นาง(โคตร)ร้าย

ตอนที่ 3 : เอมิเลีย คลาร์ก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18,429
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 382 ครั้ง
    13 ต.ค. 62


..........

ฉันค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบกับห้องสีชมพูหวานแห๋วว เครื่องเรือนของใช้ต่างๆดูหรูหรามีราคา 
และส่วนใหญ่จะเป็นสีชมพู ตามผนังเต็มไปด้วยรูปผู้ชายในกริยาต่างๆมากมายไม่รู้ว่าคือใคร 
แต่ดูยังไงก็รกหูรกตาสิ้นดี 


เห้อ!ที่ไหนล่ะเนี่ย เกิดใหม่ ท่านยมฑูต อ่อ! ถูกส่งให้มาเกิดใหม่สิน่ะ  
ฉันค่อยๆลุกขึ้นนั่งบนที่นอนนุ่มสีชมพู อย่างช้าๆ

โอ๊ย!ไม่มีแรง และหิวมาก คอก็แห้ง นี่ฉันอดข้าวอดน้ำมากี่ปีกี่เดือนเนี่ย 
หรือครอบครัวใหม่ยากจนถังแตก 
แต่เอ๊ะ! เกิดใหม่ ทำไมยังจดจำเรื่องราวก่อนเกิดใหม่ได้ล่ะ !?! 
เอ๊ะ! แขนแบบนี้ ขาแบบนี้ นี่ฉันไม่ใช่ทารกนี่ นี่มันยังไงกันเนี่ย


...แอ๊ด!!...เสียงเปิดประตู ฉันหันไปมองก็พบกับเด็กผู้หญิงแต่งชุดเมด 
น่าจะเป็นเมดแหละกำลังเข้ามา พร้อมกับทำหน้าตาตกใจสุดๆ  
ทำได้ตลกจริงๆอยากขำแต่ไม่มีแรงเนี่ยสิ ขออัดคลิปไว้ก่อนได้ไหม
ก๊าก!!ขำแรง

"อะแฮ่ม! นะ..น้ำ ขอน้ำให้ฉันหน่อย  แค่กๆ อ่า~"

เจ็บคอสุดๆเลย ฉันหิวน้ำมากแต่แรงจะขยับไม่มี เสียงก็แหบ 
แล้วคุณเมดจะยืนทำหน้าประหลาดๆนั่นอีกนานไหมจ๊ะ   
น้ำก็วางอยู่บนโต๊ะในห้องเดินไม่ถึงห้าก้าวก็ถึงและ แต่คือไม่มีแรงลุกขึ้นเดินไง!! ใจสู้แต่ร่างกายไม่ให้  ทำใจสิคะ!


" คะ..คุณ...หนู...ฟื้นแล้ว.."   
 
ฟื้นแล้ว เปล่าจ๊ะนี่ละเมอเฉยๆ ยังไม่ฟื้น
หืม? ฟื้นเหรอ คุณหนู อะไรล่ะนั่น?
แล้วน้ำฉันล่ะคะ

"อ่อ!น้ำ นี่ค่ะคุณหนู  อ้อ!ดะ ดิ  ฉัน ตะ ต้องไปตาม ทะ ท่านดยุคแคสเซียส คะ คุณหนูอย่าเพิ่งลุกไปไหนนะคะ" 

สภาพแบบนี้ ฉันคงมีปัญญาหรอก!!
ฉันพยักหน้าไปเถอะ ติดอ่างเหรอกว่าจะพูดจบ จะไปไหนก็ไป แล้วฉันก็รีบดื่มน้ำ!ดื่มแบบไม่กลัวสำลักตายอีกรอบ เหมือนอดน้ำมาเป็นชาติ

"แค่กๆ แค่กๆ อึก ฟู่"

นั่นไงฉันสำลักน้ำจริงๆด้วย เกือบตายไหมล่ะ
เกิดใหม่ได้แค่สิบวิก็เอาว่ะ?

