พวกคุณรักกันก็ดีอยู่แล้ว จะเอาผมไปเพิ่มทำไม? (yaoi)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 13,097 Views

  • 248 Comments

  • 743 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    220

    Overall
    13,097

ตอนที่ 1 : สิบอย่างที่ต้องทำก่อนเรียนจบมหา'ลัย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 74 ครั้ง
    26 ส.ค. 57

คงเป็นที่นี่สินะ...

อรรณพมองตัวหนังสือในแผ่นกระดาษกลมๆในมือ แล้วเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อของอาคารหินสีขาวงาช้างสูงตระหง่านข้างหน้า ก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไป

“สวัสดีครับ ผมชื่ออรรณพ มาพบเร็กซ์ คาร์ลตัน เขาพักอยู่ที่นี่”  เขาพูดกับพนักงานเปิดประตูที่ใส่สูทสีดำเนี้ยบกริบไปทั้งชุดและคน

“คุณคาร์ลตันแจ้งผมไว้แล้วว่าคุณจะมาพบ  เชิญที่ชั้น 29 ได้เลยครับ” พนักงานพูดอย่างนอบน้อม

อรรณพขอบคุณเบาๆ เขาก้าวเท้าไปบนพรมนุ่มหนา ผ่านโถงต้อนรับกว้างขวางซึ่งมีกลิ่นหอมของดอกไม้สดฟุ้งกระจาย ไปสู่โถงลิฟต์กรุหินอ่อนอิตาลีด้านใน

อรรณพถูจมูกยุกยิกๆอย่างอึด อัด เขาไม่ชินกับความหรูหราเกินจำเป็นแบบนี้เลย เขาอาศัยอยู่ในห้องพักเล็กๆขนาดเท่าแมวดิ้นตาย กับรูมเมทในมหาลัยเดียวกันอีก 2 คน ห้องนั่นรกยังกับรังหนู แถมยังเล็กขนาดที่ว่าแทบจะต้องเอาโต๊ะกับตู้เสื้อผ้าไปวางไว้บนเตียงนั่น แหละ ถึงจะพอมีที่เดินกันอย่างสะดวก ...นี่ขนาดยังไม่ได้พูดถึงแมลงสาบ 2-3 ตัว ที่เข้ามาอาศัยโดยไม่ได้รับอนุญาตเลยนะ

อรรณพยืนมองตัวเลขในลิฟต์ที่เพิ่มขึ้นทีละนิดทุกวินาทีอย่างตื่นๆ  เขาคิดดีแล้วเหรอ ที่ตัดสินใจมา...

อรรณพขยำกระดาษในมือด้วยความตื่นเต้นและไม่มั่นใจ  เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดขึ้นมาตรงไรผมสีเข้มเรียบสลวยแถวหน้าผาก  อรรณพเม้มริมฝีปากรูปกระจับสีชมพูออกแดงเรื่อๆ  แล้วนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนกลางวันที่ร้านอาหารที่เขาไปทำงานเป็นพนักงานพา ร์ทไทม์

“สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า กับพิซซ่าได้แล้วครับ” อรรณพวางจานอาหารลงที่โต๊ะริมหน้าต่างกระจก ซึ่งเป็นโต๊ะของลูกค้าชาย 2 คน
 
“ขอบใจ อรรณพ” ลูกค้าหนึ่งในสองคนมองป้ายชื่อตรงหน้าอกของอรรณพแล้วพูดขึ้น

อรรณพหันไปยิ้มให้ ลูกค้าคนนี้เป็นหนุ่มละตินหน้าคมคิ้วดกเข้ม ตัวสูง ขายาวรูปร่างดี และมีรอยยิ้มเปิดเผย อายุคงพอๆกับอรรณพ  บางทีเผลอๆอาจเป็นนักศึกษามหาลัยเดียวกันก็ได้ เพราะที่นี่เป็นร้านอาหารในละแวกไม่ไกลจากมหาลัยที่เขาเรียนอยู่ และยังเป็นร้านที่มีลูกค้าเป็นพวกนักศึกษาซะส่วนใหญ่ด้วย

