เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 29 : อาการงอแงของคนแก่..100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3060
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    22 ก.ย. 52


ตื๊ด  ตื๊ด  ตื๊ด   

"สวัสดีครับที่รัก...". ธันวารับสายอย่างอารมณ์ดี

"ค้า..."ลากเสียงยาว

"พรุ่งนี้จะมากี่โมง....."
ชายหนุ่มถาม  ตั้งแต่แยกจากกันกันธันวาจะมารับปิ่นรักกลับบ้าน(คอนโด)ทุกอาทิตย์
 แต่นี่สองอาติย์แล้วที่ทั้งสองไม่ได้พบกันเนื่องจาากชายหนุ่มต้องเดินทางไปดูงานต่างประเทศเพิ่งจะกลับมาและอาทิตย์นี้เค้าก็ต้องเข้าประชุมผู้บริหารไม่ว่างไปรับหากแต่ยังอยากเจอเช่นเดิมเค้าจึงขอให้ปิ่นรักนั่งรถมาหาแทน

"คุณวาค่ะ  อาทิตย์นี้ปิ่นไม่ว่างนะค่ะ ต้องทำงานส่งอาจารย์หลานวิชาเลยอ่ะค่ะ"  ปิ่นรักบอกไปตามสาย

"งานอะไรอีกล่ะ  ฉันอุตสาห์รีบกลับมาจากอังกฤษคิดว่าจะได้เจอ " ชาายหนุ่มว่างอนๆ

"ปิ่นขอโทษค่ะ  ก็มันไม่ว่างนิค่ะต้องทำงาน  ต้องส่งอาทิตย์หน้าด้วย  ปิ่นต้องช่วยเพื่อนทำงานค่ะ"  หญิงสาวอธิบายเหตุผล

"เอามาทำที่บ้านไม่ได้หรอ...เดี๋ยวก็ต้องกลับวันจันทร์อยู่แล้ว เอามาทำที่นี่ก็ได้ " ชายหนุ่มหาทางออก

"แต่มันเป็นงานกลุ่มต้องทำกับเพื่อนๆน่ะค่ะ  คุณวาเข้าใจปิ่นหน่อยสิค่ะ  " หญิงสาวขอให้เข้าใจ

"แล้วเธอล่ะ  เธอเข้าใจฉันบ้างไหม....เราไม่ได้เจอกันตั้งเกือบเดือนแล้ว "ชายหนุ่มยังว่าต่อ

"เอาเป็นอาทิตย์หน้าแล้วกันนะค่ะ  คุณวาไม่ต้องมารับก็ได้  ปิ่นนังรถไปเองนะค่ะ   "ปิ่นรักบอกอย่างเอาใจ

"ถ้าไม่อยากเจอ..ก็ไม่เป็นไร  ก็แล้วแต่เธอ.".ว่าเพียงแค่นั้นชายหนุ่มก็ตัดสายไปทันที..

ตื๊ด ๆๆๆๆ................

"เอาแล้วไง....เฮ้อ..คนอะไรเอาแต่ใจชมัด  " ปิ่นรักบ่นกับโทรศัพย์

"ปิ่น ตรงนี้แกว่าไง....เอาเป็นแบบนี้ดีไหม..".เพื่อนร่วมกลุ่มเรียกถามความเห็นเกี่ยวกับงานปิ่นรักจำต้องเลิกสนใจโทรศัพย์หากแต่อีกฝ่ายสิ..อดรนทนไม่ไหว

"ยัยบ้า..ไม่โทรกลับเลยใช่ไหม..ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ..เด็กบ้า.."  ธันวาบ่นอยู่คนเดียวมือเรียวยาวกดโทรศัพย์อีกครั้ง


ตื๊ด  ตื๊ด....


"ฮัลโหล.."..เสียงหวานรับสาย

"ตกลงจะมากี่โมง  พรุ่งนี้เลิกเรียนสี่โมงเย็น  เลิกเรียนแล้วขึ้นรถมาเลยได้ไหม " คนเคยเป้นเจ้านายยังอยากจะออกคำสั่ง

"คุณวาค่ะ..ปิ่นไปไม่ได้จริงๆค่ะ "  

"ก็บอกแล้วไงว่าเอามาทำที่นี่ก็ได้...รึว่าจะให้ไปรับ..ก็ได้นะฉันจะยกเลิกประชุมแล้วไปรับ "  ชายหนุ่มว่าประชด


"ปิ่น  ปิ่น  " เสียงเพื่อนร่วมกลุ่มเรียกชื่อของหล่อนหากแต่มันร้ายตรงที่เสียงเรียกนั้นเป็นเสียงผู้ชายนี่สิ...เวร..แล้ว..


