THE DOLL'ess Memory

ตอนที่ 63 : CHAPTER THIRTY-FIVE : THE SUNSHINE PART II

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,868
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 278 ครั้ง
    10 ก.ค. 62

CHAPTER THIRTY-FIVE : THE SUNSHINE PART II


EVERYTHING IS GONNA BE ALRIGHT.


                  เช้าวันต่อมา

                  “อรุณสวัสดิ์เฟลิเชีย”

                  “สวัสดีค่ะ ลิฮอน” เฟลิเชียเอ่ยทักทายเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของอีกฝ่ายมายังห้องทานอาหารซึ่งตอนแรกมีเพียงเธอนั่งอยู่คนเดียวเนื่องจากกษัตริย์ไบรอันช่วงนี้ค่อนข้างงานรัดตัว

                  บรรยากาศชวนน่าอึดอัดแพร่กระจายไปทั่วระหว่างเฟลิเชียและลิฮอน ทั้งสองต่างไม่พูดอะไรต่อจากนั้นอีกและกินข้าวในจานของตัวเองเงียบๆ

                  “ไปเที่ยวกันไหม”

                  “เที่ยวงั้นเหรอคะ...?”

                  “ไม่รู้ว่าจำได้หรือเปล่า ที่ผมว่าจะเป็นคนนำเที่ยวเองเมื่อตอนที่ผมไปหาเธอที่แดนปีศาจ”

                  ความทรงจำเมื่อนานมาแล้วของเฟลิเชียผุดขึ้นมาทำให้เธอพยักหน้าตอบตกลงไปทำให้หลังจากทานอะไรกันเสร็จเรียบร้อยลิฮอนก็พาร่างของเฟลิเชียขึ้นรถม้ามายังสถานที่แห่งหนึ่ง

                  ตึกสูงซึ่งเต็มไปด้วยหนังสือถูกจัดเรียงไว้อย่างสวยงามและมุมพักผ่อนมากมายหลากหลายรูปแบบให้เลือกสรร

                  “ผมคิดว่าเธอน่าจะชอบนะ”

                  “สุดยอดเลยนะคะที่นี่น่ะ...” เฟลิเชียอดทึ่งให้กับการออกแบบของภายในตึกนี้ไม่ได้ ด้านบนตกแต่งด้วยโคมไฟระย้าสีทองสลัวๆทำให้บรรยากาศดูสงบอย่างบอกไม่ถูก หนังสือที่ถูกเรียงสูงขึ้นไปมีบันไดเลื่อนวนซึ่งถูกออกแบบให้เข้ากันเป็นอย่างดีทำให้สามารถหยิบได้อย่างไม่ลำบาก

                  ส่วนมุมพักผ่อนก็มีทั้งคาเฟ่เล็กๆที่หอมกรุ่นกลิ่นกาแฟและเครื่องดื่มต่างๆ ห้องเล่นเกมสบายๆต่างๆจนไปถึงกีฬาแบบเต็มรูปแบบ ที่น่าสนใจคือมีมุมห้องนอนพักอีกด้วย

                  “ทางด้านนั้นมีรายชื่อหนังสือแนะนำให้ด้วยนะ”

                  “แต่ว่ามาที่นี่ลิฮอนจะไม่เบื่อเอาเหรอคะ”

                  “ไม่หรอก ทำตามที่เธอชอบเถอะนะ”

                  ลิฮอนพาเฟลิเชียไปยังมุมหนังสือและช่วยเธอถือหนังสือที่เธอเลือกมาอย่างไม่อิดออดแล้วพากันมานั่งอ่านกันที่มุมคาเฟ่เพราะนอกจากจะมีกลิ่นหอมอ่อนๆแล้วยังสามารถมองเห็นวิวได้จากที่สูงอีกด้วย

                  เฟลิเชียใช้สมาธิของตัวเองด่ำดิ่งไปกับหนังสือโดยไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีสายตาของลิฮอนมองอยู่

                  ลิฮอนมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม เธอดูมีความสุขจริงๆเวลาได้อยู่กับสิ่งที่ชอบทำให้เขาอยากจะมองภาพใบหน้าของเฟลิเชียต่อไปเรื่อยๆ

                 

                  “มองอะไรกันคะ” เฟลิเชียที่เริ่มรู้สึกได้ถึงสายตาเงยหน้ามาจากหนังสือแล้วทำปากบ่นขมุบขมิบไม่พอใจเล็กน้อยทำให้ลิฮอนส่ายหน้าปฏิเสธพัลวันแม้มันจะไม่เนียนเลยก็ตาม

                  “เปล่านี่”

                  “จริงๆแล้วนี่เป็นการรบกวนลิฮอนหรือเปล่าคะ”

                  “ก็ไม่นี่”

                  “แต่ว่าลิฮอนคงจะเบื่ออยู่เหมือนกันนะคะ”

                  “คิดมากน่า เธอทำตามใจไปเถอะ”

                  “งั้นเหรอคะ...”