“ยินดีครับ ต้องการอะไรเพิ่มก็เรียกผมได้ ผมเป็นคนดูแลโต๊ะคุณ” อรรณพบอก แล้วหันไปยิ้มให้กับลูกค้าอีกคนที่นั่งอยู่ด้วย รายนี้เป็นหนุ่มผมทองตาสีฟ้า ท่าทางเงียบๆและดูออกจะถือตัวนิดๆ

และในจังหวะที่อรรณพหันหลังและเดินออกมาเพื่อที่จะไปทำงานต่อ เขาก็ต้องหันกลับไปเมื่อถูกยึดข้อมือเอาไว้  อรรณพขมวดคิ้วมองฝ่ามือใหญ่ๆของลูกค้าหนุ่มหน้าเข้มอย่างไม่เข้าใจ

“ขอโทษที” ฝ่ายนั้นปล่อยข้อมือเขาแล้วยิ้มอารมณ์ดี “อยากคุยอะไรด้วยหน่อย ฉันคาร์ลอส และนี่ เร็กซ์”

“ไฮ” เร็กซ์ทักสั้นๆ แล้วเอนตัวพิงพนักพิง ตาของเขาเป็นสีฟ้าเหมือนท้องทะเล

“พวกเราเป็นนักศึกษามหาลัยเดียวกับนาย” คาร์ลอสอธิบาย “เคยเห็นนายมาก่อนนี้แล้ว แต่เพิ่งรู้ว่าทำงานที่นี่”

“งั้น เหรอ ขอโทษทีนะที่จำไม่ได้  ฉันทำงานหลายที่และก็เรียนด้วย บางทีก็เลยสับสนว่าคนไหนลูกค้า คนไหนเพื่อนร่วมมหาลัย  ยินดีที่ได้รู้จัก เร็กซ์, คาร์ลอส” อรรณพยื่นมือออกไปจับมือกับทั้งคู่  “พวกนายมีอะไรให้ฉันช่วยนอกเหนือจากการเสิร์ฟอาหารเหรอ?”

เร็กซ์และคาร์ลอสหันไปสบตากัน คาร์ลอสยิ้มนัยน์ตาพราวแล้วหันมาพูดกับอรรณพ “อรรณพ นายเคยได้ยินเรื่อง 10 ข้อที่ควรลองทำก่อนเรียนจบมหาลัยมั้ย?”

“ใครบ้างล่ะที่ไม่เคยได้ยิน” อรรณพยิ้มกว้าง มันคือเรื่องสนุกแบบเพี้ยนๆ 10 อย่าง ที่ใครก็ไม่รู้ตั้งมันขึ้นมา แล้วนักศึกษาจำนวนมากก็เฮโลกันทำตามแบบเอามันส์ ขนาดอรรณพเองที่ไม่ค่อยมีเวลา ก็ยังอุตส่าห์ได้ทำบางอย่างกับเขาด้วยเหมือนกัน

“พวกเราทำไปแล้ว 9 ข้อ เหลืออีกข้อเดียวที่ยังไม่ได้ทำ” คาร์ลอสเอามือลูบคางที่มีรอยเคราเขียวครึ้ม “และข้อสุดท้ายนี่ เราอยากให้นายช่วย”

“อะไร?” อรรณพถาม

“have a threesome” เร็กซ์พูดขึ้นมาแทนแบบชัดถ้อยชัดคำ
 
อรรณพถึงกับอึ้ง เขาอ้าปากค้างนิดๆแล้วมองไปทางเร็กซ์ทีคาร์ลอสทีอย่างพูดไม่ออก

“เอาตรงๆเลยนะอรรณพ ฉันกับคาร์ลอสเป็นแฟนกัน และเราอยากให้นายเข้ามาเป็นบุคลลที่สาม” เร็กซ์ยิ้มบางๆ รอยยิ้มของเขาสดใส ตาสีฟ้าเป็นประกายระยับ  ตอนแรกอรรณพรู้สึกว่าเร็กซ์ดูสุภาพและเงียบๆ  แต่พอเจอคำพูดแบบนี้เข้า อรรณพก็ไม่กล้ามั่นใจแล้ว

