เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 30 : ดูแล (มาเติมให้แล้วนะค๊าบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    5 พ.ค. 53

มาต่อแล้วน๊า...อาจจะไม่หวานเหมือนที่โฆษณาไว้อ่ะ แต่พอไถได้อ่านะ เหอๆ
.........
“ อื้อ..คุณวา ไม่เอาเดี๋ยวปิ่นติดหวัด “
“ ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันดูแลเธอเองถ้าเธอติดหวัดอ่ะ หึๆ”
“ บ้า...ใครเค้าจะอยากเป็นหวัดกัน ชิ” พร้อมทั้งส่งค้อนให้คนตัวโตไปหนึ่งวง ฝ่ายคนตัวโตกว่ามากก็ไม่น้อยหน้า รัดแน่นขึ้นกว่าเดิมด้วยความมันเขี้ยวกะความน่ารักของคนตัวเล็ก
“โอ๊ย...คุณวา ปิ่นหายใจไม่ออก ปล่อยเลยนะ...ปล๊อยยยยย..” พร้อมทั้งดิ้นรนออกจากอ้อมกอด
“ไม่หล่อยใช่มะ ได้เลย ..ต้องโดนปูหนีบ นี่แน่ะ” ว่าแล้วก็ใช้มือหนีบไปที่หน้าท้องแกร่งของคนป่วย
“โอ๊ยยย...ยัยเปี๊ยก เจ็บนะ ปล่อยแล้ว ปล่อยแล้ว...ปล่อยจ้าปล่อย”
“ก็ปล่อยสิคะ จะได้กินข้าวกินยาพักผ่อนซักที ดึกแล้วนะ”
“จ้าๆ” ว่าแล้วก็คลายวงแขนให้คนตัวเล็กหลุดออกมาแต่ก่อนที่จะลุกขึ้นก็ยังมิวายตอดเล็กตอดน้อยด้วยการหอมแก้มอีก
“ฟอดดด...เฮ้อ ชื่นจาย”
“หึยยย..คุณวา ปิ่นติดหวัดขึ้นมาทำไงเนี่ย” พร้อมทั้งผลักให้คนตัวโตให้ออกจากตัวเอง
“ กินข้าวดีกว่าค่ะ จะได้กินยา” พร้อมทั้งเลื่อนชามข้าวต้มหมูไปตั้งไว้ใกล้ๆ
“ป้อนหน่อย” ทำหน้าทำเสียงอ้อน จนปิ่นรักทนไม่ไหวต้องหัวเราะออกมา
“ฮ่าๆ คุณวาคะ ทำอะไรดูวัยตัวเองหน่อย...คิกๆ” พร้อมทั้งจะลุกออกไปข้างนอกห้องเพื่อเก็บกวาดอุกรณ์ในครัว
“ใช่สิ...เราแก่แล้วนิ่ ไม่ต้องมาดูแลแล้ว เชอะ ไปไหนก็ไปเลย ไม่กินก็ได้” ว่าแล้วก็กอดอกหันหน้าหนี ปิ่นรักมองแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้ากะคนป่วยท่ามาก แล้วยังจะมางอนเหมือนเด็กอีก ‘เลี้ยงยากจริงๆ’
“โอเคค่ะ คุณวาไม่กินใช่ไหมคะ ปิ่นจะเอาไปเก็บแล้วนะ หิวเมื่อไหร่ก็ออกไปอุ่นเอานะคะ ปิ่นจะกลับละ คุณวาสะบัดหน้าได้แล้วนี่เน๊อะ คงไม่เป็นไรมาก” ว่าแล้วก็ทำท่าจะยกถาดออกจากโต๊ะหัวเตียง แต่คนตัวโตหันมาดึงถาดไว้ก่อน
“กินแล้วค๊าบบบบ...แหม ง้อหน่อยก็ไม่ได้ ฉันงอนเธออยู่นะ แล้วยังป่วยด้วยไม่เห็นใจกันบ้างเลย ใช่สิ ฉันไม่ได้เหมือนหนุ่มๆมหา’ลัยนี่นะ ที่จะได้ออดอ้อนได้น่ารัก ชิ” พร้อมทั้งตักข้าวต้มมากินเองอย่างทุลักทุเล (เสแสร้งทั้งน้าน>>คนเขียนหมั่นไส้นิดนึง)
