เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 21 : บ้านสวนมหาทรัพย์ศิริกุล.....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2019
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 ส.ค. 52

บ้านสวนมหาทรัพย์ศิริกุล.....


"หนูปิ่นฝึกงานที่บริษัทนานแล้วหรอจ๊ะ..." คุณหญิงฉวีวรรณเริ่มบทสนทนาขณะเข้าครัว

"ก็ประมานสองเดือนแล้วค่ะ.".เสียงหวานตอบ

"แล้วรู้จักกับตาวาได้ยังไงล่ะจ๊ะ"

"คือ..ก็เพิ่งรู้จักตอนมาฝึกงานค่ะ"

"แล้วหนูปิ่นทำยังงัยถึงทำให้ตาวากลายเป็นแมวเชื่องๆได้ล่ะ  "

คุณหญิงกล่าวขำๆนึกชอบใจในกริยาของหญิงสาวไม่นอน และอีกอย่างเด็กสาวคนนี้ทำให้ลูกชายที่แสนเย็นชาใบหน้าไม่

เปื้อนยิ้มมาหลายปี กลายเป็นผู้ชายอ่อนโยนมีรอยยิ้มบนใบหน้าให้เห็นเช่นนี้  หลังจากที่เกิดเรื่องคราวนั้นผู้เป็นแม่กลุ้มใจ

เป็นอย่างมากลุกชายของหล่อนจากคนที่มีเหตุผล กลับกลายเป็นไอ้ขี้เมา เย็นชา รอยยิ้มเลือนหายวันๆเอาแต่ทำงาน..

เหมือนเครื่องจักราที่ไร้หัวใจเท่านั้น...แต่มาวันนี้ภาพลูกชายเล่นยอกล้อกับเด้กสาวคนนี้ทำให้หัวใจของคนเป็นแม่แช่มชื้น

ยินดียิ่งนัก

"หะ..เอ่อ..เปล่าหรอกค่ะ  คุณวาเธอไม่ได้เชื่องหรอกค่ะเหอๆ"..หญิงสาวแก้

"อิอิ...โถ่หนูปิ่นแม่ดูแม่ก็รู้แล้ว...เจ้าวามันรักมันหลงหนูขนาดไหน.".คนเป็นแม่ยังแซวต่อ..

"ไม่หรอกค่ะ..คุณวาเธอใจร้าายจะตายไป...ชอบแกล้งปิ่นอยู่เรื่อย.."

หญิงสาวรู้สึกอบอุ่นที่คุณหญฺงฉวีวรรณเอ็นดูหล่อน ทั้งยังพูดคุยอย่างไม่ถือตัวสักนิดทำให้หญิงสาวกล้าที่จะพูดคุยมากขึ้น

"ผมเปล่าสักหน่อย  ผมแกล้งที่ไหนกัน..คุณนี่ขี้ฟ้องจังนะ"  ชายหนุ่มส่งเสียงเมื่อได้ยินบทสนทนาที่พูดถึงตัวเองอยู่

"อะไรกันคับคุณแม่..พอได้ลูกสาวคนใหม่ก็ลืมผมงั้นหรอ  "ชายหนุ่มพูดงอนๆ

"อาวก็แหงสิตาวา..แม่น่ะอยากได้ลูกสาวมาตั้งนานแล้วนะ....หืม..ดีล่ะตาวา...แม่ว่าจะขอหนูปิ่นลูกสาวบุญธรรมซะเลยดี

ไหม"

"ผู้เป็นแม่ชักอยากจะแกล้งลูกชายตัวดี..."

"โถ่..คุณแม่ครับ...อย่าแกล้งผมสิ..เอาลูกสะใภ้ดีกว่า เนอะ.."หันมาขอคำสนับสนุนกับหญิงสาวข้างกาย

"จะบ้าหรอ..คุณวา.." หญิงสาวท้วงพร้อมกับฟาดมือบาดลงกับแขนชายหนุ่ม..

