(End) The Prince and Dragon [ JaeTen ]

ตอนที่ 4 : ไปกับข้านะเจ้าชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,806
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 978 ครั้ง
    6 ส.ค. 61



ทำไมทุกอย่างมืดสนิท? ไม่มีเสียงอะไรเลย? นี่เราตายแล้วสินะ?

ความตายจริงๆก็ไม่ได้ทรมานมากอย่างที่คิดไว้

อย่างน้อยเขาก็ยังช่วยชาวเมืองไว้ได้ แค่นี้ก็ดีมากพอแล้ว

 

ท่านแม่กับไอรีนจะเป็นอย่างไรนะ เขาเป็นห่วงทั้งสองคน

 ท่านแม่ที่ถูกท่านพ่อทอดทิ้งอยู่ในห้องนอนมืดๆคนเดียว เพราะทรงหลงราชินีคนใหม่จนโงหัวไม่ขึ้น

 


ไอรีน น้องสาวของเขา กำลังเข้าวัยสาว อีกไม่นานคงถูกบังคับให้แต่งงานเพื่อขยายอำนาจของอาณาจักร

 เขาเป็นห่วงน้องเหลือเกิน น้องกับแม่คงจะเสียใจมากที่เขาจากไปโดยไม่ได้ล่ำลา

 

ส่วนน้องชายคนเล็ก เจ้าชายบาลาครัส น้องชายต่างมารดา ที่ท่านพ่อตั้งใจจะยกบัลลังค์ให้ 

แม้ตามจริงน้องชายจะเกลียดหน้าเขาแค่ไหน แต่เขาที่เป็นพี่ก็ยังมีใจห่วงใยเสมอ



 

ลึกเข้าไปในความทรงจำปรากฏใบหน้าหญิงสาวคนหนึ่ง เธอสวยงามมากที่สุดสำหรับเขา

ต่อไปนี้เขาคงไม่มีโอกาสได้เจอเธออีกแล้ว ขอโทษนะ เขาคงมาไกลได้แค่นี้จริงๆ



 

 

แม้จะยอมรับว่าตนเองตายแล้ว แต่บางอย่างผิดปกติ ร่างกายของเขาเริ่มมีความรู้สึก

 มันเจ็บแสบที่หลัง แต่ก็ไม่ได้มากมายจนทนไม่ได้ แล้วมีเสียงแว่วๆเข้ามาในหูจากเดิมที่เงียบสนิท

ฟังเหมือนเสียงคนเรียกชื่อเขา เสียงผู้หญิง เมื่อเงี่ยหูฟังดีๆ มันคือเสียงของไอรีน น้องเขานั่นเอง

 


ท่านพี่ ได้ยินข้าหรือไม่ ได้โปรด ฟื้นขึ้นมา ลืมตาขึ้นมา!” เสียงนั่นชัดเจน

เตนล์เริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตนตายแล้วจริงๆ ในเมื่อตอนนี้ ความมืดมิดเริ่มมีแสงเรืองๆเข้ามา

เขาค่อยๆลืมตาขึ้น

 


ดวงตาที่ยังพร่ามัวกวาดมองไปรอบๆ เขากำลังนอนอยู่บนตักของไอรีน

เธอร้องไห้อยู่แต่พอเห็นว่าเขาลืมตา เธอก็ฉีกยิ้มกว้างแล้วกอดเขาแน่น

 


โอ๊ย!” เตนล์ร้องลั่น ไอรีนกอดไปโดนแผลข้างหลังเขา ตอนนี้เขามั่นใจแล้วว่ายังมีชีวิตอยู่จริงๆ 

ความเจ็บปวดนี้เป็นเครื่องยืนยันได้

 



ข้าขอโทษท่านพี่ เจ็บมากไหม?”

 

 

ไม่เป็นไร พี่ทนได้ เขาพูดจริง เพราะแผลไฟไหม้ที่หลังมันเจ็บ

 แต่ไม่มากจนทนแทบไม่ไหวเหมือนตอนแรก

 



เงียบๆหน่อยได้มั้ยพวกเจ้า เดี๋ยวท่านเทพมังกรพิโรธข้าจะพลอยโดนลูกหลงไปด้วย

เป็นแม่เลี้ยงของเขาที่หันมาตวาด

 



เจ้าชายเตนล์พยายามลุกขึ้นนั่งโดยมีไอรีนช่วยพยุง

เขามองไปรอบตัว ที่นี่คือห้องท้องพระโรง ทุกอย่างพังพินาศเหมือนเดิม

  มีทหารและสาวใช้นั่งคุกเข่าอยู่หลายสิบคน

ข้างๆเขา คือพระราชาที่นั่งคุกเข่าเช่นกัน ถัดไปคือเจ้าชายบาลาครัสที่ดูมึนงงไร้สติ

เตนล์โล่งใจที่น้องชายยังไม่ตาย แต่อาการก็สาหัสอยู่ น่าจะบาดเจ็บหลายแห่ง

 

 


พ่อของเขาที่เป็นราชามานั่งอยู่ที่พื้นตรงนี้ แต่บนบัลลังค์กษัตริย์กลับมาชายคนหนึ่งนั่งอย่างสบายใจอยู่

 เตนล์เพ่งมองเพราะสายตาของเขายังพร่าเลือนไม่รู้จะหายเป็นปกติหรือไม่


ใคร?” เขากระซิบถามไอรีน

ร่างจริงของเทพมังกรค่ะท่านพี่ ไอรีนตอบเสียงเบา


ได้ยินคำตอบของน้องสาว เจ้าชายเตนล์ก็ยิ่งทึ่ง

ไม่คิดว่ามังกรตัวใหญ่โตนั่นจะมีร่างจริงเหมือนมนุษย์ไม่ผิดเพี้ยน

 



เตนล์จ้องมองไปยังคนที่นั่งบนบัลลังค์อีกครั้ง สายตายังคงพร่ามัวไม่ชัดเจน

 เขากวาดสายตามองทั้งร่างของบุรุษที่เป็นตัวจริงของมังกร จากด้านล่าง

 สองขานั่งไขว่ห้างด้วยท่าทีสบายๆเหมือนที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง 

เตนล์นึกฉุนในท่าทางอวดดีทั้งๆที่เพิ่งจะทำลายหมู่บ้านของเขาจนสิ้น



 

สายตาของเจ้าชายมองร่างของคนบนบัลลังค์ไปเรื่อยจนมาหยุดที่ใบหน้า

 


หน้าคุ้นจัง เหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน? 


