(End) The Prince and Dragon [ JaeTen ]

ตอนที่ 3 : ต้องมนต์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,576
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 890 ครั้ง
    26 ก.ค. 61






เสียงดนตรีเงียบไปตามด้วยเสียงกรีดร้องเสียงตะโกนโวยวาย

เจ้าชายเตนล์ที่อยู่บนหอคอยระวังภัยนึกเอะใจว่าเบื้องล่างมีบางอย่างเกิดขึ้น

เขาวิ่งลงไปยังห้องท้องพระโรงทันที ระหว่างทางกลับสังเกตเห็นความผิดปกติมากมาย

ไม่มีข้ารับใช้รึทหารสักคนเดียวเฝ้ายาม



เมื่อเปิดประตูเข้าไปที่ห้องบัลลังค์กลับพบแต่ความเสียหาย

ทุกๆอย่างพังพินาศ เครื่องเรือนของตกแต่ง ผนังทอง แม้แต่เก้าอี้บัลลังค์ของราชาก็ล้มเอียง

 

เกิดอะไรขึ้น! ท่านพ่อ?” เตนล์วิ่งเข้าไปหาผู้เป็นพ่อที่ตอนนี้ได้แต่นั่งหมดแรงอยู่กับพื้น

ไม่สิ ต้องบอกว่าทุกคนหมดแรงนั่งลงกับพื้นถึงจะถูก

สาวใช้ต่างสะอื้นร้องไห้ ตัวสั่นเหมือนหวาดกลัวอะไรสักอย่าง

 


มังกร มังกร ราชาพูดเสียงสั่นราวกับคนไม่ได้สติ เจ้าชายเตนล์พยายามพยุงให้ท่านลุกขึ้น


ท่านพ่อพูดอะไร ข้าไม่รู้เรื่อง? พวกเจ้าบอกที เกิดอะไรขึ้น 

ทำไมทุกอย่างถึงพังยับขนาดนี้? มีข้าศึกมาโจมตีรึ!”

เจ้าชายหันไปถามทหารนายหนึ่งที่ดูจะยังมีสติกว่าเพื่อน


มังกรมาที่นี่เจ้าชาย…. เทพมังกรมาเพื่อลงโทษเราที่ไปทำลายวิหาร ทหารนายนั้นตอบเสียงเบา


ข้าไม่เข้าใจ มังกรอะไร! พูดให้มันรู้เรื่องหน่อยได้มั้ย! เมืองเราถูกโจมตีแล้วทหารของพระราชาไปไหนหมด

 กองทัพของเราล่ะ เราต้องปกป้องเมือง! ไม่ใช่มัวแต่เพ้อเจ้ออย่างนี้!” 

เตนล์ขึ้นเสียง หันไปตะโกนสั่งทุกคน

 แต่ก็เหมือนเดิมทุกคนเอาแต่นั่งหมดแรง ตัวสั่นหวาดกลัว



ทหารพวกนี้พูดถูกแล้วท่านพี่ มีมังกรมาอาละวาดที่นี่จริงๆ มังกรตัวเป็นๆ สูงใหญ่เทียบภูเขา

เจ้าหญิงไอรีนรีบเดินมาบอกพี่ชายที่กำลังโมโห 

เธอหลบอยู่หลังเก้าอี้บัลลังค์ของราชาและเห็นเหตุการณ์ทุกสิ่งทุกอย่าง



มังกรจริงรึ?” เจ้าชายเตนล์กระซิบถาม 

มือเรียวยกขึ้นปาดน้ำตาและครบฝุ่นที่เปื้อนบนใบหน้างามของน้องสาว เจ้าหญิงไอรีน



ข้าไม่โกหกพี่แน่ มังกรตนนั้นบอกว่าจะลงโทษเมืองของเรา มันตรงไปที่ชาวเมืองด้านล่าง 

เจ้าหญิงไอรีนตอบพร้อมยกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว 

ภาพมังกรที่กวาดทำลายทุกสิ่งยังติดตา

 




ตกใจได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงคล้ายระเบิดมาจากเมืองด้านล่าง 