สักพักก็รู้สึกปวดหัว มันค่อยๆ แรงขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับภาพเหตุการณ์ต่างๆนานาของร่างนี้เหมือนดูหนังม้วนเก่าขาดๆหายๆแต่ก็พอรู้ว่าร่างนี้ คือ เอมิเลีย คลาร์ก บุตรตรีของดยุคแคสเซียส คลาร์ก 


ถูกเจ้าชายอพอลโล่ มาร์แชลล์ คู่หมั้นตนเอง ผลักตกน้ำตื้น หัวกระแทกโขดหินต้องนอนเป็นเจ้าหญิงนิทรามาเกือบครึ่งปี 
เหตุเพราะเอมิเลียจะเข้าไปตบตีทำร้าย เอลลี่ มัวร์ หญิงสาวคนรักของตน ทั้งๆที่เอมิเลียยังไม่ได้แตะโดนตัว เอลลี่ เลยด้วยซ้ำ

ท่านยมฑูตสติเลอะเลือนหรือไงไหนบอกว่าให้มาเกิดใหม่ นี่อะไรให้ฉันมาสิงในร่างใครก็ไม่รู้ วิญญาณเจ้าของร่างล่ะตายแล้วเหรอ เขาจะมาทวงเอาร่างคืนหรือเปล่า แล้วฉันจะกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนไหมเนี่ย 
อ่า~จะรอดไหมเนี่ย
แถมยัยนี่ ชีวิตดี๊ๆ!!บัดซบ!! ก่อเรื่องงามหน้าไว้ซะมากมาย 
ฮือ~ชีวิตใหม่ของฉัน เค้าลางความสงบสุขช่างลางเลือนซะไม่มี


แต่ว่าน่ะ ฮ่าๆๆๆๆ โอ๊ย!ขำ อยากจะหัวเราะเป็นภาษาต่างดาว 
กับชีวิตอันแสนจะรันทดทรหดของร่างนี้ ที่ไม่ค่อยจะต่างจากชีวิตฉันเท่าไหร่ 
หลงคู่หมั้นจนหน้ามืดตามัว คิดไปพลาง ก็เหลือบมองรูปคู่หมั้นบนผนังห้องว่ามีดีอะไร ยัยเอมิเลียถึงหลงขนาดนั้น 

ตามราวีผู้หญิงทุกคนที่ยุ่งเกี่ยวกับ องค์ชายอพอลโล่ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ในสายตาขององค์ชายคอยตามองค์ชายไปทุกที่ คอยเอาอกเอาใจ เพื่อให้องค์ชายสนใจตน ถูกคนอื่นเกลียด นินทา ว่าร้ายสมเพช ดูถูก ยังไงก็ไม่สน ขอเพียงแค่องค์ชายสนใจตนก็พอ ทั้งที่ในสายตาขององค์ชายทั้งเกลียดและรำคาญเอมิเลียมากสุดๆ

 
พี่ชายน้องชาย คนรับใช้ในบ้านก็พากันเอือมระอา ดูถูกสมเพชนินทาลับหลัง
เอมิเลียเหมือนอยู่ตัวคนเดียว ทุกคนต่างหลีกหนีไม่อยากคบค้าสมาคมด้วย 
มีเพียงดยุคแคสเซียสที่คอยเป็นห่วง ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบบ้างเวลาเจอหน้า 
ไม่เคยดุด่าว่ากล่าว ลูกต้องการอะไรก็ตามใจทุกอย่าง เพราะตนมีงานต้องทำมากมายไม่ค่อยได้อยู่บ้านมีเวลาอยู่กับลูกสักเท่าไหร่ 

ลูกอยากได้อะไร ทำอะไร ก็ตามใจทุกอย่าง  เพื่อทดแทนที่ตนไม่มีเวลาให้ลูกๆ 
ง่ายๆ เลี้ยงลูกด้วยเงินนี่เอง

เอมิเลียเป็นคนเอาแต่ใจเวลาคนรับใช้นินทาหรือทำอะไรไม่ได้ดั่งใจก็กรีดร้องโวยวายทำลายข้าวของ 
ไม่ก็สั่งลงโทษเล็กๆน้อยๆ 
ส่วนคนที่โรงเรียนเอมิเลียก็แค่ขู่ว่าจะฟ้องพ่อ จึงไม่ค่อยมีใครกล้ารังแก แต่ก็ยังมีบ้างกับบางคนที่เกลียดเอมิเลียมากจนไม่กลัวอำนาจตระกูลคลาร์ก