                  เฟลิเชียลังเลเล็กน้อยจากนั้นก็ตัดสินใจเลิกอ่านหนังสือแล้วชวนลิฮอนไปยังมุมเล่นเกมแทนแม้ตอนแรกเขาจะไม่เห็นด้วยก็ตามแต่เมื่อโดนดื้อมากๆเข้าสุดท้ายก็เป็นอีกครั้งที่เธอชนะ

                  ลิฮอนไม่อยากจะยอมรับเลยว่าแค่เธอพูดออกมาคำเดียวเขาก็พร้อมจะยอมทำทุกอย่างให้แล้ว

                  “เล่นเกมนี้กันเถอะค่ะ ให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่งถ้าเลือกไม่ได้ก็ต้องโดนทำโทษนะคะ” เนื่องจากห้องนี้เป็นห้องเก็บเสียงและไว้ใช้เล่นเกมง่ายๆทำให้มีกติกากับชื่อเกมเขียนติดไว้แทบจะทั้งห้อง

                  “เอาสิ เธอเริ่มเลย” ลิฮอนนั่งลงด้านตรงข้ามกับเฟลิเชียแล้วมองภาพที่อีกฝ่ายพยายามหยิบหมอนแครอทที่อยู่ห่างออกไปเล็กน้อยมากอดเอาไว้ ใบหน้านั้นเหมือนเด็กน้อยๆไม่มีผิด ถ้าหากคนที่ไม่รู้จักคงจะมองว่าเธอหยิ่งเนื่องด้วยบรรยากาศรอบๆที่คล้ายกับนางพญารวมถึงความชอบที่ดูเป็นผู้ใหญ่กว่าวัยแต่แท้จริงแล้วเธอชอบทำตัวน่ารักออกมามากทีเดียว

                  “งั้น...หน้าร้อนกับหน้าหนาว”

                  “หน้าร้อนสิ” ลิฮอนตอบออกไปอย่างไม่ลังเล “แล้วเธอล่ะ ดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์”

                  “แอบเลือกยากนะคะเนี่ย...ดวงจันทร์แล้วกันค่ะ”

                  “ทำไมล่ะ”

                  “สงบดีค่ะ” เฟลิเชียตอบยิ้มๆ “หอกหรือโล่คะ”

                  “โล่สิ” ลิฮอนตอบออกมาแทบจะในทันทีอีกครั้งแต่คราวนี้กลับทำให้เฟลิเชียแปลกใจเป็นอย่างมาก ถ้าหากให้เลือกระหว่างดาบกับอะไรสักอย่างไม่ว่ายังไงเขาก็คงจะเลือกดาบดังนั้นจึงถามหอกออกไปและคำตอบที่ได้นั้นแอบผิดกับที่คาดไว้อยู่พอสมควร

                  “...”

                  “ทำไมทำสีหน้าตกใจแบบนั้นล่ะ ไม่ได้โกหกนะ”

                  “แอบตกใจจริงๆนะคะเนี่ย...”

                  “ผมว่าเธอน่าจะเข้าใจนะ ความรู้สึกที่อยากจะปกป้องคนอื่นน่ะ”

 

                  เพราะว่าได้แต่มองดูร่างเล็กปกป้องคนอื่นซ้ำมาไปซ้ำมาแต่ตัวเองกลับทำอะไรไม่ได้เลย

                  ความรู้สึกที่ว่าอยากจะปกป้องใครสักคนนั้นจึงชัดเจนยิ่งขึ้นไปอีก

 

 

 

                  ทั้งสองใช้เวลาด้วยกันทั้งวัน ทำกิจกรรมต่างๆไปเรื่อยๆภายในตึกกว้างราวกับเก็บความทรงจำ จากนั้นเมื่อพระอาทิตย์เริ่มใกล้จะตกดินทั้งคู่ก็พากันกลับมาที่ราชวัง ทันทีที่ลิฮอนเข็นร่างของเฟลิเชียมาจนถึงสวนด้านในแล้วเขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้

