THE DOLL'ess Memory

ตอนที่ 41 : CHAPTER TWENTY-FIRST : LAST FRIENDSHIP(FULL)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,747
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 574 ครั้ง
    27 พ.ค. 62

CHAPTER TWENTY-FIRST : LAST FRIENDSHIP


ME AND YOU,

WE ARE THE PERFECT TWO.


                  “คะแนนทฤษฏีเต็มงั้นเหรอ...!” เพิร์ลเบ่งตากว้างมองคะแนนในมือของเฟลิเชียพร้อมกับร้องออกมาเสียงหลง ไม่ว่าจะมองอีกกี่ครั้งก็เห็นเลข 100 คะแนนโชว์หราอยู่ “เฟย์เนี่ยสุดยอดจริงๆนะ”

                  “แต่ว่าคะแนนพาร์ทปฏิบัติเพิร์ลก็ได้ตั้ง 98 ไม่ใช่เหรอคะ เยอะสุดในรุ่นเลย”

                  “เรื่องนั้นน่ะมันแน่อยู่แล้ว คุณเพิร์ลน่ะเก่งจะตายเรื่องแค่นี้ไม่คณามือหรอก” เมื่อได้ยินคำอวดตัวเองอย่างปิดไม่มิดของเพิร์ลเธอจึงเอื้อมมือไปยีหัวอีกฝ่ายด้วยความหมั่นไส้

                  “ไหนๆการสอบก็ผ่านไปแล้วพวกเรามาฉลองกันสักหน่อยดีไหมคะ”

                  “ฉลอง...?”

                  “ให้กับเพิร์ลที่อุตส่าห์ตั้งใจอ่านหนังสือตลอดช่วงเช้าที่ผ่านมาไงคะ”

                  “เย้ รักเฟย์ที่สุดเลย” เพิร์ลกอดเฟลิเชียแน่นจากนั้นทั้งคู่ก็ตัดสินใจออกไปเพื่อหาซื้อของเพื่อฉลองกันวันนี้ที่หอพัก ด้วยความที่ทางสถาบันอำนวยความสะดวกให้เต็มที่นั่นก็คือการมีร้านค้ามากมายอยู่ภายในตัว เหล่านักศึกษาจึงไม่จำเป็นต้องออกไปไหนไกลเลย

                  “เดี๋ยวก่อนพวกเธอทั้งสอง”

                  “...”

                  “...”

                  ในตอนที่เฟลิเชียและเพิร์ลกำลังจะเดินออกจากห้องเรียนนั้นก็มีชายแก่คนหนึ่งในชุดสูทเดินมาขวางทางเอาไว้ เขาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆทำให้ทั้งคู่เดินถอยหลังหนีออกมาตามสัญชาตญาณ

                  “เอาล่ะ ขอแนะนำตัวก่อน”

                  “...”

                  “อะแฮ่ม ผมมีนามว่าบรูค เป็นหนึ่งในผู้สนับสนุนหลักของภาคนี้และผมนั้นก็รู้จักสนิทชิดเชื้อกับอาจารย์ไอซัลเป็นอย่างดี”

                  “...”

                  “ผมมาเพื่อเชิญชวนพวกเธอทั้งคู่เข้าร่วมการแข่งขันที่สร้างขึ้นมาเพื่อภาคอุตสาหกรรมโดยเฉพาะ มีนักเรียนหัวกะทิปี 1 จากหลายสถาบันของภาคนี้เข้าร่วม ไม่คิดว่ามันน่าสนใจงั้นเหรอ”

                  “ไม่ดีกว่าค่ะ...พวกเราคงไม่เหมาะ...” เฟลิเชียเอ่ยปฏิเสธอย่างรวดเร็วแต่ก็โดนมือของเพิร์ลคว้าเอาไว้ก่อน ทันทีที่หันกลับไปสบตาคู่นั้นเฟลิเชียก็รู้ได้ทันทีว่าตนพลาดเสียแล้ว

                  “ลงค่ะ!พวกเราจะลงการแข่งขันด้วยค่ะ!