 

เตนล์คิดในใจ ดวงตายังไม่ชัดเหมือนปกติจึงพยายามจ้องหน้าเทพมังกรเขม็ง 

อยากจะเห็นหน้าให้ชัด

พลันสายตาก็เริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆจนเห็นใบหน้าคมคายนั่นชัดเจน


คนที่ช่วยเขาไว้ในกองไฟ!

เตนล์ตาโต คิดไม่ถึงว่าคนที่มีพระคุณกับเขาจะกลายเป็นคนที่สร้างหายนะให้เมืองเขา!

                                                                                                                             

 


แล้วใจของเจ้าชายก็ต้องกระตุกวูบหนึ่งเมื่ออยู่ๆคนที่เขากำลังจ้องเขม็งกลับยกยิ้มน้อยๆให้เขา

เจ้าชายเตนล์รีบหลบสายตา ใบหน้ารู้สึกร้อนวูบบอกไม่ถูก

แต่เมื่อมองไปอีกครั้ง ชายคนนั้นก็หันกลับไปสนใจแก้วไวน์ของตัวเองซะแล้ว

เขาคงจะตาฝาดที่เห็นว่าเจ้าสัตว์ร้ายนี่มอบรอยยิ้มอ่อนโยนให้เขา

                                                             


                   

เรามาคุยกันต่อดีมั้ยพระราชา เจ้ายังคิดว่ามังกรไม่มีจริงอยู่หรือไม่มังกรหนุ่ม ยิ้มเหยียด


ไม่ๆท่านเทพมังกร ข้าผิดไปแล้ว ข้าขอโทษ ยกโทษให้ข้าเถอะพระราชาละล่ำละลักบอก


แค่ขอโทษแล้วทุกอย่างจะจบ มันง่ายไปหน่อยมั้ยถ้าเทียบกับที่เจ้าลบหลู่ข้า หืม?”



เจ้าเผาเมืองของเราไปแล้ว! เจ้ายังไม่พอใจอีกงั้นรึ! เจ้าปิศาจ!!”

อยู่ๆเตนล์ก็ลุกยืนขึ้น พร้อมตะโกนเสียงดังลั่น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นตกใจจนแทบสิ้นสติ



 

หยุดนะเจ้าลูกโง่! เจ้าอยากตายรึไง!”

พระราชารีบดึงแขนให้เตนล์คุกเข่าลง พร้อมกับกดหัวให้เจ้าชายก้มขอขมา


ข้าขอโทษท่านเทพ ลูกข้ายังเดียงสา ทำอะไรไม่คิด อย่าถือสาลูกข้าเลย ข้าขอโทษ!”

พระราชาก้มกราบซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลัวว่าลูกชายคนโตจะถูกฆ่า



ท่านพ่อ ข้าจะไม่ก้มหัวให้สัตว์ร้า…”


เงียบนะ! ถ้ายังเห็นว่าข้าเป็นพ่อจงก้มกราบขออภัยเดี๋ยวนี้

 องค์ราชาจ้องเจ้าชายเตนล์เขม็ง จนเตนล์ต้องยอมทำตาม เขาไม่เคยขัดคำสั่งท่านพ่อ



ร่างเล็กๆคุกเข่าลง แต่สายตาเรียวยังจ้องไปที่คนบนบัลลังค์อย่างแข็งกร้าว เกลียดชัง เคียดแค้น

ฝ่ายคนที่ถูกจะโกนด่าก็เอาแต่นิ่งเฉยๆ จนมนุษย์ทุกคนเริ่มหวาดหวั่น ไม่รู้จะโดนลงโทษอะไรอีก



โอ๊ยย!!” เตนล์ร้องลั่น อยู่ๆแผลที่โดนไฟไหม้ที่หลังก็เกิดเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง 

ทั้งที่มันทุเลาลงไปแล้ว มันแสบมาก เจ็บจนเตนล์เริ่มหายใจไม่ออก


ท่านพี่! เกิดอะไรขึ้น!” 

ไอรีนที่อยู่ข้างๆเตนล์รีบเข้ามาประคองพี่ชาย แผลที่หลังของเตนล์มีเลือกออกเยอะมาก

 



ข้าจะทำลายเมืองของเจ้า! ข้าจะทำลายวังของเจ้า! ข้าจะริบสมบัติทั้งหมดของเจ้า! ข้าจะทำอีกมายมายให้เจ้าสูญสิ้นทุกอย่าง!. 

เทพมังกรที่นั่งอยู่เฉยๆ อยู่ดีๆก็ลุกขึ้นยืนแล้วประกาศก้อง


พระราชาได้ยินก็เข่าอ่อนลงไปทรุดกับพื้น ราชินีและสาวใช้ต่างร้องไห้กันระงม


ได้โปรดเมตตา…”




เตนล์ที่เจ็บปวดเจียนตายได้ยินทุกถ้อยคำ

เขาทำได้แค่กัดฟันพยายามไม่ร้องออกมา เขาช่วยครบครัวไว้ไม่ได้เลย

 



เว้นแต่ว่า เจ้าจะยอมยกสิ่งล้ำค่าในชีวิตเจ้าให้กับเรา มังกรหนุ่มเอ่ยเสียงนุ่มแล้วจ้องไปยังราชา

 



สิ่งล้ำค่า? ได้ๆ ท่านอยากได้อะไร ข้ายกให้ ขอเพียงไว้ชีวิตบุตรของข้าก็พอ

ราชาเอ่ยอย่างยินดี รอยยิ้มโง่ๆปรากฏขึ้นเมื่อเห็นทางรอด

 


ข้าจะยกโทษให้  หากเจ้ายอมยกบุตรคนหนึ่งของเจ้าให้กับข้า.

