All ... FICTION [ YAOI ]

ตอนที่ 37 : : BLEACH : My heart :: [ Ichigo x Ulquiorra ]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,070
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    12 ก.ค. 53



My heart

Pairing : Ichigo x Ulquiorra

 

 

 คนอย่างนายไม่มีทางเข้าใจหรอก!!”

 

ข้ารับฟัง...

มนุษย์ผู้โง่เขลาคนหนึ่งพล่ามบอกข้า...ตอกย้ำซ้ำๆ...

ว่าข้าคงไม่มีวันเข้าใจความหมายของคำพูดของเขา

ข้าเอง...ก็ไม่ปรารถนาจะรับรู้หรอก...

ความหมายเหล่านั้นน่ะ...

 

เพราะว่านายมันไร้หัวใจยังไงล่ะ!”

 

ข้าเอียงคอมองเจ้ามนุษย์หน้าโง่ผู้นั้น...

สีผมของเขาแสบตา...กิริยาท่าทางของเขาก็ห่าม...

ข้าไม่เคยพบเจอมนุษย์ที่อวดดีเช่นนี้มาก่อน

เขากล้าตวาดใส่ข้า

กล้าพูด...ในสิ่งที่ข้าเกลียดออกมาที่สุด

 

ข้ามีหัวใจ

 

ข้าตอบเขาไป...

บางที...ช่วงเวลานั้นข้าอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าข้าพูดออกไป

ประโยคงี่เง่านั่น...

ที่ไม่สมกับความว่างเปล่าเช่นตัวข้าเลย

 

หึ อย่าหลอกตัวเองเลย...

 

ชายผู้นั้นกดยิ้มลึกมุมปากราวต้องการเยาะหยันตัวข้า...

ข้าเลื่อนสายตามองดูบาดแผลตามร่างกายของเขาเชื่องช้า...ล้วนแล้วแต่เกิดจากฝีมือของข้า...

หากแต่ดวงตาคู่นั้นของเขา...ยังเหมือนกับก่อนที่ทั้งข้าและเขาจะเข้าปะทะกัน

เขายังไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะข้าได้

หากแต่...เขาก็มา...

 

นายไม่มีสิ่งนั้นอยู่เลย...อุลคิโอร่า นาย-ไม่-มี!!”

 

วินาทีที่เขาเอ่ยนามของข้า...

นาม...ที่ข้ามีไว้เพียงอย่างเดียว...นอกเหนือจากความว่างเปล่าที่ตัวข้าพึงมี...

นามนั้น...ชื่อของข้า...

อุลคิโอร่า...

เขาเรียกข้า...ด้วยชื่อที่ข้าไม่เคยบอกเขา...

เขาคงรู้มาจากผู้อื่น

...ข้าคาดเดาเช่นนั้น

 

ข้าบอกว่าข้ามี หรือจะลอง...ควักออกมาดูล่ะ

 

ข้าเอ่ยเสียงเรียบ...

จุดประสงค์ของข้าคือการท้าทายเขา

การถูกกล่าวว่าไร้หัวใจ...เป็นการทำร้ายข้าอย่างร้ายกาจที่สุด...

 

สิ่งนั้น...

 

ดวงตาของเขาแน่วแน่...

 

ไม่เรียกว่าเป็นหัวใจหรอกนะ

 

เขาบอกกับข้า...

ไม่...

ไม่เลย...

สิ่งนี้แหละคือหัวใจของข้า...เพียงแต่เจ้าไม่เข้าใจ...

มนุษย์ผู้มีพร้อมเช่นเจ้า...

ไม่มีวันเข้าใจ...หัวใจของข้า

 

เจ้าเอาอะไรมาวัดล่ะ?

 

ข้าถามเสียงแข็งพร้อมเชิดหน้าขึ้นอย่างหยิ่งทะนง

ไม่มีทาง...

คนผู้นี้ไม่เข้าใจหรอก...

ว่าความว่างเปล่ามันเป็นเช่นไร...

คนที่อยู่ท่ามกลางผู้อื่น...เปรียบดั่งแสงสว่าง...