                  “เยี่ยมไปเลย”

                  ชักจะยุ่งยากเสียแล้วสิ

                  เฟลิเชียได้แต่คิดและยอมรับชะตากรรมที่กำลังจะตามมาอย่างจำใจ

 


                  หลังจากตกลงกันเรียบร้อย บรูคก็ทำการทำเรื่องติดต่อกับทางสถาบันเพื่อยืมตัวเด็กทั้งสองเพื่อไปแข่ง ตอนนี้พวกเขาอยู่ในรถม้าและพูดคุยเกี่ยวกับรายละเอียดต่างๆไปเรื่อยๆ

                  “ตอนนี้พวกเธอคงกำลังสับสนล่ะสิว่าภาคอุตสาหกรรมนั้นจะสามารถแข่งอะไรได้”

                  “...”

                  “การแข่งขันนี้เป็นโครงการใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก เกณฑ์การให้คะแนนนั้นจะแบ่งออกเป็น 4 ส่วนด้วยกัน ส่วนที่หนึ่งคือการหาแร่ พวกเธอจะต้องหาแร่จากในดันเจี้ยนที่ถูกกำหนดไว้ด้วยตัวเอง”

                  “ให้หาโดยที่ไม่รู้หัวข้อน่ะเหรอคะ...?” เฟลิเชียเอ่ยถาม

                  “ใช่แล้วล่ะ หัวข้อจะถูกประกาศหลังจากหมดเวลาหาแร่นั่นก็คือ 1 ชั่วโมงให้หลัง”

                  “โหดน่าดูเลยเนอะเฟย์” เพิร์ลพึมพำพร้อมกับสะกิดเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆเฟลิเชียที่ได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย “จะต้องหาแร่เองในดันเจี้ยนแบบไม่รู้หัวข้อภายในหนึ่งชั่วโมงเนี่ย...กติกาไม่ใจร้ายไม่เหรอคะลุงบรูค”

                  “ช่วยไม่ได้ล่ะนะ เขากำหนดมาแบบนี้นี่นา”

                  “แบบนี้มีหวังได้ตายในดันเจี้ยนก่อนจะได้แร่อีกมั้งคะ” เพิร์ลบ่นอุบอิบ

                  “ไม่ต้องห่วง ระบบรักษาความปลอดภัยน่ะดีเยี่ยมเลยนะเพราะได้รับการสนับสนุนจากกระทรวงด้วย”

                  “...”

                  “งั้นลุงขออธิบายต่อนะ ส่วนที่สองแน่นอนว่าคือการแยกแร่ ส่วนสามคือความสวยงามและคุณภาพ ส่วนสุดท้ายคือตรงกับหัวข้อ แม้ว่ามันจะดูยากไปสักหน่อยแต่ลุงก็เชื่อว่าพวกเธอทำได้”

                  “เดี๋ยวก่อนนะคะ ถ้าเราชนะจะได้อะไรงั้นเหรอคะ” เฟลิเชียถามขึ้นมาอีกครั้ง ส่วนสำคัญที่สุดก่อนจะตัดสินใจว่าจะทำอะไรคือผลลัพธ์ที่จะได้ไม่ใช่หรือยังไงกัน

                  “เป็นคำถามที่ดีมากนะเฟลิเชีย นอกจากคนที่ชนะจะได้รับการรองรับจากกระทรวงว่าเป็นนักริเริ่มขั้น 3 แล้วของที่สร้างออกมานั้นจะถูกส่งเข้าโรงประมูลในราคาขั้นต่ำหนึ่งแสนเหรียญเชียวนะ”

                  “นักริเริ่มขั้น 3 เหรอคะ...?”

                  “พวกปี 1 ยังไม่ได้เรียนสินะ ในภาคอุตสาหกรรมนั้นจะแบ่งเกณฑ์ความสามารถเป็น 5 ระดับใหญ่ๆเรียงจากต่ำสุดไปสูงสุดก็คือ นักริเริ่ม นักสร้างสรรค์ นักรังสรรค์ นักจินตนาการและผู้เชี่ยวชาญ ทุกๆระดับจะมี 3 ขั้น หมายความว่าถ้าพวกเธอชนะนักสร้างสรรค์ก็อยู่แค่เอื้อม”

                  “...”

