พวกคุณรักกันก็ดีอยู่แล้ว จะเอาผมไปเพิ่มทำไม? (yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,095 Views

  • 248 Comments

  • 743 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    218

    Overall
    13,095

ตอนที่ 16 : รักหรือหลอก (พาร์ทหลัง)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 903
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    21 ต.ค. 57

สัปดาห์นั้นทั้งสัปดาห์ ต่อเนื่องไปจนถึงวันก่อนวันคริสต์มาส ชีวิตของอรรณพก็เหมือนตกอยู่ในมนต์ขลังอันบรรเจิด ที่มีเร็กซ์กับคาร์ลอสเป็นคนร่ายมนต์ ทั้งๆที่สองคนนั้นไม่รู้เรื่องแผ่นโปสเตอร์ในห้องเขา แต่ทั้งคู่ก็แข่งกันทำแต้มกับอรรณพอย่างดุเดือด

อรรณพติ๊กให้คาร์ลอสหนึ่งแต้ม เมื่อฝ่ายนั้นโยนดอกไม้เข้ามาทางหน้าต่างให้เขาตอนเที่ยงคืน หลังจากที่เขาบ่นเปรยๆในเฟซบุ๊คว่าห้องเริ่มจะเหม็นอับ และได้ไปอีกแต้ม ตอนที่ไปวัดไทยด้วยกัน แล้วคาร์ลอสก้มกราบพระจนก้นโด่ง

เร็กซ์ได้ไปแต้มหนึ่ง จากการผล็อยหลับไปบนเตียงในห้องนอนรกๆของอรรณพในหอพักนักศึกษา ระหว่างที่รอเขาทำงาน ก่อนจะเทคะแนนให้โดยไม่ต้องคิดซ้ำในวันต่อมา เมื่อเขาถามเร็กซ์ว่าทำไมถึงอยากได้เขาเป็นแฟน  ทั้งๆที่มีคนอยากเป็นแฟนกับเร็กซ์ราวๆครึ่งรัฐเห็นจะได้

ฉันไม่ได้อยากมีแฟน แต่ฉันอยากมีนายเร็กซ์ตอบออกมาแบบนั้น

การมีเร็กซ์กับคาร์ลอสพร้อมๆกันนั้น  เหมือนฝันอันประหลาดพิลึกแต่ก็ดึงดูดใจ แบบที่เราจะตื่นขึ้นมาในตอนเช้าโดยมีเหงื่อท่วมตัวและหัวใจเต้นแรง แต่ก็อยากที่จะฝันแบบนั้นอีก มันค่อนข้างกินแรง แต่อรรณพก็ค่อยๆปรับตัวจนได้

บางวันเขาติ๊กคะแนนให้กับคาร์ลอส บางคืนก็ติ๊กให้เร็กซ์ อรรณพพยายามอย่างที่สุดที่จะยุติธรรมกับทั้งคู่ รวมทั้งซื่อสัตย์กับความรู้สึกของตัวเอง และพอถึงคืนวันที่ 23 ธันวาคม อรรณพก็ยืนเหงื่อตกอยู่หน้าแผ่นกระดาษโปสเตอร์ ที่มีเครื่องหมายติ๊กถูก เรียงรายอยู่หลังอักษรย่อ R และ สองคนนั่นได้คะแนนเท่ากันพอดีเป๊ะ ...นี่มันอะไรวะเนี่ย!

เนื้อคู่ชื่อมันก็บอกอยู่แล้วว่าต้องอยู่กันเป็นคู่ แต่สวรรค์ทำไมยังไม่ยอมชี้ทางให้เขาสักที ว่าใครคือคนคนนั้น เขามีความรักจะให้ แต่จำนวนคนมันมากเกินไป

อรรณพถอนใจแรง เขายื่นมือไปหยิบพวงกุญแจที่ระลึกที่ได้จากงานฉายภาพยนตร์มาไว้ในมือ  ก่อนจะขยับไปที่เตียงและทิ้งตัวลงนอน ที่นอนไหวยวบไปตามน้ำหนักตัว อรรณพยกมือทั้งสองข้างขึ้น มองพวงกุญแจที่อยู่ในมือแต่ละข้าง

ไซบีเรียนฮัสกี้มองตอบเขาด้วยดวงตาสีฟ้าใสแจ๋ว หมีกริซลีย์หน้าตลกก็อ้าปากเหมือนจะยิ้มใส่เขา อรรณพเผลอยิ้มออกมา ความรู้สึกผ่อนคลายค่อยๆเคลื่อนเข้ามาแทนที่ความหนักใจ อรรณพสูดลมหายใจ นึกถึงคืนวันที่ผ่านมาด้วยกันกับเร็กซ์และคาร์ลอส มันมีทั้งดี แย่ สับสน และประทับใจ แต่โดยรวมแล้วมันก็คือเรื่องราวที่จะเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของเขาตลอดไป 

อรรณพแตะริมฝีปากจูบที่จมูกของเจ้าตุ๊กตาสองตัวนั่น ก่อนจะวางมันลงบนอกและหลับตาลง พลางคิดว่าตัวเองเคยมีความสุขขนาดนี้มาก่อนไหม...

