากว้างเมื่อเห็นอรรณพเริ่มออกวิ่งจากมุมหนึ่งของระเบียงมาตามความยาวที่ทอดมาทางจุดที่เขายืนอยู่

ถ้านายยังมีความจริงใจให้ฉัน ก็มารับฉัน

อรรณพกดวางสายทันทีที่พูดจบ พร้อมๆกับคาร์ลอสที่พุ่งตัวมาข้างหน้า แหวกทางและกระแทกไหล่คนที่ยืนขวางจนเซเป็นแถบๆ แต่ทุกคนก็กำลังมีความสุขเกินกว่าจะมาเอาเรื่องกับไอ้บ้าร่างยักษ์ ที่กำลังมุ่งหน้าไปหาอะไรสักอย่าง

อรรณพกุมมือเร็กซ์ไว้แน่น  และหัวเราะขณะวิ่งฝ่าลมหนาวที่พัดกระทบหน้าจนน้ำตาไหล และเมื่อเขามาถึงมุมอีกด้านของระเบียง อรรณพก็พูดเจือเสียง
หอบ
กระโดดลงไปกับฉันนะเร็กซ์

หือ...?”

นี่แค่ชั้นสองเอง ลงดีๆก็ไม่เจ็บหรอก หรือนายไม่เชื่อใจฉัน หรือว่าไม่เชื่อใจคาร์ลอสที่รอเราอยู่ข้างล่างนั่น

ล้อเล่นรึเปล่าเร็กซ์คลี่ยิ้มออกมา

แล้วก็กลายเป็นเร็กซ์ ที่กระตุกมืออรรณพให้กระโดดลงไป ร่างของทั้งคู่ร่วงลงสู่พื้น พวกเขาเซแซ่ด และล้มกลิ้งไปตามพื้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนโงนเงนพลางหัวเราะ และกุมมือกันใหม่ ก่อนจะออกวิ่งอีกครั้ง

ทั้งคู่โถมตัวเข้าใส่ตัวคาร์ลอสที่อ้าแขนรอรับอยู่ ฝ่ายนั้นเซถอยหลัง แต่ก็ทรงตัวได้มั่นคงในที่สุด คาร์ลอสประทับจูบลงบนแก้มเย็นๆของอรรณพ ขณะที่แขนยังโอบร่างของเร็กซ์เอาไว้ด้วย  

พวกนาย...อรรณพพูดทั้งที่ยังหอบ เขาขยุ้มคอเสื้อของทั้งคู่เอาไว้ แล้วมองหน้าอย่างเอาเรื่อง ใครอนุญาตให้พวกนายเลิกกัน!”

คาร์ลอสและเร็กซ์พูดอะไรไม่ออก ขณะที่อรรณพใส่ต่ออย่างไม่ยั้ง

พวกนายคิดว่าจะเลิกกันจริงๆได้งั้นสิ เวลา 6-7 ปี ไม่ได้บอกอะไรพวกนายเลยรึไง ให้ตายเถอะ..! สมองไปไหนกันหมด ไม่ต้องทำท่าจะเถียงฉันเลยเร็กซ์ นายหงุดหงิดคาร์ลอสเต็มทีสินะ ส่วนนายก็เหมือนกันคาร์ลอส คิดว่าคราวนี้คงทนเร็กซ์ไม่ไหวแล้วใช่มั้ย

บอกเลยว่าพวกนายคิดผิด!”  อรรณพผลักอกทั้งคู่ออก ตาโตคมวาววับ ไม่มีใครแยกพวกนายจากกันได้ ฉันก็ทำไม่ได้ พวกนายเองก็ทำไม่ได้ ปัญหาของพวกนายก็คือรักกัน  แต่อยู่กันดีๆไม่ได้ เพราะพวกนายมันบ้าเกินรับทั้งคู่!  แต่จะบอกอะไรให้นะ ว่าการเลิกกันไม่ได้ช่วยแก้ปัญหานี้เลย พวกนายแค่...