ถึงอย่างนั้นเอมิเลียก็ไม่เคยฟ้องดยุคแคสเซียสเลยสักครั้ง

เอมิเลียไม่ค่อยสนิทสนมกับคนในครอบครัวสักเท่าไหร่ 
แปลกแฮะ? พี่ชายและน้องชายฝาแฝด ก็หลงยัยเอลลี่กันหมดเกลียดเอมิเลียที่สุด นานๆจะเจอหน้ากันทีบางวันก็ไม่เจอหน้ากันเลยทั้งที่อยู่บ้านเดียวกันแท้ๆ

แต่ครั้งพอเจอกัน ก็จะถูกพี่ชายและน้องชายพูดจิกกัดหรือดุด่าว่าตลอด ซึ่งเอมิเลียก็ไม่เข้าใจ
แต่ก็ไม่ได้เกลียดเคียดแค้นอะไร 
แค่น้อยใจที่ไม่สนใจและเข้าข้างตนที่เป็นคนในครอบครัว 

ยังดีที่พี่และน้องชายพูดคุยกับตนบ้างถึงแม้จะเป็นการดุด่าก็ตาม  

ยัยเอมิเลีย!! โง่ชะมัด บ้าบอคอแตกที่สุด คิดแล้วเพลีย คนบ้าอะไร ชอบทำตัวให้ถูกดุด่า ยัยนี่โรคจิตแน่ๆ
เด็กขาดความอบอุ่นก็อย่างนี้แหละ มารดาเสีย พ่อไม่ดูแลสั่งสอนเลี้ยงลูกด้วยเงิน พี่น้องเหินห่าง คนรอบข้างเหยียดหยามดูถูกดูแคลน 

 ในเมื่อสภาพสิ่งแวดล้อมเป็นอย่างนี้แล้วเด็กคนนี้ย่อมต้องการความรักความสนใจจากคนรักมากอยู่แล้วจะโทษยัยเอมิเลียคนเดียวได้ไง
ทั้งๆที่เนื้อในยัยนี่ก็แค่เด็กน้อยบริสุทธิ์คนนึงแท้ๆ

เอมิเลียเอ๋ย ตั้งแต่นี้ต่อไป ฉันคนนี้จะทำให้ชื่อเสียงของเธอดีขึ้นกว่าเก่าแน่นอนจะลบคำสบประมาทของทุกคนเอง จะรักและดูแลท่านดยุคแทนเธอเอง พร้อมกับตอบแทนความหวังดี?ของทุกคนที่มีต่อเธอด้วย 
ฉันจะตอบแทนแบบทบต้นทบดอกเลยทีเดียว เอาให้กระอักเลือดตายกันไปข้างเลยดีไหม
'ขอบคุณมากน่ะ...' 
หืม!!!แน่นอนไว้ใจฉันได้เลย

 
...ปัง!!!!...เชี่ย...หูจะแตกหัวใจจะวายประตูห้องจะพังไหมเนี่ย?ห่วงประตู? 
ดยุคแคสเซียสเหรอ ประตูห้องถูกกระชากเปิดอย่างแรง พร้อมกับร่างของชายวัย 30 ที่วิ่งเข้ามาในห้องอย่างเร่งรีบ แล้วกอดฉันแน่น!!สักพักจึงคลายออก เพราะรู้ว่าตนกอดลูกแรงไป 
ไม่รอให้กระดูกหักก่อนซะล่ะ แล้วค่อยปล่อยจะได้เผาเลย ชิส์!