ไม่มีวันรู้จักความว่างเปล่า...

มีเพียงข้าเท่านั้น...ที่รู้จักมันดีที่สุด...

 

นายเคยเป็นห่วงใคร...เคยรักใครบ้างรึเปล่าล่ะ? แล้วมีบ้างมั้ย...คนที่ห่วงนาย คนที่เค้ารักนายน่ะ? หากยืนกรานว่ามีหัวใจจริงก็บอกมาสิ!! ถ้าแค่ให้มันเต้นอยู่ในอกน่ะ หึ ใครๆเค้าก็มีกันทั้งนั้น

 

มีสิ...

มีบางอย่างรักข้า...

ความโดดเดี่ยว...ความอ้างว้าง...

ความว่างเปล่า...

เหล่านั้น...ล้วนรักข้า...

หากแต่ข้า...กลับเกลียดพวกมันเหลือเกิน...

 

ท่านไอเซน...

 

ข้าเอ่ยออกมาแผ่วเบา...หลังจากครุ่นคิดอยู่นาน

มนุษย์ผู้นั้นกรีดยิ้มหยันทันที

ข้ารู้สึกหน้าเสียเล็กน้อย จึงจ้องประสานตากับเขาอย่างไม่พอใจ

 

มีอะไรงั้นรึ? ท่านไอเซนเป็นห่วงข้า...นั่นเป็นความจริง

 

เขาหัวเราะออกมากึกก้อง

ข้ารู้สึกตัวชาวาบ

มนุษย์ตรงหน้าข้าหรี่ตาลงเชื่องช้าราวหยั่งเชิง

 

เขาห่วงตัวนาย หรือห่วงงานที่มอบหมายให้นายไปทำกันแน่ล่ะ?

 

ข้า...ตอบไม่ได้...

หรือข้าจะไม่มีหัวใจจริงๆนะ?

ข้ามีเพียงความว่างเปล่างั้นเหรอ...ข้าปราศจากหัวใจที่ข้าคิดมาตลอดว่าข้ามี...เช่นนั้นรึ?

ข้าไม่มีคนรัก...ไม่เคยห่วงใคร...

ข้าไม่มีใครมาห่วง...

มีเพียงความว่างเปล่า...ที่เป็นเพื่อนกับข้า

...ทุกคราที่ข้า...เดียวดาย...

 

หึ นายเองก็ตอบไม่ได้

 

ข้าเม้มปาก

 

อย่าคิดดูถูกข้าให้มันมากนัก ข้ายืนยันว่ามี...ก็คือข้ามี!! เจ้าไม่จำเป็นต้อง...

 

ชายตรงหน้าข้าหยัดกายขึ้นเงียบๆ

ก่อนเสียงแหบต่ำนั้นจะเอ่ย...ตอกย้ำข้าอีกครา...

 

นายไม่มี

 

ข้า...รู้สึกแย่

มากขึ้นทุกที...

ความเชื่อมั่นเพียงหนึ่งเดียวของข้า...

เจ้าน่ะ...อีกเดี๋ยวก็จะต้องตายด้วยน้ำมือของข้าแล้ว...

จะมาทำลายความเชื่อมั่นของข้าทำไมกัน

เพื่ออะไร...

 

ฉันมาที่นี่เพื่อช่วยอิโนะอุเอะ...

 

สายตาของเขาทอดมองไปยังแม่หญิงที่ยืนเลี่ยงออกไป

ข้าเอง...

ก็รู้

ข้าสนใจในตัวแม่หญิง

อยากรู้นัก...ว่าทำไม...เพราะอะไร...

ถึงได้มีแต่คนกล้าเสี่ยงชีวิตมาที่นี่...ปรารถนาจะพาเธอกลับไป...

สำคัญมากหรือ?

ไยจึงห่วงนัก...

 

จะโค่นนาย และพาเธอกลับไปให้ได้อย่างปลอดภัย!”

