(end) Summer back again คิมหันต์หวนคืน l JAETEN

ตอนที่ 3 : -99 ปี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 182 ครั้ง
    4 พ.ค. 62




จุมพิตที่ร่างสูงมอบให้นั้นทำให้คนในอ้อมกอดแทบยืนไม่อยู่

         

ไจ้เสวียนรู้ดีว่าร่างเล็กในอ้อมกอดพยายามจะยับยั้งไม่ให้ทุกอย่างเลยเถิด พยายามสะกดอารมณ์ใคร่ให้จมดิ่งลงไป แต่เป็นเขาเองที่จะไม่ยอมให้เป็นเช่นนั้น


อื้อ!”หย่งชินครางประท้วงเมื่อริมฝีปากถูกท่านแม่ทับจงใจกัดย้ำหนักจนเลือดซิบ


ท่านแม่ทัพกำลังลงโทษที่ร่างบางบังอาจดื้อด้านขัดใจ ไม่ยอมโอนอ่อนตามสิ่งที่ไจ้เสวียนชี้นำ


คิดว่าข้าอดทนมานานเท่าไรศิษย์พี่เสียงทุ้มทรงอำนาจกระซิบหยอกล้อ เรียวปากอิ่มของร่างสูงวนเวียนจูบย้ำคนที่เป็นศิษย์พี่ไม่ห่าง ยิ่งเห็นหย่งชินอ้าปากหอบหายใจบวกกับดวงตาที่เคยพยศเย่อหยิ่งตอนนี้ดูหวาดหวั่นและลังเล แม่ทัพหนุ่มยิ่งนึกสนุก


หย่งชินกำลังต่อสู้กับตัวเองและสู้กับเขา ซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างแม่ทัพไจ้เสวียนที่ไม่เคยพ่ายศึกใด ย่อมไม่ปล่อยให้หย่งชินเอาชนะเขาได้แน่


ข้าว่าเราควรพอควรหยุ…”


ไม่พอและข้าจะไม่หยุดไจ้เสวียนกระตุกยิ้มเอ็นดูคนตัวเล็กที่สั่นเทา เขาอดทนมาตลอด เราทั้งคู่อดทนมาเนิ่นนาน


ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหย่งชินมีใจให้เขา ไม่ว่าเจ้าตัวจะพยายามปกปิดแค่ไหนแต่ไม่อาจรอดพ้นสายตาเขาได้


เพราะสายตาของเขามันก็เฝ้ามองหย่งชินมาตลอดตั้งแต่แรกเจอเช่นกัน หากหย่งชินกล้าจะมองตาเขาตรงๆสักครั้ง ร่างเล็กก็คงรับรู้ความรู้สึกเขาได้


แต่เพราะรู้ว่ามันไม่ควร รู้ว่าไม่ไม่เหมาะสมและหย่งชินเองก็เลือกที่จะเก็บไว้ ตัวเขาเองก็ยินยอมที่จะตามใจ อย่างน้อย เราก็ยังได้อยู่ด้วยกัน แม้จะเป็นในฐานะสหายคนสนิทก็ตาม


ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาเหมือนคนที่กำลังหิวโซกำลังจ้องมองอาหารจานโปรดอยู่ตรงหน้าแต่ก็ยื่นมือออกไปชิมไม่ได้ ทำได้แค่ยับยั้งใจตนเองเท่านั้น


ซึ่งวันนี้เขาจะโยนมันทิ้งไปซะ


ท่านแม่ทัพหย่งชินเสียงสั่นเมื่อถูกฝ่ามือแกร่งจับที่กรอบหน้าเพื่อบังคับให้เงยขึ้นสบตากัน


ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว ไจ้เสวียนจูบเบาๆที่แก้มขาวนวล


ไม่ต้องสนใจอะไรร่างสูงจับแขนเรียวของอีกคนให้ยกขึ้นมาคล้องคอเขาไว้


มองตาข้าไจ้เสวียนกระชับโอบเอวร่างเล็กแน่นกว่าเดิม  


 ทันทีที่จ้องมองดวงตาสีนิลของแม่ทัพหนุ่ม หย่งชินก็ต้องยอมรับว่าตนแพ้แล้ว เขาจะต่อต้านชายที่เขารักได้อย่างไร


ร่างสูงคลายยิ้มอ่อนโยนให้อีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆบดคลึงเรียวปากหวานที่ยินยอมตอบรับสัมผัสของเขาเพียงผู้เดียว