ตามด้วยเสียงดังเปรี้ยง! เหมือนฟ้าฝ่าติดๆกัน

 ทุกคนสะดุ้งเฮือกลนลานกอดกัน ตัวพระราชาก็ยังทำเช่นเดิม คือนิ่งเฉย



ท่านพี่! ข้ากลัว!” เจ้าหญิงกรีดร้องลั่น โผเข้ากอดพี่ชาย


ไม่ได้ เขาจะยอมให้ประชาชนมากมายต้องตายไม่ได้ เขาต้องทำอะไรสักอย่าง



เจ้าชายเตนล์กวาดสายตามองหาเจ้าชายบาลาครัส 

เพราะต้องการให้น้องชายชายสั่งการพวกทหารให้ปกป้องชาวเมือง 

แต่ทว่าเขาก็ต้องผิดหวังเมื่อเห็นว่า เจ้าชายบาลาครัสนอนแผ่หลาอยู่กลางห้อง 

มีเลือดอาบอยู่ที่ใบหน้า เป็นหรือตายก็ไม่รู้



ไอรีน เจ้าจงไปหาท่านแม่ คอยดูแลท่านแม่ก่อน พาสาวใช้พวกนี้ไปด้วย หาที่หลบซะ  

เตนล์จับไหล่น้องสาวแล้วรีบสั่ง


แล้วท่านพี่จะไปไหน!”


พี่จะไปช่วยชาวเมือง สายตาของเจ้าชายแข็งกร้าว 

ก่อนหันไปทางทหารหลายคนที่ยืนมองอยู่เงียบๆ



พวกเจ้าทุกคนหากยังมีศักดิ์ศรีอยู่ ก็จงตามข้ามา 

ผ่านศึกมาหลายครั้ง กับแค่มังกรตัวเดียวมันทำให้พวกเจ้าลืมแล้วรึว่าตนเองเป็นนักรบของกษัตริย์!” 

พูดแค่นั้นแล้วหันหลังวิ่งออกไปจากราชวังทันทีโดยไม่ทหารบางคนที่วิ่งตามออกไปด้วย 

แต่บางคนก็ทำได้แค่นิ่งเฉย



 

เมื่อออกมาพ้นเขตราชวังก็เป็นกำแพงสูงที่แบ่งเขตวังกับบ้านเรือนประชาชนไว้ 

เจ้าชายรีบชะโงกลงไปดูสิ่งที่ปรากฏทำให้เจ้าชายเตนล์ชะงัก

 เปลวไฟกำลังลุกท่วมบ้านเรือนของประชาชนด้านล่าง 

เสียงฟ้าผ่านั้นคือเสียงไม้แตกลั่นเพราะเปลวเพลิง ควันดำลอยคลุ้งไปทั่วจนแทบมองไม่เห็นผู้คน



ไปตามทหารทั้งหมดมา! เราต้องรีบดับไฟ! ” เตนล์หันไปสั่งทหารสามสี่คนที่วิ่งตามเขามา 

พวกนั้นรีบลนลานกลับเข้าไปในวังเพื่อไปตามคนที่เหลือ 

เจ้าชายนึกแปลกใจว่าทหารหลายพันคนที่เคยเห็น ตอนนี้กลับหายหัวไปหมด

 



เจ้าชายเตนล์รีบวิ่งลงไปหาชาวเมืองด้านล่าง

 ระยะทางจากเขตวังไปถึงเขตเมืองช่างไกลนัก แม้จะเหนื่อยหอบแค่ไหน เจ้าชายก็ไม่คิดจะหยุดวิ่ง 


เมื่อใกล้ถึง ไอร้อนจากเปลวไฟปะทะเข้าร่าง กลิ่นควันอัดเข้าจมูกจนเขาสำลัก


 

ยิ่งเข้าเขตเมือง ภาพหายนะยิ่งชัดเจน ผู้คนวิ่งหนีตายกันอลหม่าน เสียงกรีดร้องดังไปทั่ว

 ทุกอย่างเป็นสีแดงไปหมด

เจ้าชายรวบรวมสติ ตะโกนสั่งชาวบ้านที่วิ่งวุ่นกันไปมา



หยุดวิ่ง! พวกท่านจะหมดแรง! รีบหาน้ำมาดับไฟ! พาคนเจ็บออกจากเขตเมืองก่อน!”


ไม่มีใครฟัง ไม่มีใครสนใจเจ้าชาย ทุกคนมัวแต่กรีดร้อง



เจ้าชาย ท่านมาทำอะไรที่นี่ รีบหนีเร็วเข้า!” 

ชาวบ้านคนหนึ่งจำเขาได้ รีบเข้ามาหาแล้วฉุดกระชากมือเขาให้วิ่งตามเพื่อหนีจากเขตไฟไหม้



เดี๋ยวก่อน! ชาวบ้านทุกคนหนีออกมาได้หรือยัง!”