"เอมิเลีย ลูกรักเป็นยังไงบ้าง ใครก็ได้รีบไปตามหมอมาเร็ว  ลูกรักยังเจ็บตรงไหนอยู่หรือเปล่า ปวดหัวไหมบอกพ่อสิ ลูกจำพ่อได้ไหม ลูกนอนหลับไปนานมากเลยรู้ไหม ลูกหลับไปตั้งห้าเดือนแหนะ! พ่อขอโทษที่ดูแลลูกไม่ดีพอ ปล่อยให้ลูกต้องเจ็บตัว ฮึก!ฮือ ฮือ พะ พ่อคิดว่าลูกจะไม่ตื่นมา หาพ่อแล้ว อึก! ลูกเกลียดอะไรพ่อหรือ?บอกพ่อได้น่ะ พ่อจะได้ปรับปรุงตัวใหม่ หรือลูก มะ ไม่อยากอยู่กับพ่อแล้ว อึก!ลูกจะ..ทะ..ทิ้งพ่อไปเหมือนแม่ของลูก..ไม่ได้น่ะ...จะให้พ่อ..ทะ..ทำอะไรก็ได้...พ่อยอมแล้ว...ขอแค่อย่าทิ้งพ่อ..ปะ..ไปก็พอ น่ะเอมิเลียลูกรัก...อึก!...ฮือ...พ่อจะไม่ไปไหนแล้วจะอยู่กับลูกเอมิเลีย อึก..อย่าทิ้งพ่อไปไหนอีกน่ะลูกรักของพ่อ..สัญญาได้ไหม...อย่าทิ้งพ่อไปเหมือนแม่ของลูกอีก..อยู่กับพ่อน่ะ..ฮือ..อึก..เอมิเลียอย่าทิ้งพ่อไป พ่อผิดไปแล้ว พ่อขอโทษ พ่อขอโทษนะเอมิเลีย ฮึก..พ่อมันแย่ ลูกตีพ่อเลยก็ได้ แต่อย่าทิ้งพ่อไปนะ..เอมิเลีย..อึก ฮือ~อย่าทำให้พ่อกลัวแบบนี้...ได้โปรดลูกรัก...อย่าได้ทิ้งพ่อไปไหนอีก...ฮึกฮือ"

ร้องไห้น้ำมูกน้ำตาไหลเต็มหน้า ยังกับเด็ก สามขวบ เห้อ!
ฉันไม่รู้จะพูดอะไร ฉันไม่เคยได้รับความรักจากใครขนาดนี้มาก่อน ฉันรู้ว่าท่านดยุคพูดจริงจากใจ ไม่ได้เสแสร้งแกล้งทำ ท่านรักและห่วงใยเอมิเลียจริงๆ 

แต่ฉันไม่ใช่........เอมิเลีย
ลูกสาวของท่านไม่อยู่แล้วท่านรับรู้ไหม
ที่ลูกสาวท่านต้องตายส่วนหนึ่งก็เพราะท่าน...

 


"...ท่านพ่อ...โครก!!! ..เอ่อข้า...หิว" 
"......?เอ๊ะ?....อ๊ะ..ระ..รีบไปนำอาหารมาสิ...เร็ว!!!" 

ท่านดยุครีบหันไปตวาด?สั่งเมดคนที่ฉันเจอตอนฟื้นทันที
สักพักเมดคนนั้นก็เข้ามาพร้อมกับโจ๊กถ้วยใหญ่ที่มีเนื้อไก่ฉีกเป็นชิ้นเล็กๆอยู่เต็มไปหมดส่งกลิ่นหอมฟุ้ง!น่าทาน อ่า! น้ำลายสอ ขณะที่ฉันกำลังเอื้อมมือไปรับถ้วยโจ๊ก ท่านดยุคก็ชิงตัดหน้าไปก่อน จนฉันอดจะคิ้วกระตุกไม่ได้ คนยิ่งหิวๆอยู่

ท่านดยุคเหมือนจะรับรู้อารมณ์ของฉัน จึงรีบตักโจ๊กมาจ่อตรงปากฉันทันที พร้อมรอยยิ้มประจบประแจง! ท่านดยุค!

"เดี๋ยวพ่อป้อนน่ะลูกรัก...ฟู้วฟู่!..อะอ้าม...อร่อยมั้ยทานเยอะๆน่ะดูสิลูกผอมมากเลยรู้ไหม...."

สักพักโจ๊กก็หมดถ้วย 
เฮ้อ!อิ่มจัง ฉันนั่งมองหน้าท่านดยุคตาปริบๆ 
ท่านดูโทรมมากใต้ตาคล้ำคงนอนไม่พอหนวดเคราก็ไม่โกนต่างจากคนในความทรงจำลิบลับ 

แต่ยังมีออร่าความหล่อเหลาดูดีในแบบชายสูงศักดิ์ที่ยังกระแทกตา รวมๆแล้วหน้าตาดี คมเข้ม ดูสุขุม แอบหน้าดุนิดๆ แต่สายตาเวลามองมาที่เอมิเลียดูอบอุ่น อ่อนโยน  แลดูแน่นทุกสัดส่วนอีก พ่อใครเนี่ยหล่อจริงหล่อจัง อายุก็เยอะแล้วแต่ยังเป็นหนุ่มหล่ออยู่เลย ท่านแม่ก็เสียไปตั้งแต่เอมิเลียอายุหนึ่งขวบจนป่านนี้อายุ13ปีแล้วก็ยังไม่แต่งดัชเชสคนใหม่ คงมีหญิงมากมายตามตอมเป็นพรวนแน่ 