                  “โดยปกติแล้วจะสามารถให้สอบตั้งแต่ปี 3 ขึ้นไปดังนั้นนี่ถือเป็นโอกาสทองเชียวนะ ไม่คิดงั้นเหรอ”

                  “ก็คงช่วยไม่ได้ล่ะนะคะ...”

                  “เราจะชนะเนอะ เฟย์!” เพิร์ลพูดออกมาอย่างร่าเริงทำให้บรูคหัวเราะดังลั่น

                  “ดีๆกำลังใจฮึกเฮิมดีมาก!

                  “ลุงบรูคคะ แล้วนี่การแข่งเริ่มวันไหนเหรอคะ”

                  “นี่ไง กำลังเดินทางไปอยู่”

                  “...”

                  จู่ๆบทสนทนาก็เงียบลง เพิร์ลและเฟลิเชียมองหน้ากันช้าๆแล้วสักพักก็หันไปมองใบหน้าฉีกยิ้มของคุณลุงที่นั่งอยู่ตรงข้ามอีกครั้ง

                  “การแข่งเริ่มวันนี้ตอน 11 นาฬิกาน่ะ”

                  พอได้ยินเช่นนั้นเพิร์ลได้แต่ยิ้มแห้งๆรวมถึงเฟลิเชียที่ถึงกับคิ้วกระตุกไม่น้อย จริงอยู่ว่าสถานที่ที่จะไปนั้นเดินทางจากเวลนอสใช้เวลาไม่นานแต่ว่าพอไปถึงเวลาก็น่าจะเฉียดฉิวพอดีแสดงว่าลุงคนนี้ลงชื่อและวางแผนไว้ก่อนหมดแล้ว

                  เจ้าเล่ห์จริงๆนั่นแหละ

                  เฟลิเชียหยิบสมุดจดบันทึกของตัวเองขึ้นมาเพื่อศึกษาดันเจี้ยนที่อยู่ในอาณาจักรเมริเดียน เท่าที่เธอจำได้นั้นมีเพียงที่เดียวทำให้ประหยัดเวลาในการคิดว่าทางกรรมการจะใช้ดันเจี้ยนไหนไปได้อีกมากนัก

                  ในบันทึกก่อนๆที่เฟลิเชียเคยอ่านมาบันทึกไว้ว่าดันเจี้ยนถือว่าเป็นที่ระดับความเป็นอันตรายอยู่ในระดับต่ำมาก เหมาะสำหรับมือใหม่ทั้งหลาย ต่อให้ลงถึงชั้น 20 ก็ยังสบายๆอยู่ หมายถึงในกรณีที่ไม่ลึกลงไปกว่านั้นล่ะนะ สำหรับชั้นที่ 21 เป็นต้นไปจะมีบ้านมอนเตอร์และบอสประจำชั้น ถ้าโชคดีก็อาจจะไม่เจอแต่ถ้าเป็นไปได้หากไม่แข็งแกร่งพอก็ไม่ควรไป

                  เวลาผ่านไปสักพักเมื่อเดินทางมาถึงการแข่งขันก็เริ่มขึ้นพอดี เฟลิเชียและเพิร์ลถูกส่งมายังหน้าดันเจี้ยนด้วยเวทย์เคลื่อนย้าย ทั้งสองมองหน้ากันเล็กน้อยเมื่อมาถึงโดยไร้ซึ่งแผนใดๆผิดกับคู่อื่น

                  “เอาไงดีล่ะเฟย์ เก็บแร่พื้นฐานไปก่อนดีไหมอ่ะ”

                  “แยกกันไหมล่ะคะ”

                  “...?”

                  “ดันเจี้ยนนี้ไม่ยากเกินความสามารถของเพิร์ลหรอกค่ะ”

                  “เอางั้นเหรอ...แล้วเฟย์...”