ไม่ เจ้าชาย  มีคนติดอยู่ในโบสถ์ พวกข้าเองก็ยังไม่รู้ว่าจะวิ่งไปทางไหน ข้ามองแทบไม่เห็นอะไรเลย

จริงอย่างชาวบ้านว่า ที่นี่แทบมองไม่เห็นอะไรเพราะกลุ่มควันเริ่มหนาขึ้น



ความวุ่นวายรอบตัวทำให้ทุกอย่างยิ่งเลวร้าย 

ชาวบ้านเอาแต่วิ่งกันมั่วโดยไม่รู้ว่าต้องไปทางไหนถึงจะพ้นเขตไฟ




พวกเจ้า! หยุดวิ่งมั่วๆเดี๋ยวนี้!” เจ้าชายตะโกน แต่ก็เหมือนเดิม ไม่มีใครได้ยิน



พลันสายตาเหลือบไปเห็นเด็กน้อยคนหนึ่งล้มลงกับพื้นแล้วถูกเหยียบซ้ำ

ความโกรธพุ่งปะทุขึ้นมาทันที มันเหมือนกับมีระเบิดบางอย่างอยู่ในกายเขาแล้วกระแทกออกมา!



ข้าบอกให้หยุด!!!!!.เสียงตะโกนของเจ้าชายดังลั่น 

มันดังมาก ดังกลบเสียงหวีดร้องและเสียงจากเปลวเพลิง

ชาวบ้านทุกคนตรงนั้นหยุดนิ่งอยู่กับที่ 

หันไปมองทางชายหนุ่มร่างเล็กที่ยืนมองไปที่เด็กน้อยซึ่งล้มลงกับพื้น



ช่วยเด็กน้อยคนนี้!” เขาตะโกนสั่ง หัวใจเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน



เจ้าชายทำไมท่าน…” ชาวบ้านผู้หนึ่งพูดตะกุกตะกัก


 

เลิกวิ่งวุ่นกันได้แล้ว เวลามีไม่มาก! พวกท่านจงทำตามที่ข้าสั่ง

 หากยังวิ่งสะเปะสะปะกันแบบนี้ ไม่มีทางหนีจากกองเพลิงได้!

ทางที่พวกท่านกำลังวิ่งไป มันเป็นป่า ไฟอาจจะลามไปได้ 

ทางนั้นก็ไปไม่ได้ ราชวังไม่ปลอดภัยแล้ว จงหันหลังไปอีกทาง 

เตนล์ชี้ไปทางด้านที่เป็นทะเล แม้ฝุ่นควันมากมายจะทำให้เขามองแทบไม่เห็น 

แต่เขารู้สึกได้อย่างไรก็ไม่รู้ว่าทางไหนปลอดภัยหรือไม่ปลอดภัย

 



ตั้งสติ แล้วนำผ้าที่ตากไว้แถวนี้ชุบน้ำในอ่าง นำมาปิดจมูก ก้มตัวต่ำๆเวลาวิ่ง แต่อย่าคลานกับพื้น!” 

เจ้าชายพูดรัวแต่ทุกคนก็พร้อมทำตามอย่างว่าง่าย



ท่านไม่ไปกับเราหรือเจ้าชาย ชาวบ้านคนหนึ่งถาม


ยังมีคนติดอยู่ข้างใน ข้าจะไปช่วยพวกเขา ท่านไปซะเถอะ ช่วยนำคนพวกนี้ไป ข้าฝากท่านด้วย



แต่เจ้าชาย ข้างในไฟไหม้ลุกลามมาก ถ้าท่านเข้าไป คงไม่มีโอกาสกลับออกมา 

ชาวบ้านคนนั้นเตือนด้วยความหวังดี



ข้ารู้ แต่ข้าทิ้งพวกเค้าไม่ได้  

เจ้าชายบอกขณะเดินไปหยิบผ้าห่มผืนหนึ่งที่ตกอยู่กับพื้น รีบนำไปชุบน้ำแล้วมาห่อตัว



งั้นท่านควรจะรู้ว่าในนั้นไม่ได้มีแค่เปลวไฟ ในนั้นยังมีมี มังกร“ 



ข้ารู้ 

เจ้าชายชิงตอบ นัยน์ตาเรียวฉายแววมุ่งมั่นไมมีความกลัวใดๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งเข้าไปใจกลางกองเพลิง….