"เสียงใคร..."เสียงเข้มเอ่ยถามหากแต่ยังไม่ปล่อยให้ตอบ

"ที่เธอบอกว่าทำงานคงไม่ใช่แล้วมั้ง...".เสียงประชดส่งมา

"มันเป็นใคร...ที่ไม่อยากเจอ ไม่อยากมาหาเพราะแบบนี้ใช่ไหม ฉันไม่อยู่แค่ไม่กี่อาทิตย์เธอ.."

ยังไม่ทันจะพูดจบเสียงหวานก็สวนกลับมาก่อน

"โอ๊ยนี่...จะบ้ากันใหญ่แล้ว...เสียงใครที่ไหนก็เสียงเพื่อนที่ทำงานด้วยกันนี่แหละ..คุณจะบ้ารึไง"

"ยัยเปียโนก็อยู่ถ้าไม่เชื่อคุณก็ถามดูสิเอ้า.."..ปิ่นรักส่งโทรศัพย์ให้เพื่อนรัก   เปียโนรับแบบงงๆก็พอจะรู้ว่าทะเลาะกันแล้วมันเกี่ยวอะไรกับหล่อนเนี่ย

"เอ่อ...สวัสดีค่ะคุณวา   "

"เปียโน..ยังเด็กแสบนั่นแอบมีกิ๊กใช่ไหม   ฉันได้ยินเสียงผู้ชาย " ชายหนุ่มถาม

เสียงผู้ชาย  เรื่องนี้เอง  ที่ไอ้เก่งเรียกให้มาดูงานเมื่อตะกี๊  เหอๆ

"เอ่อ..คุณวาค่ะ คือยัยปิ่นน่ะไม่มีใครหรอกค่ะ  ผู้ชายเมื่อกี๊น่ะเพื่อนกันค่ะ  ทำงานกันอยู่  เปียโนรับรองค่ะ "  เสียงหวานของเปียโนเอ่ยรับรองให้เพื่อน

"แน่นะ..".เสียงเข้มยังถามย้ำ

"แน่ค่ะ แน่.."เปียโนย้ำอีกครั้ง...ก่อนส่งโทรศัพย์คืนปิ่นรัก  เหอๆ

"ว่าไงค่ะ..คุณธันวา...".ปิ่นรักถามเสียงยียวนหากแต่ปลายสายกลับเปลี่ยนเรื่อง


"ตกลงจะไม่มาใช่ไหม   " กลับมาเรื่องเดิม...


"นี่..คุณวาค่ะ  ปิ่นบอกกี่รอบแล้วว่าไปไม่ได้  คุณเข้าใจบ้างสิค่ะ " หญิงสาวขึ้นเสียง...ทำไมไม่ยอมเข้าใจ   โตๆกันแล้ว..หญิงสาวคิด

"ขอโทษด้วยฉันมันคนเข้าใจยากแบบนี้แหละ  "พูดเพียงเท่านั้นชายหนุ่มก็ตัดสายไปอีก


"โอ๊ย...อะไรกันเนี่ย..เค้าเป็นบ้าอะไรของเค้านะ  " หญิงสาวบ่นอยู่คนเดียว

 

แคีก  แค๊ก  แค๊ก     อาการระคายคอส่งผลให้คนตัวโตไอติดๆกัน

"ปวดหัวจัง..".ธันวาบ่น  ก่อนทิ้งตัวลงนอนบนเตีบงนุ่มตัวเดิมที่เคยมีปิ่นรักร่วมหลับนอน...ทำไไมไม่เข้าใจฉันบ้างล่ะ   บอกให้ฉันเข้าใจเธอ  เธอไม่รู้หรอกฉันคิดถึงเธอแค่ไหน

เกือบเดือนแล้วที่เราไม่ได้เจอกัน  แค่นั่งรถมาหากันบ้าง  แค่นี้ก็ไม่ได้หรอ..ชายหนุ่มคิด


"ปิ่นจะนอนแล้วหรอ.".เปียโนเอ่ยทัก

"อืม..แต่จะโทรหาคุณว่าก่อนน่ะ  เป็นอะไรของเค้าก็ไม่รู้  " หญิงสาวว่า

"อือๆ..โทรไปเถอะ  ป่านนี้คงงอนตุ๊บป่องไปแล้วมั้ง  " เปียโนวาเมื่อนึกถึงเสียงของชายหนุ่มที่ถามหล่อนเมื่อตอนเย็น


ตื๊ด...ตื๊ด....