                  “ฝากแร่พื้นฐานด้วยนะคะ ส่วนแร่อื่นๆปล่อยให้เป็นหน้าที่ของเฟย์เอง”

                  “ก็ได้ เราตกลง เจอกันในอีกหนึ่งชั่วโมงนะ” เมื่อได้ยินน้ำเสียงมั่นใจของอีกฝ่ายเพิร์ลจึงตอบตกลงออกไปแม้จะเป็นห่วงเฟลิเชียมากๆก็ตาม

                  “ค่ะ”

                  เพิร์ลเข้าไปในดันเจี้ยนและเรียกโล่ของตัวเองออกมาป้องกันและโจมตีไปพร้อมๆกันสำหรับดันเจี้ยนนี้เป็นอย่างที่เฟลิเชียบอกนั่นก็คือมอนเตอร์ส่วนใหญ่พลังโจมตีรุนแรงก็จริงแต่พลังป้องกันเบามากให้ใช้จังหวะนั้นสวนกลับ

                  เพิร์ลกวาดสายตามองไปรอบๆแล้วขุดเก็บแร่ต่างๆที่คิดว่าสำหรับมาเก็บไว้ใช้เวทย์กักเก็บอย่างรวดเร็ว เนื่องด้วยชั้นที่เธออยู่คือชั้น 7 ถ้าหากอยากจะได้แร่ต้องอาศัยความรวดเร็วเพราะต้องแย่งชิงกับสมาชิกของทีมอื่นด้วย

                  “นี่...!ฉันเห็นก่อนนะ!

                  “ไม่!พวกเราต่างหากเห็นก่อน!

                  เพิร์ลมองเหตุการณ์ของคนทะเลาะกันแล้วก็ถอนหายใจออกมา แร่เมื่อกี้ไม่ได้ดีถึงขนาดจะต้องทะเลาะกันเลยด้วยซ้ำ เธอเลิกให้ความสนใจพวกนั้นแล้วทำภารกิจของตัวเองต่อและพยายามไม่ใช้พลังเวทย์มากจนเกินไปตามที่เฟลิเชียบอกไม่เช่นนั้นอาจจะไม่เหลือพลังเวทย์สำรองไว้สำหรับส่วนอื่นๆด้วย

                  ผลั่ก!

                  “โอ๊ย...!” เพิร์ลล้มลงเนื่องจากโดนมอนเตอร์จำนวนครึ่งโหลโจมตีเข้าพร้อมๆกันแม้จะคิดว่าสามารถป้องกันการโจมตีได้หมดแล้วพวกนั้นกลับโจมตีซ้อนมาอีกที

                  เพิร์ลใช้โล่กวาดมอนเตอร์พวกนั้นจนหมดในที่สุดแล้วก็หอบหายใจเหนื่อยออกมา ขนาดชั้นที่ 7 ของดันเจี้ยนง่ายๆยังขนาดนี้สำหรับภาคอุตสาหกรรมมันหนักหน่วงเกินไปจริงๆนั่นแหละ

                  “เฟย์จะไม่เป็นอะไรใช่ไหมนะ...”

 




                  ชั้นที่ 25

                  “เฮ้อ...นี่น่ะบอสจริงเหรอคะ” เฟลิเชียมองศพของมอนเตอร์ขนาดยักษ์ที่วางอยู่ตรงหน้า เนื่องด้วยถ้าต้องการแร่ที่มีคุณภาพหาจากชั้นที่ลึกลงมาหน่อยน่าจะดีกว่าทำให้เธอพาร่างของตัวเองลงมาอยู่ที่ชั้นนี้และพบกับมอนประจำชั้นโดยบังเอิญ

                  “...”