“แล้วก็ไม่ต้องไปไหนเลยนะ นั่งอยู่นี่แหละ ไม่งั้นฉันไม่กินยาจริงๆด้วย”
“อ้าวววว...ปิ่นจะไปเก็บห้องครัว คุณวาก็กินข้าวไปสิคะ กินเสร็จก็กินยา เดี๋ยวปิ่นจะเข้ามาเก็บออกไปทีหลังนะคะคนเก่ง...กินข้าวเยอะๆจะได้หายเร็วๆ นะคะ” ว่าแล้วก็ลุกออกไปไม่ได้รอให้อีกคนออกอาการทักท้วงได้อีก
‘อย่าให้หายป่วยนะยัยตัวเล็ก... เสร็จแน่ หึๆ’ ธันวาคิดในใจอย่างหมายมาด พร้อมทั้งกินข้าวต้มอย่างสบายใจที่คนรักตัวเองมาดูแล
 พอตกดึก ธันวามีอาการไข้ขึ้นแต่ไม่มีอาการไอแล้วเนื่องจากหลังจากอาหารเย็น ปิ่นรักได้ให้ดื่มน้ำมะนาวผสมน้ำอุ่นใส่น้ำผึ้งเล็กน้อย อาการไอก็เลยหายไป ปิ่นรักต้องคอยเช็ดตัวให้ทั้ง
“อึ๋ย...ต้องเช็ดตัวมันก็ต้องเช็ดทั้งหมดอ่านะ เอาวะ >////< ” ปิ่นรักต้องถอดเสื้อ ถอดกางเกงของคนตัวโตออก โดยใช้ผ้าห่มคลุมไว้ ถึงจะมีอะไรกันแล้วแต่ก็อายอ่านะ(กุลสตรีนิดนึง)(กุลสตรีมากเลยแกยัยปิ่น>>คนเขียนหมั่นไส้ เหอๆ) แล้วยังต้องป้อนยาที่คนตัวโตแกล้งทำเป็นลืมไม่กินตอนหัวค่ำจนต้องไข้ขึ้นอีก แต่ทำยังไงคนตัวโตก็ไม่ยอมอ้าปากกินยาดีๆ เดือดร้อนต้องใช้ปากของตัวเองป้อนอีก (หุๆ) พอใกล้รุ่งสาง อาการไข้จึงดีขึ้น ปิ่นรักจึงวางใจนอนฟุบอยู่ข้างๆเตียงโดยที่มือยังจับมือใหญ่ไว้
........
รุ่งเช้า...
ธันวาค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้น ความรู้สึกปวดหัวปวดตัวทุเลาลง อยากเข้าห้องน้ำ จึงขยับตัว แล้วก้มลงพบว่ามีใครบางคนจับมือเค้าไว้
“หึๆ ยัยขี้เซา....นี่ ยัยขี้เซา ตื่นๆ” พร้อมทั้งเขย่ามือที่ปิ่นรักจับไว้
“ฮื้อออ...จะนอน” ว่าแล้วปิ่นรักก็ปัดมือใหญ่ทิ้ง พร้อมทั้งเปลี่ยนเป็นไถลตัวลงนอนข้างเตียงนั่นเอง
“ฮ่าๆ ยัยนี่ขี้เซาจริงๆ...ปิ่น...ปิ่นรัก ยัยขี้เซา ตื่นเร็วเข้า เช้าแล้วนะ ตื่นๆ”พร้อมทั้งก้มลงข้างเตียงไปเขย่าต้นแขนคนขี้เซาเบาๆ แต่ก็ยังไม่ตื่น ยังเขยิบออกห่างอีก
“หึๆ ได้เลย ต้องใช้วิธีนี้ซะแล้ว” ว่าแล้วธันวาก็ก้าวลงจากเตียงแต่ไม่ลืมที่จะหยิบผ้าเช็ดตัวมาพันท่อนล่างไว้กันอุจาด แล้วไปนั่งอยู่ข้างๆร่างบาง ค่อยๆก้มหน้าลง...เป้าหมายคือปากเล็กจิ้มลิ้มน่าจูบนั่น....