ปลายทางรับสาย..หากแต่ไม่พุดอะไร..จนคนโทรต้องพูดขึ้นก่อน


"คุณวาค่ะ..คุณวา..ทำอะไรอยู่  "หญิงสาวเอ่ยถามเสียงใสหากแต่ชายหนุ่มยังไม่ยอมตอบ


"ปิ่นขอโทษ...ที่เมื่อเย็นขึ้นเสียงกับคุณวาไป...ดีกันนะค่ะ " หญิงสาวงอนง้อ


แค๊ก  แค๊ก  แค๊ก...เสียงไอตอบกลับมาแทน   อาการหนาวๆร้อนๆรุกรานชายหนุ่มที่ปกติจะแข็งแรง

"เอ๊ะ..คุณวาไม่สบายหรอค่ะ   "หญิงสาวถามอย่างเป็นห่วง..เมื่อตอนเย็นยังดีดีอยู่เลยนิ

"สนใจด้วยหรอ...ไปสนใจเพื่อนๆเธอเถอะ..ฉันไม่ตายง่ายๆหรอก"  เสียงเข้มประชดประชัน

แค๊ก  แค๊ก  แค๊ก  ชายหนุ่มไอหนักขึ้น

"คุณวา..ทานข้าวรึยังค่ะ.".หญิงสาวถามเสียงอ่อน

"ฉันง่วงแล้ว...จะนอน"  เสียงเข้มพูดขึ้นไม่ใส่ใจคำถามของหญิงสาว

"งั้นอย่าลืมทานยาก่อนนอนนะค่ะ..".เสียงหวานบอก

"ฉันจะกินไม่กินมันก็เรื่องของฉัน..ถ้าไม่สนใจกันก็ไม่ต้องมาแกล้งทำเป็นห่วงหรอก"  ชายหนุ่มตัดพ้อก่อนตัดสายไปเสียดื้อๆ

"เฮ้อ..คนแก่นี่พูดยาก..เข้าใจยากจริงโว๊ยยยย  "ปิ่นรัก โวยวายในใจคนเดียว






ตื๊ด..ตื๊ด...ตื๊ด..


"แค๊ก  แค๊ก  แค๊ก "  เสียงไอรับสายแทนเสียงพูดของคนรับที่ตอนนี้นอนซมเพราะพิษไข้

"คุณวาค่ะ..เป็นยังไงบ้าง  เมื่อคืนกินยารึเปล่าทำไมไอหนักแบบนี้ "  ปิ่นรักถามเมื่อเห็นชายหนุ่มไอหนักขึ้น

"แป๊ปนะ  ที่บริษัทโทรมา "  ธันวาเอ่ยเสียงแหบแห้ง

"ครับ  แค๊ก  แค๊ก"  เสียงแหบๆเอ่ยเมื่อรับสายพร้อมกับไอตามมาติดๆ

"อาว...วาไม่สบายหรอ " นฤนาทเอ่ยถามเมื่อเสียงไอส่งมมาตามสาย

"อืม...อยู่ๆก้ไม่สบาย..แต่ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก " ชายหนุ่มบอก

"บ้าหรอ  ไม่สบายขนาดนี้ยังบอกไม่เป็นไรมาก   วันนี้ไม่ต้องเข้าบริษัทนะ เดี๋ยงเรื่องประชุมฉันจัดการเอง"  หญิงสาวบอก

"ฉันไม่เป็น  แค๊ก  แค๊ก  "

"ไม่ต้องเลยนะวา    นอนพักผ่อนซะ  แล้วปิ่นจะกลับมารึเปล่าอาทิตย์นี้อ่ะ " หญิงสาวหาคนรักของเพื่อน

"เค้าไม่มาหรอก  ฉันไม่ได้สำคัญอะไรนิ   " ชายหนุ่มบอกเพื่อนอย่างประชด

"ทะเลาะกันอีกละสิ...เฮ้อ...นฤนาทถอนหายใจ " ชายหนุ่มเงียบ..นั่นคือคำตอบ

"เอาเถอะ..พักผ่อนมากๆล่ะ เรื่องงานไม่ต้องห่วงฉันจัดการเอง "    หญิงสาวบอกก่อนวางสายไป
ชายหนุ่มตัดสายกลับมาที่ปิ่นรัก

"บริษัทโทรมาว่าไงหรอค่ะ " หญิงสาวถาม

"เปล่า...ไปเรียนเถอะฉันจะนอน"  ชายหนุ่มบอกเสียงเรียบ

"เดี๋ยวก่อนสิค่ะ  คุณวาทานข้าวรึยังค่ะ  " หญิงสาวถามอย่างเป็นห่วง

"ไม่หิว...ไม่อยากกิน"  ชายหนุ่มตอบเสียงห้วน

"ไม่ได้นะค่ะ  ต้องทานข้าวจะได้ทานยา " หญิงสาวบอก

"ไม่กิน  ไม่อยากกิน  ยาก็ไม่กิน   ไม่อยากกิน " เสียงห้วนสวนกลับมา

"ปิ่น  ไปเถอะ  เดี๋ยวเข้าเรียนสาย.".เสียงเปียโนร้องเรียก

"เอ่อจ๊ะ.. "หญิงสาวร้องตอบ

"เอ่อคุณวาค่ะ  ปิ่นไปเรียนก่อนนะค่ะ  ทานข้าวทานยาด้วยนะค่ะ  ปิ่นเป็นห่วง"  ปิ่นรักบอกน้ำเสียงเป็นห่วง

