เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 14 : อาการนี้เรียกว่า..หึงได้ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 มิ.ย. 52


ร่างสูง...เดินออกมาตากลิ่นหอมๆของอะไรสักอย่าง...จนมาถึงห้องครัว...

ทำอะไรหรอ....หอมจัง....เอ่ยถามร่างบางที่ยืนหันซ้านหันขวา..อยู่ตรงหน้าเตา

อ๋อ...พอดีปิ่นเห็นหมูเหม็นๆ แล้วก็ผักเน่าๆในตู้เย็น...เลยเอามาทำข้าต้มน่ะ...

บ้าสิ....ของเน่าที่ไหนหอมขนาดนี้....ว่างพลางเดิมเข้ามาใกล้ๆ

แล้วเธอทำกับข้าวเป็นด้วยหรอ..หน้าไม่ให้เลย..

จะบ้าหรอ..ทำกับข้าว..ต้องหน้าให้ด้วยรึไง...สาวน้อยส่งค้อนวงใหญ่ให้

ฮ่าๆๆ....งั้นหรอ..


มีอะไรให้ฉันช่วยรึเปล่า....ชายหนุ่มถาม

หือ...อ๋อไม่มีหรอกค่ะ..คุณวาไปอาบน้ำดีกว่า...เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว..

หรอ  อืม งั้นก็ได้..เร็วๆด้วยฉันหิวแล้ว..

ค้า...ท่านรอง...ตื่นมาก็สั่งๆๆ..

บ่นอะไร...ฉันเป็นเจ้านาย...เธอเป็นลูกน้อง..รึไม่จริง

ค้า...คุณเจ้านาย....

ว่าแล้วชายหนุ่มก็เดินเข้าห้องเพื่ออาบน้ำที่ห้องของตัวเอง


หืม.......น่ากินเหมือนกันนะเนี่ย....แต่มันจะกินได้แน่หรอ...

เอ๊ะ...ถ้ากินไม่ได้ก้ไม่ต้องกิน....เอามานี่....

เฮ้ยๆๆ...ล้อเล่นไม่ได้รึไง...เอาคืนมาเลย....

ชายหนุ่มคว้าชามข้าวต้มจากมือหญิงสาวที่ทำท่าจะเททิ้ง

อืม....ก็ใช้ได้นะเนี่ย...ดีกว่ากินมาม่านิดหนึ่ง...

ชิ....ตาบ้า..ฉันทำออกจะอร่อย...สาวน้อยบ่นๆ

..................................................................................

มานี่....จะไปไหน....ชายหนุ่มฉุดมือหญิงสาวี่ตั้งท่าจะก้าวไปอีกทาง

ชั้นใต้ดินไง.....หญิงสาวตอบ

ไปทำไมชั้นใต้ดิน....

อาวก็ไปซื้อของไงค่ะ....ซื้อเสื้อผ้า

เสื้อผ้าอยู่ทางนี้....

ไม่เอา...แถวนี้มีแต่แพงๆทั้งนั้น..ฉันไม่มีตังค์หรอกนะคุณ

เออน่า....มานี่.....จะขัดคำสั่งเจ้านายนรึไง

เฮ้อ....ก็ได้ค่ะ...ว่าแล้วเจ้านายหนุ่มก็ดึงมือสาวน้อยตัวเล็กเข้าร้านประจำของเค้า

สวัสดีค่ะคุณธันวา  วันนี้ดูเป็นอะไรดีค่ะ...


เอ่อ...คือ....ช่วยดูเสื้อผ้าให้เด็กคนนี้ทีนะครับ  ชายหนุ่มบอกกับพนักงานขายพร้อมกับดันหลังสาวน้อยข้างกายให้ออกไปข้างหน้า

ค่ะ...หลานสาวหรอค่ะ..น่ารักเชียว...พนักงานสาวถามเพราะสาวน้อยคนนี้ดูเด็กเอามากๆอีกทั้งหล่อนรู้เป็นอย่างดีว่าชายหนุ่มไม่มีน้องสาว

เอ่อ...คือ...จะว่างั้นก็ได้....ครับ....ชายหนุ่มไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

คุณหนูลองชุดไหนก็น่ารักนะค่ะคุณวา...