 “โอ๊ย”
“เฮ้ย”
สองเสียงประสานกัน เสียงแรกของคนเพิ่งตื่น แล้วตกใจนึกว่าอะไรมาลอยอยู่ใกล้ๆหน้าตนเอง ส่วนเสียงที่สองเป็นเสียงของคนที่ตั้งใจจะปลุกด้วย มอร์นิงคิส กลับโดนหมัดแทน (เหอๆ เจ็บไหมนั่น)
“อ้าว คุณวา เป็นไรป่าวคะ ปิ่นขอโทษ แล้วคุณวาลงจากเตียงทำไม หายแล้วเหรอคะ แหะๆ” ปิ่นรักพอรู้ว่าตัวเองเป็นคนชกก็หัวเราะเอาตัวรอดไปก่อน ‘ใครจะไปคิดเล่า ว่าตื่นมาจะเจอหน้าเค้าแบบใกล้ๆ คนมันตกใจนี่นา’
“อือ หายแล้ว แต่จะไข้กลับเพราะเธอชกฉันเนี่ยแหละ อูย...เจ็บนะเนี่ย เธอเรียนมวยด้วยเหรอ หมัดหนักชะมัด”
“แหะๆ ไม่ได้เรียนหรอกค่า แต่เคยไปซ้อมที่ยิมกะเพื่อน พอดีตอนเรียนไปเป็นสวัสดิการให้กีฬามวย เค้าเลยให้ลองดูแก้เบื่อ แหะๆ ปิ่นขอโทษ ไม่คิดว่าเป็นคุณวานี่นา แหะๆ ขอโทษจ้า” พร้อมทั้งยกมือไหว้ขอโทษขอโพย
“ยัยต๊อง... ไปลุกได้แล้ว ฉันหิว” ว่าแล้วคนตัวโตก็ทำท่าจะเข้าห้องน้ำ
“คุณวาจะทำไรคะนั่น” ปิ่นรักลุกขึ้นมานั่งแล้วถามคนที่เพิ่งจะผละลุกจากเธอ
“จะอาบน้ำสิ อาบด้วยไหมล่ะ มามะ..”พร้อมทั้งก้าวเข้ามาเหมือนจะอุ้มคนตัวเล็กกว่า
“ไม่ๆๆ..เดี๋ยวปิ่นไปเตรียมอาหารเช้าก่อน ว่าแต่คุณวาเพิ่งจะหายไข้นะคะ อย่าเพิ่งอาบเลย เดี๋ยวไข้กลับ” ปิ่นรักยืนขึ้นในท่าเตรียมวิ่งไปนอกห้องถ้าธันวาขยับเข้ามาใกล้อีก
“ฮ่าๆ ฉันหายแล้ว อยากอาบมากกว่า เหนียวตัวด้วยอ่ะ ว่าแต่ไม่อาบด้วยจริงอ่ะ ประหยัดน้ำ ลดโลกร้อนนา ไม่เปลี่ยนใจเหรอ หึๆ”
ปิ่นรักหน้าแดงแปร๊ด... “ไม่ค่ะ คุณวารีบอาบนะคะ อย่าเพิ่งสระผมด้วย เดี๋ยวไข้กลับ คราวนี้ปิ่นไม่ดูแลแล้วนะ จะปล่อยให้เป็นไข้คนเดียวเลย” แล้วเธอก็เดินออกไปเตรียมอาหารเช้าให้ทั้งตัวเองและคนตัวโตในห้อง แล้วยังได้ยินเสียงอีกคนผิวปากอารมณ์ดีอยู่ในห้องน้ำ
....

มาต่อๆ (อาจจะยาวนิดนึง แบบว่ากะไม่ถูกอ่ะ เหอๆ)
“วันนี้ไปไหนกันดี” ธันวาถามขณะที่ปิ่นรักกำลังเก็บโต๊ะ
“ไม่ไปค่ะ วันนี้คุณวาเพิ่งหายไข้ แล้วปิ่นก็ต้องทำรายงานด้วย วันนี้อยู่ห้องดีกว่าค่ะ” ปิ่นรักว่าแล้วก็เดินเข้าห้องครัวไปเตรียมล้างทำความสะอาด ธันวาเดินตามเข้ามาโอบเอวบางจากทางด้านหลัง พร้อมทั้งแอบขโมยหอมแก้มนวล
“อุ้ย! ...คุณวาจะเอาอะไรคะ เดี๋ยวปิ่นหยิบให้”
“ไม่เอาอะไร ปิ่นไปอาบน้ำเหอะ เดี๋ยวฉันล้างเอง” ว่าแล้วก็หยิบที่ล้างจ้างจากมือของหญิงสาวมาถือไว้ ส่วนปิ่นปักนั้นเดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนแบบเต็มตัวมาใส่ให้ชายหนุ่ม
"ใส่ไว้กันน้ำกระเด็นมาเปื้อนค่ะ" ผ้ากันเปื้อนลายกล้วยหอมจอมซน!!! เหอๆ ดูคิดขุซะไม่มี กะผุ้ชายหน้าเข้มร่างสูง น่ารักจนปิ่นปักต้องอมยิ้ม
“ยิ้มอะไร...ไปอาบน้ำได้แล้ว หรือว่าอยากให้ฉันอาบให้ หึๆ” ธันวาว่าแบบหน้าแดงๆเพราะเขินแล้วเดินเข้ามาเหมือจะจับปิ่นปักไปอาบน้ำด้วยตัวเอง
“ไม่เอ๊า..คุณวาล้างจานไปเลย ปิ่นไปอาบน้ำคนเดียว แบร่..” ว่าแล้วก็วิ่งจู๊ดออกไปเหมือนเด็กน้อย จนธันวาต้องส่ายหัวให้ในความต๊องของเธอ
.............