 



สิ้นคำของราชามังกร ทุกชีวิตก็หันไปมองเจ้าหญิงไอรีนเป็นตาเดียว แม้แต่เตนล์เองก็ด้วย


ไม่ได้นะ! ข้าไม่ยอมยกน้องสาวให้ปิศาจอย่างเจ้า! โอ๊ย!”

ยังไม่ทันพูดจบความเจ็บปวดจากบาดแผลก็เล่นงานเขาหนักขึ้นเรื่อยๆจนเขาต้องลงไปนอนกับพื้น



ท่านเทพมังกรช่างตาถึงยิ่งนัก ในดินแดนนี้ไม่มีใครงามเกินเจ้าหญิงไอรีนอีกแล้ว 

และหากท่านต้องการนาง ย่อมได้ นางจะเป็นของท่านแน่นอน

เป็นราชินีที่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยินยอ นางคิดไว้ไม่มีผิด 

นางเฝ้าสังเกตุเห็นสายตาของมังกรหนุ่มตรงหน้าเหลือบมองไปทางเจ้าหญิงไอรีนหลายครั้ง

 และเป็นไปตามคาด แม้แต่มังกรผู้ยิ่งใหญ่ก็ยังต้องยอมสยบให้กับความงามของเจ้าหญิงไอรีน



ว่ายังไงเล่า ข้าไม่ใช่คนใจเย็นนักหรอกนะ คำตอบล่ะ ข้าต้องการบุตรคนหนึ่งของเจ้า ราชาแห่งเมืองมนุษย์ 

มังกรหนุ่มเร่งรัด เขาไม่อยากเสียเวลาอีกแล้ว ถ้าช้ากว่านี้ คนๆนั้นอาจจะ….

 

ข้า ข้า เอ่อ. ราชาพูดตะกุกตะกัก เขาห่วงลูกสาวแต่อีกหลายชีวิตอาจตายได้ถ้าเขาไม่ตกลง


ข้ายินดีเป็นของท่าน!” เป็นเจ้าหญิงไอรีนที่ตะโกนตอบแทน


ข้ายินดีไปกับท่าน ขอเพียงไว้ชีวิตทุกคนที่นี่ ได้โปรด. 

ไอรีนพูดอ้อนวอน ดวงหน้าหวานเปอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา



มังกรหนุ่มยังคงทำหน้าเรียบเฉยแล้วหันกลับมายังราชาอีกครั้ง


คำตอบ เจ้ายอมยกบุตรให้ข้าหรือไม่ เขาพูดสั้นๆ มองเขม็งไปยังราชา


ข้ายอม! ข้ายกให้!” เป็นราชินีที่พูดแทรกขึ้นมา


หุบปาก ข้าไม่ได้พูดกับเจ้า นังหญิงแพศยา

เทพมังกรพูดเรียบๆ แต่น่ากลัวเสียจนราชินีรีบก้มหัวขอโทษอีกครั้ง


ข้าตกลง ข้าจะยกบุตรของข้าให้ท่าน

พระราชาหลั่งน้ำตา เข้ากำลังจะเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดของเขาให้กับมังกรที่ดุร้าย



มังกรหนุ่มไม่ตอบแต่กลับยิ้มอย่างพอใจ 

เขาลุกขึ้นจากบัลลังค์เดินลงมาเรื่อยๆ ตรงไปทางเจ้าหญิงไอรีนที่ยืนคอยอยู่แล้ว

 



ดวงตามังกรเป็นประกาย ขณะเดินเข้าไปใกล้สิ่งที่เค้าหมายปองไว้

 


ยะอย่า ไอรีน อย่าไปกับมัน

เตนล์ที่นอนกองอยู่กับพื้นพยายามจะดันตัวขึ้นเพื่อมาปกป้องน้องสาว

 แต่ก็ทำไม่ได้ เขาไม่มีแรงเหลือแล้ว

 



เท้าของชายหนุ่มหยุดอยู่ตรงหน้าเจ้าหญิง เขามองหน้าเธอ ก็งามสมคำร่ำลือจริงๆ

เจ้าหญิงไอรีนหลับตาลง เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มร่างสูงตรงหน้าค่อยๆยกมือขึ้น 

นิ้วมืออุ่นของชายตรงหน้ากำลังปาดน้ำตาให้เธอ ก่อนที่เขาจะใช้หลังมือดันไหล่เธอเบาๆเพื่อให้พ้นทาง


ไม่ต้องร้องไห้เจ้าหญิง ข้าไม่ได้ต้องการท่านหรอก อย่ากลัวไปเลย


เขาพูดแค่นั้นแล้วดันตัวเธอออกไป ก่อนจะค่อยๆเดินไปนั่งลงข้างหน้าเจ้าชายเตนล์ที่นอนอยู่บนพื้น



มังกรหนุ่มเชยคางของเจ้าชายเตนล์ที่กำลังเจ็บปวดจากบาดแผลให้เงยขึ้นมามองเขา

 ก่อนจะเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบา


ไปกับข้านะเจ้าชาย



สิ้นเสียงก็เกิดประกายสีแดงสว่างเปล่งออกมาจากร่างของเทพมังกร 

ทุกคนวิ่งหนีลนลานเพราะนึกว่าชายตรงหน้าจะกลายร่างเป็นมังกรอีกครั้ง 

แต่เปล่าเลย แสงนั้นกระจายตัวออกมาเป็นวงกว้างโอบอุ้มล้อมตัวมังกรหนุ่มและเจ้าชายเตนล์ไว้

