The MOON 'N The CHANBAEK

ตอนที่ 3 : OS - UOY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    13 เม.ย. 63

UOY

I ... WHEN I SEE YOU

 

 

 

 

“ชินจิ กินข้าวกัน”

 

“ปะ ‘จารย์ดีนอย่างโหด ต้องไปยัดข้าวแก้เซ็ง ดุชิบ”

 

“ไอ้ชิน ..ชินจิ”อารุมะ เซมเดินมาชวนไปกินข้าวถึงที่ ไอ้เพื่อนตัวดีดันหลับในใส่เสียอย่างนั้น

 

“คาอิ เราควรทิ้งไอ้ชินไว้นี่ดีปะวะ”ซาโต้ คาอิส่ายหน้ายิ้ม ๆ จะให้ทิ้งไว้เลยก็ดูใจร้ายไปหน่อย ก่อนจะเขย่าตัวปลุกเพื่อนเบา ๆ แต่ดูเหมือนคนข้างเขาจะทนหิวไม่ไหว เลยตบหลังไปหนึ่งป้าบ เจ้าคนหลับในเลยลืมตาขึ้นมาแทบจะในทันที

 

“ไอ้ ปลุกดีๆไม่เป็นหรือไงวะ”

 

“มึงหลับลึกขนาดนั้น ปลุกดี ๆ คงตื่นแหละ และไม่ต้องมาบ่น กูหิว”



 

ขณะที่เพื่อนทั้งสองแยกย้ายกันไปซื้อข้าวอย่างรวดเร็วสมกับที่เซลล์ส่งเสียงเตือนความอยากอาหาร เขาเลือกที่จะมาซื้อขนมปังยากิโซบะแทน และนั่นแหละที่ทำให้เขาได้พบกับเด็กคนนั้น

ในชีวิตนี้เขาไม่คิดว่าจะมาเจอคนที่ตัวเองรู้สึกปิ๊งที่โรงอาหารหรอก แต่ให้ตาย มันเป็นไปแล้ว วินาทีที่สายตาถูกดึงให้ตรึงอยู่กับเจ้าของเรือนผมสีขาว วินาทีที่นัยน์ตาสีเทานั้นมองตอบเขา

 

คาโอรุ ชินจิกำ ลัง ปิ๊ง ปิ๊ง!!

 

แต่เพียงกระพริบตาคราวเดียวเด็กคนนั้นก็หายไปจากระยะสายตาเสียแล้ว ชินจิหาเสียงตัวเองไม่เจอไปสามนาที พลางคิดอย่างเสียดาย ถ้าไม่มัวแต่มองจนขาแข็งไม่ขยับซักมิลลิเมตรเดียวแบบนี้ ป่านนี้เขาได้รู้ชื่อของอีกฝ่ายไปแล้ว

ไอ้ขาบ้า!

ชินจิตีขาตัวเองเต็มแรง

 

 

“พวกนายกินข้าว เร็ว”

“อะไรของมึงเนี่ย ตกกะปิ เอ้ย ปกติไม่เห็นชวน”

“วันนี้หิวไง”ชินจิตอบนิ่ง เซมส่งเสียงหึ ยืดตัวขึ้นแล้วกอดอกจ้องเขม็งกำลังจะกล่าวเสียงยืดยาน แต่ถูกชินจิออกแรงกระชากลากถูให้รีบลุก คาอิหัวเราะต่อมาจึงรีบวิ่งเมื่อเห็นว่าเซมกระชากตัวออกจากชินจิแรงไปหน่อย เดี๋ยวก็ตกบันไดหรอก ว่าแต่ชินจิรีบอะไรกันนะ..

“โอ้ะ เดี๋ยวสิ อย่าต่อยกันแบบนั้น ย๊า ไอ้พวกนี้ คนมองหมดแล้ว!”