 

เขายืนยันหนักแน่น

สีหน้าจริงจัง แววตาเฉียบขาด

ข้าหลับตาลง...ก่อนจะเอ่ย

 

...ถ้าคิดว่าทำได้ เข้ามาสิ

 

เขาเก่งกาจ...

มนุษย์ผู้นี้แปลกประหลาดนัก...

ยิ่งมีคนให้ปกป้อง...เขายิ่งแข็งแกร่งจนข้าแปลกใจ

การลงดาบแต่ละครั้งของเขา...

ข้าไม่สามารถพูดหรือแม้แต่คิดได้เลย...ว่าเขาเป็นแค่มนุษย์ธรรมดา

ถ้าเจ้าเก่งจริงๆ...

ช่วยรับเอา...ความว่างเปล่านี้...ไปจากข้าบ้างได้ไหม...

ข้าน่ะ...

ไม่อยากทนอีกต่อไป

ทน...แทบไม่ไหวแล้ว

 

คมดาบกรีดแทงลงบนผิวกายของข้า สัมผัสอันเย็นเยียบดั่งเคียวมัจจุราชนั้นเรียกให้สติของข้าเลือนลางลงเชื่องช้า...

ไม่เลย...

ข้ากำลังจมดิ่ง...สู่ความว่างเปล่าเพียงผู้เดียว...ตลอดกาล...

นานมากไหมนะ...

อีกนานแค่ไหนข้าจึงจะหลุดพ้น...

เวลา...ต้องรออีกนานเท่าไหร่นะ

 

หัวใจ...

 

ข้ารู้...

เขาเห็น

ที่ร่างกายของข้า...มันไม่มีหรอก...

ข้าไม่มีมาตั้งแต่แรก...

สิ่งที่เรียกว่าหัวใจ...

แม้จะเป็นแค่รูปร่าง...ข้าก็ยังไม่มี...

ตัวของข้าคืออะไร...ร่างกายของข้าคืออะไร...

ข้า...

ปราศจากหัวใจ

ไม่เคยมี...

แต่ข้าก็ยังคงเชื่อ...

ว่าข้ามีหัวใจ...มันอาจจะอยู่ที่ดวงตาของข้า...

ที่แสบร้อนจนทนแทบไม่ไหว...

หยดน้ำนี่มันคืออะไร?

 

...น้ำตา...?

 

หรือนี่...จะเป็นหัวใจของข้า

วินาทีสุดท้ายที่ข้าพอมีสติ...

ข้าได้คิดอีกครั้ง...ว่าหัวใจข้าอาจอยู่ที่ฝ่ามือ...

ข้าเหยียดแขนไปด้านหน้า หวังคว้าเอา...มือของมนุษย์ตรงหน้า...

มนุษย์ที่ใจร้าย...ดึงให้ข้าจมดิ่งสู่ความว่างเปล่าอันไร้ทางออกตลอดกาล...

คุโรซากิ อิจิโกะ

เขาไม่ยื่นมือมาให้ข้า...

เขาถอยห่าง...

นั่นยิ่งทำให้ข้ามั่นใจว่าหัวใจของข้าอยู่ที่ดวงตาและฝ่ามือ...

ดวงตาของข้ามีหยดน้ำไหลริน...เพื่อเขา...

 

ข้าเสียดาย...

 

มือของข้าเฝ้าไขว่คว้า...

 

ข้ายังไม่เคยลิ้มรสความสุขสักครั้ง...

 

ข้า...ไม่อยากมีจุดจบเช่นนี้...

 

ข้าไม่อยากตาย...