                  “ผมมีอะไรจะให้เธอด้วยนะ” ลิฮอนแบมือของตัวเองออกไปให้เฟลิเชียจับเอาไว้ เขาค่อยๆพาร่างของเธอออกมาวีลแชร์นั่นช้าๆ ความรู้สึกล่องลอยเข้ามาแทนที่ความหนักอึ้งที่มี รอบตัวคล้ายหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ทันใดนั้นขาทั้งสองที่ไม่น่าจะรู้สึกอะไรอีกแล้วกลับสามารถยืนบนพื้นได้อีกครั้ง

                  ดวงตาของเฟลิเชียเบิ่งกว้าง เธอมองไปยังใบหน้าของลิฮอนที่ตอนนี้มีเพียงรอยยิ้มเท่านั้นส่งมาให้

                  “ได้ยังไงกันคะ...”

                  “ลองเดินดูสิ”

                  เฟลิเชียมองลงไปที่เท้าทั้งสองของตัวเองและพยายามก้าวเดินดูตามที่ลิฮอนบอกโดยยังจับมืออีกฝ่ายไว้แน่น ความรู้สึกยามเวลาขาทั้งสองแตะพื้นได้นั้นทำเอาหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

                  “ลิฮอนคะ...”

                  “ครับ”

                  “ลิฮอน...”

                  “ครับ”

                  “เฟย์...ฝันอยู่หรือเปล่าคะ”

                  ลิฮอนส่ายหน้าเบาๆเป็นการปฏิเสธทำให้เฟลิเชียกอดร่างของเขาแน่นแล้วพร่ำบอกคำว่าขอบคุณไม่มีหยุด

                  “ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ” เฟลิเชียผละตัวออกแล้วจากนั้นก็โค้งขอบคุณให้ลิฮอนเล็กน้อย ใบหน้าของเธอแย้มยิ้มด้วยความดีใจแต่ก็อดสงสัยไม่ได้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร

                  “ของขวัญจากผมนะ”

                  “นี่น่ะ...ลิฮอนไม่ได้แลกกับอะไรมาใช่ไหมคะ”

                  “ความลับครับ”

                  เฟลิเชียคาดคั้นลิฮอนอยู่นานและถือโอกาสตรวจสอบตัวของเขาไปด้วยซึ่งก็ไม่พบอะไรผิดปกติแม้แต่น้อยทำให้สุดท้ายเธอก็ยอมแพ้ในที่สุดแต่ก็ยังอดเป็นห่วงอีกฝ่ายอยู่ดี

                  อาจจะเพราะใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงของเฟลิเชียแสดงชัดออกมาทำให้ลิฮอนเอื้อมมือไปลูบหัวอีกฝ่ายด้วยความเอ็นดู

                  “ไม่ต้องห่วงหรอก ผมปกติดี”

                  “...”

                  “โอเค”

                  “...”

                  “ก่อนอื่นผมขอโทษนะที่ทำให้เกิดบรรยากาศชวนอึดอัดแบบนี้”

                  “นั่นน่ะไม่ใช่เพราะลิฮอนนะคะ”

                  “ไม่หรอก เพราะผมนั่นแหละ”

                  “...”

                  “ทุกเรื่องเลย”

                  “...”

                  “ตั้งแต่แรกแล้ว”

                  “...”

                  “...”

                  “พูดมาเถอะนะ ผมจะรับทุกคำตอบนั้นให้ได้เอง”

                  “ลิฮอน...”

                  “พูดมาได้เลย”

                  เฟลิเชียเมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังของลิฮอนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมา ดวงตาคู่นั้นเต็มด้วยไปความแน่วแน่แต่ก็เจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัด เธอไม่อยากจะทำร้ายเขาเลยจริงๆ

                  “ขอโทษนะคะลิฮอน”

                  “...”

                  “เฟย์คงตอบรับความรู้สึกที่ลิฮอนมีให้ไม่ได้หรอก”

                  “...”