 

ชินจินั่งกระดิกขาจนคาอิอดไม่ได้ที่จะถาม เจ้าตัวก็เอาแต่เงียบ เดี๋ยวนั่งคอตกเดี๋ยวนั่งยิ้ม เป็นแบบนี้มาจะสิบนาที- เดี๋ยว ๆ ไอ้ท่าทางเพ้อจนน่าหมั่นไส้ตอนนี้มันคืออะไรกันวะเนี่ย!

หลังจากนั่งคิดมากมาซักพัก ตอนนั้นเองที่ชินจิเหลือบเห็นเด็กผู้ชายคนเดิม เรือนผมสีขาวทำให้ใจของเด็กหนุ่มฟูฟ่อง นึกว่าจะไม่ได้เจอแล้ว

“คาอิ เซม เด็กคนนั้นใคร” เพื่อนทั้งสองมองตามนิ้วชินจิ

“อ๋อ เด็กคนนั้น- เดี๋ยว นั่นจะไปใหน ข้าวยังไม่ได้แตะ ไอ้ชินจิ๊”ทั้งคู่สบตากันงง ๆ

 

 

 

 

ชินจิเร่งฝีเท้าตามเด็กคนนั้น ไม่ยักกะรู้ว่าเดินเร็วได้ขนาดนี้ วิ่งตามมาได้ไม่นาน เด็กคนนั้นก็นำเขาขึ้นไปบนดาดฟ้าโรงเรียนเสียแล้ว ชินจิเปิดประตูที่เพิ่งปิดลงได้ไม่นานออกเบา ๆ

ตรงนี้เขาสามารถเห็นแผ่นหลังเล็กได้ถนัดกว่าที่โรงอาหาร ไม่มีคนเดินเผ่นผ่าน ทำให้เขารู้ว่าเด็กคนนั้นตัวเล็กเท่าไหล่เขาเท่านั้น ชินจิเหม่อมองกลุ่มผมขาวพลิ้วไหวไปตามแรงลม กลิ่นใบชาอ่อนๆคละคลุ้งอยู่รอบตัวคนตัวเล็ก เขาเผลอส่งเสียงร้องทัก เด็กคนนั้นหันมามองเขาด้วยความตกใจ นั่นทำให้เขารู้สึกปิ๊งหนักเข้าไปอีก ขนาดหน้าตอนตกใจยังน่ารัก จนอีกคนเอ่ยออกมานั้นแหละทำให้ชินจิหลุดออกจากภวังค์

“..นั่งด้วยกันมั้ย..ครับ” คนตัวเล็กตบมือปุ ๆ ลงที่พื้นเปล่าข้างตัวเอง เอ่ยถามเสียงค่อย เด็กผู้ชายตัวโตท่าทางน่ากลัวเดินมาข้างหลังเขาตอนใหนก็ไม่รู้

ชินจินั่งลงข้างๆ ตอนนั้นที่เบคุสังเกตว่าอีกคนไม่มีอาหารถือมาด้วย แปลกจังนะ

“ชื่อ ชื่ออะไรหรอ” ชินจิโพล่งออกไปเสียงดัง

“อ้ะ บ..เบคุ ซึซึมิ เบคุ ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย..”ปลายประโยคถูกลดเสียงลงมานิดนึง แต่ก็ไม่พ้นหูของชินจิไปได้ คนตัวโตขอโทษเสียงอ่อย ไม่ลืมที่จะบอกชื่อตัวเองพ่วงไปด้วย ซึซึมิ เบคุ ชื่อยังน่ารักเลย ให้ตาย ให้ตาย ให้ตาย..

“ขอโทษ ..คาโอรุ ชินจินะ ยินดีที่ได้รู้จักเบคุ..จัง”

“อื้อ เช่นกันนะชินจิคุง”

เงียบ นี่มันเงียบไปแล้ว! ชินจิคิดว้าวุ่น ได้มานั่งข้าง ๆ ทั้งทีต้องหาอะไรคุยสินะ!

“คือว่า-”

“คือว่า!”