ชายหนุ่มไม่ตอบเอาแต่เงียบ..แล้วตัดสายไปเลย

"เอ้า.....อะไรของเค้า..".ปิ่นรักบ่นๆกับโทรศัพย์


"เฮ้อ...เลิกซะที...".เปียโนบ่นเมื่อหมดคาบเรียน

ตี๊ด  ตี๊ด   เสียงข้อความโทรศัพย์ดังขึ้น

"ฉันมันไม่สำคัญสินะ  ไม่เคยคิดถึงกันเลยสินะ  คงมีฉันบ้าอยู่คนเดียว"   มือเรียวกดอ่านข้อความคนส่งไม่ใช่ใครที่ไหน

ธันวานั่นเอง  เป็นอะไรนักนะ อีตานี่  เฮ้อ   ปิ่นรักเหนื่อยใจ 

"คุณวาหรอปิ่น " เปียโนถามเมื่อเห็นเพื่อนถอนหายใจ

"อืม...เป็นอะไรของเค้านักก็ไม่รู้ " ปิ่นรักบอกด้วยสีหน้ายุ่งยากใจ

ตื๊ด  ตื๊ด     ตื๊ด   เสียงโทรศัพย์ในมือดังขึ้นอีก

"สวัสดีค่ะ พี่นาฤ   "เสียงหวานรับสาย

"จ้า...ทำอะไรอยู่หรอจ๊ะ   "

"ก็เพิ่งเลิกเรียนค่ะ  พี่นาถล่ะค่ะ"

"อยู่บริษัทจ๊ะเพิ่งจะประชุมเสร็จ " 

"แล้วคุณวาล่ะค่ะ อยู่ด้วยรึเปล่า"  หญิงสาวถามคิดว่าเค้าไม่น่าจะเป็นอะไรมากจนไม่ไปทำงาน

"อาว...ปิ่นไม่รู้หรอ  วาไม่สบาย  ไม่มาทำงาน  ตอนแรกวาก็จะมาให้ได้แหละ  แต่พี่เห็นว่ามันไม่สบายมากเลยไม่ให้มาก 
นึกว่าปิ่นรู้แล้วสะอีก"  หญิงสาวบอกปิ่นรัก 

"คุณวาไม่สบายมากเลยหรอค่ะ " ปิ่นรักถามอย่างเป็นห่วง   นี่เค้าจะเป็นอะไรมากรึเปล่า

"ก็หนักเอาการอยู่นะ   ไอตลอดเลย  พี่ก็ยังไม่ได้ไปดูมันเลยงานยุ่งมากเลย  ข้าวปลาได้กินรึเปล่าก็ไม่รู้"
นฤนาทพูดอย่างเป็นห่วง

"แล้วปิ่นไม่กลับหรอจ๊ะอาทิตย์นี้อ่ะ   เห็นวาบอกว่าปิ่นไม่สนใจมันแล้ว  " นฤนาทเอ่ยถาม

"เอ่อคือปิ่นต้องทำงานส่งอาจารย์นะค่ะ  ปิ่นก็อยากไปนะค่ะ แต่ต้องทำงานกับเพื่อน ปิ่นไม่รู้จะทำไง"  ปิ่นรักตอบ

"เอาไปทำที่คอนโดก็ได้นิปิ่น... เดี๋ยวค่อยส่งให้เพื่อนทางเมลล์ก็ได้  วามันไม่ใครดูแลเลยอ่ะ"  นฤนาทหาทางออกให้

"ปิ่น  แกไปหาคุณวาก้ได้นะ  เดี๋ยวพวกเราทำกันเองก้ได้  แกก็เอาส่วนของแกไปทำด้วยแล้วค่อยเอามารวมกันี่หลังก็ได้"

เปียโนบอกเพื่อนรัก  สงสารคุณวาอ่ะนะ  คิดถึงแฟนจนไม่สบาย  อิอิ

"นั่นสิ...ปิ่น  พวกเราไม่ว่าหรอกน่า"..เพื่อนในกลุ่มพูดขึ้นอย่างเข้าใจ..คนมีแฟนแก่...แถมเอาแต่ใจ  อิอิ

"เอ่อ..งั้นก็ได้ค่ะ  พี่นาฤ  เดี๋ยวปิ่นไปวันนี้เลย " ปิ่นรักบอก

"จ้า....เห็นใจคนแก่หน่อยนะ ปิ่น อิอิ "  นฤนาทหัวเราะขำ ก่อนวางสายไป


ตื๊ด  ตื๊ด   ตื๊ด  


"ค่ะ คุณวา " ปิ่นรักรับสาย


"อยู่ไหน " ชายหนุ่มถามเสียงแหบแห้ง


"เอ้อ..อยู่ อยู่  ม.ค่ะ"   ปิ่นรักโกหก..ก็อยากให้แปลกใจเล่นๆ อิอิ    ตอนนี้หล่อนกำลังนั่งรถไปหาเค้า..ใกล้จะถึงแล้วด้วย