ยิ่งวิ่งลึกเข้าไปใจกลางหมู่บ้าน กลุ่มควันยิ่งหนาขึ้น มองไปทางไหนก็เห็นแค่เปลวไฟที่เผาไหม้บ้านเรือน 

แต่เจ้าชายก็ยังวิ่งต่อ ตรงไปยังโบสถ์ประจำหมู่บ้านที่ซึ่งเขาเคยมาบ่อยๆเพื่อมาพบชาวเมือง 

 

เจ้าชายวิ่งหลบหลีกเปลวไฟ และ แผ่นไม้ที่ร่วงหล่นลงมาไม่หยุด 

อีกแค่นิดเดียว อีกแค่ไม่กี่ก้าวก็จะถึงโบสถ์แล้ว เตนล์จำได้ ตรอกแคบๆตรงนี้เป็นทางลัดไปสู่โบสถ์

 เขาวิ่งเข้าไปทันที แต่เมื่อพ้นจากซอยคับแคบ ก็พบว่าเขาได้ยืนอยู่กลางวงล้อมกองไฟ

 ผิวของเขาแสบร้อน สายตาพร่ามัว และนั่น โบสถ์อยู่ตรงหน้าแล้ว

 



เจ้าชายเตนล์ชะงักเท้าเมื่อมองดูรอบๆตัว บ้านเมืองที่เคยสงบ 

ที่อยู่อาศัยของผู้คน บัดนี้กลายเป็นซากที่โดนเผาไหม้

 



เขาจะมัวเสียเวลาไม่ได้ ต้องรีบไปช่วยคนที่อยู่ในโบสถ์

 

สองขากำลังจะก้าวเข้าไปแต่พลันสายตากลับเห็นบางอย่างเคลื่อนไหวช้าๆอยู่ข้างๆโบสถ์

 


มังกรตัวนั้น! ต้นเหตุของความหายนะ 

มันขดตัวนอนอยู่ข้างโบสถ์ท่านกลางเปลวไฟ



 แต่มันดูไม่สะทกสะท้านอะไร ผิวหนังที่มีเกล็ดปกคลุมของมันไม่มีแม้รอยข่วน และสายตานั่น สายตาของมันกำลังจ้องมองมาที่เขา!

 

มันตัวใหญ่มาก แต่ก็ไม่ได้เทียมภูเขาอย่างที่ไอรีนว่า

เจ้าชายกลืนน้ำลายข่มความรู้สึก มันไม่ใช่ความกลัว ไม่เลย เขาโกรธ!

มันทำลายบ้านเมืองย่อยยับ ทำให้ผู้คนของเขาล้มตาย!

 


เตนล์สะบัดผ้าห่มที่คลุมกายออก ตอนนี้มันแห้งหมดแล้วเพราะไอร้อน จะคลุมตัวไว้ก็เปล่าประโยชน์

 เขาจ้องมองไปยังนัยน์ตามังกรที่ดุดัน เขาไม่หลบสายตา 

แม้จะต้องตายเขาก็จะไม่แสดงความอ่อนแอให้เจ้าสัตว์ร้ายนี่เห็นเป็นอันขาด

 


เจ้ามังกรยังคงจ้องมองเขากลับแต่ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่านั้น

อันที่จริง แค่มันลุกขึ้นมาเหยียบรึพ่นไฟใส่เขา เขาก็ตายได้ทันที

แต่มันกลับไม่ทำอะไร ได้แค่มองเขาเหมือนสงสัย

 

 

เสียงไม้ที่แตกไหม้เรียกสติเขาอีกครั้ง ในเมื่อมันยังอยู่เฉย นี่ก็เป็นโอกาสดีของเขา

 

 

เจ้าชายละสายตาจากมังกรแล้ววิ่งตรงเข้าไปในโบสถ์ เขาใช้เท้าถีบประตูซึ่งมันก็เปิดออกโดยง่าย

 

ร้อนมาก ไอร้อนอบอ้าวอยู่ในนี้ แต่ในโบสถ์กลับไม่ถูกเผาไหม้เหมือนบ้านเรือนข้างนอก

 มีเพียงกลุ่มควันลอยคลุ้ง มีคนอยู่ในนี้หลายคน ทั้งเด็ก ชาวบ้าน และแม่ชี เจ้าชายไม่รอช้า

 รีบเข้าไปดูอาการ เขาเผลอยิ้มออกมาเมื่อทุกคนแค่สลบ ยังไม่มีใครตาย

 

 


เจ้าเจ้าชายเตนล์ ชายคนหนึ่งที่นอนสลบอยู่ ฟื้นขึ้นมา


ท่านเป็นอย่างไร ลุกไหวมั้ย ช่วยข้าที เราต้องเคลื่อนย้ายทุกคนออกไปจากที่นี่  

 เจ้าชายบอก พร้อมเข้าไปเขย่าตัวอีกหลายคน

 

ทุกคนค่อยๆลืมตาขึ้น ช่างน่าแปลก

 

พวกเรายังไม่ตาย…?”