อรรณพกำหมัด เขายืนอยู่ระหว่างผู้ชายสองคนที่พยายามพิสูจน์ใจกับเขา พวกนายแค่ต้องมี  ...เอ่อ  อะไรบางอย่างที่เป็นเหมือน... ที่พักใจ อะไรทำนองนั้น ในเวลาที่พวกนายไม่ไหวที่จะรับมือกันและกันอีกแล้ว

และนายกำลังจะบอกว่า...คาร์ลอสเลิกคิ้ว ขณะที่เร็กซ์จ้องอรรณพเขม็ง

ฉันบอกให้พวกนายเอาแหวนมาให้ฉันอรรณพเค้นเสียง ขณะที่หน้าเริ่มแดงขึ้นหน่อยๆ  ไม่ใช่ให้เอาไปแขวนทิ้งไว้มั่วซั่ว หรือว่าเที่ยวเอาไปให้คนอื่นแบบนั้น! เพราะฉัน... เพราะฉัน...

ตอนนี้หน้าของอรรณพเป็นสีแดงแป้ดไปแล้ว เขาหลับหูหลับตาโพล่งออกไป เพราะฉันอยากได้ไว้ทั้งสองเลย!”

อรรณพพูดยังไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ เขาก็ถูกเร็กซ์ดึงตัวไปกอดไว้แน่น เขาเอียงใบหน้าเข้าหาเร็กซ์ แล้วทั้งคู่ก็จูบกัน และเมื่อเร็กซ์ถอนริมฝีปากออก อรรณพก็หันไปโน้มคอคาร์ลอสลงมาจูบบ้าง และกว่าคาร์ลอสจะยอมผละออกไป ปากของอรรณพก็แดงช้ำ

นี่นาย..คาร์ลอสประคองใบหน้าอรรณพไว้ด้วยอุ้งมือทั้งสองข้าง จะอยู่กับพวกเราจริงๆใช่ไหม

อรรณพหน้างอ แล้วจะให้ไปอยู่กับใครได้ล่ะ

แล้วปุยขาวๆเย็นเจี๊ยบก็ร่วงหล่นจากบนฟ้า ลงมาโดนแก้มของอรรณพ พวกเขาเงยหน้าขึ้นมอง  ก่อนจะเห็นปุยขาวอีกมากมายร่วงหล่นตามลงมา และโปรยฟุ้งกระจายไปทั่ว  ในที่สุดหิมะก็ตกลงมาจนได้ในคืนนี้  มันเป็นหิมะแรกของปีใหม่ และมันก็ทำให้รู้สึกอิ่มเอมชื่นมื่นทั้งๆที่หนาวจับจิต

อรรณพมองหน้าผู้ชายสองคนที่อยู่ข้างๆเขา และนึกถึงคำว่าเนื้อคู่ขึ้นมา ก่อนจะอมยิ้มเมื่อต้องเปลี่ยนไปเป็นคำว่าเนื้อคี่  ซึ่งไม่เคยได้ยินมาก่อน 

จากนี้ไป อย่าให้เห็นว่าพวกนายคิดจะเลิกกันอีก โอเคมั้ยเขาพูดออกไป

เร็กซ์ยิ้มรับ ส่วนคาร์ลอสก็ยื่นมือออกไปแตะที่แก้มเร็กซ์ อรรณพรู้โดยไม่ต้องให้ใครอธิบาย ว่าคำตอบนั้นมีอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว

แล้วเขาก็สะดุ้งเล็กน้อย เมื่อเร็กซ์ขยับมากดจูบที่แก้มเขา ก่อนที่คาร์ลอสจะแตะริมฝีปากลงตรงขมับ และเลยเรื่อยมาตามแก้มอีกข้าง

อรรณพรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะล่องลอย อากาศเย็นมาก แต่อรรณพกำลังอุ่นอยู่ในอ้อมกอดผู้ชายสองคน เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้มขณะที่พูดออกไป

“...ส่วนแหวน เอาเป็นว่าฉันจะทำให้ใหม่ทั้งคู่เลย แต่คราวนี้สลักเป็นคำว่า ของอรรณพ ทั้งสองวงเลยก็แล้วกัน

 

 

 

 

 

 

บทส่งท้าย

 

นายว่าถ้าจูบเบาๆตรงคอ เขาจะตื่นไหม

คาร์ลอสพูด ขณะยืนมองอรรณพที่หลับปุ๋ยอยู่บนเตียง เขาถือแปรงทาเนยไว้ในมือข้างหนึ่ง และสวมผ้ากันเปื้อนลายหมี