มือเล็กสอดเข้าไปในกลุ่มผมสีดำขลับของท่านแม่ทัพ รู้สึกตัวเบาหวิวในตอนที่ลิ้นร้อนแทรกเข้ามาในโพรงปากของตน เกี่ยวกระหวัดไล่ต้อนให้ยอมจำนน


จุมพิตที่เคยอ่อนโยนเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ไจ้เสวียนไม่เคยรู้มาก่อนว่าการได้จูบกับคนที่ตนรักนั้นมันจะรู้สึกดีขนาดนี้ เขาแทบจะห้ามตัวเองไม่ไหวตอนที่หย่งชินจูบตอบเขา เสียงครางประท้วงอื้ออึงในลำคอกลับยิ่งปลุกอารมณ์หนุ่มให้กระเจิง


ร่างสูงดันคนในอ้อมกอดให้ถอยหลังไปชิดขอบบ่อน้ำ เขายอมถอนจุมพิตรสหวานออกมาเพื่อจะได้มองหน้าร่างเล็กชัดๆ


ใบหน้าของหย่งชินแดงก่ำ นัยน์ตาหวานล้ำมองเขาอย่างหลงใหล ริมฝีปากบางบวมแดงขึ้นเพราะถูกเขารังแก


 ไจ้เสวียนกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อมองต่ำลงไป ไล้จากคอระหงลงมาถึงร่างกายท่อนบนที่เปียกชุ่ม อาภรณ์สีขาวซึ่งเป็นสีที่หย่งชินชอบมันเปียกลู่แนบเนื้อและบางจนเห็นผิวเนียนน่าสัมผัส


มือแกร่งค่อยๆปลดสายผ้าคาดเอวของหย่งชินออก ก่อนจะแหวกสาบเสื้อสีขาวให้แยกจากกันเผยให้เห็นแผ่นอกบอบบางน่าถนอม


ร่างสูงเลียริมฝีปากแห้งผากของตนเอง ร่างกายของหย่งชินทำให้เขาแทบบ้า มันทั้งอยากจะปลอบประโลมถนอมไม่ให้ช้ำและอยากจะบดขยี้ย่ำยีให้แหลกคามือไปพร้อมๆกัน


แต่พอเห็นสายตาของร่างบางที่มองเขาเหมือนหวาดหวั่นและอ้อนวอนให้ปราณี เขาก็เลือกที่จะยั้งอารมณ์ดิบของตนเองไว้ดีกว่า


ไจ้เสวียนมอบจุมพิตอ่อนโยนให้อีกครั้งก่อนจะเลื่อนใบหน้าคมมาที่ซอกคอขาว ซุกไซร้ช้าๆเพราะไม่อยากให้อีกคนตื่นกลัว


เรียวปากหยักขบเม้มใบหูที่ขึ้นสี นึกเอ็นดูที่ร่างเล็กผวาเมื่อเขาใช้ลิ้นร้อนลากไล้คอเรียวเรื่อยลงมาจนถึงดระดูกไหปลาร้า ก่อนจะเข้าครอบครองยอดอกสีเรื่ออย่างที่ตนหมาย


ไจ้เสวียน อย่าสิ อื้ออออ ร่างเล็กครางอย่างห้ามไม่อยู่เมื่อแม่ทัพหนุ่มไม่เพียงใช้ลิ้นโลมเลียจุดอ่อนไหวที่แผงอก ยังถือโอกาสครอบครองดูดดุนช้าๆเหมือนต้องการแกล้งให้ทรมาน


มือข้างหนึ่งของร่างสูงบีบเค้นสะโพกนิ่มหนักหน่วง ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นเกลี่ยยอดอกที่แข็งเป็นตุ่มไตโดยไม่สนเสียงประท้วงของหย่งชินแม้แต่น้อย




--- cut ---





วันที่ท่านพ่อท่านแม่ตาย เขาจำได้ ว่าความเจ็บปวดนั้นมันมากมายเพียงใด


การต้องสูญเสียคนที่รักไปตลอดกาลมันทรมานจนอยากจะละทิ้งชีวิตของตนแล้วเลือกเดินตามคนที่จากไป นั่นคงจะดีกว่าการต้องมีชีวิตจมอยู่กับความเศร้าไม่จบสิ้น


แต่ความรู้สึกนั้นมันจางหายไป และเขาก็จำได้ดี ว่าใครคือคนที่ฉุดเขาขึ้นมาจากหลุมมืดนั้น


