เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 20 : แขกผู้มาเยือน (หวานกันต่อ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2251
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    9 ส.ค. 52

ร่างบางพลิกตัวตื่นแต่มือหนาของใครบางคนกลับร้างเข้าสู่อกกว้าง

"คุณวา..ปล่อยค่ะ เช้าแล้วปิ่นจะไปอาบน้ำ"  เสียงหวานท้วง

"อื้อ...เพิ่งหกโมงเช้าเอง..นอนต่อนะ"..ชายหนุ่มอ้อน

"ไม่เอาค่ะ...เดี๋ยวไปทำงานสายกันพอดี..คุณวานอนไปก่อนก็ได้  ทำกับข้าวเสร็จเดี๋ยวปิ่นปลุกนะค่ะ"

"ไม่เอาอ่ะ..ไม่อยากนอนคนเดียว..มันเหงานีน่า "  เสียงทุ้มยังท้วงต่อ

"คุณวา  อย่าดื้อสิค่ะ  นะค่ะ เดี๋ยวไปทำงานสาย"

"สายก็ไม่เห็นเป็นไรเลย บริษัทเราเองนี่นา สายสักวันจะเป็นไรไป" อ้อนแขนแข็งแกร่งยังไม่หยุดดื้อดึง

"ก็บริษัทคุณวาไม่ใช่บริษัทปิ่นนิค่ะ อีกอย่างปิ่นเป้นแค่เด็กฝึกงานจะไปำงานสายได้ไงกัน" หญิงสาวบอก

"เฮ้อ..คุณนี่เถียงเก่งจิง...ก็ได้...ทำกับข้าวอร่อยๆนะครับ  ผมขอนอนต่อีกนิด..เมื่อคืนเหนื่อยมากๆเลย"..ชายหนุ่มส่งยิ้มเจ้าเลห์ให้หญิงสาวจนแก้วใสแดงระเรื่อ

"บ้าหรอ..."หญิงสาวทุบอกกว้างเข้าให้

"ปิ่นไม่คุยกะคุณวาแล้ว"..ว่าแล้วหญิงสาวก็ลุกเดินออกไป..ปล่อยให้คนตัวโตยิ้มกริ่มอยู่บนเตียงคนเดียว


.......................................


"ตื๊ด..".โทรศัพท์หน้าห้องท่านรองดังขึ้น

"สวัสดีค่ะ"  เสียงหวานรับสาย

"ปิ่น..ผมหิว..อยากกินอะไรหวานๆอ่ะ"  เสียงห้าวบอกมาตามสาย

"หือ...อะไรหวานหรอค่ะ..อืม งั้นเอาโอวัลติลไหมค่ะปิ่นชงให้  "

"อะไรก็ได้เร็วๆนะ..ผมอยากกินมากๆเลย "

เฮ้อ..นึกอะไรของเค้าอยากกินของหวานๆ...


ก๊อก   ๆๆๆ

"นี่ค่ะ  โอวัลติน"  หญิงสาวบอก

"อื้ม..ผม...อยากกินของหวาน"  ชายหนุ่มว่าพลางเดินออกมาหาปิ่นรัก

"เอ่อ.งปิ่นขอตัวก่อน...อื้ม...อุณ อา..(คุณ..วา)"ริมฝีปากหนาจัดการรับความหวานจากเรียวปากเล็กทันที่ถึงตัว..

"อื้ม...อร่อยจัง..หวานมักๆเลย" ชายหนุ่มเจ้าเลห์ว่าหลังจากดื่มด่ำความหวานจนพอใจ

"คุณทำบ้าอะไรของคุณ...".ร่างบ้างท้วง..

"ก็ผมหิวนี่นา..บอกแล้วไงว่าอยากินของหวานๆ...โอวันตินมันหวานไม่พออ่ะ.".ว่าพลางกระชับอ้อมแขนที่กอดหญิงสาวเอาไว้

"คุณนี่มัน...เฮ้อ...ปล่อยได้แล้วนี่มันที่ทำงานนะคุณ..."