แต่ไม่เป็นไร!ฉันลูกสาวคนต่างโลกคนนี้จะปกป้องท่านพ่อจากพวกแมลงหวี่แมลงวันเองค่ะ 
คิดเสร็จ ก็ยิ้มน้อยๆคนเดียว หัวใจแอบพองโตที่มีพ่อที่รักลูกขนาดนี้ จะให้ใครมาแย่งไปไม่ได้ เพราะตอนนี้ฉันคือ เอมิเลีย คลาร์ก 

" หืม..ยิ้มอะไรหรือลูกรัก เอาโจ๊กเพิ่มไหม..หืม" 
ฉันส่ายหัว
"ไม่ค่ะ  นี่กี่โมงแล้วเหรอคะ "
ฉันถามเพราะไม่แน่ใจ น่าจะยังเช้าอยู่เลยแต่ท่านพ่อยังใส่ชุดทำงานอยู่ ท่านยังไม่ได้นอนแน่เลย ข้าวก็น่าจะยังไม่ได้ทาน

"อืม?เกือบจะแปดโมงเช้าแล้วล่ะ"
"ท่านพ่อได้นอนพักผ่อนบ้างหรือเปล่าคะ แล้วทานข้าวหรือยัง"
"โธ่! ยังจะห่วงพ่ออีก พ่อไม่เป็นไร แค่เห็นลูกตื่นขึ้นมายิ้มให้ ทานข้าวได้เยอะขนาดนี้ พ่อก็อิ่มแล้วล่ะ รู้สึกมีพลังเต็มเปี่ยมฮ่าๆๆๆ"

พูดจบก็กอดฉันแน่น
"ท่านพ่อไปพักผ่อนเถอะค่ะ ทานข้าวด้วยนะคะ ลูกเองก็จะพักผ่อนเหมือนกัน" 

ท่านพ่อยังกอดฉันแน่นไม่ยอมปล่อย...งอแงจะอยู่ต่อให้ได้
"ท่านพ่อ......"

ฉันเรียกท่านพ่อเสียงเรียบ รอยยิ้มน้อยๆที่แทบจะไม่มีของฉันหายไปทันที 
"กะ..ก็ได้ งั้นตอนเที่ยงพ่อจะมาทานข้าวด้วยน่ะลูกรัก..จุ๊บ" 

พูดจบท่านพ่อก็จูบหน้าผากฉันเบาๆทีนึงก่อนจะเดินออกจากห้องไปโดยไม่ลืมปิดประตู 
ฉันนั่งยิ้มคนเดียวอย่างอารมณ์ดี ปกติฉันเป็นคนเงียบไม่ค่อยพูด เป็นคนคิดมากพูดน้อย  
สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์แทบจะตลอดเวลา แต่ก็ไม่ใช่กับคนที่ฉันรัก 


......ชาติก่อนฉันเป็นเด็กกำพร้า เกิดมาก็ถูกนำไปทิ้งไว้หน้ามูลนิธิเด็กกำพร้าจนอายุ 7 ขวบ ก็ถูกชายหญิงคู่หนึ่งขอไปเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมซึ่งฉันมารู้อีกทีว่าพวกเขาเป็นนักฆ่า พ่อกับแม่หลงรักกันระหว่างปฏิบัติภารกิจ  และอยากวางมือจากการเป็นนักฆ่าจึงพากันหลบหนีออกมา 

หลบซ่อนใช้ชีวิตเงียบๆห่างไกลจากความวุ่นวาย แม่ไม่สามารถมีลูกได้จึงรับฉันมาเลี้ยง เราสามคนพ่อแม่ลูกอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างเรียบง่ายมีความสุขกับเรื่องเล็กๆน้อยๆ อยู่ในบ้านหลังเล็กๆที่พอกันฝนกันแดดกันลมได้ 
พ่อกับแม่คอยปลูกผักขาย รับจ้างทั่วไปบ้าง 