ครับ...


เอ่อ..พอแล้วมั่งค่ะ...คือมันเยอะมากแล้ว....หญิงสาวบอกเค้าหลังจากลองชุดมาเป็นสิบๆชุด

แล้วแต่เธอแล้วกัน...


คุณวา....คือ...มันเยอะไปแล้วนะค่ะ...


ก็เธอไม่มีเสื้อผ้าสักชุด....แค่ยี่สบชุดยังน้อยไปนะ...


แต่....


ไม่ต้องมาแต่....นี่มันเงินฉันฉันจะซื้อเท่าไหร่ก็ได้....ชายหนุ่มตัดบท

.........................................................................

หิวแล้วอ่ะ..ไปหาอะไรกินกันดีกว่า...


ค่ะ..


เอ่อ..คุณว่าค่ะ.ปิ่นขอตัวเข้าห้องน้ำหน่อยนะค่ะ

อืม....


คุณธันวา........สวัสดีค่ะ...เสียงหวานของใครบางคนเอ่ยทัก


หือ......คุณเป็นใคร  ชายหนุ่มถามพลางนิ่วหน้ามอง

โธ่คุณวาค่ะ...ไม่ต้องมาเล่นมุขเลยนะค่ะ...

เมไม่เชื่อหรอกว่าคุณวาจำเมไม่ได้....คนคุ้นเคยกันแท้ๆ  เมษาบอกชายหนุ่ม

งั้นหรอ...แต่ผมจำคุณไม่ได้จริงๆ...ขอโทดที

อ่าว...ปิ่น...ฉันสั่งให้แล้วนะ...ชายหนุ่มพูดเมื่อเห็นปิ่นรักเดินกลับมา

อาว....ปิ่น....เมษาเรียกหญิงสาวอย่างแกล้งเป็นมิตร

เม...หญิงสาวมอง..งงๆ

นี่ปิ่นรู้จัก..คุณวาด้วยหรอ....โลกกลมจังเลยนะ....ฉันกับคุณวาเราก็คุ้นเคยกันดี...

หญิงสาวว่า....พลางมองปิ่นรักด้วยสายตาเยาะเย้ย

งั้นหรอ....แล้วมาบอกฉันทำไม..ไม่ได้อยากรู้สักนิด..ปิ่นรักตอกกลับ...

นี่เธอ...ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอต้องการอะไร....ที่มาป่าวประกาศว่าคุ้นเคยกับฉันเนี่ย  ชายหนุ่มที่นั่งฟังอยู่พูดขึ้นอย่างมีอารมณ์

เอ๊ะ...คุณพูดแบบนี้หมายความว่าไง...เมษาแปรดแตก..

ก็อย่างที่พูดนั่นแหละ....อย่ามาเรียกร้องอะไรเราแค่สนุกกันคืนเดียวเท่านั้น

ไปเถอะ....ชายหนุ่มว่าแล้วดึกมือปิ่นรักออกจากร้านไป

นี่.....คุณจะไปไหน..ปล่อย...

ทำไม..จับนิดจับหน่อยไม่ได้รึไง...

เอ๊ะ..อย่ามาพาลกับฉันนะ....โกรธยั่ยเมแล้วมาพาลกับฉันได้ไง

เธอรู้จักยัยนั่นด้วยหรอ...

ก็..ไม่เชิง...หรอก...เรียนที่เดียวกัน...เอ้อ..ใช่ยั่ยนั่นฝึกงานที่บริษัทคุณด้วย...ตอนนี้น่ะ

ว่าไงนะ....ยัยนั่นฝึกงานที่บริษัทหรอ..