"บ้าที่ไหน  ผมพูดเรื่องจริง..."ชายหนุ่มยังเย้า..

"ฮ่าๆๆๆ..".เสียงหัวเราะในครัวดังงออกมาข้างนอกให้เจ้าบ้านเพิ่งมาถึงได้ยิน


"หัวเราะอะไรกัน...น่าสนุกเชียว..."

"คุณพ่อ..สวัสดีครับ..".ชายหนุ่มทักทายผู้เป็นพ่อพร้อมกับส่งยิ้มหวานจนผู้เป็นพ่อแปลกใจมากๆๆๆๆ

"เจ้าวา...แกไม่สบายรึเปล่า..."นายพลอรัณ  ถามบุตรชาย

"เปล่านี่ครับ...ผมเหมือนคนไม่สบายตรงไหน..อ่ะ"ชายหนุ่ค้อนผู้เป็นพ่อ..

"อ๋อ..พ่อครับ..นี่ปิ่น..แฟนผมครับ.".ชายหนุ่แนะนำสาวน้อย

"หือ..แฟนงั้นหรอ..."นายพลอรัณเลิกคิ้ว..นี่สินะที่ทำให้ลูกชายนายน้ำแข็งละลายหายไป ว่าแต่นี่มันเด็กชัดๆ

"ครับ..ปิ่นรักนี่คุณพ่อผม.."

"สวัสดีค่ะ.."

"สวัสดีจ๊ะ...เราอายุเท่าไหร่แล้วจ๊ะ.."ท่านายพลถาม

"เอ่อ..22 ปีค่ะ"

"อ๋อ..ยังเรียนอยู่เลยนิ.."

"ครับพ่อ..แต่ใกล้จะจบแล้ว...อีกเทอมเดียวก็จบแล้ว  "ชายหนุ่มอธิบายเมื่อเห็นว่าผู้เป็นพ่อคิดว่าเค้าจะพรากผู้เยาว์

"นั่นสิ...แต่เอ๊ะหนูปิ่นนึกยังงัยมาเป็นแฟนกะคุณอาเค้าล่ะลูก"ท่านายพลยังเย้าต่อ

"โถ่..คุณพ่อคร๊าบบ  "  ชายหนุ่มส่งค้อนวงโตให้บิดา

"แล้วนี่ทำอะไรทานกันหรอ   "ท่านนายพลเห็นบุตรชายอธิบายก้พอจะรู้ว่าบุตรชายรู้ว่าตนคิดเช่นไร..ก็อดยิ้มขำไม่ได้ต้อง

เปลี่ยนเรื่องไป

"ก็มี  แกงส้ม  ผัดเปรียวหวาน  ไข่ตุ่น  เยอะแยะค่ะคุณ..คุณไปอาบดีกว่าค่ะ..แล้วมาทานข้าวกัน..เดี๋ยวฉันไปเตรียมให้ "

คุณหญิงฉวีบอกสามีเมื่อเห็นว่ากับข้าวใกล้เสร็จแล้ว

...........................................................................................................................

"คุณดูมีความสุขจังนะ.....คุณหญิง " นายพลอรัณบอก

"ค่ะ...วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขมาก    หลังจากครั้งนั้นฉันไม่เคยได้เห็นตาวาในตัวตนแบบนี้อีกเลย..จนวันนี้"

"มันเหมือนยกภูเขาออกจากอก..."

"อืม.......ผมก็เหมือนกัน...เราคงต้องขอบใจยายหนูปิ่นที่ทำให้เจ้าวากลับมาเป็นผู้เป็นคนอีกครั้ง..."

"ถึงจะยังเด็กมากก็เถอะ   "นายพลอรัณยังนึกถึงอายุของเด็กสาวกับบุตรชาย

" โถ่คุณค่ะ...เรื่องอายุไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอกค่ะ...ถ้าเด็กเค้ารักกัน..เราก็ดุอยู่ห่างๆดีกว่า.."

"อืม....ผมก็ว่างั้น..."