จนฉันอายุ9ขวบปี ก็เกิดเหตุร้ายขึ้น ชีวิตฉันเพิ่งมีความสุขได้ไม่นาน...ก็ต้องพังทลายลง 
เมื่อฉันกลับมาบ้านหลังจากที่ไปขายผัก ก็เจอกับสภาพบ้านที่เละเทะข้าวของกระจัดกระจาย 
ฉันทิ้งทุกอย่างในมือรีบวิ่งเข้าไปในบ้าน แล้วพบกับศพของพ่อกับแม่ในสภาพที่ดูไม่ได้ เลือดไหลนองเต็มบ้านกลายเป็นสีแดงฉาน สภาพบ้านพังยับเยินไม่มีชิ้นดี 

ฉันนั่งร้องไห้ข้างๆศพของพ่อกับแม่ ตั้งแต่เที่ยงจนถึงเช้าของอีกวัน ฉันจึงตัดสินใจเผาบ้านพร้อมศพของพ่อกับแม่ ฉันรู้แค่ว่าพ่อกับแม่เคยทำงานอะไร ไม่รู้ว่าพวกเขาทำงานให้ใคร ใครเป็นคนฆ่าพวกเขา 

ฉันเดินหันหลังให้บ้านที่ถูกเผาจนไม่เหลือซาก สมองฉันขาวโพลน ไม่รู้จะเอาไงต่อดี ฉันเพิ่ง 9 ขวบเองนะ จะทำอะไรได้ สมองตื้อไปหมดคิดอะไรไม่ออกเลยสักนิด 

ฉันตัดสินใจกลับไปที่มูลนิธิเหมือนเดิมจนอายุ 14 ปี ก็ถูกเศรษฐีเจ้าของบริษัทคู่หนึ่ง ขอมารับเลี้ยง  ส่งเสียเรียนหนังสือจนจบป.โทตอนอายุ 25ปี 

ฉันถูกบังคับให้ทำนู่นเรียนนี่มากมาย ต้องได้ตามที่พวกเขาต้องการ พอไม่ได้ดั่งใจก็จะถูกตบตีบ้าง ซึ่งฉันก็หลบเลี่ยงทุกครั้งไม่ได้จนในที่สุดฉันก็ต้องมาทำงานดูแลบริษัทรับช่วงต่อจากพ่อและแม่บุญธรรม ฉันพยายามทำให้ดีมาตลอดหวังว่าพวกท่านจะรักและชอบฉันขึ้นมาบ้าง แต่พวกเขาก็ไม่สนใจอะไรนอกจากเงิน ชื่อเสียงและ ผลกำไร


ฉันถูกจับหมั้นกับชายหนุ่มธุรกิจคนหนึ่ง 
ฉันรักเขา และเขาก็เหมือนจะรักฉัน?
เขาคอยดูแลเทคแคร์ดีมาตลอด เราคบกันมาเรื่อยๆจนใกล้ถึงวันแต่งของเราในอาทิตย์หน้า 

แต่....ก็เกิดเหตุไม่คาดฝัน! 
เมื่อเพื่อนรักเพียงคนเดียวของฉันมาสารภาพว่ากำลังท้องกับคู่หมั้นของฉัน 
พวกเธอคบกันมาได้สักพักแล้ว ฉันโกรธมากเลยตบหน้าของเพื่อนสาวเพียงคนเดียวของฉันไปหลายครั้งจนหน้าบิดเบี้ยว ไม่ได้สภาพและเพราะความโกรธฉันจึงทุบตีทำร้ายเธอจนเกือบตาย โชคดีที่คู่หมั้นของฉันมาทัน ฉันถามว่าเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า? แต่คำตอบที่ได้ก็ทำให้ฉันต้องลงไม้ลงมือกับอดีตคู่หมั้นอย่างหนัก   

ฉันไม่ใช่คนดีไม่ใช่แม่พระและฉันโกรธมาก
พวกเขาพากันมองฉันอย่างหวาดกลัว พยายามอ้อนวอนร้องขอความเห็นใจจากฉัน 

เหอะ!ตลกสิ กล้าพูดนี่?ลองมาเป็นฉันดูไหม
ฉันจัดการเตะเสยคางของทั้งสองคนอย่างแรงจนทั้งสองคนสลบไป ฉันมองทั้งสองคนด้วยความเจ็บปวด ฉันทั้งรักและไว้ใจ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ ฉันหันหลังเดินออกมาคล้ายคนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เหม่อลอย สมองขาวโพลน เหนื่อย 
ณ ตอนนั้น ฉันเหนื่อยล้าเหลือเกิน
 