ใช่ ตอนนี้ยัง แต่ต้องรีบหน่อย ไม่งั้นได้ตายจริงๆแน่ น่าแปลกนักที่ในโบสถ์ไม่ถูกไฟไหม้เลยเจ้าชายพูด


รีบออกจากที่นี่เถอะ เด็กชายคนหนึ่งพูดแล้วทำท่าจะวิ่งออกไปจากโบสถ์


อย่า! ข้างนอกไฟไหม้หมดแล้ว ออกไปมีแต่จะสำลักควันตาย!”


แล้วเราจะทำยังไงดีเจ้าชาย เราจะต้องตายกันอยู่ในนี้เหรอ หลายคนเริ่มร้องไห้


ในโบสถ์นี้มีช่องทางลับอยู่ บรรพบุรุษข้าเป็นผู้สร้างไว้เพื่อหนีภัยสงคราม 

เข้าไปในนั้น มันจะตรงไปยังท่าเรือข้าม  ยังไงก็ยังดีกว่าอยู่ที่นี่ เดี๋ยวนะข้าต้องหาทางเข้า

เตนล์กวาดสายตามอง แม้จะรู้ว่ามีทางลับแต่เขากลับไม่เคยรู้ว่ามันอยู่ตรงไหน  

ชาวบ้านหลายคนเริ่มจะสำลักควันไฟ คนที่ยังพอมีแรงก็พยายามคลำตามกำแพง 

เพื่อหาช่องทางลับแต่ก็ยังไม่เจอเสียที

 


เปลวไฟโหมกระพือมากขึ้น บีบวงเข้ามาใกล้โบสถ์มากขึ้น เจ้าชายเตนล์ลนลาน 

ควานหาตามพื้นโบสถ์ก็แล้ว กำแพงพนังโบสถ์ก็แล้ว แต่ยังไม่เห็นทางลับที่ว่านั่นเลย

 



ประตูลับอยู่หลังรูปปั้นเลตัส  เสียงทุ้มนุ่มปริศนาดังขึ้นข้างหูเจ้าชาย

เตนล์ตกใจหันซ้ายหันขวาเพื่อมองหาต้นเสียง แต่ไม่มีใครมายืนใกล้เขาเลย

 มันเป็นเสียงกระซิบ เหมือนมาพูดข้างๆหู เขามั่นใจว่าตนไม่ได้หูฝาด

 


แต่จะมัวมาสับสนก็ไม่ได้ เขากวาดสายตามองหารูปปั้นเทพเลตัส 

นั่นไง รูปปั้นนั้นอยู่ลึกสุดทางเดิน มันผุกร่อน ดูเหมือนรูปปั้นนี้จะไม่ค่อยมีใครใส่ใจมาดูแล

 


 เจ้าชายวิ่งไปยังรูปปั้นแล้วลองขยับดันรูปปั้น  แต่ทุกอย่างก็ยังนิ่งเฉย

เจ้าชายสบถอย่างหัวเสีย แล้วใช้กำปั้นทุบไปที่รูปปั้นเต็มแรง แต่นั่นกลับทำให้พื้นผิวของรูปปั้นปริแตก

 ขยายเป็นวงกว้าง กว้างขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่ง

รูปปั้นแตกเป็นผุยผงร่วงลงมาที่พื้น ปรากฏช่องทางลับ เป็นทางเดินทอดยาวลงไป

 มันมืดมิด แต่เจ้าชายกลับรู้สึกว่ามองเห็นแสงสว่างแห่งความหวังชัดเจน

 

 


พวกท่าน เจอทางลับแล้ว เร็วเข้า รีบเข้าไป! นำคบเพลิงไปด้วย! พยุงคนที่เดินไม่ไหวออกไป 

ทุกคนต้องออกไปจากที่นี่!” เจ้าชายเตนล์ตะโกนบอกทุกคน เขาไม่เคยรู้สึกดีใจขนาดนี้มาก่อน

 


 

ทุกคนทยอยวิ่งเข้าไปในช่องทางลับที่มืดมิด โดยมีเจ้าชายคอยดูอยู่ เขาตั้งใจว่าจะเข้าไปเป็นคนสุดท้าย

 



หมดแล้วสินะ ทุกคนเข้าไปหมดแล้ว 

เจ้าชายกวาดสายตามองเพื่อตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครหลงเหลืออยู่

 ในขณะที่ตนกำลังจะวิ่งเข้าไปในช่องทางลับเพื่อหนีจากเปลวเพลิงบ้าง แต่อยู่ๆก็นึกบางอย่างออก

 



ในบรรดาผู้คนที่เขาช่วยในโบสถ์ ไม่มี บาทหลวงอยู่เลย?