                  “ขอโทษจริงๆค่ะ”

 

 

 

                 

 

                  ลิฮอนส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มฝืนๆให้เฟลิเชียเล็กน้อย เขารู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่เคยมีเขาอยู่ในนั้นเลย เขาไม่แน่ว่าพื้นที่ในใจเธอมีคนจับจองเป็นเจ้าของหรือยังแต่เขาก็เชื่อมั่นว่าถ้าหากจะมีใครสักคนในนั้นจะต้องเป็นคนที่โชคดีมากอย่างแน่นอน

                  แล้วสักวันหนึ่งเขาจะสามารถมอบรอยยิ้มอย่างจริงใจและแสดงความยินดีกับเธอได้อย่างภาคภูมิ

                  สักวันหนึ่ง

                  เขาขอสัญญา

 

                  “โชคดีนะ”

                  “เช่นกันนะคะ”

 

                  พวกเราเริ่มต้นด้วยคำทักทายและจากลากันด้วยคำอวยพร

                  คำสัมพันธ์แบบนี้ก็ไม่แย่เท่าไหร่นัก

                  แต่ว่าทำไมถึงได้มีน้ำตาไหลออกมาจากตากันนะ

 

 

                 

                 

                 

 

                  ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนคำว่ารักของลิฮอนคงเป็นสิ่งที่เธออยากได้มากที่สุดแล้วและคงตอบตกลงไปโดยไม่ลังเลแต่ว่าตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่รู้ว่ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน

                  ก็ยังเป็นลิฮอนเหมือนเดิม ลิฮอนคนเดิม

                  แต่ว่าเฟลิเชียมั่นใจว่าความรู้สึกที่มีให้นั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

                  ในใจของเธอไม่มีเขาหลงเหลืออยู่เลย

                  วันที่เธอต้องการมันเขาไม่แม้แต่จะสนใจแล้วในวันนี้เขากลับหยิบยื่นมาให้โดยที่ไม่ต้องร้องขอ ถ้าจะมีอะไรที่ผิดก็คงเป็นเพียงเวลาที่พวกเราทั้งสองไม่ตรงกัน

 

                 

                  มันสายไปแล้ว

 

 

                  เท่านั้นเอง

 

 

 

 

 

                 

                  เฟลิเชียที่พาร่างของตัวเองเดินออกมาจากจุดที่ลิฮอนเคยอยู่เพื่อให้เขาได้ใช้เวลากับตัวเองนั้นยกยิ้มกว้างออกมาเมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทาง ความรู้สึกโล่งอก สบายตัวต่างๆราวกับได้ปล่อยวางก้อนปัญหาและความคาราคาซังที่เคยผูกมัดไว้จนหมดสิ้น

                 

 

                  “เฟย์”

                  “...”

                  เมื่อเฟลิเชียได้ยินเสียงเรียกก็ค่อยๆเงยหน้ามองไปตามเสียงทุ้มนุ่มละมุนที่แสนคุ้นเคย เธอเห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวซึ่งมันดูเข้ากับเขาอย่างบอกไม่ถูก รอยยิ้มที่แสนอบอุ่นนั้นถูกส่งมาให้เหมือนทุกที

                  “กลับบ้านกันเถอะ”

                 

 

 

 

                  กลับสู่สถานที่ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็เต็มไปด้วยความสุข ความสบายใจเสมอมา

                 

 

 

 

 

                  เรื่องราวที่ดำเนินมาอย่างยาวนานเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แสนสำคัญ

                  แม้ว่าจะมีบางวันที่ฝนพายพัดโหมกระหน่ำ

                  แม้ว่าจะมีบางวันที่สายฟ้าผ่ากลางลงมาทำลายทุกสิ่ง

                  แม้ว่าจะมีบางวันที่ก้อนเมฆบดบังทุกสิ่ง

                  แม้ว่าจะมีบางวันที่แสงของดวงดาวริบหรี่ลง

 

 

                  แต่ว่าสุดท้ายแล้ววันนี้ดวงอาทิตย์ก็ทอแสงสดใสงดงาม


                 

                 








NOBODY IS PERFECT.

 

                  บนโลกใบนี้ไม่มีใครสมบูรณ์ คำนิยามที่ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้หญิงต่างต้องเคยได้ยินกันสักครั้ง ดังนั้นแล้วจึงไม่แปลกหากจะตัดสินใจทำบางอย่างผิดพลาดหรือมองข้ามสิ่งสำคัญไป

 

                  สิ่งนั้นคือสิ่งที่ถูก ทำไมถึงไม่ทำแบบนั้นล่ะ

 

                  สิ่งนั้นคือสิ่งที่ผิด ทำไมถึงได้ทำแบบนั้นลงไปล่ะ

 

                  ได้โปรดอย่าคิดแบบนั้นเลย อย่าได้ถามหาเหตุผลเลย

 