ช่วงสายของวัน ธันวานอนดูทีวีอยู่บนโซฟา ปิ่นปักนั่งพิมพ์รายงานอยู่บนพื้นพรมหน้าโซฟานั้น โดยมีแล็ปทอปวางอยู่บนโต๊ะกระจกหน้าทีวี นานๆทีปิ่นปักถึงจะหันกลับไปมองดูธันวาที่นอนบนโซฟา พอนานๆเข้าจากรายการทีวีที่ธันวาสนใจ ก็กลายเป็นว่าปิ่นปักสนใจแทน เพราะมันเป็นสารคดีเกี่ยวกะป่าไม้อะไรสักอย่าง ที่ปิ่นปักมองดูแล้วสบายตา ส่วนธันวา หลับไปเรียบร้อยแล้วโดยที่แขนข้างนึงของเค้าตกลงมาอยู่ข้างๆเอวบางของปิ่นปัก พอดูรายการสารคดีจบ ปิ่นปักจึงหันไปดูธันวาที่ขณะนี้หลับอยู่บนโซฟา ซึ่งถ้าไม่มีปิ่นปักนั้งกั้นด้านหน้าโซฟาไว้ ก็คิดว่าน่าจะตกอ่านะ เมื่อปิ่นปักหันมาก็จะเอ๋พอดีระหว่างแก้มเธอกะจมูกโด่งของเค้า(อารายมันจะลงตัวขนาดนี้เนี่ย..เหอๆ) เธอจึงถอยใบหน้าออกมานิดนึงเพื่อมองดูคนที่หลับไป ยิ่งมองก็ยิ่งรัก
‘ถ้าเค้าเป็นแบบนี้ตลอดไปก็คงดี’ ปิ่นปักคิดในใจจนเผลอเอาหน้าเข้าไปใกล้ธันวามากขึ้น ซึ่งขณะนั้นธันวาก็ตื่นมาพอดี เป็นโอกาสให้เค้าได้ขโมยจูบเธอ (อุ๊ย...เขิลนะเนี่ย>>คนแต่งท่าจะอินหนัก เหอๆ)
“อื้อ...” เป็นเนิ่นนาน จากแรกๆที่ธันวาคิดจะจูบลงโทษปิ่นปักที่กำลังใจลอย แต่กลับเป็นเค้าเองที่หลงในรสจูบอันแสนหวานของเธอ จากจูบเบาๆ กลายเป็นเราร้อนบดเบียดริมฝีปากนุ่มโลมเล้าริมฝีปากของเธอเป็นนานจนเธอจะหมดลมหายใจจึงเผยอปากเพื่อสูดอากาศเป็นเหตุให้เค้ามีโอกาสส่งลิ้นเข้ามาทักทายลิ้นของเธอ ก็ใช่ว่าเธอจะเคยจูบมามาก เธอเพิ่งเคยจูบกะเค้าเป็นคนแรก แต่ถึงไม่ใช่ครั้งแรก แต่เธอก็ยังจูบไม่เป็นอยู่ดี จากที่นอนอยู่บนโซฟาธันวาก็ผลักเธอให้ราบลงกะพื้นพรมหน้าโซฟาระหว่างโต๊ะโดยมีเค้าเลื้อยตามลงมาจากโซฟา มือของปิ่นปักเกะกะไม่รู้จะวางไว้ไหน ธันวาก็จัดการจับมาคล้องคอของเค้าไว้ มือของเค้าเริ่มเลื้อยขึ้นมาตามสาบเสื้อยืดของเธอลูบมาตามหน้าท้องเรื่อยมาจนถึงฐานอกที่มีบรากันอยู่เพราะห่างหายจากร่างหอมนุ่มนิ่มนี้มานานธันวาจึงยากจะหักห้ามตัวเอง จากที่ปิ่นปักกำลังเคลิ้มกับการจูบอยู่นั้นก็เป็นอันต้องสะดุ้ง พยายามดันหน้าจับมือของธันวาออก ทั้งๆที่ธันวาทับเธอไว้เกือบทั้งตัว
“คุณวา...อื้อ...ปิ่นหนัก ลุกได้แล้วค่ะ จะเที่ยงแล้ว ปิ่นหิว” ปิ่นปักพยายามผลักร่างสูงให้ลุกออกจากตัวเอง ซึ่งธันวาต้องอาศัยกำลังใจอย่างมากที่จะหยุดตัวเองที่เพริดไปกะรสจูบอันแสนเร่าร้อนของเธอ
“ปิ่น...ฉันอยากรักเธอจัง..นะ..อย่าห้ามฉันเลย” แล้วจมูกเค้าก็เริ่มซุกไซร้จากใบหูเรียบเรื่อยลงมาตามลำคอของเธอจนขนลุกซู่ ปิ่นปักพยายามดิ้นและบิดตัวหนี แต่ธันวาก็ตามไปติดๆ
