เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 27 : เทอมเดี๋ยวก็..จบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1907
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ก.ย. 52

ตื๊ด ตื๊ด  เสียงเครื่องมือสือสารยอดฮิตดังขึ้น

""ฮัลโหล ว่าไงจ๊ะเปียโน"

"ปิ่น เป็นไงบ้างอ่ะ ไม่เป็นไรใช่ไหม " เปียโนถามด้วยความเป็นห่วง

"หือ..ไม่เป็นไรๆ เราก็แค่เหนือยๆน่ะ "

"เราใจหายหมดเลยรู้ไหมตอนที่คุณวาอุ้มปิ่นกลับมาอ่ะนึกว่าจะเป็นอะไรซะแล้ว"

"แหะๆ  ไม่เป้นไรหรอก  สบายใจได้" จะบอกได้ไงว่าดนมอมยาปลุกเซ็ก  เหอๆ

"ว่าแต่ เอ....ปิ่นกับคุณวา  เนี่ยยังไงๆกันนะ  งอนซะดีไหม ไม่เห็นเล่าอะไรให้เพื่อรักฟังสักนิด " เปียโนว่าเสียงงอนๆ

"เอ่อ...คือก็ " หญิงสาวอ้ำอึ้ง ก็คนมันเขินจะให้เล่ามายังไง

"ไม่ต้องเอ่อ คือ เลย  ไม่ต้องเล่าแล้วด้วย พี่นาทเล่าให้ฟังหมดแล้วย่ะ "

"เอ่อ  งั้นหรอ  เหอๆๆ " ปิ่นรักหัวเราะกลบเกลื่อนความเขิน

"ว่าแต่แกจะกลับม.เมื่อไหร่ ฉันว่าจะกลับพรุ่งนี้นะ จะกลับพร้อมกันไหม จะได้ไปรับ"

"เอ่อ..ฉันยังไม่รุ้เลยอ่ะ ยังไม่ได้คุยกับคุณวาด้วย"

"งั้นแกให้คุณวาไปส่งดีกว่า  เดี๋ยวทะเลาะกัน ฉันไม่อยากเป็นศิราณี ให้แกปรับทุกข์  อิอิ " เปียโนบอกแซวๆ

"บ้าหรอ  ใครอยากจะให้แกเป็นศิราณีให้ย่ะ  "

"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ " เสียงเปียโนหัวเราะมาตามสาย

"งั้นแค่นี้แหละ  เอายังไงก็โทรมาบอกฉันด้วยล่ะกัน"

"จร้า..."

ตื๊ด  ตื๊ด  ตื๊ด   เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง

"คุยกับใครนักหนาทำไมสายไม่ว่าง ฉันออกมาไม่ทันไรเธอโทหาใครอีก "

เพียงแค่กดรับเท่านั้นปลายสายก้ไส่มาเป็นชุด  เหอๆๆ ดันลืมตั้งสายเรียกซ้อน กรรมจริงๆ

"เอ่อ.พอดีเปียโนโทรมาน่ะค่ะ  ก็เลยคุยนานไปหน่อย ขอโทษค่ะ" ปิ่นรักบอกเสียงอ่อยๆ

"แน่นะ....อย่าให้ฉันรู้นะว่าไม่ใช่เพื่อนเธอ แต่เป็นไอ้หน้าอ่อนที่ไหน" เสียงดุพูดขู่

"ทำอะไรอยู่ " ชายหนุ่มถามเสียงยังคงแข็ง

"ก็ไม่ได้ทำอะไรค่ะ กำลังจะล้างจาน  "เสียงหวานตอบ

"คุณวามีอะไรรึเปล่าค่ะ  ถึงบริษัทแล้วหรอ  "

"ทำไม ถ้าไม่มีอะไรโทรไม่ได้รึไง  " ชายหนุ่มตอบกลับทันที ก็คิดถึงจริงๆอยากจะบอกแบบนี้ต่างหาก  แต่ยังงอนอยู่อ่ะนะ