"วาค่ะ...".เสียงของใครบางคนดังขึ้นพร้อมกันร่างเพรียวสูง

"พิม."..ชายหนุ่มเอ่ยปิ่นรักขืนตัวออกจาอ้อมแขนของเค้าทันที

"ขอโทษนะค่ะคือพิมไม่เห็นเลขาหน้าห้องคุณเลยถือวิสาสะเข้ามา.."

"อาวน้อง...เด็กฝึกงานคนนั้นเอง...ยังฝึกไม่เสร็จอีกหรอ " หญิงสาวหันมาถามสาวน้อยอีกคนในห้อง

"เอ่อ..ยังค่ะ..คือ.".

"วาค่ะ...วันนี้ตอนเย็นวาว่างไหมค่ะ..คือพิมอยากมานอาหารญี่ปุ่นร้านที่เราเคยไปกันบ่อยๆ "  ปิ่นรักยังพูดไม่จบสาวร่างสูงก็หันไปพุดกับธันวาอย่างไม่สนใจหล่อนเลยสักนิด

"คือ..ผม..".

"เอ่อ  ดิฉันขอตัวนะค่ะ."..ปิ่นรักกล่าว

"เอ่อเดียวจ๊ะ..ขอกาแฟให้ฉันที่นึ่งนะจ๊ะ.".พิมมาดา สั่งก่อนหันมาพร่ำพุดกับธันวาต่อ..

"ค่ะ..หยิงสาวรับคับแล้วเดินจากไป..."ชายหนุ่มองตามหลังร่างบางไปจนลับสายตาแทบไม่ได้สนใจหญิงสาวตรงหน้าที่พุดพร่ำกับเค้าอยู่ไม่หยุด

"นี่ค่ะกาแฟ..."

"เดี๋ยวปิ่น.."ก่อนที่หญิงสาวจะหันหลังเดินไปมือหน้าก็คว้าข้อมือบ้างเอาไว้เสียก่อน..

"คุณวามีอะไรจะใช้ดิฉันหรอค่ะ.."หญิงสาวเปลี่ยนสรรพนาม

"ขอโทษนะพิม..ผมคงไปกับคุณไม่ได้วันนี้ผมมีนัดแล้ว...".ชายหนุ่มหันมาบอกหญิงสาวมือหน้ายังรั้งข้อมือบางของใครอีกคนไว้ไม่ปล่อย

"งั้นหรอค่ะ  อืม  ไม่เป็นไรค่ะ  ไว้วาว่างเมื่อไหร่เราไปกินดวยกันอีกนะค่ะ..พิมจะรอ"..หญิงสาวว่า

"ทนไว้พิมมาดาแกทนไว้  ยัยเด็กนี่สู้เธอไม่ได้สักนิด..วาก็แค่เห่อไปเท่านั้นแหละ.".หญิงสาวปลอบใจตัวเอง

"งั้นวันนี้พิมกลับไปก่อนนะ ผมต้องเคลียร์งานอีกเยอะ"..ชายหนุ่มไล้แบบอ้อมที่สุด

"เอ่อ..ก็ได้ค่ะ..ไว้พิมโทรหานะค่ะ.. " เมื่อหญิงสาวผู้ไม่ได้รับเชิญออกไป..ชายหนุ่มก็ต้องเจอศึกใหญ่

"ปล่อย...."หญิงสาวตัวเล็กสะบัดมืออก..

"ไม่เอา...มานี่สิ.."ชายหนุ่มรั้งร่างหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด..

"ปล่อยนะ..ฉันบอกให้ปล่อยไง  ปล่อย " ปิ่นรักได้แต่ดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนแข่งแรง

"ปล่อยได้ไง....เธองอลตุ๊บป่องแบบนี้อ่ะ..."