เขารู้จักนิสัยของบาทหลวงดีว่าจะไม่มีทางทิ้งโบสถ์ทิ้งผู้คนอย่างแน่นอน

เขาต้องยังติดอยู่ในโบสถ์ แต่ตรงไหนล่ะ?

 



เตนล์รู้สึกถึงความผิดหวังที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง

 ไฟจากข้างนอกเริ่มลามเข้ามาในโบสถ์แล้ว หากยังเสียเวลา เขานี่แหล่ะจะไม่รอด

 


แต่จะให้ทิ้งใครไว้ เขาทำไม่ได้

 


เจ้าชายสะบัดหัว  ผิวหนังเขาแสบร้อนจนเริ่มพอง แต่เขาก็ยังหันหลังให้ทางหนี 

มีที่เดียวที่บาทหลวงจะอยู่

ห้องสารภาพบาป

เตนล์วิ่งไปทันที และก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ บาทหลวงนอนสลบเหมือดอยู่ในห้อง

 เขาเขย่าตัวท่าน แต่ท่านก็ไม่ตื่น เตนล์จับชีพจรพบว่ายังไม่ตาย แต่ลมหายใจเริ่มอ่อนแรงเต็มที

 



เขาตัดสินใจแบกบาทหลวงขึ้นหลัง ด้วยร่างกายของบาทหลวงที่ตัวใหญ่โตกับเขาที่เป็นเพียงชายร่างเล็ก

 แถมยังเหนื่อยหอบจากการช่วยชีวิตคนและวิ่งหนีเปลวไฟอีก เขาแทบจะไม่มีแรงเหลือแล้ว

 



เจ้าชายก้าวไปทีละก้าวด้วยความยากลำบาก

สองขาสั่นเหมือนกระดูกจะแตกหัก ตรงเข้าไปที่ใจกลางโบสถ์อีกครั้ง

 


แย่แล้ว! ไฟลามเข้ามาข้างในแล้ว ไฟเผาไหม้เก้าอี้โบสถ์และผนังโบสถ์หลายจุด 

ตอนนี้ มีไฟลุกลามขึ้นมากั้นทางเดินไว้

 


เราจะต้องตายที่นี่ใช่มั้ย? เตนล์คิดในใจ แล้วอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัว

 

แต่ถ้าไหนๆจะต้องตาย อยู่เฉยๆกับที่ก็ต้องตายอยู่ดี

 


อ้ากกกกกกกกก  เจ้าชายเตนล์ตัดสินใจวิ่งพุ่งเข้าไปทางกองไฟที่ลุกท่วม

 รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่บาดผิว

 เขารวบรวมกำลังแล้วจับทุ่มบาทหลวงโยนออกไปให้พ้นจากกลางวงกองเพลิง

กลายเป็นว่าตอนนี้เข้าติดอยู่ในวงล้อมไฟคนเดียว

 



โอ๊ยยยย!!!” ความเจ็บปวดวิ่งเข้ามา หลังของเขาถูกไฟคลอกตอนวิ่งฝ่าเข้ามาเมื่อครู่

เจ้าชายรีบกลิ้งตัวเพื่อดับเปลวไฟ ร่างทั้งร่างปวดแสบปวดร้อน มันเจ็บมากจนเขาแทบจะสลบ

สติเริ่มจะเลือนลางแล้ว ร่างกายเขากรีดร้องประท้วง ไม่สามารถทนความเจ็บปวดได้อีกต่อไป

 



เจ้าชายคุกเข่าลง เตรียมพร้อมรับความตาย 

ราวกับเทพเจ้ารับรู้ว่าเขาพร้อมจะตาย เสาต้นใหญ่ของโบสถ์เอนลงมาทางเขา! และล้มลงมา!

 





เจ้าชายหลับตาลง แน่ใจว่าเสาต้นนั้นจะต้องทับเขาไปแล้ว

 แต่ทว่าทุกอย่างกลับยังเหมือนเดิม เสียงไฟที่ลุกลามยังดัง 

แผ่นหลังของเขาที่ถูกไฟคลอกก็ยังเจ็บปวด และไม่มีเสียงพังทลายของเสาที่ตกลงพื้น

 



เจ้าชายค่อยๆลืมตามอง ภาพตรงหน้าทำให้เขาตกตะลึง

 



ท่ามกลางเปลวไฟ เสาใหญ่ที่ล้มลงมาทางเขา

กลับถูกชายคนหนึ่งใช้เพียงสองมือดันเสาเอาไว้ไม่ให้ทับเขา

เจ้าชายขยี้ตาอีกครั้งให้แน่ใจว่าตนไม่ได้ตาฝาด 

มีชายร่างสูงคนหนึ่งใช้เพียงมือเปล่ายันเสาขนาดใหญ่ไว้จริงๆ!