และในขณะที่ฉันกำลังจะเดินข้ามสะพานก็เหลือบเห็นเด็กชายคนหนึ่งกำลังจมน้ำ
ฉันตะโกนบอกให้คนช่วยแต่ไม่มีใครสนใจเลย  ฉันจึงรีบถอดส้นสูงแล้วกระโดดลงน้ำไปช่วยเด็กคนนั้นทันที ฉันพยายามพาเด็กคนนั้นขึ้นฝั่งด้วยความยากลำบาก ในขณะที่ขาของฉันเริ่มจะเป็นตะคริว พอเด็กขึ้นฝั่งได้แล้วพ่อแม่และคนรอบๆก็พากันสนใจแต่เด็กไม่สนใจฉันที่กำลังร้องขอความช่วยเหลือ ฉันพูดไม่ค่อยได้เพราะน้ำเข้าปาก จนในที่สุดร่างของฉันก็จมลงน้ำไป พร้อมกับความรู้สึกสมเพชเวทนากับชีวิตของตนเองอย่างสุดๆ



ฉันค่อยๆล้มตัวลงนอนช้าๆ หลับตาลง หลังจากคิดถึงชีวิตที่ผ่านมาของตน และคิดถึงอนาคตข้างว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
ตอนนี้ฉันคือเอมิเลีย คลาร์ก มีพ่อ มีพี่ชายและน้องชาย อดีตที่ผ่านมาของเอมิเลียอาจไม่สวยงามสักเท่าไหร่ แต่จากนี้ต่อไป ฉันจะพยายามใช้ชีวิตอย่างดีและมีชีวิตอย่างสงบสุขในแบบที่ฉันต้องการ

อาจจะลำบากหน่อย เพราะเอมิเลียคนก่อน สร้างเรื่องไว้เยอะ แต่ไม่เป็นไร 
สำหรับเอมิเลีย คนใหม่คนนี้ การจะมีชีวิตที่สงบสุขคงไม่ยากเย็นอะไรมากนัก
แค่ต้องใช้เวลา....มากหน่อย แค่นั้นเอง

"ฉันตัดสินใจแล้ว...ว่าจะใช้ชีวิตของเอมิเลียให้ดีที่สุด ไฟท์ติ้ง!!"



 

 

 -------------------++++++-------------------
--------++++-------------------++++---------

ฝากติชมหรือแนะนำได้นะคะ
ผิดพลาดยังไงแจ้งได้ค่ะ




(ไข่มุก///ชีวิตห่วยแตก!!บัดซบที่สุด)



.........

ฝากตัวด้วยนะคะ
......
ขอบคุณทุกคนที่หลงเข้ามาอ่านค่ะ
ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ
love you 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 382 ครั้ง

913 ความคิดเห็น

  1. #810 Aetep (@Aetep) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 07:40
    สนุกดี
    #810
    0
  2. #747 MHEEPQ12 (@MHEEPQ12) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 03:33
    แปปนะ พ่อหรือเด็กสามขวบ55555 เอมิเลีย... แต่เร็มเป็นนางเอกนะ //อ่อก!
    #747
    1
  3. #738 Donovan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2561 / 22:05