 

สัปดาห์สุดท้ายก่อนวันคริสต์มาส เป็นช่วงเวลาแห่งความอลม่านของการหาซื้อของขวัญ และความตื่นตัวที่จะได้ฉลองเทศกาลแห่งความสุข  ร้านรวงต่างๆในแอลเอตกแต่งดิสเพลย์กันชนิดไม่มีใครยอมใคร ดึงดูดฝูงแมลงเม่าให้บินเข้ามาตายซ้ำตายซากและจ่ายเงินกันแบบกระเป๋าขาดแคว่ก ห้างสรรพสินค้าคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทุกแผนกทุกเคาน์เตอร์ขายดีเหมือนแจกฟรี ผู้คนแห่กันกว้านซื้อของเหมือนเมืองกำลังจะโดนซอมบี้บุก 

และเมื่อถึงวันที่ 24 บรรยากาศแห่งความสุขสันต์ก็ฟุ้งกระจายไปทั่วเมือง สถานที่ท่องเที่ยวและถนนสายสำคัญๆครึกครื้นไปด้วยนักท่องเที่ยว และผู้คนที่ออกมาเดินเตร่  ร้านอาหารทุกแห่งแน่นขนัด  พนักงานเสิร์ฟทำงานมือเป็นระวิง  ดวงไฟระยิบระยับหลากสีถูกนำออกมาตกแต่ง เสียงเพลงจิงเกิลเบลล์... จิงเกิลเบลล์... ลอยเคล้าอยู่ในบรรยากาศปะปนไปกับเสียงหัวเราะ และแทรกด้วยเสียงสบถเป็นระยะๆ ของคนที่ยังหาซื้อของขวัญได้ไม่ครบ

อรรณพยืนอยู่ในร้านบาร์นส์แอนด์โนเบิล เขากำลังมาหาซื้อของขวัญด้วยเหมือนกัน มหาวิทยาลัยปิดยาวตั้งแต่ก่อนคริสต์มาสไปจนถึงหลังปีใหม่ อรรณพว่างมากขึ้นกว่าก่อนหน้านี้ เขาไม่จำเป็นต้องทำงานพิเศษอย่างหนักเพื่อเก็บเงินแล้ว แต่ถึงอย่างนั้น คืนนี้ก็เขาต้องไปช่วยงานกะกลางคืนในร้านอาหารของพี่ช้าง เพราะคืนคริสต์มาสอีฟคือคืนนรกแตกสำหรับบรรดาร้านอาหาร

อรรณพอมยิ้ม เมื่อนึกถึงภาพที่เร็กซ์กับคาร์ลอสโชว์ใบจองตั๋วเครื่องบินไปนิวยอร์กในช่วงปีใหม่ให้เขาดูตอนแช็ตกันเมื่อคืน อรรรพเหลือเวลาอีกแค่ 3 วัน ในการตัดสินใจเลือกคนใดคนหนึ่งเดินทางไปกับเขา มันเป็นช่วงเวลาอันปวดใจผสมกับมีความสุข

การหาของขวัญให้เร็กซ์กับคาร์ลอสไม่เปลืองเวลาเท่าไหร่สำหรับอรรณพ ทีแรกเขานึกว่าตัวเองจะคิดไม่ออกว่าสองคนนั้นชอบอะไร แต่เอาเข้าจริงเขากลับตอบได้ง่ายๆ ว่าอะไรคือสิ่งที่จะทำให้สองคนนั่นถูกใจ

อรรณพหยิบตำราทำอาหารไทยออกมาจากชั้นวาง เพื่อเป็นของขวัญให้คาร์ลอส มันมีทั้งสูตรทำแกงเขียวหวาน ต้มยำ หลนเต้าเจี้ยว หรือแม้กระทั่งน้ำพริก คาร์ลอสต้องชอบมันแน่ (นี่ไม่ได้จะสื่อความนัยประมาณว่า ทำอาหารให้ฉันกินตลอดชีวิตเถอะหรอกนะ อย่าเข้าใจผิด)