 

พลันแสงสีแดงนั้นก็เกิดประกายสว่างจ้าเหมือนฟ้าผ่า 

ทุกคนหลับตาลงเพราะแสงนั้นแสบตาเหลือเกิน มีเสียงดังคล้ายลมหวีดดังขึ้น


 

ทั้งหมดค่อยๆลืมตาขึ้น แสงสว่างนั้นหายไปแล้ว พร้อมกับร่างของเทพมังกรและเจ้าชายเตนล์ที่หายไปด้วย











เสียงพึมพำดังขึ้นทั่วห้อง หลายคนอุทานอย่างตกใจ

บุตรที่เทพมังกรต้องการไม่ใช่ เจ้าหญิงไอรีน แต่เป็นเจ้าชายเตนล์

แม้แต่พระราชาเองก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก


ข้าว่าเทพมังกรคงจะโกรธที่ท่านพี่ไปลบหลู่ เลยคิดจะฆ่าทิ้งน่ะสิ เจ้าพี่โง่ บ้าบิ่นสิ้นดีที่ไปชี้หน้าด่าเทพมังกร” 

เจ้าชายบาลาครัสพูดขึ้น



ไม่ ไม่ใช่ สายตานั่น มันไม่ใช่ความแค้นมัน ราชินีเถียงกลับ 

สายตาของเทพมังกรมันเป็นสายตาของบุรุษที่กำลังลุ่มหลง เสน่หา ต้องการครอบครอง

 ไม่ใช่ความแค้น หล่อนมั่นใจ แต่ก็ไม่คิดว่าคนที่มังกรนั่นลอบมองจะเป็นเจ้าชายเตนล์



ทุกคนมัวแต่สับสน ตกใจ จนไม่สังเกตเลยว่าพระราชาของตนสลบไปแล้ว….

 

 

 

 

 



 

 

ผ่านไปกี่นาทีแล้วนะที่เค้ามองอะไรไม่เห็นเลยนอกจากแสงสีแดงสว่างจ้า

ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยนอกจากเสียงคล้ายลมแรงที่หวีดร้องบาดหู

เตนล์สับสน เขาตั้งตัวไม่ถูกแยกไม่ออกว่าอะไรคือความฝันรึความจริง จนกระทั่ง

 


เท้าที่ตอนแรกเหมือนกับล่องลอยอยู่ ตอนนี้กลับยืนอยู่บนพื้นแข็งๆ

ร่างเล็กเสียการทรงตัวกำลังจะเซล้มลงหากแต่ฝ่ามืออีกคนที่คอยอยู่ใกล้ๆรีบคว้าตัวเขาไว้

 


ยืนไหวมั้ย เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าร่างเล็กตรงหน้ากำลังจะล้มลง

 เจ้าชายเมืองมนุษย์คนนี้คงกำลังมึนงงเพราะไม่เคยเดินทางด้วยวิธีเทเลพอร์ต(เคลื่อนย้ายไปอีกที่แบบพริบตา) 

ตัวเขาเองแรกๆที่ฝึกก็เล่นเอามึนไปหลายนาที

 



เวียนหัวจัง เฮ้ย!! เจ้า! มากอดข้าทำไม!”

  เจ้าชายเตนล์โวยวายเมื่อรู้ตัวว่าโดนเจ้ามังกรตัวร้ายดึงตนเองเข้าไปกอด 

เขาใช้สองมือออกแรงผลักอกมังกรหนุ่มแต่เป็นเขาเองที่ล้มลงไปกองกับพื้น

 



เฮ่อพวกมนุษย์ขอบคุณคนที่ช่วยแบบนี้เหรอ แจฮยอนส่ายหัวอย่างอ่อนใจ

 เมื่อมองร่างเล็กที่ล้มลงไปนั่งกับพื้น ใบหน้ากราดเกรี้ยวใส่เขาเหมือนลูกแมวที่กำลังพองขนแยกเขี้ยวให้

 



เจ้า! อย่าเข้ามานะ! จะทำอะไร พาข้ามาที่นี่ทำไม! ต้องการอะไร!”

เจ้าชายตวาดลั่น เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าสาวเท้าเข้ามาหาเขา

 



ข้าควรตอบข้อไหนก่อนดีล่ะ เอาเป็นว่า แจฮยอนนั่งลงข้างๆเจ้าชายที่ถลึงตาใส่เขา

ข้าแค่จะช่วยเจ้าเท่านั้นเอง. แจฮยอนยิ้มบางๆให้


 สายตาคมกวาดมองทั่วใบหน้าของเจ้าชายแล้วอดคิดไม่ได้ว่าเหตุใด

พระเจ้าจึงต้องสรรค์สร้างความงามมากมายให้มาอยู่บนใบหน้าของบุรุษด้วย

 


ข้าไม่ต้องการ! ถ้าเจ้าอยากจะฆ่าก็อย่ามัวเสียเวลา! ลงมือซะ! ข้าไม่คิดจะก้มหัวให้เจ้า!”