                  เฟลิเชียใช้เวทย์ดวงตามองไปยังศพของมอนเตอร์เพื่อจะหาแร่ภายในตัวของมันและก็พบอย่างที่คาดจากนั้นก็ทำการชำแหละร่างมอนเตอร์แล้วหยิบแร่ออกมาเก็บไว้เวทย์กักเก็บแทน

                  โดยส่วนใหญ่แล้วหากเป็นมอนเตอร์ปกติจะไม่มีแร่ในตัวแต่ถ้าหากเป็นมอนเตอร์ระดับสูงหรือบอสประจำชั้นล่ะก็จะพบแร่ที่มีคุณภาพแตกต่างกันตามความแข็งแกร่งของมอนเตอร์

                  ความพิเศษของบอสประจำชั้นก็คือเมื่อครบ 1 อาทิตย์บอสตัวใหม่จะเกิดแทนทีตัวเก่าและจะโหดขึ้นกว่าเดิมประมาณ 0.5 ขั้น แบบนี้จะไม่ให้เรียกว่าแหล่งขุมทรัพย์ได้ยังไงกัน

                  เฟลิเชียแยกแร่ด้วยความรวดเร็วจากนั้นก็เก็บมันใส่เวทย์ของตัวเองไว้ เนื่องด้วยต่างหูของเธอนั้นทำให้ลดการใช้พลังเวทย์การแยกและเก็บได้ในปริมาณที่มากขึ้นไปอีก

                  “ลงไปลึกว่านี้อีกสักหน่อยดีไหมนะ...”



                  1 ชั่วโมงผ่านไป

                  เหล่าเด็กๆทั้งหลายที่กระจัดกระจายอยู่ในดันเจี้ยนเมื่อครบกำหนดเวลาก็โดนเวทย์เคลื่อนย้ายย้ายออกมารวมอยู่ที่ห้องโถงขนาดใหญ่ที่มีอุปกรณ์ต่างๆครบครัน

                  “นับจากนี้ไปจะเป็นการประกาศหัวข้อของการแข่งขันค่ะ”

                  “...”

                  “สิ่งของล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินได้”

                  “...”

                  “อาวุธที่สื่อถึงสายสัมพันธ์”

                  “...”

                  “เวลาทั้งหมดในการทำคือ 5 ชั่วโมง ดังนั้นขอให้ทุกคนพยายามอย่างเต็มที่ เริ่มจับเวลาได้!” สิ้นเสียงของกรรมการ ทั้งเพิร์ลและเฟลิเชียก็มองหน้ากันสักพักแล้วเรียกแร่ที่ตัวเองเก็บได้ออกมา

                  “เราพยายามเน้นแร่ที่ทำประโยชน์ได้หลากหลายแล้วก็พวกแร่พื้นฐานน่ะ”

                  “ส่วนเฟย์ก็เอามาหลากหลายแบบเลยค่ะ คิดว่าแร่ที่เรามีอยู่น่าจะสร้างอาวุธได้สบายๆนะคะ”

                  “เฟย์ฆ่าบอสประจำชั้นมาด้วยงั้นเหรอสุดยอดไปเลย...”

                  “บังเอิญมันกำลังอ่อนแออยู่ต่างหากล่ะคะ”

                  “ไม่น่าใช่มั้งแถมแร่นี่จากชั้น 40 เลยไม่ใช่หรือไง” เพิร์ลได้แต่ส่ายหัวเบาๆให้กับความดื้อดึงไม่ยอมรับของอีกฝ่าย เฟลิเชียก็คงจะดูออกว่าเธอไม่เชื่อเหมือนกัน “เอาเถอะนะ เราจะสร้างอะไรกันดีล่ะ”

                  “อาวุธสินะคะ...หัวข้อกว้างมากเลย”

                  “ลองทำอาวุธแปรสภาพเป็นไง ใช้แร่ทรานซ์เป็นแกนหลัก”

                  “งั้นด้านออกแบบเฟย์จะจัดการเอง ฝากเพิร์ลหลอมแกนให้ทีนะคะ”

                  “ตามนั้น”

                  เมื่อทั้งสองตกลงกันได้แล้วเฟลิเชียก็ทำการร่างแบบออกมาคร่าวๆ สิ่งที่สื่อถึงตัวของเธอมากที่สุดคงหนีไม่พ้น ผีเสื้อกลาง แม้ว่าเธอจะเกลียดมันแต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงมันได้

                  ส่วนสำหรับเพิร์ลนั้น เธอเป็นคนร่าเริง บริสุทธิ์ น่ารัก จริงใจ เป็นเหมือนคนที่เป็นศูนย์รวมด้านบวกของโลกใบนี้เอาไว้แม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเธอก็ไม่ถูกมันกลืนกินและยืนหยัดอยู่ต่อไปได้อย่างสง่างาม