และสำหรับเร็กซ์ ที่ดูเหมือนจะมีข้าวของราคาแพงทุกอย่างในโลก อรรณพเตรียมโปสการ์ดสถานที่ในเมืองไทยเอาไว้ให้หลายแผ่น เขาเขียนคำ
อธิบายเอาไว้ตรงด้านหลังของแต่ละแผ่นด้วย
  ทั้งวัดพระแก้ว หาดสวยๆในจังหวัดกระบี่ หิ่งห้อยตรงท่าน้ำอัมพวา และการปล่อยโคมลอยที่จังหวัดเชียงใหม่  เร็กซ์ชอบเที่ยวและใช้เวลาดื่มด่ำกับสถานที่ต่างๆ เขาเชื่อว่าเร็กซ์ต้องชอบแน่นอน (ไม่ได้มีความนัยลึกๆจากใจว่า ฉันอยากให้เราร่วมทางกันไปตลอดชีวิต’  เลยนะ อย่าคิดมั่วซั่ว)

อรรณพจ่ายเงินและเก็บของขวัญไว้อย่างดีในกระเป๋าเป้ เขาตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เร็กซ์กับคาร์ลอส ด้วยการแอบเอาของขวัญไปวางไว้ที่บ้าน แทนการที่เขาไม่สามารถไปอยู่ด้วยกันกับสองคนนั้นได้ ในคืนโรแมนติกอย่างคริสต์มาสอีฟ ที่ใครๆก็อยากอยู่กับครอบครัวและคนที่รัก

เขาก้าวขึ้นรถเมล์ และฮัมเพลงเบาๆ ท้องฟ้าสีส้มเริ่มถูกแทนที่ด้วยความมืด  แต่แสงไฟระยิบระยับก็สุกสว่างขึ้นมาแทนที่  อรรณพกระดิกเท้าและคำนวณเวลาในใจ พลางแอบหัวเราะเมื่อนึกถึงสีหน้าสองคนนั่นตอนกลับมาเห็นของขวัญ 

และในจังหวะที่รถกำลังแล่นผ่านตรงซันเซ็ตบูเลอวาร์ด สายตาเขาก็มองผ่านภาพบางอย่าง ที่ทำให้ต้องหันกลับไปมองอีกครั้งทันที

เร็กซ์กับคาร์ลอส...

ทั้งคู่กำลังยืนอยู่ด้วยกันตรงทางเท้า ท่ามกลางความสว่างไสวดวงไฟที่ประดับประดาตามข้างทาง โดยมีรถลิมูซีนคันหนึ่งจอดรออยู่ เร็กซ์กำลังค้อมตัวเพื่อก้าวเข้าไปนั่งในรถ  สายลมยามค่ำพัดวูบ พาเอาปอยผมสีทองปลิวระใบหน้า และทำให้เร็กซ์ต้องชะงักและสะบัดศีรษะเบาๆเพื่อไม่ให้มันปิดตา  คาร์ลอสแตะที่แผ่นหลังของเร็กซ์ เพื่อกันไม่ให้เร็กซ์เซเสียหลัก เร็กซ์หันมาเล็กน้อยและดูเหมือนเกือบจะยิ้ม

หัวใจอรรณพก็กระตุกวูบ ภาพที่เห็นนั้นไม่มีอะไรน่าสนใจเป็นพิเศษสำหรับคนที่เดินผ่านไปมา นอกจากผู้ชายหน้าตาดีสองคนกำลังจะขึ้นรถไปด้วยกัน แต่อรรณพก็มองเห็นมัน...

เขามองเห็นบรรยากาศที่กลมกลืนนุ่มนวล เห็นความรู้สึกแทรกอยู่ในทุกการกระทำของคนทั้งคู่ อรรรพเห็นกระทั่งความอาทรบนมือของคาร์ลอส ความไว้ใจที่อยู่ในรอยยิ้มบางเบาของเร็กซ์ และความผูกพันที่อบอวลอยู่รอบตัวของทั้งคู่ พวกเขาเหมือนอยู่ในโลกที่มีเพียงกันและกัน ราวกับถูกสร้างให้เกิดมาเพื่อกันและกัน อย่างไม่มีทางที่ใครคนอื่นจะแทรกเข้าไปได้

ใครคนอื่น อย่างที่อรรณพกำลังเป็น...

