เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 19 : เกมส์นี้เป็นของใครกันแน่...อิอิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2678
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    4 ก.ค. 52


"อื้อ.........หนักจัง....".หญิงสาวรู้สึกหนักอี้งเพราะแขนหนักๆของใครบางคนที่พาดอยู่บนตัว....

"ตื่นแล้วหรอครับ.....".ชายหนุ่มกระชับอ้อมแขนให้แน่นเมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กกำลังจะเขยิบหนี...

"คุณวา....เอ่อ....."หญิงสาวมองหน้าอึกอักเมื่อชายหนุ่มจับให้หันหน้ามาหาตน

"ครับ....ว่าไง..."ชายหนุ่มถามยิ้มกริ่ม...

"เอ่อ...ทำไมคุณวาเข้ามานอนห้องนี้ล่ะค่ะ..".หญิงสาวแกล้งถาม

"หือ...ทำไม..ก็นอนที่นี่ตั้งแต่เมื่อคืนไง..".ชายหนุ่มตอบงงๆ

"เมื่อคืนงั้นหรอค่ะ...โอ๊ยปวดหัว....ขอโทษทีนะค่ะ..ปิ่นจำอะไรม่ได้เลย.."

"จำไม่ได้...หมายความว่าไง..".ธันวาถามเสียงขุ้น...

"ก็เมื่อคืนปิ่นดื่มหนักไปหน่อย....ก้เลยเมา..ขอบคุณนะค่ะที่พาปิ่นกลับด้วย..."

หญิงสาวตอบ

"นี่เธอ...หมานความว่าเมื่อคืน...เธอ..เธอจำอะไรไม่ได้งั้นหรอ"...ชายหนุ่มถรามเสียงเครียด  นี่...เธอ..หมายความว่าที่พร่ำบอกว่ารักฉันเมื่อคืน...แต่เมางั้นหรอ...

".ขอโทษค่ะ...ที่ปิ่นเมาจนไม่รู้เรื่อง.."

"งั้นหรอ.".ชายหนุ่มฟังแต่ละคำพูดของหญิงสาวแทบอยากบีบคอเธอให้ตายนัก....เธอบอกว่าจำเรื่องเมื่อคืนไม่ได้งั้นหรอ...


"ไม่เป็นไร.."..ชายหนุ่มตอบแล้วหันหลังให้หญิงสาวทันที....


ชายหนุ่มยังคงอื้ง...และนึกถึงแวลาที่เค้ามีความสุขอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนเช่นเมื่อคืนนี้....นี่เค้าคิดไปคนเดียวงั้นหรอ... เค้ามีความสุขอยู่คนเดียว  ที่เธอบอกว่ารักเพราะเมางั้นหรอ..

ชายหนุ่มยันตัวขึ้น...แต่กลับถูกฉุดด้วยมือเล็กชองคนอีกคน

"คุณวาจะไปไหนหรอค่ะ."...ปิ่นรักถาม...

"ปล่อย".....ชายหนุ่มตอบยังไม่ยอมหันมา..


"บอกก่อนสิค่ะ..คุณวาจะไปไหน...แล้วปิ่นจะปล่อย..."คนตัวเล้กยังแกล้งต่อ...


"ปล่อย....จะไปไหนก็เรื่องของฉัน...ไม่ต้องมายุ่งหรอก...เรื่องเมื่อคืนเธอยังจำไม่ได้เลย...ไม่ค้องมาสนใจฉันหรอก"  ชายหนุ่มตอบเสียงประชดแย่างที่ไม่เคยทำ

"หือ...เรื่องเมื่อคืน...เมื่อคืนมีอะไรหรอค่ะ.งปิ่นทำอะไรให้คุณวาไม่ชอบรึเปล่า.."..

"เปล่า..เธอไม่ได้ทำอะไรหรอก...ฉันมันบ้าไปคนเดียว....ปล่อย.."ชายหนุ่มสะบัดมืออก..

"เอ๊ะ...เดี๋ยวสิค่ะ...คุณวา....ปิ่นทำไรให้โกรธรึเปล่า..."ปิ่นรักยังสนุกต่อ

"ก็บอกว่าเปล่าไง....ปล่อยฉันจะกลับห้อง..."ชายหนุ่มสะบัดมือเล็กออก..แล้วเดินเข้าห้องตัวเอง

ปังงง.......................ง!!!!