เตนล์ยังคงโวยวายไม่หยุด เขาไม่เข้าใจการกระทำของคนตรงหน้า

 มันดูเหมือน ชายคนนี้กำลังหยอกล้อเหยื่อ มองเขาเป็นตัวตลกที่ให้ความสำราญ 

ไม่อยากจะเชื่อว่า แทบทั้งชีวิตของเขา จะเคยสวดภาวนาเพื่อบูชาชายคนนี้ เทพมังกรที่เขาเคารพ

 

 

กล้าหาญจังนะเจ้าชาย แต่ไม่ล่ะ ข้าบอกแล้วว่าจะช่วยไม่ได้จะฆ่า และเรามีเวลาไม่มาก

 แผลของเจ้าสาหัสมาก ตอนนี้ที่ไม่เจ็บปวดเพราะข้าใช้เวทรักษาให้ แต่มนต์ของมันกำลังคลายลงเรื่อยๆ

 ข้าไม่เก่งเรื่องพวกนี้ รีบไปเถอะ ข้าจะพาไปบ่อน้ำ  

มังกรหนุ่มพูดรัวเร็วแล้วพยายามจะประครองให้เตนล์ลุกขึ้นซึ่งก็ไม่เป็นผล

 เพราะเจ้าชายก็เอาแต่ปัดมือออกพร้อมแยกเขี้ยวใส่ จนแจฮยอนชักเริ่มหงุดหงิด

 



อย่ามายุ่งกับข้า!” เตนล์ตวาดแล้วปัดมือคนตรงหน้าอย่างแรง


แจฮยอนเริ่มหมดความอดทน คนตัวเล็กตรงหน้าช่างดื้อด้าน

ไม่ได้รู้เลยว่าแผลที่หลังของตัวสาหัสมากพอที่จะทำให้เจ้าตัวตายได้หากไม่รีบรักษา

 



เฮ้ย!” เตนล์ร้องลั่น เมื่อจู่ๆ เจ้ามังกรก็ยกตัวเขาขึ้นแล้วอุ้มพาดบ่าราวกับเด็กๆ 

เขากรีดร้อง ตะโกนด่า ทุบตีหลังเจ้าคนที่อุ้มเค้าอยู่แต่ก็ไม่เป็นผล 

ร่างสูงใหญ่ก้าวเดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆ โดยไม่สนใจเสียงประท้วงของเตนล์เลย

 



อย่าดิ้น! แผลเจ้าจะฉีกยิ่งกว่าเดิมหากยังขยับตัวไม่หยุดแบบนี้!”

แจฮยอนดุ แต่คนตัวเล็กก็ยังคงโวยวายแหกปากตะโกนด่าทอเขา

 

 


เจ้ามังกรบ้านี่ มันกล้าดียังไงที่มาอุ้มเขาเหมือนเด็กทารก

 และนั่น! มือของมันกำลังกอบกุมสะโพกเขาอยู่!

 

ฆ่ามัน เขาต้องหาทางฆ่ามันให้ได้!

 

 



 

เจ้าชายเตนล์ตะโกนกร่นด่า ดิ้นรนมากมายแต่ก็ไม่เป็นผลจนรู้สึกหมดแรง 

เลยเลือกจะหยุดดิ้นรึร้องตะโกน เขามองไปรอบๆเพราะต้องการรู้ว่าอยู่ที่ไหน

 


ที่นี่ไม่คุ้นตาเลย ใหญ่โตเหมือนราชวัง แต่ทุกอย่างถูกตกแต่งด้วยสีขาวและครีม

มีดอกไม้ประดับตามทางเดินมากมาย สวยงามจนเตนล์อดไม่ได้ที่จะชื่นชม

 


 




เปิดประตูที เสียงแจฮยอนเรียกสติเตนล์

ได้รับบาดเจ็บรึเปล่า เสียงชายอีกคนพูดขึ้น


เตนล์พยายามหันไปมอง แต่ก็มองไม่ถนัดเพราะชายคนนั้นกำลังหันหลังเพื่อเปิดประตูให้พวกเขา

 


ไม่หรอก แต่เหนื่อยมาก อย่าให้ใครมากวนนะ แจฮยอนตอบ


โอ้โห หญิงคนนี้เป็นใครกัน งดงามเหมือนกับชาวเอล์ฟแต่สกปรกไปหน่อยนะ

 ชายคนนั้นพูดแล้วมายืนมองเตนล์


 

ข้าเป็นผู้ชาย! ถ้าบอกว่าข้าเป็นหญิงอีกที ข้าจะหักคอเจ้า!”

เตนล์ตะคอกตอบชายตรงหน้า จนคนโดนดุก้าวเท้าถอยหลัง

 


อย่ากวนสิยูตะ ไปพักเถอะ ไม่ต้องมาเฝ้าหรอก แจฮยอนอดขำกับความเกรี้ยวกราดของคนตัวเล็กไม่ได้


ยูตะค้อมตัวให้แล้วยิ้มกริ่มมุมปาก 

ก่อนจะหันหลังวิ่งกลับไปยังห้องนอนของตนบ้าง ไม่อยากอยู่เป็นมารความสุขเจ้านาย

 



เจ้าจะพาข้าไปไหน เตนล์เอ่ยถาม แต่แจฮยอนก็ยังคงนิ่งเงียบเช่นเดิม 

เขาถูกพาเข้ามายังห้องขนาดใหญ่โตอีกห้อง กลิ่นน้ำมันอโรม่า โชยเข้าจมูก

 เป็นกลิ่นเดียวกับตอนที่เขาได้กลิ่นตอนอยู่ท่ามกลางกองไฟ

 

 



มังกรหนุ่มเดินมาถึงกลางห้อง แล้วค่อยๆปล่อยให้เตนล์เป็นอิสระ

ทันทีที่ถึงพื้น เตนล์รีบถอยหลังไปให้ห่างจากแจฮยอนมากที่สุด

สายตาเรียวดูตื่นตะหนก กวาดมองไปทั่วห้อง ห้องนี้ใหญ่มาก มีโต๊ะอาหารอยู่ในนี้

 มีสวนดอกไม้แปลกตา มีบ่อน้ำขนาดกว้างหลายเมตร มีหน้าต่างหลายบานที่ปิดสนิท 

และมีเตียงนอนขนาดใหญ่อยู่กลางห้อง...



 

เตนล์กลืนน้ำลาย รู้สึกหวั่นใจบอกไม่ถูก เขามองคนตรงหน้าแล้วตะโกนลั่น


เจ้าถอดเสื้อผ้าทำไม!” 