อรรรพหันกลับมา เขาเหม่อมองไปในอากาศอย่างไร้จุดหมาย  ขณะที่รถแล่นไปตามเส้นทางดารดาษด้วยแสงสีของเมืองใหญ่

อรรณพไปถึงที่พักของเร็กซ์อย่างคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เขาขึ้นลิฟต์ไปสู่เพนท์เฮาส์ของเร็กซ์ โดยที่ยังมีของขวัญอยู่ในเป้ หัวใจอรรณพหนักอึ้ง และเต็มไปด้วยคำถามที่เขากลัวว่าจะได้คำตอบ

ประตูลิฟต์เปิดออก อรรณพเดินผ่านโถงกว้างของห้องรับแขก ขึ้นบันไดโค้งไปสู่ชั้นบนที่เป็นห้องนอนของเร็กซ์  อรรรพเปิดประตูเข้าไป ในห้องยังมีกลิ่นหอมจางที่เขาคุ้นเคย เขานั่งลงบนเตียงใหญ่ที่ครั้งหนึ่งเคยมีร่างเขา เร็กซ์ และคาร์ลอส นอนกอดเกยกันไปจนถึงเช้า

อรรณพหยิบของขวัญออกมา มันอยู่ในถุงเดียวกันทั้งโปสการ์ดและหนังสือ อรรณพมองหาปากกา เพื่อเขียนข้อความลงในกระดาษแผ่นเล็กๆให้เร็กซ์รู้ว่าเขาแวะมา อรรรพทำทุกอย่างนี้โดยอัตโนมัติตามที่ตั้งโปรแกรมเอาไว้แต่แรก  ทั้งๆที่ตอนนี้ความรู้สึกของเขาทั้งมึนและชาไปหมดแล้ว

...ปากกา

อรรรพเปิดลิ้นชักของโต๊ะข้างหัวเตียงให้เปิดออก เพื่อหาสิ่งที่ต้องการ แต่แล้วเขาก็สะดุดตากับกล่องเล็กๆ ที่วางอยู่เพียงอย่างเดียวในลิ้นชักข้างหัวเตียงของเร็กซ์  และโดยที่สมองไม่ทันได้ไตร่ตรองอะไร อรรณพยื่นมือไปหยิบมัน และเปิดออกดู

โลหะสีขาวเป็นวงสะท้อนกับแสงไฟในห้อง มันคือแหวนวงหนึ่ง ที่ถูกเก็บไว้เป็นอย่างดีในกล่องบุผ้าไหม อรรณพเอียงกล่องจนมองเห็นตัวอักษรที่สลักอยู่ด้านในของตัวแหวน

 

Carlos’s
 

ความรู้สึกบางอย่างถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เขาจ้องมองตัวอักษรเหล่านั้นราวกับมันเป็นภาษาจากดาวอื่น อรรณพปิดกล่องและเก็บมันเข้าที่เดิม ของขวัญที่เขาตั้งใจเลือกอย่างดีทั้งสองชิ้นยังวางอยู่ข้างหมอนของเร็กซ์ และในตอนนี้อรรณพรู้สึกว่ามันช่างดูไร้ค่า

อรรณพก้มหน้าลง กดนิ้วโป้งและนิ้วชี้ลงตรงหัวตา ข่มความรู้สึกที่พุ่งขึ้น
มาตรงจมูกเหมือนเวลาที่ได้ดูฉากเศร้าของหนังบางเรื่อง ริมฝีปากเขาเม้มเข้าหากันและสั่นนิดๆ

อรรณพรู้ว่าความเจ็บปวดเป็นส่วนหนึ่งของความรักเสมอ แต่เขาก็ไม่นึกเลย ว่ามันจะเจ็บได้มากขนาดนี้

และในที่สุดอรรณพก็เงยหน้าขึ้น  เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและกดเบอร์ของคาร์ลอส

คาร์ลอส นี่ฉันเองนะ” อรรรพพูดออกไปเมื่อได้ยินคาร์ลอสรับสาย

อรรณพ มีอะไรเร่งด่วนหรือเปล่าเสียงคาร์ลอสฟังดูอู้อี้และไกลห่างเหมือนอยู่ในที่อับสัญญาณ

นายอยู่กับเร็กซ์ใช่ไหม

คาร์ลอสอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ ใช่ ฉันเคยบอกนายไปแล้วนี่ ว่าเรา
เป็นญาติกัน และปีนี้ครอบครัวพวกเราก็ฉลองคริสต์มาสร่วมกัน ที่จริงฉันชวนนายแล้วด้วย แต่นายปฎิเสธตั้งแต่ยังพูดไม่จบ ว่าไม่ว่าง

นั่นเป็นคำอธิบายที่ดีถึงการอยู่ด้วยกัน แต่ไม่ได้หมายความว่าจะอธิบายอย่างอื่น...