"อิอิ...แกล้งคแก่นี่สนุกจัง..".ปิ่นรักหัวเราะขำกับตัวเองที่แกล้งชายหนุ่มได้..ก่อนเดินออกจากห้องเพื่อไปง้อคนแก่


ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ.......


"คุณวาค่ะ..ปิ่นขอเข้าไปนะค่ะ...."

"คุณวาค่ะ..."หญิงสาวกระโดดขึ้นเตียงเรียกคนแก่ขี้งอลเสียงหวานๆ..

"คุณวาหันมาหน่อยสิค่ะ...."หญิงสาวดึงให้ชายหนุ่มหันหน้ามาแต่ก็ไม่เป็นผล...

"มาทำไม....ออกไปได้แล้วฉันง่วง...."

"อะไรกันไหนคุณวาบอกว่ารักปิ่นม๊ากมาก...แล้วไหงมาไล่กันแบบนี้ละค่ะ.."สาวน้อยพูดเสียงอ้อนๆแล้วเอื้อมไปกอดคนตัวโตจากทางด้านหลัง

ชายหนุ่มชะงักนิดหนึ่ง..เมื่อรู้แล้วว่าโดนยัยตัวแสบแกล้ง.....

"คุณวาขา....หันหน้ามาหน่อยนะ..นะ..."เสียงหวายยังออดอ้อน

ชายหนุุ่่่มไม่ตอบ....ยังคงนิ่งอยู่อย่างนั้น...หน่อยแนะ...ยัยเด็กบ้า....ต้องลงโทษซะให้เข็ดบังอาจมาแกล้งฉัน....

"คุณวา...โกรธปิ่นหรอ.งปิ่นแค่ล้อเล่นเอง....อย่าโกรธปิ่นเลยนะๆ"..

"ถ้ารู้ว่าโกรธแล้วทำทำไม.".ชายหนุ่มหันมาทำหน้าเครียด

"เอ่อ..ปิ่นขอโทษค่ะ....ปื่น...."หญิงสาวเห็นสีหน้าดุดันจริงจังของคนตรงหน้าถึงกับหน้าเสีย...

"ปิ่นอะไร..อะไร..มีอะไรจะแก้ตัวอีกหรอ..".ชายหนุ่มถามดุดุ

"เปล่าค่ะ..ปิ่นไม่มีอะไรจะแก้ตัว.....ปิ่นแค่อยกแกล้งนิดหน่อยเอง..แต่ถ้าคุณวาโกรธมากปิ่นก็ไม่รู้จะทำยังงัย...."สาวน้อยตอบเสียงอ่อยๆเมื่อโดนดุก้มหน้างุดจนคนตัวโตต้องอมยิ้ม

กับท่าทางงอลๆของเจ้าหล่อน

"ปิ่นขอตัวนะค่ะ...ไว้คุณวาหายโกรธบอกปิ่นด้วยแล้วกันนะค่ะ..ระหว่างนั้นปิ่นจะไม่มายุ่งกับคุณวาอีก..."


"หือ....งั้นหรอ..อืม....อยากให้ฉันหายโกรธตอนนี้ไหมล่ะ..."ชายหนุ่มถามพร้อมกับส่งสายตาเจ้าเล่ห์ไปพร้อมกับรั้งร่างบางเข้ามากอด

"ว่าไง...อยากให้ฉันหายโกรธรึเปล่า..."ชายหนุ่มบอกข้างๆหู

"คุณวาจะให้ปิ่นทำอะไรหรอค่ะ..".หญิงสาวตอบ

"อื้ม...นั่นสิ..ทำอะไรดีน้า.....ฉันกำลังโกรธมากด้วยสิ...."

"เธอว่าทำอะไรดีละ..หืม..."ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น

"เอ่อ...ปิ่น  ปิ่นไม่รู้ค่ะ...."หญิงสาวตอบเสียงอู้อี้

"เอางี้ดีกว่า...ไหนเงยหน้าขึ้นมาสิ..."ชายหนุ่มบอกพลางเชยคางมาให้เงยขึ้นมา

"หลบตาทำไม..มองหน้าฉันสิ..."ชายหนุ่มบอกเมื่อเห็นคนตัวเองเสมองไปทางอื่น

"มองฉัน..."ชายหนุ่มสั่ง...