 


ไม่เพียงเท่านั้น ชายคนนั้นออกแรงเหวี่ยงเสาผลักไปทางอื่น

 เสียงเสาหินกระทบพื้นดังลั่นจนตัวเขาสะดุ้ง



 เขาละสายตาจากเสาที่ถูกเหวี่ยงล้มอย่างง่ายดายกลับมามองคนตรงหน้า

 คนที่ช่วยชีวิตเขาไว้...




ร่างสูงที่หันหลังให้เขา ค่อยๆหันกลับมาช้าๆ 

ใจของเจ้าชายกระตุกวูบหนึ่งเมื่อมองเห็นคนตรงหน้าชัดๆ


 


สง่างาม…. เป็นคำเดียวที่ผุดขึ้นมาในหัวเตนล์ทันที 

ชายผู้นี้ มีร่างที่สูงโปร่ง ผมสีน้ำตาลทอง 

แววตาที่รู้สึกถึงความแข็งแกร่งกำลังจ้องมาที่เขา ผิวขาวสว่างยิ่งกว่าเขาเสียอีก

 


สายตาเรียวเลื่อนมองมาหยุดตรงปากอิ่มของชายตรงหน้า 

ชายคนนี้ช่างมีเครื่องหน้าที่งดงาม หล่อเหลายิ่งกว่าชายใดๆที่เขาเคยเจอในอาณาจักรนี้  

 


โอ๊ย!!” ความเจ็บปวดที่หลังเริ่มเล่นงานเขาอีกครั้ง 

แสบไปหมด ร้อนเหลือเกิน ไม่ไหวแล้ว เขากำลังจะตาย

 



สติของเตนล์กำลังจะดับวูบลง บาดแผลไฟไหม้รุนแรงสาหัสมาก 

สิ่งสุดท้ายที่เขารู้สึกได้

 มีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆของไม้หอมจากไหนไม่รู้ลอยเข้าจมูก มันช่วยให้จิตใจเขาสงบ 

ตัวเขาเบาราวกับว่าเขากำลังล่องลอยอยู่ 


ความอบอุ่นนี้คืออะไรนะ?






==================================================================

แง...ขอโทษน๊า ความจริงจะลงให้ครบเมื่อคืน แต่ไรเตอร์มัวแต่ไปหวีด new heroes ของน้องเตนล์ 

เลยมาอัพช้า ขอโทษนะคะ TT


ใครกันน๊ามาช่วยเจ้าชายเตนล์ เดาไม่ยากใช่มั้ยยยย

เอาล่ะ ขอบอกสั้นๆนะคะว่า

ฟิคเรื่องนี้อาจมีฉากรุนแรง เช่นฉากแบบมังกรกินคน อะไรงี้ แต่จะกินด้วยท่าไหนนี่ไม่บอกนะ

ไม่อยากพลาดฉากรุนแรงอะไรงี้ก็ ติดตามทวิตเตอร์ไว้นะคะ 





S
N
A
P
   
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 890 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3,014 ความคิดเห็น

  1. #3008 natchahide (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 04:46
    บรรยายดีมากเลยค่ะ ชอบมากๆ
    #3,008
    0
  2. #2982 parkmingagi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 00:01
    แง้ว ใจหายเลยตอนเสาจะล้มทับน้องเตน แต่มังกรตัวนี้นี่ยังไงอยู่น้าาา จะล้างแค้นแต่ก็มาช่วยเค้าซะงั้น แล้วตอนสบตาคือจังหวะตกหลุมรักชัดๆ
    #2,982
    0
  3. #2974 MollySeeemong (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 11:11
    ขนลุกขนพองเรยค่ะๆๆๆ ความอบอุ่นก็คืออ้อมกอดของมังกรไงคะเจ้าชาย (´∀`)
    #2,974
    0
  4. #2865 น้อนจ๋า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2563 / 17:25
    เจอกันแล้วแต่น้องยังไม่รู้ว่าเป็นเทพมังกรเลย ถ้ารู้ก็คงจะ....
    #2,865
    0
  5. #2847 beitright_ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มีนาคม 2563 / 23:34

    อะจ๊ากกกกกกกกก กะรี๊ดดดดดดดดดด มา!!!!!!