    สนุกมากครับ


    #738
    0
  4. #721 devilstaralone19 (@devilstaralone19) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 12:15
    ค่ะ จากคำแนะนำข้างต้นเนี่ยเราว่ามีหลายๆส่วนที่คิดเหมือนกันนะคะ คือในเรื่องของบรรทัดค่ะ ควรจะแบ่งออกมาเป็นวรรคดีกว่านะคะ วรรคละสามบรรทัดก็ได้ค่ะ การเขียนอย่างที่ไรต์เขียนเนี่ยมันมีข้อเสียที่ต้องระวังมากๆนะคะ คือในกรณีนี้ตัวหนังสือเล็กเกินไปไม่มีการปรับขนาดที่เหมาะสมแล้วยัมีบรรทัดที่ติดกันไม่มีการวรรคตอนให้หายใจหรือทำให้สบายตาเนี่ย จะทำให้ผู้อ่านเลิกอ่านเรื่องนี้ไปเลยค่ะเพราะ มันตัวเล็ก อ้านยาก ชิดกัน ทำให้มีความรู้สึก เบื่อ ไม่อยากอ่านค่ะ
    #721
    0
  5. #705 Wolf of emptiness (@Silverfox25147) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 09:31
    อ่านชื่อนางเอกแล้วนึกถึงคำนี้
    "ฉันรักเอมิเลีย(?)"//โดนต่อย
    #705
    0
  6. #573 Lady005 (@Lady005) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 13:32
    น่าสนใจค่ะ
    #573
    0
  7. #551 Siroann (@nlienate) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มกราคม 2561 / 14:33
    เว้นบรรทัดหน่อยก็ดีนะคะ นี่ติดกันเป็นก้อนเลย อ่านค่อนข้างยาก เเต่โดยรวมดี ถ้าเเก้ไขเรื่องการเว้นบรรทัดได้จะดีมากๆค่ะ
    #551
    0
  8. #419 Rose Teara (@nice2547) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:59
    เราคิดว่ามันรัวไปหน่อยนะคะ บทพูดตัวละครมาทียาวไปย่อหน้านึงงี้ น่าจะทอนรายละเอียดลงบ้างอะไรบ้างอ่ะค่ะ แต่ถือว่าทำได้ดีมากๆเลยล่ะค่ะ
    #419
    0
  9. #341 RhongTood (@marklmsg7) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 21:10
    ยังมีหลายอย่างที่ต้องปรับปรุงนะค่ะ ทั้งกิริยาท่าทาง คำพูด การแสดงอารมณ์ของตัวละคร ยังไงก็สู้ๆนะค่ะ :)
    #341
    0
  10. #161 NeNe (@0856136698) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2560 / 05:12
    นิยายแต่งได้สนุกมากค่ะ แต่เราขอแนะนำเรื่องเสียงหัวเราะนะคะ เราคิดว่าถ้าเป็นประโยคคำพูดใช้ "ฮ่าฮ่าฮ่า" ดีกว่า"555"นะคะ ส่วนถ้าเป็นบทบรรยาย ก็บรรยายว่า -อยากหัวเราะให้...- หรือ -ช่างน่าขำ- อะไรแบบนี้ ด้วยความเป็นนิยายแฟนตาซีด้วย เรื่องการใช้สัญลักษณ์แทนคำพูดหรืออาการมันจะดึงอารมณ์แปลกๆค่ะ คือเราอ่านแล้วเราขมวดคิ้วเลย55555 //เราเจอคำผิดด้วยค่ะ คือ บางครั้งไรต์ใช้ น่ะ ในประโยคที่ต้องใช้ นะ ซึ่งตรงนี้ไรต์อาจสับสนเรื่องการออกเสียง น่ะ เสียงจะต่ำ ส่วน นะ เสียงจะธรรมดา แบบ นะคะ อะไรแบบนี้ // สู้ๆนะคะ เราติดตามค่ะ
    #161
    0
  11. #155 Ocean-2005 (@White_Back) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2560 / 20:12
    โอเคเลยค่ะ สนุกมาก แต่ไรท์ยังมีปัญหาการใช้คะ ค่ะ อยู่นะคะ เวลาอ่านมันทำให้รู้สึกไม่ลื่นไหนง่า
    * น่ะค่ะ ??> นะคะ
    *ก้อ ??> ก็
    *เทอ ??> เธอ
    แค่นี้แหละจ้า สู้ๆน้าาา
    #155
    0
  12. #105 Evazia (@littlebou) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 11:23
    ภาพรวมถือว่าดีค่ะ แต่เว้นบรรทัดบ้างจะค่อยข้างทำให้อ่านง่ายค่ะ ความเป็นมาของนางเอกน่าสนใจ ซับซ้อนดีค่ะ ฮา ใส่ย่อหน้าแทนการเว้นบรรทัดก็ได้ค่ะ
    #105
    0
  13. #10 maytawarin (@thadsanee270316) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 21:58
    สนุกค่ะจะรอนะ
    #10
    0
  14. #5 -Sayuri- (@Cinderera22) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 09:16
    รออยู่นะคะ~
    #5
    0
  15. #3 oiltipomsomsuay (@oiltipomsomsuay) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 08:30
    รอๆๆๆค่ะความแซบแบบๆเทพๆ
    #3
    0