                  บางครั้งทุกคนก็มักจะไขว่คว้าหาความถูกต้องและสิ่งที่ควรจะเป็นโดยลืมคำนึงถึงความเป็นจริงที่ว่าไม่มีอะไรเป็นไปตามที่เราต้องการเสมอ ต่อให้สิ่งนั้นมันถูกขนาดไหนก็ใช่ว่าเราจะสามารถทำมันได้

 

 

 

                  ทุกคนต่างผิดพลาด

                  ทุกคนต่างไม่สมบูรณ์แบบ

                  ล้มลุกคลุกคลานซ้ำไปซ้ำมา เนื้อตัวไปเต็มไปด้วยบาดแผลแต่ถึงแบบนั้นก็จะต้องเดินต่อไป

                  ในตอนนี้อาจจะหมดสิ้นหนทางหาทางออกไม่เจอแต่ว่าจะต้องมีสักวันในอนาคตที่เมื่อหวนนึกถึงเรื่องราวนี้แล้วก็หัวเราะออกมาอย่างแน่นอน

 

 

                 

 

                  ถ้าหากรู้สึกเหนื่อยล้าก็ขอให้หลับตาลง พักสักนิดจนกว่าหัวใจจะเริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้ง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 278 ครั้ง

1,499 ความคิดเห็น

  1. #1452 palopeark (@pearkpalo) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 20:12
    เรือชั้นพังหลาบเรือจังวะ555555555 ไม่เป็นไร เรือบาปชั้นยังรอด!!!
    #1452
    0
  2. #1434 bubbleb3 (@trebleb3) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2562 / 22:18
    รู้สึกว่าเรื่องดำเนินช้ามากเลยอ่ะ แงงงงงง
    #1434
    0
  3. #1427 lythim (@lythim) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2562 / 22:38
    รอออออ
    #1427
    0
  4. #1426 KaedB (@KaedB) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 19:22
    คอรัลล์หรอ ใครง่าา
    #1426
    0
  5. #1425 31052556 (@31052556) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 16:58
    รู้สึกอกหักปูลิฮอนมาซะขนาดนี้เหมือนจะเป็นลูกรัก...ลิฮอนต้องแลกกลับชีวิตอีกครึ่งหนึ่งแน่ๆให้เธอ....เหนื่อยใจกับเธอแล้ว
    #1425
    2
    • #1425-1 หนูเรย์ (@sweet-raisin) (จากตอนที่ 63)
      11 กรกฎาคม 2562 / 18:53
      ปกติจะไม่พิมพ์ตอบเม้นเป็นเชิงแนวคิดในการเขียนนิยายเพราะอยากจะให้นักอ่านมีอิสระในการคิด แต่ว่าคุณเม้นทุกตอนเลยตามเรามาตั้งแต่แรกๆ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณจริงๆ จึงจะขออธิบายในส่วนบทของลิฮอนสักนิดแล้วกันนะคะ ตัวของนักเขียนพยายามอธิบายเหตุผลของตัวละครแต่ละตัวให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ค่ะ ดังนั้นเหตุผลที่ปูลิฮอนจนอาจจะดูเหมือนลูกรักเพราะว่าเดิมทีแล้วลิฮอนถือเป็นหนึ่งในคนที่อิทธิพลต่อเฟลิเชียมากค่ะ เท่านั้นเอง แฮร่
      #1425-1
    • #1425-2 31052556 (@31052556) (จากตอนที่ 63)
      12 กรกฎาคม 2562 / 15:29
      ขอบคุณเหมือนกันคะที่แต่งนิยายให้อ่านสนุกมากๆแต่รีดแอบมีใจเชียร์ลิฮอนความรู้สึกมันเหมือนคนอกหักเลย.....ว้ายเรือฉันล่มไม่เป็นท่า
      #1425-2
  6. #1424 31052556 (@31052556) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 14:21
    ใครคะท่านพ่อเหรอ
    #1424
    0
  7. #1422 Abซินthe (@torao-d-water) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 07:34
    กลับกับท่านพ่อเถอะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ//เรือบาป
    #1422
    0
  8. #1421 MinT~FairY (@ngohungmint) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 05:42
    ถ้าไม่ใช่ฮาเร็มก็เอาแท็กออกเถอะค่ะ เดี๋ยวจะมีคนเข้ามาอ่านเพราะแท็กนี้แล้วผิดหวัง (แบบเราอีก) จริงๆเรื่องสนุกนะคะ แต่ไม่ใช่แบบที่คาดไว้เท่านั้นเอง
    #1421
    3
    • #1421-2 MinT~FairY (@ngohungmint) (จากตอนที่ 63)
      11 กรกฎาคม 2562 / 09:09
      อ่อออ โอเคค่า เห็นเรือพังไปหลายลำแล้วเริ่มใจไม่ดี เดี๋ยวรอจบอีกทีค่ะ
      #1421-2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  9. #1420 Gpandora (@padoramoiz) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 02:58
    เดี๋ยว มันฮาเร็มยังไงคะไรท์? เราเข้ามาอ่านเรื่องนี้เพราะเขียนว่าฮาเร็ม อ่านรวดเดียวลุ้นทุกตอนว่าอาจจะคลีพลิก สุดท้ายก็....... รู้สึกผิดหวัง... T.T
    #1420
    0
  10. #1419 AnoMaMa (@AnoMaMa) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2562 / 00:51
    เรือเเตกรัวๆฮะ
    #1419
    0
  11. #1418 Jayz J (@femeil) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:35
    นิยายเรื่องนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่มีแท็กฮาเร็มที่ล่มเรือมากสุดและล่มเรือหลายลำติดกันสุดเท่าที่เราเคยอ่านมาเลยค่ะ 555555 แต่ก็ชอบนะคะ เป็นการล่มเรือที่เจ็บปวดแต่ก็ดูอบอุ่นไปในตัว ให้ฟิลเตอร์ละมุนมาก เราหวังว่าจะได้อ่านผลงานของไรท์ต่อไปเรื่อยๆนะคะ ไม่ว่าจะเรื่องไหนก็ตาม จะคอยติดตามค่า