เจ้าชายตกใจเมื่อเห็นว่ามังกรหนุ่มกำลังจัดการถอดเสื้อผ้าออก

เผยให้เห็นรูปร่างที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม  ผิวขาวสว่างนั่นดึงดูดสายตาเขาเหลือเกิน

ไม่เพียงเท่านั้น แจฮยอนยังปลดกางเกงหนังออกอีกด้วย

และไม่มีท่าทีที่จะอายคนตัวเล็กที่ยังอยู่ห้องเดียวกันเลย



เป็นเตนล์ซะอีกที่ต้องหลบสายตาหันหลังให้

 เขารู้สึกร้อนที่หน้า ร้อนเหมือนอยู่ในกองเพลิงอีกครั้ง

จริงอยู่ว่าเขาเคยเห็นผู้ชายเปลือยเปล่ามาหลายครั้ง

ตอนที่ต้องไปฝึกกับพวกทหารนักรบของพระราชา แต่เจ้าพวกนั้นต่างจากแจฮยอนมาก

พวกนั้นตัวใหญ่ ตัวหนาบึกบึนจนเกินควร ผิวก็เป็นสีดำแดงไหม้เกรียม หนวดเครารุงรังจนน่ากลัว

 

เตนล์ทำอะไรไม่ถูก รู้สึกแสบๆที่หลังขึ้นมาอีกแล้ว

 ข้างหลังเขา มีเสียงคล้าน้ำเคลื่อนไหว เจ้าชายเตนล์ค่อยๆหันกลับมามอง

 พยายามหรี่ตาเพราะยังกลัวจะเจอภาพสะท้านสายตาเข้าอีก

 



เทพมังกรนั่นเดินลงไปกลางบ่อน้ำแล้ว เตนล์ถอนหายใจอย่างโล่งอก 

เมื่อเห็นว่าระดับน้ำนั่นลึกจนถึงเอวของชายตรงหน้า เขาจะได้ไม่ต้องเห็นอะไรที่ไม่อยากเห็น

 


ลงมาในน้ำสิเจ้าชาย  มังกรหนุ่มยิ้มให้ พยายามใจเย็น

 

ไม่ ตอบสั้นๆแล้วเบนหน้าไปทางอื่น หลังเริ่มทวีความเจ็บปวดขึ้นทุกที

 

อย่าดื้อได้มั้ย น้ำนี่จะช่วยรักษาบาดแผลเจ้านะ

 

ข้าไม่ต้องการ

 

ข้าสั่งให้ลงมา!” แจฮยอนหมดความอดทนแล้ว


ข้าไม่รับคำสั่งจากสัตว์ร้ายเช่นเจ้า! ข้าไม่กลัวเจ้า!” เตนล์หันกลับมาเถียง 

สายตาเรียวนั่นยังคงมองแจฮยอนอย่างแค้นเคือง

 


  เจ้าไม่กลัวตายอย่างงั้นรึเจ้าชาย แจฮยอนกัดฟันถาม เขาไม่เคยถูกใครอวดดีใส่ขนาดนี้


เตนล์ไม่ตอบ แต่สายตาที่จ้องมองกลับมานั้นบ่งบอกให้รู้ว่า ตนไม่กลัวความตาย


ทั้งคู่จ้องกันอยู่อย่างนั้นจนกระทั่ง แจฮยอนเหยียดยิ้ม


ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้าหรอก แต่ว่า....ข้าจะไปทำกับคนที่เจ้ารัก ชาวเมืองของเจ้า รึจะเป็นน้องสาวของเจ้าดี

ข้าพานางมาแทนเจ้าดีมั้ย หืม? เจ้าชาย?”


เป็นไปตามคาด เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กทำหน้าตื่นตะหนก ก็รู้ทันทีว่านี่คือจุดอ่อนของเจ้าชาย


เจ้าเจ้า  ถ้าเจ้าทำอะไรพวกเค้า ข้าไม่….” เตนล์เสียงสั่น

ไม่เคยรู้สึกโกรธใครเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต



ลงมาในน้ำซะ แจฮยอนชนะแล้ว




เตนล์สะกดกลั้นความโกรธ 

ก่อนจะค่อยๆก้าวไปทางบ่อน้ำ

 เมื่อเดินเข้าไปใกล้บ่อ ก็ถอนใจโล่งเมื่อเห็นว่าน้ำ เป็นสีขาวขุ่นเหมือนนม

แทนที่จะใสจนมองเห็นทุกอย่างเบื้องล่าง

 คนตัวเล็กเหลือบมองชายที่อยู่กลางน้ำ


 

เขาไม่คิดจะถอดเสื้อผ้าแน่ ต่อให้เทพมังกรจะบังคับขู่ขนาดไหนเขาก็ไม่ถอด 

เตนล์ค่อยๆก้าวขาไปในน้ำ เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ได้ว่าเขาที่ยังไม่ได้ถอดเสื้อผ้าและรองเท้า 

เตนล์ก็ตัดสินใจก้าวลงไป


 

ตอนแรกตั้งใจว่าจะค่อยๆจุ่มตัวลงไป 

แต่เมื่อน้ำสัมผัสกับผิว เข่าของเขาก็อ่อนยวบ 

เพราะมันเย็นมาก เย็นยิ่งกว่าน้ำจากหิมะที่ละลายเสียอีก 



เตนล์ตกใจกับความเย็นของน้ำจนไม่ระวัง เข่าที่ทรงตัวไม่อยู่ล้มลงจนทั้งตัวจมลงไปในน้ำ 

ความเย็นแล่นเข้ามาในปาก ในจมูก เหมือนดูดเอาอากาศจากปอดเขาออกไปจนหมด

มันทรมานเหมือนตอนโดนไฟคลอกเพียงแต่มันไม่ใช่ความร้อนเท่านั้นเอง



 

แค่กๆ ช่วยช่วยด้วย!” เตนล์สำลักน้ำ

 เขาถูกมือหนากระชากแขนให้ใบหน้าพ้นน้ำ ร่างเล็กรีบสูดหายใจ

 และเหมือนร่างกายเขาจะทนกับความเจ็บปวดนี้ไม่ไหว 

สติของเตนล์หลุดลอยจมหายไปในบ่อน้ำที่เย็นเยือก...