ไม่นะ เขาค่อนข้างขี้เซา แล้วเมื่อคืนก็นอนดึกด้วย ฉันว่าทางที่ดีนายกลับเข้าไปดูในครัวดีกว่ามั้ย เผื่อสตูว์แกะอะไรนั่นของนายจะไหม้ซะก่อน เร็กซ์ที่ยืนอยู่ข้างๆตอบ เขายังอยู่ในสภาพเปลือยท่อนบน และใส่กางเกงชุดนอนสีขาว

            “หึ... เร็กซ์ นายอย่ามาทำเจ้าเล่ห์ ขืนฉันออกไปตอนนี้ อรรณพก็เสร็จนายน่ะสิ คิดว่าฉันไม่สังเกตเห็นรึไง ว่ากางเกงนายมันตุงออกมาแล้ว

อ่าฮะ... นายคิดว่าดีกว่างั้นสิ ถ้าฉันจะยืนกอดอกอยู่ตรงนี้ แล้วมองนายเอาแปรงนั่นเขี่ยนมเขาเล่น

ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยนะ ไอ้แปรงนี่มันติดมือฉันมาเฉยๆ คาร์ลอสหันมามองหน้าเร็กซ์ แล้วฉันก็มีอย่างอื่นที่อยากเอาไปเขี่ยเขามากกว่าด้วย และถ้านายจะดูตอนนี้เลย ฉันก็จะ...

โธ่ว้อย! เงียบๆกันหน่อยได้มั้ย!” อรรณพตะโกน เขาลุกขึ้นนั่ง หัวหูยุ่งเหยิงไปหมด

อา.. ขอโทษเร็กซ์ขยับไปนั่งใกล้ๆ เขาจับไหล่อรรณพให้เอนซบตัวเขา นอนต่อเถอะ

เร็กซ์...อรรณพเอียงหน้าไปหาเร็กซ์ เขายังลืมตาไม่ค่อยขึ้นด้วยซ้ำ นายล้วงมือเข้ามาลูบก้นฉันทำไม

โอ๊ะ.. ขอโทษทีเร็กซ์ยิ้ม นอนต่อดีกว่านะ เดี๋ยวนอนเป็นเพื่อน

อะแฮ่มคาร์ลอสกระแอม เขาขยับเข้าไปนั่งข้างๆ และวางมือบนต้นขาอรรณพ ฉันก็ชักจะง่วงๆขึ้นมาเหมือนกันแล้วสิ

ฮว๊ากกกกก!!!” อรรณพเหวี่ยงหมอนกระจุยกระจาย ก่อนจะเดินตึงๆไปห้องน้ำ

สามชั่วโมงหลังจากนั้น อรรณพก็เอนตัวนอนบนเตียงผ้าใบ ใต้ร่มเงาของต้นมะพร้าวบนหาดทรายขาวละเอียด พลางมองออกไปยังท้องทะเลสีเทอร์ควอยซ์  เขาหายโมโหสองคนนั่นแล้ว เพราะคาร์ลอสขอโทษเขาด้วยพายอุ่นๆที่อร่อยสุดๆ ส่วนเร็กซ์ก็จัดคนมานวดเท้าให้เขาด้วยน้ำมันหอมระเหย  ซึ่งมันทำให้สบายตัวมาก

พวกเขากำลังอยู่บนชายหาดของเกาะโบรา โบรา  ในเฟรนช์โพลินีเซีย หลังจากการแสดงความจริงใจอันเร่าร้อนที่เแมนฮัตตันเมื่อหนึ่งอาทิตย์ก่อน  และลงเอยด้วยการครองรักกันเหมือนตอนจบในเทพนิยาย

...หายากนะ เทพนิยายแบบสามคนผัวเมียนี่น่ะ

อรรณพ นายจะใส่ไอ้นั่นไว้แบบนั้นตลอดเลยเหรอ เร็กซ์หันมาทำหน้ายู่ใส่เขาจากเตียงข้างๆ  ผิวของเร็กซ์เป็นสีแทนอ่อนๆจากการนอนอาบแดด ซึ่งทำให้ดูเซ็กซี่มากขึ้นไปอีก