“เรามีค่าเหนื่อย ให้นายด้วยนะ ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจ ไม่รบกวนนายฟรีๆหรอก”  เร็กซ์ดึงกระดาษรองแก้วออกมา แล้วหยิบปากกาเขียนตัวเลขลงไปบนกระดาษแผ่นนั้น

อรรณพถึงกับหายใจติดขัด ตัวเลขนั่นถ้าคำนวณออกมาแล้ว  เท่ากับค่าใช้จ่ายของเขาเกือบทั้งเทอมเลยเชียว อรรณพข้ามน้ำข้ามทะเลมาเรียนถึงอเมริกาด้วยทุนการศึกษาจากงานวิจัย และจดหมายรับรองของจากอาจารย์ที่เขาเคารพช่วยจัดการให้ อรรณพก็เลยได้มาเรียนที่ดินแดนแห่งเสรีภาพที่เขาใฝ่ฝัน 

แต่นั่นไม่ได้รวมถึงค่าใช้จ่ายส่วนตัวระหว่างกำลังเรียนอยู่ที่นี่ ถึงทุนการศึกษาจะครอบคลุมค่าเทอมจนกระทั่งเรียนจบก็จริง แต่ที่เหลืออรรณพต้องหาเอาเอง และจากพื้นเพที่มีพ่อแม่เป็นข้าราชการธรรมดาๆอยู่ที่อำเภออัมพวา ก็ทำให้อรรณพต้องทำงานพิเศษตัวเป็นเกลียวเพื่อช่วยให้ตัวเองอยู่รอดและเรียน ให้จบ  แต่เขาก็ไม่เคยมีความคิดแม้แต่เศษเสี้ยวว่าจะขายตัว

“ไปหาไอ้ตัวสิ” อรรณพตอบ หน้าของเขาบึ้งตึง
 
“เฮ้.. เฮ้  รอเดี๋ยวสิ อย่าเพิ่งมองกันในแง่ร้ายแบบนั้น” คาร์ลอสยกมือขึ้นและพยายามอธิบาย “ถ้าเราอยากได้ไอ้ตัว เราคงทำไปแล้ว  แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ เร็กซ์กับฉันไม่อยากไปยุ่งกับมืออาชีพพวกนั้น มันไม่สะดวกใจ”

“งั้นพวกนายก็สะดวกใจมากงั้นสิ? ที่มาชวนคนแปลกหน้าอย่างฉันไปเอากัน” อรรณพตอกกลับอย่างไม่เกรงใจ

คาร์ลอสหัวเราะออกมาเสียงดังอย่างถูกอกถูกใจ “เผ็ดร้อนอย่างงี้สิ ถึงจะถูกใจ  ฟังนะอรรณพ พวกเราไม่ได้ดูถูกนาย ถึงได้ชวนไปทำเรื่องนั้น  ตรงข้ามเลย พวกเราคิดว่านาย...”