 

 

 

 









 





สิ้นฤทธิ์จนได้ เป็นแค่มนุษย์แท้ๆ แต่กลับไม่เกรงกลัวมังกรอย่างเขาเลย

ช่างอวดดี แต่ก็กล้าหาญจนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม...




 

แจฮยอนคิดขณะมองใบหน้าหวานที่ซบอยู่กับอกเขา 

เจ้าชายสลบไปเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหว



จริงอยู่ที่น้ำในบ่อนี้จะช่วยรักษาอาการบาดเจ็บ ฟื้นฟูร่างกายได้ 

แต่ผลกระทบของมันคือยิ่งคนที่บาดเจ็บมามีอาการสาหัสเท่าไร 

ความเย็นของน้ำก็จะเพิ่มมากขึ้นราวกับถูกน้ำแข็งกัดกินผิว 

และร่างเล็กคนนี้ก็เรียกได้ว่าสาหัสเอาการ

 



ถ้าเขาไม่ได้ใช้เวทมนต์ที่เคยเรียนมาเพื่อระงับอาการเจ็บปวดและบาดแผลไว้ 

ป่านนี้คงจะตายไปแล้ว

 


แจฮยอนอมยิ้มเมื่อมองใบหน้าหวานที่แม้แต่ตอนสลบก็ยังคงทำหน้าเครียด คิ้วขมวดกันเป็นปม

เขาจัดท่าให้เจ้าชายนอนซบที่ตัวเขาโดยให้ร่างบางหันหลังออก 



มังกรหนุ่มใช้มือตักน้ำขึ้นมาราดบนผิวไฟไหม้ของเจ้าชายเรื่อยๆไม่หยุด 

แผลไฟไหม้อาการหนักจริงๆ

 เสื้อหนังสัตว์ของเจ้าชายถูกไฟเผาจนติดเข้ากับผิวหนังของร่างเล็กแล้ว

 


แจฮยอนยังคงใช้มือตักน้ำในบ่อมาลูบผิวคนตัวเล็ก

 ตอนแรกว่าจะให้แช่ไปทั้งตัวแต่ดูท่าเจ้าชายจะทนไม่ไหวแน่ เลยใช้วิธีนี้ดีกว่า

 



อือ... เสียงครางประท้วงดังขึ้นเบาๆ

 แจฮยอนก้มลงไปมองพบว่าเจ้าชายกำลังทำหน้าเหยเก 

คงจะเจ็บมากสินะ...



 

อดทนหน่อยนะเจ้าชาย ไม่นานก็เสร็จแล้ว ร่างสูงกระซิบปลอบโยน 

มือหนาก็ยังคงใช้น้ำรดราดบนแผลต่อไปเรื่อยๆ

 ผ้าหนังสัตว์เริ่มหลุดร่อนแยกออกมาจากผิวของเตนล์ทีละนิด



 

เมื่อเห็นว่าผิวหนังของเจ้าชายเตนล์และเสื้อที่ไหม้ละลายรวมกันได้แยกออกจากกันแล้ว

 แจฮยอนก็ถอนหายใจโล่งอก

 แม้แผลไฟไหม้จะยังไม่หายสนิท 

แต่อย่างน้อยการที่ผิวหนังไม่ได้หลุดร่อนออกมาก็ถือว่าดีมากแล้ว

 



มังกรหนุ่มค่อยๆแก้เชือกที่ร้อยเป็นปมผูกตรงเสื้อของเจ้าชายออก 

ฝ่ามือหนาถอดเสื้อหนังสัตว์ของเตนล์ออกอย่างชำนาญ

 พยายามไม่ให้โดนบาดแผลที่หลัง 

เขาต้องการให้น้ำสัมผัสกับผิวของเจ้าชายโดยตรง

เพราะมันจะช่วยให้ฟื้นฟูร่างกายได้ดีกว่าการใส่เสื้อผ้ากั้นไว้



 

แต่ทันทีที่เสื้อหนังหนาๆหลุดออกจากตัวเจ้าชาย มังกรหนุ่มก็แทบหยุดหายใจ 

ร่างเล็กตรงหน้าที่ตอนนี้ท่อนบนเปลือยเปล่า ช่างงดงามจนเขาละสายตาไม่ได้

 



สายตาคมกวาดมองไปยังต้นคอระหง เรื่อยมาจนถึงกระดูกไหปลาร้าได้รูป 

แจฮยอนกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อมองต่ำลงมา

เห็นความขาวของเนินอกและจุดเล็กๆที่ดึงดูดสายตาเขาเหลือเกิน





แจฮยอนตัดสินใจหลับตาลงแล้วกอดร่างเล็กเข้าแนบอกเหมือนเดิม 

ถ้ายังขืนมองไม่หยุดแบบนี้ เขาคงห้ามตัวเองไม่ไหวอีกแล้ว 

 ไหล่เล็กนั่นสั่นน้อยๆเพราะความเย็นของน้ำ 

เขากอดเจ้าชายให้กระชับแน่นขึ้นเพราะสงสารคนตัวเล็กที่ต้องทนความหนาวเย็น

 ฝ่ามือหนาอีกข้างยังคงทำหน้าที่ต่อไป 

นั่นคือตักน้ำขึ้นมาราดบนแผลที่หลังเหมือนเดิม...