ก็มันเป็นของขวัญคริสต์มาสจากพวกนาย ฉันต้องใช้ทั้ง 2 อย่างสิอรรณพยิ้มแยกเขี้ยว

หลังจากการเรียกร้องของขวัญคริสต์มาสพิสูจน์ใจ ที่ในที่สุดเร็กซ์กับคาร์ลอสก็ยอมให้เขาแล้ว อรรณพก็มารู้ทีหลังว่าจริงๆทั้งคู่เตรียมของขวัญไว้ให้เขาตั้งแต่แรก ซึ่งเขาเคยบอกไปว่าไม่ต้องให้อะไร 

ของขวัญของเร็กซ์เป็นการมาพักผ่อนที่เกาะโบรา โบรา ส่วนของคาร์ลอสเป็นแจ็กเกตหนังเนื้อดีสีดำ ที่ให้อรรณพเอาไว้ใส่ตอนขี่มอเตอร์ไซค์ไปเที่ยวด้วยกัน

ตอนนี้อรรณพก็เลยต้องมาใส่แจ็กเกตหนังนอนอยู่บนชายหาด เพราะจะได้เสมอภาคกัน

พิลึก...เร็กซ์งึมงำ

ไม่พิลึกสักหน่อย  น่ารักดี”   คาร์ลอสที่ถือน้ำมะพร้าวสดในลูกมะพร้าว ทรุดตัวลงนั่งที่เตียงผ้าใบอีกข้างของอรรณพ หวานนะ ชิมดูสิ

คาร์ลอสยื่นลูกมะพร้าวมาตรงหน้าอรรณพซึ่งนั่งอยู่ตรงกลาง ทั้งสามคนขยับมาดูดน้ำมะพร้าวจากหลอดสามอันที่เสียบอยู่ในมะพร้าวลูกเดียวกัน

ชื่นใจอรรณยิ้ม เขามีความสุขจนอยากให้มีใครมาตุ๊ยท้อง หรือทำน้ำแกงหกรดใส่ขาเขาก็ได้ จะได้ไม่สุขจนแทบสำลักแบบนี้

เฮ้... นี่แน่ะอรรณพเปรยขึ้น เอาไว้สักวัน พวกนายไปเที่ยวบ้านฉันบ้างดีมั้ย ที่อัมพวาน่ะ รับรองว่าพวกนายจะประทับใจ

ที่ว่ามีหิ่งห้อยน่ะเหรอคาร์ลอสถาม

อืม มีพายเรือในคลองด้วยนะ แล้วก็มีตลาดน้ำ ที่มีของกินขายเยอะแยะ เป็นผลไม้กับของไทยๆซะเป็นส่วนใหญ่ แต่คิดว่าพวกนายต้องชอบ

น่าสนนี่เร็กซ์พูด เมื่อไหร่ดีล่ะ เอาเป็นช่วงวาเลนไทน์ดีมั้ย

หือ..อรรณพย่นคิ้ว นี่เราจะคบกันนานถึงวาเลนไทน์โน่นเลยเหรอ

ทั้งเร็กซ์และคาร์ลอสหันมามองหน้าเขาพร้อมกัน

โห.. ล้อเล่นนิดเดียวเองอรรณพหัวเราะหน้าระรื่น  โอเค ตามนั้น

เร็กซ์คำรามงึ่มง่ำอย่างคาดโทษ และพออรรณพยักคิ้วใส่ เร็กซ์ก็ก้มลงฟัดที่อกเขา อรรณพดิ้นพล่านเพราะเร็กซ์ขบลงบนหัวนมเขาด้วย ก่อนจะดิ้นหนักขึ้นและหัวเราะ เมื่อคาร์ลอสใช้เคราแข็งเป็นตอถูไปมาตรงหน้าท้องของเขา

โอย.. พอ..พอ พวกนายอรรณพหอบ และผลักตัวทั้งสองคนออก ตัวฉันเลอะน้ำมะพร้าวหมดแล้วเนี่ย

สมควรโดนคาร์ลอสงึมงำ ขณะเอาผ้าขนหนูเช็ดน้ำมะพร้าวที่เลอะตัวอรรณพ ฉันว่าเราน่าจะแพลนเอาไว้ยาวๆเลยนะ ช่วงอีสเตอร์ล่ะ ปิดเทอมฤดูร้อนอีก วันขอบคุณพระเจ้าก็น่าจะให้อรรณพไปที่บ้านฉันท่าจะดี

วันขอบคุณพระเจ้าเป็นของทางฉัน นายกับอรรณพต้องมากินเลี้ยงที่บ้านกับครอบครัวฉัน

กับปู่นายน่ะเหรอคาร์ลอสทำท่าสยอง แค่คิดก็ขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย ...นี่นะ ฉันว่าคริสต์มาสคราวหน้า...