                  เหมือนดอกทานตะวันที่มักหันหน้าเข้าแต่แสงอาทิตย์

                  ผีเสื้อกลางคืนที่อยู่แต่ในความมืดมิดและดอกทานตะวันที่เติบโตด้วยแสงสว่าง

 

                  เฟลิเชียวาดตามที่ตัวเองจินตนาการออกมานั่น 2 แบบ หนึ่งก็คือดาบยาวที่มีพลังโจมตีรุนแรงพร้อมจะทำลายทุกการป้องกัน ตกแต่งด้วยธีมสีเหลืองทองและดอกทานตะวัน ส่วนอีกแบบคือโซ่สีเงินยาวไว้จับกุมศัตรู ส่วนปลายนั้นแหลมคมพร้อมกับรูปสลักผีเสื้อ

                  “เฟย์แกนเสร็จแล้วล่ะ” เพิร์ลเดินมาหาเฟลิเชียพร้อมกับชูแร่ในมือของตัวเองขึ้น เธอมองภาพร่างตรงหน้าก็ปรบมือด้วยความชื่นชม “บุกทะลวงแล้วกักขังงั้นเหรอ ก็ดีนะ”

                  “เอาภาพมาจากอิมเมจของพวกเราทั้งคู่น่ะ”

                  “เหมาะมากเลยล่ะนะ” เพิร์ลเอ่ยปากชมด้วยความรู้สึกชอบจากใจจริง “ทานตะวันก็คือเฟย์สินะ”

                  “...เฟย์งั้นเหรอคะ...?”

                  “ใช่แล้วล่ะ ต้องเป็นเฟย์เท่านั้น ไม่ว่าใครก็ต้องคิดเหมือนเราหมดแหละ” เพิร์ลมองข้ามใบหน้าฉงนของเฟลิเชียไปก่อนจากนั้นทั้งคู่ก็มาเลือกแร่เพื่อใช้สร้างให้ตรงกับแบบที่วาดเอาไว้

                  “เฟย์คิดว่าส่วนตัวของดาบนั้นใช้แร่ที่มีความทนทานสูงบวกกับแร่เจาะเกราะเป็นฐานก็น่าจะพอนะคะ ส่วนแร่สนับสนุนอื่นๆเราค่อยมาเลือกกันอีกที”

                  “ส่วนโซ่เราคิดว่าใช้แร่ที่ยืดหยุ่นมากๆกับแร่ลบล้างเวทย์น่าจะดีนะ” เพิร์ลออกความคิดเห็นบ้าง ตามจริงแล้วพื้นฐานนั้นโซ่ควรจะใช้แร่ที่แข็งแรงเพื่อไม่ให้ขายง่ายๆและความสามารถที่เพิ่มแรงบีบอัดแต่ในเมื่อเฟลิเชียได้แร่หายากซึ่งอยู่ภายในตัวบอสมาถึง 4 ชนิดก็ควรจะใช้ให้คุ้ม

                  “แบบนั้นก็น่าสนใจนะคะ”

                  “งั้นเดี๋ยวเรารวมแร่เอง หลังจากนั้นฝากเฟย์ด้วยแล้วกันนะ”

                  “ตกลงค่ะ” เฟลิเชียตอบตกลงอย่างไม่ลังเลเนื่องจากฝีมือในการรวมแร่ของเพิร์ลดีกว่าเธอมากนัก แม้ว่าแร่ที่มีอยู่ตอนทำให้สร้างอาวุธที่อัดแน่นด้วยแร่มากสุดแค่ 5 ชนิดเท่านั้นแต่ว่าในเมื่อเป็นอาวุธแปรสภาพ

                  ดาบ ทนทาน เจาะเกราะ เพิ่มความคม เพิ่มความเสียหาย

                  โซ่ ยืดหยุ่น ลบล้างเวทย์ แข็ง เพิ่มความเสียหาย

                  รวมกับแกนกลางอีกหนึ่งชนิด แร่ทั้งหมดที่ใช้ในอาวุธหนึ่งชิ้นที่พวกเธอร่วมกันสร้างมันขึ้นมานั่นก็คือ 9 ชนิด