    ปล.แอบใจหายกับการที่เรื่องนี้จะจบแล้วมาก ตามกันมานาน ในที่สุดก็ใกล้จะถึงวันที่ต้องจากลากันแล้ว 😢
    #1418
    2
    • #1418-1 หนูเรย์ (@sweet-raisin) (จากตอนที่ 63)
      11 กรกฎาคม 2562 / 18:29
      ขอบคุณนะคะเป็นกำลังใจดีๆในการเขียนมากค่ะ รักคนอ่านเสมอเช่นกัค่ะ :))
      #1418-1
  12. #1417 nknch (@nknch) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:26
    จะจบแล้วอ่าาา ลุ้นมากๆค่ะ
    #1417
    0
  13. #1416 M_My☆ (@cat089) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:23

    จะจบแล้วหรอคะะะะะ ไม่อยากจบเลย
    #1416
    0
  14. #1415 Yuki Hime. (@Yuki1316) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:20
    ท่านพ่อ
    #1415
    0
  15. #1414 luna_cross (@haruka_neko) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 23:01
    ท่านพ่อเถอะ สาธุ!
    #1414
    0
  16. #1413 cCONTRAa (@saith) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:47
    เหมือนจะจบแล้วเลยยยย
    #1413
    0
  17. #1412 Nongpla1994 (@Nongpla1994) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:44
    ท่านองครักษ์หรือเปล่า จะจบแล้วเหรอค่ะ ใจหายเลย
    #1412
    0
  18. #1411 EveiI_retasia (@EveiI_retasia) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:30

    แงงงงงงงง จะจบแล้ววววววว ฮืออออออ ขอบคุณไรท์ที่แต่งนิยายเรื่องนี้มากๆเลยค่ะ เป็นหนึ่งในช่วงหนึ่งของความทรงจำที่ดีมาก และอยากให้ไรท์แต่งนิยายต่อไปเรื่อยๆจังเลยค่ะ ไม่อยากคิดเลยว่าในอนาคตฝีมือไรท์จะไปได้ขนาดไหน เป็นกำลังใจให้นะคะะ

    #1411
    1
    • #1411-1 หนูเรย์ (@sweet-raisin) (จากตอนที่ 63)
      11 กรกฎาคม 2562 / 21:15
      ขอบคุณค่ะ เม้นน่ารักจัง ขอให้นิยายเรื่องนี้เป็นหนึ่งในความจำที่ดีต่อไปเรื่อยๆนะคะ รักค่ะ
      #1411-1
  19. #1410 DukDik C. (@CCHOMC) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:24
    ใครๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1410
    0
  20. #1409 MooMiniga (@MooMiniga) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 22:01
    เฟย์กลับบ้านกับใครอ่ะคะ ท่านพ่อ?
    #1409
    0
  21. #1408 HighGirl (@Ammy_PMP) (จากตอนที่ 63)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2562 / 21:59
    ฮีลใจมากเลย แต่ก็แอบหน่วงเล็กๆ
    #1408
    0