อรรรพหลับตาลง เขาฟังสองหนุ่มถกกันเรื่องแผนการท่องเที่ยวไปเงียบๆ และปล่อยให้ลมทะเลเย็นๆพัดไล้ผิวเนื้อ

อนาคตเป็นเรื่องที่ยังมาไม่ถึง และความรักก็เป็นเรื่องที่ซับซ้อน อรรรพไม่เคยนึกเลย ว่าวันหนึ่งเขาจะมีแฟนพร้อมกันทีเดียวถึง 2 คน แต่จำเป็นด้วยหรือที่ความรักของคนทั้งโลกจะต้องเป็นไปในรูปแบบเดียวกัน  มันไม่มีอะไรรับประกันได้อยู่แล้ว ว่าความรักของคนนั้นจะยั่งยืน หรือความรักของคนนี้จะต้องจบลงในเวลาแสนสั้น กระทั่งคู่รักที่เอ่ยคำสาบานในโบสถ์ หรือพิธีศักดิ์สิทธิ์อื่นๆ ก็ยังรับประกันไม่ได้ หากคนที่พูดมัน ไม่ได้ยึดมั่นที่จะรักษามันไว้จริงๆ

และสำหรับเขา วันข้างหน้าไม่สำคัญเท่าวันนี้ ในวันนี้เขามีความสุข และมีคนที่เขาคิดว่าใช่อยู่ข้างตัว  อรรณพไม่ขอคิดอะไรมาก แต่จะขออยู่กับวันนี้ให้ดีที่สุด และก้าวไปด้วยกันกับคนที่เขาเลือก และหวังว่าอนาคตจะดูแลตัวมันเอง

เฮ้... อรรณพ กำลังคิดอะไรอยู่น่ะเสียงคาร์ลอสพูดอยู่ใกล้ๆ และเมื่ออรรณพลืมตา เขาก็เห็นหน้าเร็กซ์กับคาร์ลอสกำลังมองเขาอยู่

เปล่าอรรณพส่ายหน้าแค่ชอบฟังพวกนายเถียงกัน

เร็กซ์ยิ้มบางๆ เขาเสยผมให้อรรณพด้วยนิ้วมือยาวๆ ไม่กลัวว่าฉันกับคาร์ลอสจะเลิกกันแล้วเหรอ

นายกลัวรึเปล่าล่ะ

ไม่เร็กซ์ส่ายหน้า เพราะนายอยู่ตรงนี้

อรรณพยิ้ม และยื่นมืออกไปจับที่มือของทั้งคู่ ถ้างั้นพวกนายก็ควรจะจับมือฉันไว้แน่นๆนะ

คาร์ลอสเลิกคิ้ว  นี่นายกำลังจะพูดว่าตัวเองเป็นคล้ายๆจิ๊กซอว์ตัวที่อยู่ตรงกลางอะไรเทือกนั้นใช่มั้ย ที่ต่อเข้ากับฉันกับเร็กซ์ได้พอดียิ่งกว่าที่พวกฉันสองคนเคยพยายามจะต่อกันให้ติดซะอีก

ก็ไม่เชิงหรอกอรรรพส่ายหน้า เขายกมือขึ้นบังแสงแดดที่ส่องผ่านใบของต้นมะพร้าวลงมา เพื่อมองหน้าสองหนุ่มให้ชัดๆ เรียกฉันว่าปลั๊กพ่วงเถอะ

เร็กซ์หัวเราะออกมา ในขณะที่คาร์ลอสปล่อยก๊ากจนแทบตกเก้าอี้ อรรณพส่ายหัว แล้วทั้งสามคนก็กอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนกลิ้งลงบนหาดทราย




.................................................................................................................