    อ่านมาถึงตอนสาม ขอเริ่มเม้นท์ที่ตอนนี้เลยนะคะ TT

    ชอบมากฟิคที่คาร์แร็คเตอร์นายเอกดูเป็นคนชายขอบหน่อยๆ แต่มีความกล้าหาญแต่ก็อ่อนโยน ส่วนพระเอกก็มีพลังเหลือล้นเป็น almighty

    ปกติเราไม่ได้ถนัดแฟนตาซีขนาดนั้น แค่เรื่องนี้เขียนได้ลื่นไหล อ่านง่ายเช่นเคยเลยค่ะ ชอบมาก แบบลุ้นระทึกตามน้องเตนล์ไปทุกฝีก้าว

    แล้วๆๆๆ ฉากเจอกันของพระนายคือเหนือความคาดหมายไปหลายอย่างมาก!!! เจ้าชายเตนล์ไม่ใช่แค่เข้มแข็งธรรมดา แต่ยังมีจิตใจอ่อนโยนมากๆ ด้วย

    ไม่แปลกเลยที่จะเป็นคนที่มังกรตกหลุมรัก

    แต่สงสารน้องมากตอนไปช่วยบาทหลวง เหมือนน้องรู้สึกว่าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดาๆ คนนึง เลยถึงกับสละชีวิตตัวเองช่วยบาทหลวงได้ TT

    มังกรต้องเยียวยาน้องได้แน่นอน แอแง้ เขินนำเลยละกัน


    #2,847
    0
  6. #2812 Allsteam38 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 มกราคม 2563 / 22:02
    จะรักกันยังไงเนี่ย
    #2,812
    0
  7. #2776 strawberri_mania (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2563 / 15:35
    เทพมังกรกับเจ้าชายเจอกันแล้ว
    #2,776
    0
  8. #2733 thisisurpeach (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 10:02
    ดีมากกกก ไม่ไหวแล้วคุณไรต์
    #2,733
    0
  9. #2729 สมายด์อาย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 02:30
    เจ้าชายทรงเป็นคนดีมากเพจ๊ะ แง
    #2,729
    0
  10. #2684 ว้าวซ่า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2562 / 16:32

    เจอกันแล้วๆ ????

    #2,684
    0
  11. #2643 xoxo wis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2562 / 11:27
    เจ้าชายเตนนนนㅠㅠ
    #2,643
    0
  12. #2624 Daisy.Day (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 07:35
    ทำไมอ่านตอนนี้แล้วขนลุก ชอบเอเนอจี้ของน้อง
    #2,624
    0
  13. #2607 mirumo_hq (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 16:26
    ทำไมเตนล์พูดแล้วคนในเมืองได้ยินอ่ะ แต่เจ้าชายเตนล์เหมาะกับตำแหน่งราชามากเลย ส่วนมังกรก็เท่เว่อร์ ยันเสาด้วยมือข้างเดียวก็ได้ด้วย
    #2,607
    0
  14. #2587 H2O-69 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 01:24
    จิตใจงามเหลือเกินเจ้าชายคะ ฮืออออ รักค่ะ รักมากๆ
    #2,587
    0
  15. #2554 multiblender (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2562 / 20:58
    ภาวะความเป็นผู้นำอย่างแท้จริง T T ประทับใจ
    #2,554
    0
  16. #2514 ..N.. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2562 / 07:26
    หอมหัวๆ เจ้าชายเก่งเเล้วลูก
    #2,514
    0
  17. #2480 gfd1220 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 22:00
    เจ้าชายเก่งมาก ตัวก็แค่นี้
    #2,480
    0
  18. #2441 AB_AMX2N (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 14:12
    เอ็นดูน้องมากๆนะพี่เจย์ ฮืออออ
    #2,441
    0
  19. #2385 waruneebuapadung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 11:50
    เจอกันแบ้ววว
    #2,385
    0
  20. #2380 nicharipaen04 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 22:42

    เจ้าชายกล้าหาญมากเลยยย ฮือ

    #2,380
    0
  21. #2191 whatupnan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 23:16
    เจ้าชายเต้นท์นี้superheroเลยจ้าาาาา
    #2,191
    0
  22. #1872 mii_waa (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 20:52

    เจ้าชายน้องเตนล์กล้าหาญมากเรยย รูกแม่

    #1,872
    0
  23. #1851 sunderingsoul (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 20:58

    เจ้าชายเตนลล์ คนดีของแม่ฮืออ เจ้ามังกรคนดุมาช่วยแล้วน้าา

    #1,851
    0
  24. #1838 lills (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2561 / 13:08
    ขนลุกอ่ะ เจ้าชายแบบกล้าหาญมากกกแงง
    #1,838
    0
  25. #1792 mmynks (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2561 / 00:38
    เจ้าชายโคตรfigther แบกบาทหลวงแล้วทุ่มออกไป~~
    #1,792
    0