"แค๊ก  แค๊ก   แค๊ก"   เสียงไอดังมาตามสาย

"กินยาบ้างรึเปล่าค่ะเนี่ย  ทำไมไอจัง..".ปิ่นรักเอ่ยถาม

"ไม่มียา  มีก็ไม่กิน  ไม่อยากกิน ให้มันตายตายไปเลย " ชายหนุ่มตอบกลับมาน้ำเสียงประชดประชัน

"คุณวา..."..หญิงสาวไม่รู้จะพูดอย่างไร  ได้แต่เรียกชื่อคนรักอย่างอ่อนใจ

"เอ่อ  เดี๋ยวแค่นี้ก่อนค่ะ   เดี๋ยวปิ่นโทรหา"  ปิ่นรักตัดบท เพราะ ต้องลงรถเพื่อนั่งรถต่อไปนังคอนโดของชายหนุ่ม

"มันจะมากไปแล้วนะ  อยากจะวางก็วางใช่ไหม  ไม่อยากคุยกับฉันขนาดนั้นเลยหรอ"  ชายหนุ่มขึ้นเสียงทั้งที่มันแหบแห้ง


"ไม่ใช่ค่ะ   ปิ่นวางแป๊ปเดี๋ยว  เดี๋ยวปิ่นโทรหานะค่ะ"  หญิงสาวบอกก่อนก้าวลงจากรถ

ตื๊ด................................ไม่ฟังคำแก้ตัวคนเอาแต่ใจวางสายไปซะก่อน

"คุณวาค่ะ "  ปิ่นรักนั่งลงบนเตียงข้างๆคนตัวโตที่นอนซมเพราะพิษไข้หลังจากใช้กุญแจเปิดประตูเข้ามา

"หือ....ปิ่น...บ้าฝันหรอเรา  "ชายหนุ่มพึมพัม หญิงสาวยิ้มขำที่ธันวาบอกว่าฝันไป




ยัยเด็กใจร้าย..มาหลอกมาหลอนกันในความฝันเลยหรอเนี่ย  ชายหนุ่มปรือตางัวเงียนึกเคืองคนรักใจร้ายที่มาหลอกหลอนกันถึงในฝัน

  ตัวร้อนจี๋เลย  มือเรียวเล็กแตะหน้าผากคนเอาแต่ใจเพื่อวัดอุณภูมิร่างกายของชายหนุ่มที่บัดนี้กึงตื่นกึ่งหลับ

คุณวาค่ะ  คุณวา  เสียงหวานเรียกให้ชายหนุ่มรู้สึกตัวหวังว่าจะผ้าคนตัวโตไปหาหมอ

หืม....เสียงงัวเงียพร้อมกับดวงตาคมที่ตอนนี้หม่นลงเพราะเพลียจากพิษไข้ปรือตามองตามเสียงที่คุ้นเคย

ปิ่น....ชายหนุ่มเรียกชื่อคนรักเบาๆคล้ายคนละเมอมากกว่า..ยังไม่เชื่อในภาพที่เห็น..

ค่ะ  ปิ่นเอง  คุณวาไปหาหมอเถอะนะค่ะ  ตัวร้อนมากเลย  ปิ่นรักบอกพร้อมกับเขยิบขึ้นไปนั่งบนเตียงใหญ่เต็มๆตัว

ปิ่น  ปิ่นจริงๆด้วย  คนตัวโตเรียกเธออีกครั้งมือเรียวยาวเอื้อมไปจับมือเล็กๆของปิ่นรักเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ได้ฝันไป

ก็ปิ่นจริงๆสิค่ะ  ปิ่นมาหาคุณวาแล้วไง  ตอนนี้ไปหาหมอก่อนดีกว่านะค่ะ คุณวา ไม่สบายมาก ลุกหน่อยนะ

เสียงหวานบอกพร้อมกับพยุงคนตัวโตให้ลุกขึ้นหากแต่ไม่สำเร็จกลับเป็นตัวเองที่ล้มลงไปอยู่ในอ้อมกอดของคนป่วยแทนเอวบางถูกร้องเข้าหาอ้อมอกกว้างที่คุ้นเคย...