"ได้ค่ะได้  แล้ววันนี้งานเยอะไหมค่ะ"  เสียงหวานถามเอาใจ

"เยอะ  ไม่อยากทำเลย อยากลับบ้านไปหาเมียอ่ะ " เปลียนเสียงอ้อนซะงั้น

"อะไรของเค้าเนี่ย บทจะดีก็ดีเอาดื้อๆ" ปิ่นรักคิดในใจคนวัยทองก็งี๊ ฮ่าๆๆๆ

"จะบ้าหรอ  ทำงานได้แล้วค่ะ งานเยอะไม่ใช่หรอ ปิ่นก็รออยู่ที่บ้าน เดี๋ยวทำกับข้าวอร่อยๆ ไว้รอ นะค่ะ "

"อืม..กว่าจะได้กลับอีกตั้งนาน " ยังอ้อนต่อนะเหอๆ

"นานที่ไหนกัน  ตอนเย็นเอง  ทำงานเถอะค่ะ จะได้กลับไวไวไง " ปิ่นรักต้องปลอบเหมือนเด็กๆ  (เด็กโข่งนะสิ)

"งั้นก้ได้  ฉันคิดถึงเธอนะ  จะรีบกลับเร็วๆแล้วกัน  จุ๊บๆ "

"หือ..ฮ่าๆๆ มีจุ๊บๆด้วย " หญิงสาวแซว..

"หัวเราะอะไรของเธอ  แค่นี้แหละ ฉันจะทำงาน ยัยบ้า.." ชายหนุ่มว่าแก้เขินก่อนตัดสายไป

 

ตื๊ด ตื๊ด  

"ว่าไงว่ะกร  "ชายหนุ่มรับสาย

"เออ เรื่องคดีจะเอาไงว่ะ  ตอนนี้ยัยพิมอาลาวาดใหญ่เลยที่โรงพักน่ะ"  กรบอกเพื่อนเสียงเอือมบๆ

"เฮ้อ.....บอกตำรวจไปว่าฉันไม่เอาความ  ยังงัยซะก็เคยมีความรู้สึกดีๆให้กัน "

 ชายหนุ่มบอกเพื่อนรัก อย่างน้อยพิมมาดาก็เคยได้ชื่อว่าคนเคยรัก เคยมีความรู้สึกดีดีให้กัน 

"นี่แกใจอ่อนหรอว่ะ  แล้วปิ่นเค้าจะคิดยังไง  "กรโวยแทนปิ่นรัก

"ไอ้บ้า..ไม่ใช่โว๊ย  ฉันแค่ไม่อยากให้เป็นเรื่องเป็นราวเคียดแค้นกัน  ปิ่นเค้าคงคิดแบบนี้เหมือนกัน  "

"งั้นหรอ..เอาไงก็เอาว่ะ   "

"ฉันฝากแกจัดการให้ด้วยแล้วกัน  ขอบใจมากเพื่อน..."


"เอ่อ  คุณตำรวจครับ  คือ  เพื่อนผมเค้าบอกว่าไม่อยากติดใจเอาความ แค่เรื่องะเลาะวิวาทกันเท่านั้น"

"อาวแล้วเรื่องที่วางยาล่ะครับ"

"คือเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะครับ  แค่ปรับก็พอแล้วครับ"

"เอางั้นหรอครับ  ผมรู้นะว่าไม่ใช่เข้าใจผิด แต่ถ้าคุณต้องการแบบนี้  ก้แล้วแต่"

"เอ่อ ครับ   ขอบคุณมาก  "


"ออกมาได้แล้ว  " เจ้าหน้าตำรวจ พาตัวพิมมาดาออกมาจากหัองขัง

"ปล่อย  หึ  ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้ทำอะไร  เป็นไงล่ะ เดี๋ยวพวกแกจะโดนเด้งกันทั้งโรงพัก"

 พิมมาออกมาได้ก้โวยวายใหญ่โต

"เฮ้อ......ไปเลยไป พูดมากเดี๋ยวก็จับขังอีกหรอก  " นายตำรวจขู่

" กร "   พิมมาดาเอ่ยชื่อกรเมื่อเจอหน้าชายหนุ่ม

"ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ เจ้าวามันจะให้อภัยเธอ "ชายหนุ่มบอกเสียงเข้ม

"วา  วาช่วยฉันใช่ไหม เห็นไหมฉันบอกแล้วว่าวา เค้ายังรักฉัน  ไม่ใช่ยัยเด็กนั่น " พิมมาดาตะโกนใส่หน้ากร