                 

 

                  “ทีมของสถาบันหลักน่าสนใจนะ”

                  “อาวุธแปรสภาพงั้นรึ”

                  “ที่เคยเห็นมีเพียงทฤษฎีเท่านั้น ไม่คิดว่าเด็กพวกนี้จะเอามาลองทำจริงในการแข่งขัน”

                  “แต่ถ้าสำเร็จก็คงจะกลายเป็นเรื่องใหญ่น่าดูเลยนะ”

                  “ราคาในตลาดประมูลคงสูงลิ่วเลยล่ะ”

                  “น่าสนุกจริงๆ”

                  เหล่ากรรมการเอ่ยปากคุยกันอย่างสนุกปากเมื่อเห็นภาพของเฟลิเชียและเพิร์ลที่กำลังพยายามทำทฤษฏีให้กลายมาเป็นความจริงอยู่แม้มันจะดูบ้าบอสำหรับเด็กปี 1 ที่อายุเพียง 13 เท่านั้นแต่ตอนนี้มันกลับเป็นรูปเป็นร่างขึ้นมาแล้ว

                  “เสร็จแล้วล่ะเฟย์”

                  เฟลิเชียมองแร่ทั้ง 9 ชนิดที่ถูกบีบอัดเข้าด้วยกันกลายเป็นก้อนอัญมนีสีสันสวยงาม ใบหน้าของเพิร์ลมีเหงื่อผุดออกมาเต็มไปหมดและดูเหมือนพลังเวทย์ของเธอนั้นก็ได้หมดลงแล้ว

                  “เหนื่อยหน่อยนะคะ”

                  “อา เหนื่อยจริงๆนั่นแหละ ฝากทำต่อทีนะ”

                  “ไว้ใจได้เลยค่ะ”

                  เฟลิเชียใช้เวลาร่วมชั่วโมงในดัดแปลงรูปร่างรายละเอียดต่างๆซึ่งทำให้ทันเวลาอย่างฉิวเฉียดเมื่อรวมกับเพิร์ลที่ใช้เวลากว่าหนึ่งชั่วโมงครึ่งเพื่อรวมแร่ทั้งหมดเข้าด้วยกัน จะเรียกว่าโชคดีก็ไม่ผิดเท่าไหร่นักที่ไม่เกิดการระเบิดขึ้น

                  เฟลิเชียยังจำวันแรกที่เธอสร้างต่างหูขึ้นมาได้เป็นอย่างดีเยี่ยมเชียวล่ะ

                 

                  “อาวุธที่พวกเราช่วยกันสร้างและแสดงตัวตนของเราทั้งคู่ออกมา”

                  “...”

                  “เมื่อเปลี่ยนสภาพมันทั้งสองต่างมีจุดเด่นที่ต่างกัน”

                  “...”

                  “ถึงแบบนั้นก็สนับสนุนกันค่ะ”

                  “...”

                  “อาวุธซึ่งเป็นเหมือนตัวแทนมิตรภาพระหว่างเฟย์และเพิร์ล นี่คือสิ่งของล้ำค่าที่ไม่อาจประเมินได้ค่ะ”

 

                  เมื่อถึงเวลานำเสนอผลงาน คำแนะนำของเฟลิเชียนั้นเรียบง่าย สั้นและกระชับแต่กลับจับใจคนฟังได้อย่างรวดเร็ว เหล่าขณะกรรมการรวม ผู้เข้าแข่งขันรวมถึงผู้ชมมากมายต่างปรบมือให้กับอาวุธที่ทั้งสองเป็นคนสร้าง

                  อาวุธแปรสภาพที่ตอนแรกเป็นเพียงทฤษฏีตอนบัดนี้ได้ถูกสร้างขึ้นมาแล้วพร้อมกับความงดงามและธีมที่ตรึงใจ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 574 ครั้ง