คุณวา....ลุกก่อนค่ะ ไปหาหมอก่อนนะ  สองมือเล็กยันอกคนรักไว้เบาๆ พร้อมกับขืนตัวออกจากอ้อมแขน เค้าต้องไปหาหมอก่อน....  คนตัวโตที่ถูกขัดใจอยู่ๆก็ปล่อยมือจากคนรักพลิกตัวหันหลังให้พร้อมสะบัดผ้าห่มที่คลุมกายอยู่ออกแล้วนอนขดตัวสั่นเพราะความเย็นจากเครื่องปรับอากาศภายในห้องอีกทั้งยังเป็นไข้

อาว  คุณวา  มันเย็นนะค่ะเดี๋ยวก็เป็นหนักกว่าเดิมหรอก  คนตัวเล็กเอ็ดเบาๆก่อนเอื้อมมือไปหยิบผ้าห่มขึ้นมาคลุมให้หากแต่มือใหญ่ยังสะบัดออกเช่นเดิม


คุณวา  .....หญิงสาวขึ้นเสียงสูงอีกนิด  เมื่อธันวายังทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจ..เป็นอะไรอีกล่ะ


คุณวาค่ะ  ปิ่นขอโทษก็ตอนแรกปิ่นกลัวเพื่อนว่า...เลยบอกว่าไม่มา แต่ปิ่นก็มานี่แล้วไง  เสียงเล็กอธิบายเอื้อมมือไปแตะแขนชายหนุ่มเบาๆ  ทว่า คนเอาแต่ใจก็ยังสะบัดออกเช่นเดิม...


อืม..ถ้าไม่ไปหาหมอก็ไม่เป็นไร..งั้นปิ่นไปเอาข้าวต้มมาให้ทานนะค่ะ แล้วจะได้ทานยา  คนตัวโตสุดบนเตียงไม่ตอบอะไรปิ่นรักจึงเดินเข้าครัวเทข้วต้มที่แวะซื้อมาให้คนรักใส่ชาม

คุณวาค่ะทานข้าวก่อนนะค่ะ  จะได้ทานยา  มาค่ะ  หญิงสาววางชามข้ามต้มบนโต๊ะข้างๆเตียงก่อนเอื้อมมือไปพยุงชายหนุ่มให้ลุกขึ้น  หากแต่เจ้าตัวไม่ยอมให้ความร่วมมือแต่โดยดี ยังคงสะบัดมือหญิงสาวออก จนเธอเริ่มมีอารมณ์ขึ้นมา...

เป็นอะไรนักเนี่ย.....คนเค้าอุตสาห์นั่งรถมาหา...ยังจะโกรธต่ออีกหรอ


ก้ได้ค่ะ  ปิ่นคงจะมากวนคุณวา   ความจริงคุณวาอาจจะมีคนดูแลอยู่แล้วก็ได้...ถึงทำท่ารังเกียจขนาดนี้  ปิ่นรักประชดให้อย่างมีอารมณ์ 


................ยังคงไม่มีสัญญาณตอบกลับจากอีกฝ่าย..ยิ่งทำให้ปิ่นรักนึกเคืองมากกว่าเดิม

ก็ได้ค่ะคุณวา..จะเอาแบบนี้ก็ได้..ปิ่นขอตัวกลับแล้วกันนะค่ะ  คุณคงลำบากใจมากที่ปิ่นมาหา  ร่างบางตัดพ้อพร้อมกับลุกจากเตียงหากแต่ยังไม่ทันจะลุกมือเล็กก็ถูกใครอีกคนรั้งไว้เสียก่อนแถมยังแรงพอที่จะทำให้คนตัวเล็กล้มลงไปอยู่ในอ้อมอกกว้างอีกครั้ง

เอ๊ะ..ปล่อย อุ๊บ.......ปากเล็กๆถูกยึดครองจากคนตัวโตอีกคนเสียแล้ว ชายหนุ่มส่งลิ้นอุ่นๆเข้าซุกซนหาไออุ่นที่ถวิลหาอยู่ทุกวัน บัดนี้เค้าได้ครอบครองมันอีกครั้งแล้ว....จูบอ่อนโยนจากคนตัวโตทำให้ร่างเล็กบางที่ตอนแรกขัดขืนหยุดดิ้นพร้อมกับจูบตอบส่งความหวานให้อีกคนอย่างอ่อนโยนเช่นกัน

คุณวา...หญิงสาวเรียกชื่อคนรักที่ตอนนี้ถอนจูบแล้วหากกลับซบลงที่อกนุ่มนิ่มรั้งให้ร่างเล็กๆเข้ามากอดแน่นขึ้นตาคู่สวยก้มมองผมมดำขลับที่ซุกอยู่กับอก

เธอมันใจร้าย..เสียงอู้อี้ตัดพ้อให้ได้ยิน   น้ำอุ่นใสหยดสัมผัสกับอกอวบจนหญิงสาวแปลกใจและตกใจไปพร้อมๆกัน