เจิ้งไจ้เสวียน คุณชายรูปงามที่ฝากตัวเข้ามาเป็นศิษย์ร่วมสำนักกับเขา ช่างเป็นคุณชายที่น่ารำคาญ คอยตามตอแยอยากเป็นเพื่อนเขาอยู่ทุกวัน


แต่น่าแปลก ที่ความรู้สึกรำคาญใจนั้นมันช่วยกลบความเศร้าได้


น่าแปลกที่ความรู้สึกรำคาญใจนั้นมันจะสามารถแปรเปลี่ยนเป็นความรักได้


และน่าแปลก ที่ความรู้สึกรักนั้นจะนำพาความเจ็บปวดแสนสาหัสกลับคืนมาหาเขาอีกครั้ง



 

มือเล็กๆที่สั่นเทาบรรจงหยิบพู่กันจุ่มลงในหมึกสีดำ ดวงตาหลุบต่ำจ้องมองกระดาษไขว่างเปล่าบนโต๊ะ ใบหน้างามเกินหญิงเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ ผิดกับดวงตากลมโตที่ตอนนี้มันหม่นหมองดำมืดยิ่งกว่าน้ำหมึกเสียอีก


 หย่งชินสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วจรดปลายพู่กันเขียนในสิ่งที่ตนคิดลงไป


น้ำตาหยดหนึ่งร่วงหล่นแต้มลงบนกระดาษแผ่นบาง ชายหนุ่มจ้องมองตัวหนังสือที่เขาเขียนสลับกับมองกำไลหยกสีเขียวที่ตนใส่ติดตัวไว้เสมอ กำไลหยกชิ้นนี้เป็นสมบัติตกทอดของตระกูลเจิ้ง เป็นของกำนัลที่ไจ้เสวียนมอบให้เขาในคืนที่เราเป็นของกันและกัน


หย่งชินปาดร่องรอยความเศร้าบนใบหน้าทิ้งไป และตะโกนเรียกคนรับใช้ที่รออยู่นอกห้อง





 





ไจ้เสวียนรินน้ำชาลงในจอกแล้วยกขึ้นดื่มเพื่อแก้กระหาย เหลือบมองหญิงงามร่างเล็กที่หลับสนิทอยู่บนเตียง ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เดียงสาดูไม่เข้ากันกับชุดเจ้าสาวสีแดงสดที่เจ้าตัวสวมใส่


ยามนี้ก็ดึกมากแล้วแต่ในใจเขาว้าวุ่นจนนอนไม่หลับ ทั้งๆที่วันนี้ใครต่อใครก็ร่วมอวยพรให้เขามีความสุข แต่เขากลับไม่รู้สึกถึงมันเลยแม้แต่น้อย


นี่เป็นคืนเข้าหอของเขากับองค์หญิงแห่งแคว้นฉิน


 พิธีสมรสพระราชทานถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทุกอย่างเป็นเรื่องของการเมือง และองค์หญิงที่ตอนนี้กลายเป็นฮูหยินของเขาก็คือหมากตัวหนึ่งที่เอาไว้ใช้ควบคุมเขาให้ยอมรับใช้องค์จักรพรรดิ


ในเมื่อไม่อาจข่มตาให้หลับได้ ไจ้เสวียนจึงตัดสินใจเดินออกจากห้องหอ


เขาคิดถึงหย่งชิน เป็นห่วงว่าศิษย์พี่หลี่จะเสียใจแค่ไหนที่ต้องเห็นเขาแต่งงานกับหญิงอื่น


เราสองคนใช้เวลาร่วมกันในฐานะคนรักได้เพียงหนึ่งปี เป็นระยะเวลาสั้นๆที่แสนมีความสุข จนกระทั่งวันนี้มาถึงจนได้


สองเท้าก้าวเดินอย่างมั่นคง ตรงไปยังห้องนอนของคนรัก ยามวิกาลเช่นนี้แทบไม่มีผู้คนเดินให้เกะกะสายตา


ไจ้เสวียนเคาะประตูสองสามครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมา หรือหย่งชินจะหลับไปแล้ว


ท่านแม่ทัพไจ้เสวียนเสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลัง ไจ้เสวียนหันกลับมาดูก็พบว่าเป็นไป๋หูนั่นเอง


เจ้านั่นเอง ทำไมไม่ไปนอน มายืนทำอะไรแถวนี้ไจ้เสวียนถามพลางสังเกตว่าไป๋หูมีท่าทีคล้ายหวาดหวั่นอะไรบางอย่าง ใบหน้าซีดเผือดนั้นมีเหงื่อท่วม