อรรณพสูดลมหายใจ ที่ฉันบอกนายไปว่าไม่เอาของขวัญคริสต์มาส ฉันเปลี่ยนใจแล้ว

ไม่ว่ากันอยู่แล้ว นายคิดของที่อยากได้เอาไว้เลย แล้วเดี๋ยวฉันจะหาให้

ฉันอยากได้แหวนวงที่เร็กซ์ให้นาย และอยากได้มันคืนนี้เลย ไม่ว่าธุระนายจะเสร็จตอนไหนก็ไม่เป็นไร เอามาให้ฉันที่ห้อง ฉันจะรอ

คาร์ลอสเงียบไปเลยจริงๆแล้วคราวนี้ อรรณพได้ยินแค่เสียงดังหึ่งๆรบกวนประสาทอย่างน่ารำคาญ อึดใจหนึ่งคาร์ลอสก็พูดตอบออกมา

อรร..ณพเสียงคาร์ลอสกระท่อนกระแท่น เวลานี้ไม่เหมาะ เดี๋ยวฉันจะติดต่อกลับไปทันทีที่พร้อมนะ

แล้วทุกอย่างก็ตัดฉับ อรรณพได้ยินแค่เสียง ตื้ด... ตื้ด... ตื้ด... ที่ลอยออกมาจากโทรศัพท์

อรรณพนิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่  และในที่สุดเขาก็หัวเราะออกมาแบบที่ฟังแล้วก้ำกึ่งเหมือนเสียงร้องไห้  เขาใช้นิ้วเลื่อนหาเบอร์โทรของเร็กซ์  ก่อนจะกดโทรออก

ไม่มีสัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียก กรุณาฝากข้อความหลังได้ยินเสียงสัญญาณ ...ตึ้ด

อรรณพรู้ว่ามันแย่ที่จะทำเรื่องสำคัญโดยการฝากข้อความ แต่เขายั้ง
ตัวเองไม่อยู่แล้ว
 อรรณพกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เสียงเขาสั่นเล็กน้อยขณะที่พูดออกไป

เร็กซ์ ฉันรู้ว่าที่ผ่านมานายทุ่มเทให้ฉัน แต่นายยังทุ่มไม่พอ ฟังให้ดีนะเร็กซ์ ฉันรู้ว่านายมีแหวนวงหนึ่งที่คาร์ลอสเคยให้นายเมื่อนานมาแล้ว ฉันต้องการมันคืนนี้ ทันทีที่นายเสร็จธุระกับปาร์ตี้ของครอบครัว ให้เอามันมาให้ฉัน แล้วฉันจะเลือกนาย



...........................................................................................................................................




T^T

สงสารอรรณพเนอะ

มาถึงตอนนี้  ก็เป็นช่วงท้ายๆของนิยายเรื่องนี้แล้วค่ะ  อีกไม่นานก็จะจบแล้วค่ะ  แล้วมาลุ้นกันนะ ว่าจะลงเอยแบบไหน  อรรณพจะได้คู่กับใคร  รึว่า ไม่ได้คู่กับใครเลย  ....แง้

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

6 ความคิดเห็น

  1. #188 Cakeliez (@cakeliez) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 21:11
    ฮือออออออ ใช่ ต้องทรีซัมแบบแฮปปี้สิtt
    #188
    0
  2. #179 >> SNOOPY the cat :] (@sunshine8059) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:35
    3P ขอแฮปปี้ ; 0 ;
    #179
    0
  3. #97 A-Low-Ha (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 12:21
    ชอบซีนเศร้าๆแบบนี้จัง

    ที่ชอบสุดก็ตรงอรรณพขอแหวนนี่แล่ะ

    จะมีใครให้ไหมเนี่ย
    #97
    0
  4. #86 sawasdeew (@sawasdeew) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 15:09
    ต้องไม่ได้คู่กับใครแน่เลย เร็กซ์กับคาร์ลอสก็กลับไปรักกันแน่เลยย ไม่เอาอ้าาาาาาาาาา สงสารอรรณพ
    #86
    0
  5. #83 Priapus (@kitsadazz) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2557 / 04:25
    bad end ....... TT^TT
    #83
    0
  6. #82 นิรนาม (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2557 / 23:16
    กลิ่นมาม่ามาแต่ไกลเลยอ้ะไรท์

    สงสารอรรณพจังเลยค่ะ ฮือๆๆ

    สรุปไม่ว่ายังไงเร็กซ์กับคาร์ลอสก็แยกกันไม่ขาดสินะๆ
    #82
    0