คาร์ลอสมองอรรณพตังแต่หัวจรดเท้า ด้วยสายตาที่ทำให้อรรณพถึงกับหน้าร้อนผ่าว

“นายน่าสนใจมาก  หนุ่มเอเชียหน้าตาดี ผิวสวย ดูสะอาดสะอ้านและมีการศึกษา” คาร์ลอสพูดต่อ

อรรณพระบายลมหายใจฟู่ออกมาอย่างห่อเหี่ยว นี่เขาควรภูมิใจเหรอ? ที่ถูกทาบทามให้ไปเป็นคู่นอนชั่วคราว เนื่องจากตัวเองดูดีมีการศึกษา

“ฉันไม่ได้ขายตัว”

“เรา ก็ไม่ได้ขอซื้อ” เร็กซ์พูด “แค่ชวนนายมาค้างด้วยกันแค่คืนเดียว แล้วก็กิน ดื่ม และทำอะไรสนุกๆแบบเพื่อนกัน  แล้วพอตอนเช้านายก็รับเช็คไป เพราะนั่นเป็นของขวัญคริสต์มาสก่อนกำหนดที่เพื่อนให้กัน  เพียงแต่นายไม่ต้องให้อะไรตอบแล้ว  แค่เดินออกไปแล้วก็ใช้ชีวิตของนายต่อไป พวกเราก็ใช้ชีวิตของพวกเราต่อไปเหมือนกัน  ไม่ต้องข้องเกี่ยวกันอีกเลย”

“ตกลงเถอะน่าอรรณพ น่าสนุกออก” คาร์ลอสพูดขึ้นมาด้วยท่าทางสบายๆ เหมือนเขากำลังชวนอรรณพไปขับรถเล่น ไม่ใช่ไปมีเซ็กส์แบบเราสามคน

อรรณพมองหน้าเร็กซ์สลับกับคาร์ลอส แล้วก็อยากหัวเราะสลับกับร้องไห้

ถ้า เขายอมตกลงแล้วจะเป็นไง?  คาร์ลอสตัวสูงใหญ่แถมยังท่าทางทะลึ่งลามกยังไงชอบกล ...ส่วนเร็กซ์ ดูภายนอกถึงจะดูดีไม่มีที่ติ แต่พอมองใกล้ๆ อรรณพก็เห็นหมุดสีเงินฝังอยู่บนลิ้นของเร็กซ์  แล้วเขาจะเอาความมั่นใจไปฝากไว้กับคนที่มีหมุดบนลิ้นได้ไง!

แต่แล้ว อรรณพก็กลั้นใจถามออกมา “แล้ว.. ถ้าสมมุติว่าฉันตอบตกลง ฉันต้องนอนกับใคร? พวกนายคนใดคนนึงรึว่าทั้งสองคน แล้วฉันต้องเป็นฝ่ายรุกรึฝ่ายรับ?”

คาร์ลอสกับเร็กซ์ระเบิดหัวเราะออกมาเสียงดังจนโต๊ะอื่นหันมามอง แล้วตอบแบบพูดไปหัวเราะไป “ใครจะไปรู้ล่ะอรรณพ ”

ติ๊ง....

เสียง ลิฟต์หยุดที่ชั้นที่ 29 ทำเอาอรรณพถึงกับสะดุ้ง  เขาหลุดจากภวังค์ขณะที่บานประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก อรรณพกำหมัดแน่นและบอกตัวเองว่าเขาตัดสินใจแล้วและจะเดินหน้าต่อไป

อรรณพก้าวออกจากลิฟต์ สู่โถงต้อนรับของเพนท์เฮาส์ใหญ่โตกว้างขวาง ชุดรับแขกบุหนังสีน้ำตาลตั้งอยู่ด้านหนึ่งซึ่งหันหน้าไปยังระเบียง ที่สามารถออกไปชมวิวตึกรามที่เรียงรายของเมืองลอสแองเจลิส ลมเย็นโชยพัดพากลิ่นไอทะเลจากระเบียงผ่านเข้ามาในห้อง  ภาพเขียนแนวอิมเพรสชั่นนิสม์ขนาดใหญ่ประดับอยู่บนผนัง อีกฟากเป็นบันไดกว้างๆที่ทอดโค้งขึ้นไปยังชั้นบน ซึ่งอรรณพเดาว่าคงจะเป็นห้องนอน