คือข้าไป๋หูอ้ำอึ้งยิ่งสร้างความรำคาญให้แก่ไจ้เสวียน


หย่งชิน หย่งชินไจ้เสวียนไม่สนใจไป๋หู ส่งเสียงเรียกคนในห้องแต่ก็ได้รับแต่ความเงียบตอบกลับมา เขาจึงผลักประตูเข้าไปโดยไม่รอคำอนุญาตและไม่อายสายตาใคร เพราะทุกคนที่นี่ก็รู้ดีอยู่แล้วว่าเขากับนายทหารคนสนิทมีความสัมพันธ์แบบใด


ภายในห้องนั้นว่างเปล่า มีเพียงแสงสลัวจากตะเกียงที่ส่องพอให้เห็นเลือนราง


ไม่อยู่ไจ้เสวียนกวาดสายตามองโดยรอบ นึกรำคาญใจที่ไป๋หูเดินตามเข้ามาในห้องด้วย


คือ คือ


หย่งชินไปไหนไจ้เสวียนหันกลับมาถามไป๋หูที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้


ข้าถามว่าหย่งชินไปไหนเอ่ยถามเสียงนิ่งแต่ดวงตากลับฉายแววขุ่นเคือง


ความจริงข้าตั้งใจจะ จะนำไปให้ท่านยามเช้าเพราะ เพราะคืนนี้ท่านแม่ทัพเข้าหอ คงไม่อยากหะ ให้ใครไปกวนไป๋หูค้อมตัวต่ำ


นำอะไรมาให้ข้าไจ้เสวียนทั้งหงุดหงิดและใจไม่ดีที่หย่งชินหายตัวไป เจ้าคนรับใช้นี่ก็พูดไม่รู้เรื่อง ช่างน่าลงโทษนัก


คือ คือ


อะไร!!”ไจ้เสวียนตะคอกเสียงดังลั่นจนคนต่ำต้อยกว่ารีบคุกเข่าเอ่ยขอทาแล้วยื่นบางอย่างส่งให้ท่านแม่ทัพ


แม่ทัพหนุ่มหยิบกระดาษจากมือไป๋หูขึ้นมาอ่าน ดวงตาคมเบิกกว้างเมื่อเห็นข้อความในจดหมาย


ท่านแม่ทัพไป๋หูเรียกเสียงแผ่ว หวาดผวาเมื่อเห็นใบหน้าของแม่ทัพไจ้เสวียนในตอนนี้


ออกไปไจ้เสวียนขบกรามแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโนน นัยน์ตาแดงก่ำราวกับปิศาจ


ไป๋หูไม่อยู่รอให้ไจ้เสวียนต้องพูดซ้ำ เขารีบถลาวิ่งออกจากห้องนอนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของหลี่หย่งชินทันที และไม่ลืมที่จะปิดประตูเพื่อให้ท่านแม่ทัพมีเวลาส่วนตัว


ไป๋หูวิ่งออกไปยังลานกว้าง เขาเป็นพวกอ่อนไหวง่ายและขี้สงสาร แม้จะเกรงกลัวแม้ทัพไจ้เสวียนเพียงใดแต่ภาพที่เห็นเมื่อครู่ก่อนประตูจะปิดลงนั้นก็ทำให้เขากลั้นสะอื้นแทบไม่อยู่


ชายที่เป็นยอดขุนพลคนนั้น ชายที่ศัตรูต่างให้สมญานามว่าปิศาจกำลังเสียใจ

 


 

ข้าขออภัยที่ต้องทำเช่นนี้ ข้านั้นเห็นแก่ตัวเกินกว่าจะทนรับรู้ได้

ได้โปรดยกโทษให้ข้าและอย่าออกตามหา ข้าจะกลับมาในวันที่ใจข้าเข็มแข็งมากพอข้าสัญญา

ข้ารักท่าน และมันจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป

ศิษย์พี่หลี่

 



ปิศาจตนนั้นกำลังร้องไห้เพราะหัวใจของตนได้จากไปแล้ว







---------------------------------------------------------------------------------------------------


ทุกคน ตอนหน้าจบแล้วนะ 

ความจริงกะจะมีแค่สามตอน แต่มันแต่งเพลินเลยงอกมาอีกตอนหนึ่ง 

หน่วงมั้ย ไม่หน่วงเนอะ พอกรุบๆ

เม้นกันหน่อยจ้า เม้นเยอะจะอัพตอนจบพรุ่งนี้เลย^^

ปล.คัทอยู่ใน bio ค่ะ @sweet_sister23 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 182 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