คนสูงวันยิ้มให้กันอย่างเป็นสุขที่ได้ลูกชายคนเดิมกลับมา..


..........................................................

"หอมจัง....".คนตัวโตหอมแก้วเล็กฟอดใหญ่

"เอ๊ะ..คุณวา..ปล่อย..น่าเกลียด  เกรงใจคุณพ่อคุณแม่ท่านหน่อยสิค่ะ.".เสียงหวานท้วง

"อะไรล่ะ...ผมเปล่าทำอะไรสักหน่อย....ที่ว่าหอมน่ะกับข้าวต่างหาก....

.บ้าหรอ.งปล่อยได้แล้วค่ะ....ไม่งั้นปิ่นโกรธจริงๆด้วย...

.อือ..ก็ได้....ฝากไว้ก่อนคืนนี้คิดบัญชีทีเดียว.."

"บ้าหรอ..".

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆชายหนุ่มยิ้มขำกับแผนการเจ้าเล่ห์

..............................................................

หลังจากรัปประทานอาหาร

"หนูปิ่นคืนนี้นอนที่นี่นะลูก..แม่ให้เค้าจัดห้องไว้ให้แล้ว.".คุณหญิงฉวีวรรณบอก

"เอ่อ..คือ.."

"เอ่อ..คุณแม่ครับคือปิ่นเค้าต้องกลับบ้านน่ะครับ...คือ.."

"หนูปิ่นอยู่หอไมใช่หรอลูก...บ้านเค้าอยู่โคราชไง"

"ก็ใช่ครับแต่ว่่า...."

"ไม่ต้องแต่เลยตาวา...ถ้าแกจะกลับก็ไปคนเดียวหนูปิ่นนอนที่นี่นะลูก"

"เอ่อ..ค่ะ..".ปิ่นรักจำต้องตอบรับคำ  ก็ดีเหมือนกันตาแก่บ้าจะได้ไม่ต้องคิดบัญชี

"โถ๋..แม่คร๊าบ... ถ้าปิ่นไม่กลับแล้วผมจะทำงัยล่ะครับ"

"อาวแกก็กลับไปคนเดียวสิ...ไม่ได้อยู่ด้วยกันสักหน่อย.."

"ก็..เอ่อ..งั้นผมนอนนี่ด้วยก็ได้..."

"ก็แค่นั้น...".คุณหญิงบอกบุตรชาย

"ตาวา....จะไปไหน..."ผู้เป็นแม่ร้องทักบุตรชายที่กำลังเคาะประตูห้องว่าที่ลูกสะใภ้

"เอ่อ..คือ..ผมมีเรื่องจะคุยกะปิ่นน่่ะครับ"

"เรื่องอะไรดึกแล้วค่อยคุยพรุ่งนี้ก็ได้.."

"เอ่อ..คือ..."

"ไม่ต้องเอ่อ..ไปนอนได้แล้วไป.."

"ครับ..."

.......................................................

ร่างสูงนอนพลิกไปพลิกมาบนเตียงกว้าง

"เอ้อ...ทำไมเตียงมันกว้างงงยังงี้ว่ะ....ก็นอนมาตั้งแต่เด็กนี่หว่า.."

"ยัยบ้านั่นจะหลับรึยังนะ."..ชายหนุ่มนึกถึงคนในอ้อมกอดทุกๆคืน

"โอ๊ยยย...นอนไม่หลับ...."

"ห้องอยู่ติดกันแบบนี้ใครจะหลับลง..คุณแม่นะคุณแม่แกล้งกันชัดๆ"

............................................

"อื้อ..".ร่างบางร้องท้วงเมื่อมือหนาของใครบ้างคนเอื้มมาโอบรอบเอวบาง...

จมูกสวยกดลงบนแก้มนวนให้หายคิดถึง..

"อื้อ...คุณวา...คุณเข้ามาได้ไง"เสียงงัวเงียท้วงขึ้นมา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

131 ความคิดเห็น