ภายในห้องรับแขกว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ อรรณพก้าวเดินต่อและมองลึกเข้าไปด้านในที่ดูเหมือนจะมีห้องอีกหลายห้อง เขาเดินผ่านงานศิลปะแบบตั้งพื้นที่ทำด้วยทองแดงรูปร่างคล้ายคน 2 คนกำลังตระกองกอด และส่งเสียงออกไป

 “คาร์ลอส , เร็กซ์  ฉันมาแล้ว”

อรรณพเดินผ่านห้องรับแขกไปสู่โถงทางเดินที่มีประตูอยู่ทั้งสองด้าน  อรรณพยืนนิ่งและเงี่ยหูฟัง  เขาเหมือนจะได้ยินเสียงเพลงเบาๆลอยออกมาจากประตูห้องทางด้านซ้าย อรรณพยกมือขึ้นเคาะประตูแล้วเรียก

“เร็กซ์..  คาร์ลอส พวกนายอยู่ในนั้นรึเปล่า?”

ชั่วอึดใจบานประตูก็เปิดออก อรรณพสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะจ้องหน้าหนุ่มผิวเข้มหน้าคมที่เป็นคนเปิดประตู  แต่ก่อนที่จะมองขึ้นไปถึงใบหน้า อรรณพก็เผลอมองอย่างอื่นไปเรียบร้อยแล้ว  แล้วตอนนี้ขนหน้าอกของคาร์ลอสก็อยู่ตรงหน้าเขาพอดีด้วย


“ทำไม? คนเม็กซิกันก็ต้องขนดกเป็นธรรมดา นายแปลกใจด้วยเหรอ?” คาร์ลอสถามเมื่อเห็นอรรณพทำหน้าแปลกๆ

“เปล่า” อรรณพพึมพำตอบ  เขาไม่แปลกใจหรอกที่คาร์ลอสขนดก ก็คนละตินนี่นา

แต่แค่สงสัย ว่าคาร์ลอสจะช่วยใส่เสื้อผ้าซักชิ้นมาเปิดประตูไม่ได้รึไง...


................................................................................


ตอนนี้เป็นตอนแรกค่า...  สวัสดีผู้อ่านที่เพิ่งเข้ามาอ่านนะคะ 
นิยายเรื่องนี้ค่อนข้างจะอิงไปทางอเมริกันสไตล์นิดนึง ถึงตัวเอกจะเป็นคนไทยอยู่คนนึงก็เหอะ

ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ  มีอะไรอยากถามหรือติชม  ผู้แต่งยินดีค่ะ  ^ ^



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 74 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #223 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
    วงวารน้อง 555
    #223
    0
  2. #222 Nilkan. (@Atomy_Dek-D) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 12:06
    3P หรืออะไรฟระะะ
    #222
    0
  3. #210 Kotsharipa (@Kotsharipa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 08:02
    ชื่อตัวเอกก็ออกจะไทยจ๋าซะขนาดนั่น แต่ทำไมตนต่างชาติถึงได้ออกเสียงชัดเจนจัง
    #210
    0
  4. #192 VANASHKA (@Vanashka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2560 / 15:08
    มาเริ่มตามอ่านค่ะ สนุกมาก
    #192
    0
  5. #189 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 19:59
    แล้ว-คู่รักพิสดารได้กันยัง ใครรุกใครรับ?
    #189
    0
  6. #161 dlky (@plky) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 01:59
    อื้อหือออ แหวกแนวมากค่ะ น่าสนใจสุดๆ
    #161
    0
  7. #154 Invidia (@chiele) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 10:51
    เปิดเรื่องมาน่าสนใจมาก
    #154
    0
  8. #16 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 06:24
    ตามมมมม
    #16
    0
  9. #12 onuma781998 (@onuma781998) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 21:38
    ติดตามมมมมมม
    #12
    0
  10. #7 mamicha133155 (@may12147) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 กันยายน 2557 / 16:58
    ชอบอ่ะแนวนี้  เอาใจไปเลย
    #7
    0