เย้...  จบลงแบบแฮปปี้เอนดิ้งจนได้นะคะ  >_<
ผู้แต่งทำใจแยกพวกเค้าออกจากกันไม่ได้หรอก  ให้จบแบบนี้แหละ ดีแล้วเนาะ ^ ^


เนื้อเรื่องหลักของนิยายเรื่องนี้ ผู้แต่งลงให้อ่านจนจบตามสัญญาแล้วนะคะ  แต่ตอนพิเศษ 3 ตอน  ซึ่งเเป็นเรื่องราวของคู่หลัก 2 ตอน และคู่รอง (พ่อบ้าน x คริส)  หนึ่งตอน  ผู้แต่งคงไม่ได้เอามาลงในเว็ปนะคะ ขอโทษด้วย

อ่านกันมาถึงตอนนี้แล้ว  ก็หวังว่าผู้อ่านทุกคนจะเอ็นดูในความน่ารัก(?) ของตัวละครกันบ้างนะคะ 555  คิดยังไงก็ฝากความรู้สึกไว้ตรงนี้ก็ได้ค่ะ ผู้แต่งจะได้เก็บไว้เป็นกำลังใจในการแต่งนิยายเรื่องต่อๆไปให้อ่านกันอีก หรือจะเข้าไปพูดคุยกันในเพจก็ได้ค่ะ 

https://www.facebook.com/pages/Violet-Rain/460290080781027?fref=photo


ขอบคุณทุกคนค่า...





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #221 magician_draw (@magician_draw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 14:42
    เรือพ่อบ้านกับคริสของฉันสมหวังสินะ..//เช็ดน้ำตา
    #221
    0
  2. #220 magician_draw (@magician_draw) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2561 / 14:42
    เรือพ่อบ้านกับคริสของฉันสมหวังสินะ..//เช็ดน้ำตา
    #220
    0
  3. #206 com23476 (@com23476) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 15:19
    เอิ่ม...
    สรุปว่า เมะxเมะxเคะใช่มั้ย
    #206
    0
  4. #180 >> SNOOPY the cat :] (@sunshine8059) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:56
    กรี๊ดด ดีใจค่ะ แฮปปี้
    อยากได้หนังสือ ; 0 ;
    #180
    0
  5. #164 ซาลาสซา (@sasalassa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 เมษายน 2559 / 02:33
    ได้แต่บอกว่าเราเจอกันช้าไป
    #164
    0
  6. #119 A-LOW-HA (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 17:36
    โหย กราบรัวๆ

    กล้าจบแบบฉีกมาก 55

    ตอนแรกนึกว่าจะดราม่าแล้ว

    อยากอ่านของคริส ท่าทางนางจะเจอของจริงแล้ว 55

    #119
    0
  7. #115 cotton (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2557 / 07:09
    สนุดมากค่ะ อ่านไปอมยิ้มไป บางตอนเผลอหัวเราะซะดังเลย ขอบคุณไรท์ สำหรับความสนุกและนิยายดีดี
    #115
    0
  8. #112 Bebyeye (@peekaso30) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 22:53
    สนุกมากเลยค่าาาา นี้ก็อ่านทีเดียวจบเลย เป็นกำลังใจถ้ามีเรื่องใหม่ น่ารักมากเลย ชอบ 3P แบบนี้อยู่แล้ว ถ้าให้เลือกคนใดคนนึงก็คงเสียดายเหมือนกัน -..-
    #112
    0
  9. #107 FanSaRaPao (@jooyesung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 21:17
    ตอนที่วิ่งไปหาเร็กซ์แบบตกใจมากอ่ะ นึกว่าจะจบแบบไม่ดีซะแล้ว แต่ก็จบแบบแฮปปี้ก็ดีแล้ว ชอบมากเลยยยย
    #107
    0
  10. #106 sawasdeew (@sawasdeew) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 19:24
    ตอนนี้ฟินนนน รักคนเขียน
    #106
    0
  11. #104 FiinlanDZ (@melsung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2557 / 17:20
    วู้ ตอนวิ่งไปหาเร็กนี่สงสารคาลอสมากเลย แต่พอโดดลงมาที่พื้นอ่ะ ชอบมากๆ อธิบายไม่ถูกอ่ะ 555
    #104
    0