179 ความคิดเห็น

  1. #178 tennyTN (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2563 / 06:00
    แงๆๆๆสงสารอ่า
    #178
    0
  2. #176 AlwaysJ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2563 / 11:06
    ไนท์บรรยายดีมากเลยค่ะเราชอบบบบ//เสร้ามากตอนนี้;-;
    #176
    0
  3. #173 PRH98 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 12:54
    น้ำตาไหลถึงตีนสงสารพี่หลี่
    #173
    0
  4. #164 nooniez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 19:41
    ทำไมพึ่งเจอเรื่องนี้
    #164
    0
  5. #163 nooniez (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2563 / 19:41
    ภาษาดีมากกก

    น้ำตาไหล
    #163
    0
  6. #156 Pezonah (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มกราคม 2563 / 19:12
    ร้องไห้เหมียนหมาเลย T_T
    #156
    0
  7. #151 hihihiw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 20:36
    แงงงง รักกันแต่ต้องจากกันมันเป็นเศร้าเด้อออออ
    #151
    0
  8. #147 FUTA HAYATO (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 16:42
    น้ำตาไหลเหมียนหมา งือ
    #147
    0
  9. #144 b2utyth (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 16:03
    ใจพี่นะน่ะ เจ็บปวดแทนเธอนะหลีย่งชิน
    #144
    0
  10. #140 กินดุ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 23:28
    ยังดีที่ตอนนี้จากเป็น ฮือ
    #140
    0
  11. #136 april1958 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 มกราคม 2563 / 19:44
    ฮืออออออออออออออ ;-;
    #136
    0
  12. #130 KOMALLANG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:24
    แงงงงไม่อยากให้จากกันเลย
    #130
    0
  13. #129 KOMALLANG (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 23:23
    ฮิฮิฮิ;--;
    #129
    0
  14. #122 ..N.. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 11:08
    ฮือออออ ;-;
    #122
    0
  15. #111 shnoona (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 23:37
    เข้าใจหย่งชินเลยฮืออ
    #111
    0
  16. #106 lilshi__ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 กันยายน 2562 / 15:45
    ม่ายยยยยยยทำไมท่านให้ข้าไม่ได้ข้าขอแค่นี้เองงงงฮืออออ
    #106
    0
  17. #101 maaanniyay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2562 / 01:01
    ปงงงงง ไม่อยากให้จากกันเลย
    #101
    0
  18. #95 indyR. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2562 / 10:47
    แง้ หน่วงงงงง เห็นใจทั้งคู่เลย T-T
    #95
    0
  19. #84 :meyme (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2562 / 23:21
    ฮือ เหมือนยืนอยู่บนหน้าผาแล้วโดนฉุดลงมาเลยค่ะ สงสารทั้งสองเลย หย่งชินก็ไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ไจ้เสวียนคือเหมือนใจแหลกสลายไปแล้วทั้งใจแน่ๆ
    #84
    0
  20. #77 aplicot. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 11:30
    ฮื่ออออ เจ็บแทนทั้งคู่ แข็งแกร่งแค่ไหนแต่พอเป็นเรื่องของหัวใจก็คงต้องยอมแพ้กันทั้งนั้น เจ็บปวดมากๆ
    #77
    0
  21. #73 Beam9404 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2562 / 00:46
    อ่ยย เจ่บแทนจริงๆ สงสารน้องงง
    #73
    0
  22. #68 fuego. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2562 / 13:07
    แง้ นายไจ้ ; _ ;
    #68
    0
  23. #57 101010 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 17:44

    เรางงพาร์ทคัทนิดหน่อยค่ะ​ ลองเข้าไปเช็คคำผิดหน่อยนะคะ​ หรือเราไม่เข้าใจศัพท์ก็ไม่รู้แงงง

    #57
    1
    • #57-1 sweet-sister(จากตอนที่ 3)
      6 พฤษภาคม 2562 / 20:14
      ตรงไหนเอ่ย ประโยคไหน ตัวเองบอกไรท์ทีจ้า
      #57-1
  24. #56 101010 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 15:08

    ????????หน่วงมากเจ้าค่ะ

    #56
    0
  25. #55 cocozyrup (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 09:51
    ฮือ เศร้าจัง เจ็บปวดกันทั้งคู่ ขอให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกันนะ
    #55
    0