“นายก่อนเลย”

“เรา.. เราเห็นว่าชินจิไม่ได้เอาเบนโตะหรือขนมปังติดมือขึ้นมาเลย ถ้าไม่ถืออะไร ทานกับเรามั้ย”

“...”ชินจินึกหมั่นเขี้ยวขี้แมลงวันเม็ดเล็กเหนือมุมปากของเบคุขึ้นมา

“เรา อ่า เราทานไม่หมดหรอก หม่าม้าห่อมาให้เยอะมาก น..นี่จ้องเรามากไปแล้วนะ”

“..ขอโทษ” นายน่ารักเกินไปนี่นา แถมยังใจดีอีก

เบคุเห็นคนตัวโตชินจิดูหงอยลงจึงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ตัวก็ใหญ่แท้ๆแต่ทำไมทำแบบนี้แล้วน่ารักขนาดนี้ก็ไม่รู้ เอ่ยขออณุญาตเสียงเบา เมื่อเห็นชินจิไม่ค้าน จึงเอื้อมมือไปลูบกลุ่มผมนุ่มของอีกฝ่าย

“ฮื่อ นุ่มจังชินจิคุง”

“เบคุจังชอบหรอ“

“ชอบ! เราชอบนุ่ม ๆ ฟู ๆ ”

เสียงหัวเราะใส ๆ และรอยยิ้มกว้างทำเอาชินจิตาพร่า ใจเต้นจนจะกระดอนออกมาจากอกอยู่รอมร่อ ภาวนาให้ช่วงพักเที่ยงเวลาไม่เดินเร็วนัก ชินจิอมยิ้มตาม แปลกใจกับการที่มีความสุขกับรอยยิ้มเบคุขนาดนี้

“ชินจิคุงทานใช่มั้ย”เบคุเขยิบหันข้างหาชินจิ ผลักเบนโตะให้อยู่ตรงกลาง

“ทานสิ” ชินจิฉีกยิ้ม

 

 

เสียงกริ่งบอกเวลาว่าพักเที่ยงสิ้นสุดลงแล้ว ชินจิมองตามเบคุที่กำลังเก็บเบนโตะ อยากอยู่กับตัวเล็กนานกว่านี้อีกหน่อย

“เอาล่ะ ไปกันเลยมั้ย” คนตัวโตพยักหน้าเงียบ ๆ แต่ก่อนจะถึงหน้าประตูชินจิก็ตัดสินใจพูดออกไป

“พรุ่งนี้ เรามาที่นี่..เอ่อ คือยังไงดี.. เรามาอีก มาที่นี่อีกได้หรือเปล่า” แว้บหนึ่งชินจิหลุบตาต่ำลง มีแว้บหนึ่งที่เผลอสบตาคนตัวเล็กกว่า ถามว่าชินจิทำอย่างไรตอนเผลอสบตาเข้าให้ แน่ล่ะ แก้มแดงแจ๋เลยสิ น่าอายชะมัด

 

“เอ๋”

 

“อ่า คือว่า ถ้าไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ เราเข้าใจ”

 

“คิก อะไรกัน ใครบอกว่าไม่ได้กันเล่า”

 

“มาได้..หรอครับ”

 

“อื้ม! แน่นอนอยู่แล้ว เราจะรอนะ”

 

“เราจะตั้งตารอ...เหมือนกัน”

 

ไม่นานแผ่นหลังของแบคฮยอนก็ลับตาไป

 

เขาไม่เคยรอคอยพักเที่ยงขนาดนี้มาก่อน..

 

 

 

 

 

ถ้าไม่อยากรอให้เสียเวลา หลังเลิกเรียนก็ไปหาซะสิ

 

ส่วนลึกของจิตใจตะโกนก้อง

 

 

 

รูปà¸à¸²à¸žà¸—ี่เกี่ยวข้อง

 

 

 

 

ฮริ้ง ตอนสั้นมากค่ะ 55555

ช่วงนี้รักษาสุขภาพดี ๆ เลยนะคะ! โชคดีค่ะ

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Baekhyunny94 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2563 / 18:22
    น่ารักมากๆเลยย
    #1
    1