คุณวา...ร้องไห้หรอ..ร้องทำไมเนี่ย...หญิงสาวผละออกพอให้เห็นหน้าคมดุที่ตอนนี้งอแงเหมือนเด็กได้ชัดเจน ชายหนุ่มพยายามสะกดกลั้นอารมณ์เสียใจน้อยใจให้หายไปแต่เค้ากลับทำไม่ได้เพียงแค่ปิ่นรักไม่ว่างมา เค้าก็พอจะเข้าใจ..แต่ทำไมหัวใจของเค้ามันขี้ใจน้อยแบบนี้นะ  ยิ่งเมื่อได้ยินหล่อนบอกว่าจะกลับหัวใจที่แข็งแกร่งของเค้ากลับอ่อนยวบทันที...เค้าเป็นเอามากทีเดียว

ก็เธอใจร้าย..ไม่สนใจกันบ้างเลย  อะไรอะไรก็เพื่อน   ฉันมันไม่สำคัญเลยใช่ไหม  เธอไม่รู้หรอกฉันคิดถึงเธอแค่ไหนแถมพอมาก็เอาแต่จะกลับ  ทั้งที่ไม่สบายขนาดนี้..ยังจะทิ้งกันได้ลงคอ  ชายหนุ่มใส่มาเป็นชุดน้ำตายังคงปริ่มๆ

รักกันบ้างรึเปล่า  

ชายหนุ่มถามพร้อมกับก้มหน้าซุกกับอกอวบอีกครั้งความน้อยเนื้อต่ำใจเข้าครอบงำ

ปิ่นขอโทษ  ปิ่นไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณวาไม่สบายใจ    คุณวาสำคัญสำหรับปิ่นเสมอ  เลิกร้องได้แล้วค่ะ  แก่แล้วไม่ใช่เด็ก

สักหน่อย  ปิ่นรักเอ่ยขำๆหากแต่คนโดนว่าไม่ขำด้วย  หล่อนไม่รู้เลยรึไงว่าเค้าเกลียดคำว่าแก่เป็นที่สุด 

คำก็แก่สองคำก็แก่  ถ้าไม่อยากมีแฟนแก่ก็เลิกซะเลยสิ  แล้วไปหาหนุ่มเอาะๆที่มหาลัยเธอ  ชายหนุ่มว่ากลับไปน้ำตาหยุดไหลเปลี่ยนความน้อยใจเป็นความกรุ่นโกรธแทน    อะไรกันถ้าไม่ชอบที่เค้าแก่แล้วจะมาคบทำไมตั้งแต่แรก    ......

ไม่ใช่ค่ะ  ไม่ใช่..ปิ่นไม่ได้หมายความอย่างนั้นสักหน่อย  ปิ่นรักระล่ำระลักบอกมือเล็กรั้งร่างสูงก่อนที่ชายหนุ่มจะหันหลังให้

ปิ่นแค่ไม่อยากให้คุณวาเข้าใจปิ่นผิดต่างหาก..ไม่ได้ว่าคุณวาแก่สักหน่อย   ปิ่นรักแก้  อีกฝ่ายยังคงเมินหน้าหนี

คุณวาของปิ่นยังหนุ่ม  ยังหล่อ..ไม่เห็นจะแก่ตรงไหนเลย   เสียงหวานเอ่ยเสียงอ้อนอย่างเอาใจกระชับแขนเล็กที่โอบกอดคนตัวโตให้แน่นขึ้น ใบ้หน้าเล็กๆน่ารักน่าเอ็นดูแหงนมองหน้าดุๆของอีกฝ่าย  จนคนตัวโตทนไม่ไหวก้มลงยึดปากเรียวสวยอีกครั้ง  โดยไม่สนว่าหล่อนจะติดหวัดจากเค้ารึเปล่า....ก็อยากน่ารักทำไมล่ะ ธันวานึกในใจ





ครบ100% แล้วนะค่ะทุกคน....  เม้นสักนิด....เพื่อเป็นกำลังใจนะค่ะ....O_O เดี๋ยวมาต่อให้แบบหวานๆน้ำตาลเรียกพี่กันเลย  อิอิ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #119 Mhuay (@wemhuay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2552 / 11:22

    มาอัพต่อเถอะค่ะ นานมากเลยค่ะ

    #119
    0
  2. #111 sky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2552 / 13:02
    เมื่อไหร่จะมาอัพสักทีล่ะ



    รออ่านอยู่นะ



    #111
    0
  3. #109 LoOkpLa3* (@lookpla3) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2552 / 00:02
    ง่ะ >< เมื่อไหร่จะมาอัพจร้่่าา
    อยากอ่านแร้ว รออยุ่นะจ้ะ สุ้ ๆๆๆ >3<
    #109
    0
  4. #105 ป๋องแป๋ง...........^^ (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2552 / 13:46
    งอนซะ.................



    มาอัพไวไวนะ..............