"หุบปากของเธอซะ  แล้วก็อย่าคิด อย่าพูดอะไรที่มันเข้าข้างตัวเองอีก  ไอ้วามันรักปิ่น  ไม่ใช่เธอ ที่มันช่วยเธอเพราะเห็นแกความรู้สึกดีดีในวันเก่าๆเท่านั้น  "

กรตอกกลับไปเสียงดังก่อนเดินจากไป  ผู้หญิงคนนี้ไม่ควรค่ากับการช่วยเหลือของเพื่อนเค้าเลยสักนิด ไม่มีความรู้สึกผิด

มีแต่ความอิจฉาริษยา

"กลับมาแล้ว คร๊าบบบ   ฟอดด"" จมูกโด่งกดลงกับแก้มใสๆของปิ่นรักฟอดใหญ่

"หืม..เหนื่อยไหมค่ะ  เดี๋ยวปิ่นไปเอาน้ำมาให้ดื่มดีกว่าค่ะ" 

"อืม..ชื่นใจจัง   ..เอ่อ  ปิ่น คือเรื่องพิมน่ะ ฉันไม่ได้เอาเค้าหรอกนะ ฉันไม่อยากทีเวรมีกรรมต่อกันอีก เธอจะว่าอะไรฉันไหม"

ชายหนุ่มอ้ำอึ้งบอกปิ่นรัก  ไม่รู้ว่าเธอจะคิดอย่างไรที่เค้าปล่อยคนที่ทำร้ายเธอไปง่ายๆแบบนี้

"ปิ่น  ฉันขอโทษ  ฉัน.. " ชายหนุ่มขอโทษเมื่อปิ่นรักก้มหน้านิ่งเมื่อได้รับฟังสิ่งที่เค้าเล่าให้ฟัง

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ  แล้วก็แล้วกันไป อย่าให้มีครั้งที่สองอีกแล้วกัน " หญิงสาวตัดบท..ไม่อยากจะใส่ใจอีกแล้ว

"ฉันรับรองจะไม่มีครั้งที่สองอีก ถ้าขืนเค้ามาตอแแยเราอีก คราวนี้ฉันไม่ปล่อยไว้แน่  "

"เชอะ ให้จริงเถอะ รู้หรอกน่าใจอ่อนเพราะเค้าเป็นแฟนเก่า"  ปิ่นรักแกล้งงอน

"โถ่ปิ่น..ไม่ใช่สักหน่อย   ไม่เอาน่าอย่างอนไปหน่อยเลย  "ชายหนุ่มอธิบาย

"เชอะ....".คนตัวเล็กยังเล่นต่อ

"น่านะดีกันนะครับ..ที่รักของคุณวา..." คนตัวโตง้อ

"อ่ะก็ได้  ....งั้นไปอาบน้ำดีกว่าค่ะ  " ปิ่นรักไล่ไปอาบน้ำ

"ครับผม  ฟอดด"  อีกสักที  ก่อนไปอาบน้ำตามที่หญิงสาวบอก


...................................................................................................................................


"เอ่อ  คุณวาค่ะ  คือพรุ่งนี้ปิ่นต้องกลับม.แล้วนะค่ะ" ปิ่นรักตัดสินใจคุยกับธันวาเพราะมันจะเปิดเรียนแล้วจริงๆ

"พรุ่งนี้หรอ  ทำไมเร็วจัง ก่อนหน้านี้เธอไม่เห็นบอก  "ชายหนุ่มย่นคิ้วถาม

"เร็วที่ไหน  มะรืนนี้ก็เปิดเรียนแล้ว  "หญิงสาวตอบ

ชายหนุ่มพยายามเข้าใจ  หล่อนต้องเรียนอีกเทอมเดียว เทอมเดียวเท่านั้น เค้าบอกกับตัวเอง 

"อย่าเห็นแก่ตัวสิว่ะ ไอ้วา  " เค้าบอกตัวเองในใจ

"คุณวา...".หญิงสาวสวมกอดเมื่อเห็นว่าอดีตเจ้านายนิ่งไป 

"โกรธอีกรึเปล่าเนี่ย  ..อะ ง้อๆหน่อยขี้เกียจทะเลาะ " ปิ่นรักบอกตัวเองในใจเช่นกัน

"เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันไปส่ง  ไปได้ใช่ไหม" ชายหนุ่มถาม