"ฉันไม่ได้งอล..ทำไมฉันต้องงอลด้วย"

"หรอ...เอ...งั้นใครน้า..อยู่ดีดีก็เปลียนสรรพนามเฉยเลย  ก่อนหน้านี้นั้นยังปิ่นอย่างนั้น อย่างนี้..."

"อะไร...ฉัน...ปล่าว..."


"มานี่..."ชายหนุ่มรั้งตัวหญิงสาวมาไว้บนตักกว้าง

"ปล่อยนะ...ฉันจะไปทำงาน..."

"นั่นไง..ฉันอีกแล้วนะปิ่น..ไม่น่ารักเลย..พูดใหม่สิ...ว่าไง"

"ทำไม...ฉันจะพูด   ไม่น่ารักก็ไม่ต้องรัก..ยังงัยคุณก้ไม่ได้รักฉันอยู่แล้วนิ.".เสียงหวานตัดพ้อ

"หรอ...ไม่รักก็ได้หรอ..."ชายหนุ่มยังแกล้งต่อ..

"ปล่อยนะ...ไม่ต้องรงมารักอะไรทั้งนั้น...จะไปรักใครก็เชิญ.."

"อื้อ...อื้ม..."พูดได้แค่นั้นชายหนุ่มก็จัดการกับปากอิ่มสวยที่พร่ำพูดตัดพ้อเค้าไม่หยุดให้ในพริบตา

"อื้อ อุณ  วา   "หญิงสาวยั้งท้วงไม่หยุด...แต่แล้วก็ต้องยอมจำนนต่อจูบที่อ่นหวานและดูดดื่มที่ชายหนุ่มมอบให้

"พูดใหม่สิ....ฉันหรือปิ่น."..ชายหนุ่มถามหลังจากถอนริมฝีปาก

"คือ..ฉัน..เอ้ย..ปิ่น "


"หือ..ว่าไง...คนขี้งอล.."

"ปิ่นป่าวงอล"

"งั้นหรอ...ไม่งอลแต่หึงละสิ.."

"ก็หึงนะสิ..."หญิงสาวสวนกลับแบบไม่ทันคิด..

"โห....เด็กขี้หึงนะเอง..."

"เอะ.ป่าวๆๆคุณวาบ้า......แกล้งปิ่นงั้นหรอ.".

"ฮ่าๆๆๆ.....ก็เธองอลน่ารักดีนี่นา..."พูดพร้อมกับหอมแก้มนวลฟอดใหญ่

"น่ารักคุณวาก็ไม่รักอยู่ดี  "

"ทำไมล่ะ..ทำไมถึงบอกว่าฉันไม่รักเธอ.."

"ก็คุณยังรักคุณพิม...ปิ่นไม่มีสิทธิ์"

"เธอคิดเองเออเอง....ก็บอกแล้วไงพิมน่ะก็แค่เพื่อนเก่าเท่านั้น..ตอนนี้ฉันรักเค้าแบบนั้นไม่ได้แล้ว.."

ชายหนุ่มอธิบายให้คนในอ้อมกอดฟัง

"ไม่จริงหรอก..ไม่ต้องโกหกให้ปิ่นดีใจก็ได้..ตอนนั้นยังละเมอ  พิม พิม"

"เฮ้อ..เธอนี่นาพูดเรื่องจิงก้ไม่เชื่อ..ทีโกหกน่ะเชื่อดีนัก.."ชายหนุ่มบอกเอือมๆ

"ตาวา...."หญิงวัยกลางคนเปิดประตูเข้ามา...พบกับฉากสำคัญเด็กสาวตัวเล็กในชุดนักศึกษาอยู่บนตักลูกชายตัวเอง

"คุณแม่."..ชายหนุ่มอุทานเมื่อผู้เป็นแม่เปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเอาคนตัวเล็กลงจากตัก..