“คุณวา...คุณวาคะ วันนี้ไม่ได้ค่ะ มันไม่ปลอดภัย แล้วอีกอย่าง ปิ่นยังทำงานไม่เสร็จ หิวแล้วด้วย พรุ่งนี้ปิ่นต้องกลับ ม. แล้วนะคะ คุณวาปล่อยเถอะค่ะ” ปิ่นปักพยายามอ้อนวอนพร้อมทั้งพยายามขัดขืน เพราะสองเดือนมานี้เธอไม่ได้กินยาคุมกำเนิด และก็ใกล้จะถึงวันเป็นประจำเดือนแล้ว จึงไม่ควรเสี่ยงอย่างยิ่ง
ธันวาผงกหน้าขึ้นมาจากซอกคออันหอมหวลของร่างนุ่มเพื่อมองหน้าแดงๆของปิ่นปักที่ผมเผ้าเริ่มจะกระเซิงเนื่องจากดิ้นหนีเค้า
“อะไรไม่ปลอดภัย” เค้าถามหน้านิ่งๆ อีกทั้งพยายามหักห้ามความต้องการของตัวเองด้วยจะว่าเค้าไม่เข้าใจว่าไม่ปลอดภัยอะไรก็คงไม่ใช่ บางทีเธออาจจะเป็นวันนั้นของเดือนก็ได้
“ศึกวันแดงเดือดเหรอปิ่น หึๆ” จากที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้แล้วก็ลุกขึ้นพร้อมทั้งโอบเอาคนคนหน้าแดงมานั่งตักตัวเองโดยที่ดันโต๊ะหน้าทีวีออกหากจากตัวทั้งคู่ด้วย ปิ่นปักก้มหน้าจนจะมุดเข้าไปอยู่ในอกแกร่งของธันวา เพราะเธออายที่จะบอกว่ามันไม่ใช่วันนั้นของเดือนแต่มันเป็นช่วงไม่ปลอดภัยหากจะเกิดอะไรขึ้นตอนนี้ เพราะเสี่ยงที่จะตั้งครรภ์มากกว่า และเธอก็ยังไม่อยากมีปัญหาเรื่องนี้ด้วย จึงพยักหน้าบอกไปมั่วๆว่าเป็นวันนั้นของเดือน
“เฮ้อ.... อดเลยเรา” ธันวาถอนหายใจพร้อมกับโยกร่างของปิ่นปักที่อยู่ในอ้อมกอดไปด้วย จนปิ่นปักเคลิ้มและเนื่องจากไม่ได้ค่อยได้นอนด้วยเพราะมัวแต่เฝ้าเช็ดตัวให้เค้าน่ะแหละ เธอจึงผล็อยหลับไปในอ้อมกอดอันอบอุ่นของธันวา
“อ้าว..หลับซะละ ยัยตัวเล็ก หลับง่ายขนาดนี้จะปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ไงเนี่ย อันตรายออก” ว่าแล้วก็ก้มลงจูบหน้าผากมนของเธอก่อนที่จะอุ้มไปนอนในห้องนอนให้เรียบร้อย พร้อมทั้งห่มผ้าให้ด้วย
‘เฮ้อ...มาทำให้ฉันอารมณ์ค้างแล้วก็หลับหนีกันเฉยเลยนะยัยตัวแสบ หึ” ธันวาคิดในใจพร้มกับยิ้มอย่างมีความสุข...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #128 Mhuay (@wemhuay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:57
    มาอัพต่อ นะค่ะ รออ่านค่ะ
    #128
    0
  2. #126 เงียบขรึม (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2553 / 01:57
    นึกว่าจะลืมกันซะแล้วววว
    #126
    0
  3. #124 สายป่าน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 18:35
    กลับมาแล้ว ดีใจจัง
    #124
    0
  4. #123 Mhuay (@wemhuay) (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2553 / 16:35

    หายไปนานมากเลยค่ะ อัพต่อเร็วๆนะค่ะ คิดถึงคร้า...

    #123
    0