    เดี๋ยวเค้าน้อยใจ.......อิอิ^^
    #105
    0
  5. #102 LoOkpLa (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 30 กันยายน 2552 / 23:58
    โว้ วๆๆ อยากอ่านอีกอ่ะ



    มาอัพไว ๆ นะจ้ะ



    สุ้ ๆๆ
    #102
    0
  6. #101 jomvoyvay (@jomvoyvay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กันยายน 2552 / 23:58

    คนแก่ขี้งอน อิอิ

    #101
    0
  7. #100 ส่งเสริม (@searm1212) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กันยายน 2552 / 23:17
    มาต่ออีกนะ รออ่านอยู่นะ มาอับไวๆๆๆๆ
    #100
    0
  8. #98 oO['K-Kin']Oo (@kiranakin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กันยายน 2552 / 15:20
    ในที่สุดก็มาจนได้...อิอิ
    คุณวาขาอย่าใจร้ายกับปิ่นนักซิ..

    อิอิ

    กลับมาอัพด่วนเลย  ไรเตอร์
    #98
    0
  9. #96 Apple (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กันยายน 2552 / 15:00
    รีบมาอัพต่อไวๆๆ นะค่ะสนุกมากค่ะ ถึงคุณวาจะเป็นผู้ชายเอาแต่ใจตัวเองแต่ก็น่ารักในแบบฉบับของเขา เป็นกำลังใจให้ผํ้แต่งนะค่ะ
    #96
    0
  10. #95 ส่งเสริม (@searm1212) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 กันยายน 2552 / 08:31

    มาอับต่ออีกนะ   อ่านแล้วค้างคามากเลย

    #95
    0
  11. #93 Honey (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กันยายน 2552 / 23:42
    มาอัพไวไวนะคะ



    ไรเตอร์ไม่สบายหรอคะ



    หายไวไวนะคะ^^
    #93
    0
  12. #92 Jusminar (@barhuch) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 กันยายน 2552 / 22:42
    เพิ่งเปิดเทอมอาทิตย์แรก สู่ๆนะ
    #92
    0
  13. #90 mamai (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กันยายน 2552 / 14:42
    หายไวไวน่ะ แล้วเร็วมาอัพมาด้วย ใกล้จะสอบแล้วเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ
    #90
    0
  14. #89 amori (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กันยายน 2552 / 13:37
    ง่าาาาาาาาาาาาาาาาาา



    อัพจิๆๆๆๆๆ



    อยากอ่านง่าาาาาาาาาา



    T^T
    #89
    0
  15. #88 sky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กันยายน 2552 / 12:43
    คนแก่ขี้น้อยใจ อิอิ



    อัพต่อเร็วๆๆ นะ อยากอ่าน
    #88
    0
  16. #87 colonfil (@fancing) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 กันยายน 2552 / 11:53
    อัพไวๆนะค่ะ
    #87
    0
  17. #86 oO['K-Kin']Oo (@kiranakin) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กันยายน 2552 / 22:02
    อย่างนี้ปิ่นจะตามไปง้อป่ะเนี่ย??
    #86
    0
  18. #85 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กันยายน 2552 / 17:48
    หายไวๆนะค๊ะ

    งอแงได้อีกอ่ะ
    #85
    0
  19. #84 ป๋องแป้ง (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 16 กันยายน 2552 / 16:06
    ขอให้หายจากหวัดเร็ว ๆ นาค๊า

    จาด้ายมาอัพเร็ว ๆ

    #84
    0
  20. #7 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2552 / 19:21
    อ้อนได้อีก
    #7
    0
  21. #6 Apple (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2552 / 13:40
    มาอัพต่อไวๆๆ นะค่ะ เดียวคุณวางอนไม่เลิกนะ อิๆๆๆ
    #6
    0
  22. #5 sky (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2552 / 12:49
    เพิ่งรู้คนแก่น้อยใจได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย อิอิ



    มาอัพต่อเร็วๆ นะ รออ่านอยู่
    #5
    0
  23. #4 -'๑'-Asaku|2a-'๑'- (@noldy) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2552 / 09:06
    คุณวางอนเก่งจังค่ะ
    มาต่อไวไวนะคี่ะ
    รออ่านอยู่ค่ะ
    #4
    0
  24. #3 Mhuay (@wemhuay) (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 23 กันยายน 2552 / 08:57

    อย่ามาว่า คนแก่เค้านะ คนเราเวลาไม่สบาย ก็น้อยใจเป็นธรรมดา ค่ะ

    #3
    0
  25. #2 รสา (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 กันยายน 2552 / 11:23
    โอ้ยๆค้างๆๆค่ะสนุกใสๆเข้ากับบรรยากาศการทำงานอ่ะ แต่

    ที่ทำงานเค้าไม่มีเจ้านายหล่อๆแบบนี้อ่ะ มีแต่อาเฮียแก่ๆเอาแต่ใจอ่ะ

    เซ็งเป็ด อ่านเรื่อนี้ทีไรเค้ามีความสุขมาก (จินตนาการมากไปป๊ะตัว)

    ฮิฮิ มาอัพเร็วๆนะจ๊ะ
    #2
    0