"รู้ไหมว่าตัวเองมีความผิด...".คนตัวโตถาม

"ค่ะ...ปิ่นขอโทษ"

"เปลี่ยนคำขอโทษเป็นอย่างอื่นดีกว่า"...ชายหนุ่มบอกพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

"ปิ่นรัก."..ธันวาเรียก

"ค่ะ...."
..

"มองคุณวาสิครับ.."..ชายหนุ่เปลี่ยนสรรพนามพร้อมกับน้ำเสียงอ่อนโยน..

"คุณวาค่ะ..เอ่อ.."

"หือ..ถ้าอยากให้คุณวาหายโกรธ..ก็...จูบคุณวาสิครับ..รับรองหายสนิทเลย..".ชายหนุ่มว่า..พร้อมกับยื่นหน้าเข้าหา..

"หะ...คือ...ปิ่น...เอ่อ.."

"ว่าไง...รึอยากให้คุณวาโกรธมากกว่านี้..."

สิ้นคำของชายหนุ่ม หญิงสาวโน้มตัวเข้าหาริมฝีปากได้รู้ของชายหนุ่มก่อนประทับริมฝีบางบางลงเบาๆ แก้มใสแดงระเรื่อด้วยเขินอาย..

"หือ...แค่นี้หรอ...แค่นี้เค้าเรียกจูบที่ไหนกันคับคุณปิ่นรัก..."

"ก็ปิ่น...แถวบ้านปิ่นเรียกจูบนี่นา."..ปิ่นรักเถียงแบบไปน้ำขุ่นๆ

"หื้อ...งั้นหรอ...อืม..งั้นไม่เป็นไร..คุณวาจะสอนให้ใหม่ก็ได้..."สิ้นเสียงชายหนุ่มก็จัดการกับริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อทันที.รสจูแสนหวานทำให้ปิ่นรักแทบละลายร่างบางอ่อนระทวยจน

แขนแข็งแกร่งต้องประคองไว้อย่างอ่อนโยน

"อื้อ...คุณวา..."

"หือ..." ชายหนุ่มตอบอู้อู้อยู่ข้างลำคอขาวผ่อง

"พอเถอะค่ะ...เช้าแล้วนะ.....เสียงหวานท้วง...

.หือ...ยังไม่เช้าเลย...เพิ่งตีห้าเองนะ...."ชายหนุ่มไม่ปล่อยให้สาวน้อยทักท้วงต่อปิดปากเรียวเล็กที่กำลังบวมเจ่ออย่างดูดดื่ม...มือใหญ่ซุกซนไปเรื่อยๆ

"ไหนคุณวาบอกว่าง่วงไงค่ะ"

"ไม่ง่วงแล้วครับ ตอนนี้เปลี่ยนเป็นหิวแทน"

"หิว...งั้นเดี่ยวปิ่นไปทำกับข้าวให้นะค่ะ.".หญิงสาวตอบเสียงอ่อนตามความวาบหวิวในกาย

"หือ...คุณวาไม่ได้หิวข้าวซะหน่อย...คุณวาหิวปิ่นต่างหากล่ะครับ" มือใหญ่จัดการกับเสื้อผ้าของคนตัวเล้กอย่างรวดเร็วก้มลงดูดเม้นยอดอกอย่างอ่อนโยน

"อื้อ..คุณวา...พอแล้วค่ะ.".เสียงหวานท้วง..

"ปิ่นต้องการคุณวาไหมครับ."..คนเอาแต่ใจถาม..เสียงกระเส่า..ยังคงโน้มน้าวอารมณ่หล่อนจนร่างบางครางออกมาเบา..อย่างพอใจ

"ว่าไงครับ..บอกสิครับว่าต้องการคุณวา."

"อ๊า..ปิ่น ปิ่นต้องการคุณวา...ปิ่นรักคุณวา..อ๊า.."

"อ๊า  ปิ่นจ๋า  ปิ่นอ๊า"  เสียงร้องครางผสานกันเมื่อบทรักแสนหวานสิ้สุดลง..


.....................................................................................................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

131 ความคิดเห็น