"นี่แกทำอะไร.."..คุณหญิงฉวีวรรณถามบุตรชาย

"คือ...เอ่อ..นี่ปิ่นครับแม่ ปิ่นเป็นแฟนผม " ผุ้เป็นแม่ดูจะอึ้งไม่น้อยกับคำบอกเล่าของลุกชาย

"สวัสดีค่ะ"  หญิงสาวยกมือไหว้อ้อนช้อย...

"สวัสดีจ๊ะ...หนูชื่ออะไรจ๊ะ " นางถามพร้อมกับสายตาสำรวจเด้กคนนี้มีแววฉลาดแม้จะไม่สวยสะดุดตา แต่ก็น่ารักน่ามอง

"แปลกแฮะ  ไอ้ลูกชายฉัน...ผิดสเป็กไปรึเปล่า"

"หนูชื่อปิ่นค่ะ  ปิ่นรัก "  เสียงหวานตอบ

"แล้วนี่ยังเรียนอยู่หรอจ๊ะ..".

"ค่ะปิ่นเรียนอยู่ปี่สี่แล้วค่ะ..แล้วก็เอ่อมาฝึกงานที่นี่ค่ะ"

"ฝึกงานที่นี่...อืม....ตาวา...แล้วที่เห็นเมื่อกี๊แกมีอะไรจะแก้ตัวไหม...นี่น้องเค้ายังเรียนอยู่  แถมยังเป็นเด็กฝึกงานของที่นี่อีก"

"แกทำแบบนี้ได้ไง...".

"โถ่แม่ครับ...เรียนอยู่แล้วเป็นไง...เดี๋ยวปิ่นก็จบแล้ว..." ชายหนุ่มบอกพร้อมกับกอดอ้อนมารดาเบาๆ

"เฮ้อ.แกนะแก.ทำอะไรไม่รู้จักคิด.."...เอ็ดลูกชายเบาๆ

"เอ้อ.หนูปิ่นงั้นวันนี้ไปทานข้าวที่บ้านกับแม่นะลูก...ทานข้าวกับพ่อเค้าสองคนเบื่อๆแล้วแหละ..มีลุกชายคนนึ่งเค้าก็ไม่สนใจ"  ผู้เป็นมารดาตัดพูด

"โถ่แม่ครับก็ผมงานยุ่งนี่นา... ต่อไปผมจะแวะไปทานข้าวที่บ้านบ่อยๆใช่ไหมปิ่น..".ชายหนุ่มถามความเห็น

"เอ่อ..ค่ะ..."

"งั้นไปกันดีกว่าลูกเลิกงานแล้วนิ..ไปซื้อของไปทำที่บ้านกัน.".คุณหญฺงฉวีวรรณบอกพลางเอื้อมไปดึงมือบางเดินนำหน้าชายหนุ่ม...

....................................................

ขอโทษที่หายไปนานนะค่ะพอดีสอบเลยหายไปนานหน่อย.....เป็นำลังใจให้ด้วยน้า...

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #91 magma (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 14:03
    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    แต่มีคำผิดเต็มเลย

    เนื้อหาตอนหลังเริ่มสละสลวยกว่า

    ตอนแรกมากค่ะสู้ๆนะคะ
    #91
    0
  2. #42 คนอ่าน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2552 / 16:02
    งอล เขียนว่า งอน ค่ะ

    เป็นนักเขียน ควรเขียน ให้ถูกต้องนะคะ

    อย่าใช้ภาษาแชท ในงานเขียน
    #42
    0
  3. #29 ***** (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2552 / 17:05
    ไม่แน่ใจว่า เจตนาหรือเปล่า ถ้าใช่ก็ต้องขอโทษด้วยนะคะ คือมีคำที่เขียนผิดอยู่หลายที่นะคะ อย่างเช่น งอน ไม่ใช่งอล เหรอ ไม่ใช่ หรอ เปล่าไม่ใช่ ปล่าว และมีที่เขียนตกอีกหลายที่ แต่เนื้อเรื่องน่าสนใจดีค่ะ เป็นกำลังใจให้ทั้งเรื่องเรียนและเรื่องงานนะคะ
    #29
    0