 

 

เพราะมีหัวใจ...ข้าจึงริษยา
เพราะมีหัวใจ...ข้าจึงตะกละตะกลาม
เพราะมีหัวใจข้าจึงละโมบช่วงชิง
เพราะมีหัวใจ...ข้าจึงหยิ่งผยอง
เพราะมีหัวใจข้าจึงดูแคลน
เพราะมีหัวใจ...ข้าจึงโกรธเกรี้ยว
เพราะมีหัวใจ...ข้าจึงปรารถนาทุกสิ่งที่เป็นเจ้า

 

+++++

 

เรื่องสั้นนี้เขียนไว้นานมากๆแล้ว

ประมาณต้นปีได้...(นานนะ)

เนื้อหาไม่เหมือนกับในเรื่องนะคะ...บอกไว้ก่อน อุลคิเขารักแม่หญิงของเขา มือเขาก็ยื่นหาแม่หญิง แต่ไรท์เตอร์ไม่พอใจ...เปลี่ยนเองเสร็จสรรพ เขายื่นไปหาอิจิโกะต่างหาก! 55+

โมเมเองเยอะมาก~~ >.,<

มันอาจจะไม่เศร้า ไม่ซึ้งแต่ก็อยากจะลงเอาไว้ (ฮา)

ฮา...ฮา...ฮา...

ที่จริงตอนนี้เป็นอะไรที่เขียนแล้วบิ๊วอารมณ์มากเลยอ้ะ! TT____TT ทำไมอุลคิต้องตายด้วยอ้า!! ฮือๆ อ่านแล้วน้ำตาจะไหลอดไม่ได้ต้องเขียนฟิคให้คู่กับอิจจี้ (เรียกอย่างกับอิทาจิ 55+) ไม่ไหวอ้ะ ไม่ตายก็ได้นี่ (โมเมเอาเอง)

ก็หวังว่าจะมีคนเชียร์แบบเดียวกับไรท์เตอร์แล้วกันนะจ๊ะ

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,401 ความคิดเห็น

  1. #1354 POSTION (@kkkpit0009) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2559 / 17:24
    อิจิ...นายตอกย้ำเกิ๊นนนT--T
    #1,354
    0
  2. #862 8813 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2554 / 11:03
    น่าสงสารอุลอ่ะ
    #862
    0
  3. #686 catty (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มีนาคม 2554 / 13:09
    อุลคิจังน่าสงสารอ่ะอ.คุโบะไม่น่าเขียนให้อุลคิจังตายเลย
    #686
    0
  4. #678 Ji_ku_Po (@parron) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 9 มีนาคม 2554 / 00:17
    หนูอุลน่าสงสารอ่ะ
    #678
    0
  5. #467 AngelChocolate (@AngelChocolate) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2553 / 14:29
    ถูกต้องเลยค่ะไรเตอร์ นักอ่านก็ไม่พอใจ T^T ต้องอิจิxอุลจังสิ ถึงจะถูก แต่ เจ็บปวดอ่าT^T น้ำตาซึม ฮึกๆ โหดร้ายยยยยยยยยยย แงงงงงงงงงงง
    #467
    0
  6. #454 MinT>ME<MyminT (@poporu7mint) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 11:31
     อว๊ากกกกกกกกกกก ~!!!!~

    อิจจี้ยื่นมือไปเซ่~!!!~ยื่น ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ  ยื่นไปนะ ! แง้TT^TT
    #454
    0
  7. #274 crazy53 (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2553 / 15:47
    อยากอ่าน กริมจอว์กับอุลคิโอล่ามากกว่าอ่ะ...
    #274
    0
  8. #264 :: Mosifer :: (@hellkid) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2553 / 18:20

    ฮือ ๆ ทำไมอิจิโกะไม่ยื่นมือไปหาอุลล่ะ T^T

    เศร้าอ่า... กระซิก ๆ

    อ่านตอนนี้แล้วให้ความรู้สึกแบบว่า...

    อยากอ่าน อุล X อิจิโกะ X กริมจอว์ ( 3P ) ขึ้นมาเลยแฮะ =.,=

    #264
    0
  9. #260 JuLi (@JL-BB) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2553 / 17:20
    TT^TT สะเทือนใจ มาต่อนะ รออ่าน ไม่อยากให้ตายเลยน่าสงสารอะ
    #260
    0
  10. #257 !!★Izaya Orihara★!! (@kaidmoo247) (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2553 / 22:30
    ดาร์กกกกกกกกกกก

    สนุกดีเหมือนกัน

    เห็นแล้วอยากอ่าน

    กริม-อุล

    555+

    ขอบคุณครับ
    #257
    0