 

มังกรหนุ่มนึกกร่นด่าตัวเองในใจ 

เขาไม่ใช่พวกหนุ่มน้อยที่ไม่เคยสัมผัสความสุขจากการร่วมรัก

 แต่กับคนในอ้อมกอดนี้ 

กลับทำให้เขาแทบจะเป็นบ้า 

แทบควบคุมตัวเองไม่ได้ 

ไฟปรารถนาลุกโชนในร่าง

 มันอยากจะครอบครองคนตรงหน้าซะตรงนี้!



 

แต่เขาก็ต้องข่มใจไว้ 

มันยังไม่ถึงเวลา เขาต้องอดทน 


แต่ให้ตายเถอะ ช่วยหยุดส่งเสียงแบบนี้ได้มั้ยเจ้าชาย!

 

 

 

 




=========================

งื้อออออ  มังกรแจ ใจเย็นค่ะท่าน! 

แล้วเจ้าชายเตนล์คะ

ทำไมหนูดื้ออย่างงี้ล่ะลูกกกกกกกกกกก

 

#มังกรกินเตนล์

 







ปล.แก้คำผิดแล้ว ใครเห็นตรงไหนมีคำผิดบอกได้เลยน๊า

   
S
N
A
P
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 978 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,014 ความคิดเห็น

  1. #3004 icenakaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 19:25
    แรงมากแม่!
    #3,004
    0
  2. #2993 pompoov (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 12:26
    แจอย่าลักน้อง!!
    #2,993
    0
  3. #2983 parkmingagi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 00:18
    ใจเย็น ข่มใจเอาไว้นะท่านมังกร55555
    #2,983
    0
  4. #2963 Kim117 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 04:35
    ปลอกหมอนขาดแล้ว!!! จิกไม่ไหวววว
    #2,963
    0
  5. #2937 qwertyjaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 23:55
    ฮั่นแหน่ะ
    #2,937
    0
  6. #2931 judyjunezc22 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 02:34
    ไม่ไหววว เขิงจนตัวบิดไปหมดด
    #2,931
    0
  7. #2901 mhoiekung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 15:13
    กรี้ดดกท่านมังกรใจเย็นนะเจ้าคะะ
    #2,901
    0
  8. #2867 น้อนจ๋า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 19:10
    ท่านมังกรใจเย็นๆก่อนนะคะ 5555
    #2,867
    0
  9. #2850 beitright_ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2563 / 17:18

    โหห บทนี้อ่านแล้วเหมือนอยู่ในความฝัน TTT

    เป็นแฟนตาซีที่ไหลลื่นและอ่านง่ายมากจริงๆ ค่ะ

    ขั้นกว่าของภาษาที่ดีและสนุก คือภาษาที่อ่านแล้วรู้สึกสงบ ซึ่งคุณต่ายทำมันได้ดีมากเลยค่ะ แง้

    คาร์แร็คเตอร์นายเอกเป็นอะไรที่เราชอบมาก กล้าหาญเด็ดเดี่ยว ชั้นแพ้ TTTTT

    #2,850
    0
  10. #2813 Allsteam38 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2563 / 06:47
    อดทนไว้ เจ้ามังกร
    #2,813
    0
  11. #2779 TrippleroseMill (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 18:50
    กี๊สสสสสสสสสสสสสสสส
    #2,779
    0
  12. #2777 strawberri_mania (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 16:15
    ชอบความพยศของเจ้าชายจังเลยค่ะ
    #2,777
    0
  13. วันที่ 29 ธันวาคม 2562 / 12:37
    ฮืออดทนนะทั่น กรี๊ดดดดดดดาหสหน
    #2,767
    0
  14. #2759 jeezsnap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2562 / 11:11

    กรี้ดดด
    #2,759
    0
  15. #2744 Mhanmhok (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 23:09
    อดทนไปเลย!!!
    #2,744
    0
  16. #2742 mhoiekung (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 23:40
    กิ้งก่าหื่นนนนนน
    #2,742
    0
  17. #2730 สมายด์อาย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 02:46
    ใจเย็นนะพ่อดราก้อน เย็นไว้ก่อน เย็นไว้พ่อ
    #2,730
    0
  18. #2695 all10on (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2562 / 15:37
    คุณมังกร สลับสวิชต์ไวมาก โอเยยกวดสกยกสกว อบอุ่นซะจนงง
    #2,695
    0
  19. #2685 ว้าวซ่า (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 16:50

    หลงเจ้าชายแล้วล่ะสิ คุณมังกร

    #2,685
    0
  20. #2644 xoxo wis (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 11:35
    ท่านมังกรรใจเย็นๆนะ
    #2,644
    0
  21. #2639 KJ2033 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 22:39
    เอออ อ ท่านมังกรคะ ยังกินน้องไม่ได้นะคะ น้องเจ็บอยู่
    #2,639
    0
  22. #2633 ไร้นาม--ป่วนบอร์ด (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 00:57
    มังกรก็คือตาพร่า แพ้ความขาวสินะ
    #2,633
    0
  23. #2608 mirumo_hq (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 16:53
    ดื้อมากเจ้าชายดื้อมาก นั่นมังกรเลยนะ อย่างนี้ต้องโดนมังกรปราบพยศสักหน่อยล่ะมั้งถึงจะหายดื้อ ว่าแต่น้องเจ้าชายส่งเสียงยังไงคะ ทำไมมีคนเสียอาการ!?
    #2,608
    0
  24. #2588 H2O-69 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 01:48
    ดีนะที่เจ้าชายสลบไป ไม่งั้นได้หน้าร้อนเพราะ..เอ่อ..ความเนื้อแนบเนื้อแน่ๆ
    ส่วนคุณมังกร.. อดทนไว้นะคะ อดเปรี้ยวไว้กินหวาน อดนานๆได้กินเตนล์ เย้ย! 5555555555
    #2,588
    0
  25. #2568 om_kanokrat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2562 / 22:20
    มีความถอดออกด้วยความชำนาญอ่ะจ่ะ
    #2,568
    0