เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 6 : ปะทะ (เจ้านายหน้าดุกะเด็กอวดดี)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 มิ.ย. 52

"นี่จ๊ะ....โต๊ะทำงานของปิ่นนะ... โต๊ะหน้าห้องรองประธาน"
"เอ่อ..ค่ะ"
"มานี่...ต้องไปรายงายตัวก่อน."
ก๊อกๆๆ
ไม่ทันที่เจ้าของห้องจะบอกอนุญาต  มือเรียวของนฤนาถก็ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป
"มีอะไรหรอ....นาถ....ชายหนุ่มพูดกับเพื่อนสาว."....แต่ยังไม่วางมือจากเอกสารในมือ

ก็....มีนิดหน่อย.....อาวววปิ่นมานี่สิ ยินสะไกลเลย

สวัสดีค่ะ..ท่านรอง... 

ตากลมโตสบตาตาคมกริบอย่างไม่ตั้งใจเมื่อชายหนุ่มเงยหน้าจากเอกสารตรงหน้า หน้าตาดุคม แถมยังเป็นหนุ่มหล่อ ไม่ใช่ชายวัยกลางคน จนถึงชราอย่างที่ปิ่นรักคิดไว้...จึงได้แต่อึ้งๆอยู่ครู่หนึ่ง

."สวัสดีครับ.. ."  ชายหนุ่มตอบแต่ปากหนักยังไม่ยิ้มเช่นเดิม
พาเด็กนี่มาทำไมหรอนาถ....เสี้ยงห้วนถามเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่คนฟังอย่างปิ่นรัก

ต้องขมวดคิ้วเรียวๆเข้าหากัน
.."โธ่วา....อย่าทำเสียงดุแบบนั้นสิ....นี่น้องปิ่น....จะมาเป็นเลขาวาตั้งแต่วันนี้ แทนคุณ

วิที่ลาคลอดไง."
."ผมไม่ต้องการเลขาที่ทำงานไม่เป็น    ไม่ต้องมีก็ได้..รอคุณวิคลอดเลยดีกว่า."


."ไม่ได้หรอกวา..แล้วใครจะช่วยวาทำงานล่ะ....ปิ่นเค้าทำงานเก่งนะ ใครว่าปิ่นทำ

งานไม่เป็น.."
"เด็กนี่มาฝึกงานนะ จะทำงานเป็นได้ไงล่ะ..ผมขี้เกียจต้องมานั่งปวดหัว"

หนูรับรองว่าจะไม่ทำให้ท่านปวดหัวแน่นอนค่ะ... .
ปิ่นรักที่เงียบฟังอยู่นานแย้งขึ้นมาเมื่อชายหนุ่มพุดจบประโยค ชิชะ ตาบ้าหน้าดุ หาว่าฉันทำงานไม่เป็น คอยดูเถอะ....
"ถึงหนูจะเป็นแค่เด็กฝึกงาน...แต่ดิฉันทำงานได้ค่ะ...หนูขอเวลาศึกษางานแค่สอง

วัน หลังจากนั้นจะไม่รบกวนท่านอีก"
ตาคมกริบจ้องหน้าสาวน้อยตรงหน้าไม่วางตา....
หึ....เธอคิดว่ามาเล่นขายของรึไง.......อย่ามาทำอวดดี
"หนูเปล่าอวดดีค่ะ เพียงแต่มันไม่ใจแคบไปหน่อยหรอค่ะ "
"ใจแคบเธอหมายความว่าไง "    ตาคมมองอย่างเอาเรื่อง เด็กนี่อวดดีนัก
"ก็หนูมาที่นี่เพื่อศึกษางาน   หนูยังทำงานไม่เป็นอย่างที่ท่านว่า แต่ท่านจะไม่ให้

โอกาสนักศึกษาฝึกงานบ้างเลยหรอค่ะ
แล้วทางมหาวิทยาลัยจะมีโปรเจคฝึกงานให้

นักศึกษาทำไมล่ะค่ะ "
ชายหนุ่มเงียบไปครู่ใหญ่....เพราะอึ้งกับคำพูดของสาวน้อยตรงหน้า ยอมรับกับ

เหตุผลของเธอ
"เฮ้อ.....ก็ได้ถ้าเธอคิดว่าตัวเองมีความสามรถพอ ฉันก็จะให้โอกาสเธอ    "    
ปิ่นรักอมยิ้มกับคำตอบของชายหนุ่ม พร้อมกับหันไปยิ้มให้กับนฤนาทที่ดูสงคราม

ย่อยๆที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้แบบลุ้นๆ

ไม่ต้องดีใจไป.. ยังไงฉันก็ไม่เชื่อว่าเธอจะทำงานกับฉันรอด เด็กยังไงก็เป็นเด็ก ก็

แค่อวดดีเท่านั้นชายหนุ่ม นึกในใจเมื่อเห็นปิ่นรักยิ้มกริ่ม
."หมดธุระแล้วใช่ไหมนาถผมมีงานต้องทำ.".. หันสายตาไปหาเพื่อนสาว

"จ้า....ขอบใจวาแทนปิ่นด้วยนะ แล้วก็ฝากปิ่นด้วยล่ะ .."

.................................................................................................................
"ปิ่นพอไหวรึเปล่า....จริงๆวาเป็นคนใจดีนะ "
"ไม่เป็นไรค่ะคุณนาถ ปิ่นพอทนไหว คุณนาถไม่ต้องห่วง"

"แต่ความจริงปิ่นก็อึ้งไปเหมือนกัน....ตอนเห็นหน้าท่านรองอ่ะ...."

"อาวทำไมล่ะจ๊ะ"

"ก็ปิ่นนึกว่าท่านรองของพี่นาถ   เป็น  เอ๋อ  ประมาณว่า..อายุสัก  50-60 ประมาณนี้"

."ฮ่าๆๆๆๆๆๆโธ่.......หล่อล่ะสิ..ท่านรองหน่ะ "

"ก็....หล่อแหละค่ะ....แต่...หน้าดุมากๆ ..."

"ฮ่าๆๆๆๆๆ   อันก็นะ....ทนๆไปหน่อยล่ะกัน  แต่เมื่อก่อนวาไม่ใช่คนแบบนี้หรอกนะ"
"งั้นพี่ไปทำงานก่อนแล้วกันนะ ถ้ามีอะไรก็โทหาพี่ได้."
."ค่ะ ขอบคุณคุณนาถมากนะค่ะ."
จ้า......ไปล่ะ
......................................................................................................................................................
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 19 สิงหาคม 2552 / 16:06
    ควรมีคำพูดน้อยหน่อยนะค่ะ
    และบรรยายมากขึ้น
    และก็เวลาที่พูดกันควรใส่เครื่องหมายคำพูดให้ชัดเจนนะค่ะ
    เพราะมันทำให้งงนิดๆนะค่ะ
    แต่โดยรวมถือว่าดีแล้ว
    #47
    0