"หืม  ได้สิค่ะ ทำไมจะไม่ได้ล่ะ" ปิ่นรักสงสัย

"จะไปรู้เหรอ กลัวเธอจะอายเพื่อน ที่มีแฟนแก่ๆอย่างฉัน  "ชายหนุ่มบอกก่อนพลิกตัวหันหลังให้คนตัวเล็ก

"เอ๋า...หันกลับมานี่  ปิ่นจะอายอะไรล่ะ มีแฟนหล่อขนาดนี้เนี่ย"  บอกพร้อมกับดันแขนให้คนตัวโตหันกลับมา

"ไม่ต้องมาแกล้งชม  ฉันรู้หรอกน่าว่าฉันมันแก่  สู้หนุ่มๆมหาลัยไม่ได้หรอก " เอ้า...อะไรอีกล่ะ

"เอ๋า..อะไรอีกล่ะ  คุณวาจะบ้าหรอ  หนุ่มๆมหาลัยมาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะ"

"ทำไมจะไม่เกียว...เราอยู่ห่างกัน  เธออาจจะแอบไปมีเด็กเล็กเด็กน้อยก้ได้ใครจะ"ดูเค้าพูด

"จะบ้าหรอ  คนที่จะมีเด็กเล็กเด้กน้อยน่ะ มันควรจะเป็นคุณมากกว่าปิ่นนะ  "พูดมาได้อีตาบ้า

"ฉันหรอ  ฉันรักเธอจะตายไป จะไปมีใครที่ไหน  กล้าพูด"  ชายหนุ่มว่ากลับ

หืม....รักจะตายงั้นหรอ  ว๊าวๆๆๆ คุณวาบอกว่ารักฉันจะตาย  เขินแหะ

"ปิ่นๆ ปิ่นรัก"  ชายหนุ่มเรียกเมื่อเห็นคนในอ้อมกอดเงียบไป

"ห๊ะ  ค่ะ  คือ...ปิ่นก็รักคุณวาจะตายไป  ไม่มีทางไปรักใครอีกแน่นอนค่ะ"  ปิ่นรักบอกพร้อมกับจ้องลึกในดวงตาของธันวาเธออยากให้เค้ารู้นักว่าเธอรักเค้ามากแค่ไหน รัก ยิ่งกว่าชีวิต

"สัญญานะ    มาเกี่ยวก้อยกันก่อน " คนตัวโตพูดพร้อมกับยื่นนิ้วก้อยให้

"ค่ะสัญญา " นิ้วเล็กเกี่ยวนิ้วเรียวยาวของคนตัวโตที่ส่งมา

"นอนเถอะ  พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า  "ชายหนุ่มบอกพร้อมกอดกระชับร่างเล็กแน่นขึ้น  พรุ่งนี้แล้วสิที่เค้าจะต้องนอนเหงาบนเตียงนี้คนเดียว  เค้าจะทำเช่นไร  จะนอนหลับรึเปล่าหนอหากไม่มีร่างนุ่มนิ่มของยัยเปี๊ยกนี่ให้นอนกอด..

...........................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #77 รสา (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 กันยายน 2552 / 15:24
    อัพอีกนะรออยู่ อย่าหายไปนานนะคะ

    อ่านแล้วอมยิ้มไปมีกำลังใจทำงานและ

    ขอบคุณสวัสดีจ้า
    #77
    0
  2. #67 ส่งเสริม (@searm1212) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 กันยายน 2552 / 10:25
    อย่าหายไปนานนักนะ เดียวคนอ่านคิดถึง อยากบอกว่ามาอับอีกนะ

    สงสารพระเอกอะนอนคนเดียวเดียวดาย
    #67
    0
  3. #65 colonfil (@fancing) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 19:44
    เพิ่งเข้ามาอ่านค่ะ
    สนุกมากเลย
    ยังไงๆมาอัพไวๆนะค่ะ
    #65
    0
  4. #64 แมวเหมียว (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 19:17
    รอตั้งนาน กิ๊ดตึ๋งอ่ะ
    #64
    0
  5. #62 sky (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 17:41
    หวานจนน้ำตาลขึ้นแล้ว 555+



    อิจฉาจัง
    #62
    0
  6. #61 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 17:07
    กลัวด้วยอ่ะ
    #61
    0