1,501 ความคิดเห็น

  1. #1228 Nongpla1994 (@Nongpla1994) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2562 / 04:51
    อ่านตอนนี้ไม่ได้ค่ะ
    #1228
    0
  2. #769 paeng foon (@paeng_love) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 07:24
    ชอบมากเลยค่ะ
    #769
    0
  3. #768 MaggieT (@MaggieT) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2562 / 07:20
    ตอนแรกที่เห็นสกอร์บาร์อันนิด ก็ตกอกตกใจนึกว่านิยายจะยาววววว ที่แท้ก็เม้นต์คนข้างล่างนี่เอง 55555555 ทำไมเพิร์ลคิดแบบนั้นล่ะลูกกกกกกก
    #768
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #740 หนูเรย์ (@sweet-raisin) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 21:12

    ลงเพิ่มให้จบพาร์ทนะคะ คิดว่าไม่ควรแบ่งพาร์ทของบทนี้ ส่วนบทใหม่ก็ลงเรียบร้อยแล้วเหมือนกันค่ะ

    #740
    0
  6. #737 31052556 (@31052556) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 01:28
    เรื่องนี้มันดำเนินช้ามากๆผู้ในฮาเรมไปใหนหมด
    #737
    1
  7. #736 lythim (@lythim) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 22:57
    โคตรโหด
    #736
    0
  8. #735 しด็∩น้ටย (@GhostTigerMaya) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 21:17
    ท่านพ่อล่ะคะไรท์ ท่านนนพ่ออออ
    #735
    0
  9. #734 PF.873 (@-NORMAL-GIRL-) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 20:07
    ไม่อยากให้พวกนางแยกกันเลย ห่วงเพิร์ล ส่วนเฟย์ก็ไม่มีอะไรให้น่าห่วง ยกเว้นจะเจออภิมหาบอสค่อยว่ากัรอีกที ฮา
    #734
    0
  10. #732 Mirenna (@Mirenna) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 19:25

    เฟย์นั้นเทพค่ะ...#รอตอนต่อไป....
    #732
    0
  11. #730 ไข่มุกสีดำ (@kaimuk-muk) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:26
    สงสัยว่าถ้าเพิลย์รู้ว่าเฟย์เป็นองค์หญิงจะเป็นยังไง
    #730
    1
    • #730-1 Yuki Hime. (@Yuki1316) (จากตอนที่ 41)
      20 พฤษภาคม 2562 / 19:32
      น่าจะตกใจนิดหน่อย แต่ก็ไม่อะไร
      #730-1
  12. #729 nknch (@nknch) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 17:03
    ...เก่งเกินน /ตะหงิดใจกับชื่อตอน
    #729
    0
  13. #728 HighGirl (@Ammy_PMP) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:32
    ชื่อตอนปวดใจมาก
    #728
    0
  14. #727 Mind-heart-psych (@Mind-heart-psych) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 16:02

    ชื่อตอน...
    #727
    0
  15. #726 leyjila (@leyjila) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:54
    ชื่อตอนหมายความว่าไง ฮือออ อย่าทำไรเลยน้าไรท์//กอดขา
    #726
    0
  16. #725 mak2545 (@mak2545) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:13

    มิตรภาพครั้งสุดท้าย...เเต่ยังไม่ท้ายสุด
    #725
    0
  17. #724 opmilk (@opmilk) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:07

    ชื่อตอนนี่...
    #724
    0
  18. #723 nnnapich (@nnnapich) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:05
    หนูรู้กกก จะเก่งไปแร้ววววว
    #723
    0
  19. #722 หนูเรย์ (@sweet-raisin) (จากตอนที่ 41)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2562 / 15:02

    มีใครอ่านชื่อตอนกันบ้างมั้ยนะ...// (. .)

    #722
    1
    • #722-1 Jayz J (@femeil) (จากตอนที่ 41)
      20 พฤษภาคม 2562 / 15:13

      อ่านสิคะ แล้วก็เศร้ารอไว้แล้วค่ะ พร้อมเตรียมตับสำรองเก็บไว้เรียบร้อย ไม่นะ ฮรึก
      #722-1