ใช่

เฮ้อ...เวรกรรม


สมน้ำหน้า....เที่ยวไปนอนกับเค้าไปทั่ว..หญิงสาวว่า..

ฉันเปล่า..ก็ยัยนั่น..

พอแล้ว...เรื่องของคุณ...ฉันไม่อยากฟังหรอกว่าคุณไปทำอะไรกับใครที่ไหนบ้าง....

อาว...จะไปไหน...ชายหนุ่มฉุดมือสาวน้อยขี้งอลไว้เมื่อเห็นว่าหล่อนเดินไปอีกทาง


ฉันจะกลับ....ไม่มีอะไรต้องซื้อแล้ว......

เดี๋ยวสิ....จะรีบเดินไปไหน...

เฮ้เดี๋ยว...ปิ่นๆ....เธอยังไม่ได้ชุดนักศึกษาเลย


ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นเมื่อเดินผ่านร้านขายชุดนักศึกษา


มานี่...ชายหนุ่มจัดการดึงมือเล้กเข้าร้าน


นี่คุณ....ฉัน..ยังไม่ทันที่ปิ่นรักจะขัด


ช่วยหานชุดให้เค้าทีครับ...ชายหนุ่บอกกับพนักงานขาย

ค่ะ..เชิญทางนี้ค่ะ...


เอ่อ....ปิ่น...


ไปสิ...ชายหนุ่มดันหญิงสาวออกไปข้างหน้า


ลองแล้วมาให้ฉันดูด้วยนะ....


หะ....ทำไมล่ะค่ะ...

เถอะน่า...ฉันเป็นคนจ่าย....ไปได้แล้ว

ชิ...เผด็จการ..ใครใช้ให้จ่ายล่ะ..หญิงสาวบ่นกับตัวเองกับความเอาแต่ใจของเจ้านายหนุ่ม

คุณวา....หญิงสาวเรียกเมื่อออกจาห้องลอง

อืม....ไม่เอาอ่ะ...มันเล็กไปเธอจะไปเรียนรึไปทำอะไรใส่รัดติ้วขนาดนี้...

หะ...ก็พอดี...

พี่ครับขอไซน์ใหญ่กว่านี้แล้วก็ยาวกว่านี้นะครับ....ชายหนุ่มสั่ง..


.........................................................................................


ฉันอยากกินสุกกี้อ่ะ..ชายหนุ่มว่าหลังจากออกจากร้านขายชุดนักศึกษา

หืม.....ค่ะ...

ไปซื้อของกัน..ชายหนุ่มบอกพร้อมกับยึดมือเล็กไว้

ค่ะ....


คุณวาจะทำมี่บ้านหรอค่ะ....


อืม..ใช่..ทำไม..ไม่ชอบสุกี๊หรอ

เปล่าค่ะ..ชอบ..แต่นึกว่าคุณวาจะทานที่ร้าน...

ไม่อ่ะ..ให้เธอทำให้ทานดีกว่า...

ค่ะ..ปิ่นก็ไม่ชอบนั่งที่ร้าน...คนเยอะ

ปิ่น....เสียทักที่คุ้นเคยดังจากด้านหลัง

อาวเอก....มาทำไรแถวนี้หรอ หญิงสาวหันไปพูดกับพลเอกพร้อมกับขืนมือเล็กออกจากมือใหญ่..โดยหารู้ไม่ว่าทำให้เจ้าของมือใหญ่ไม่พอใจ

เอกมาเดินเล่นน่ะ    เราไปหาที่หอไฟไหม้เอกเป็นห่วงปิ่นมากรู้ไหม  โทหาก็ไม่รับ

ปิ่นเป็นยังงัยบ้าง...เจ็บตรงไหนรึเปล่า...ชายหนุ่มพูดพลางสำรวจหญิงสาว

ปิ่นไม่เป็นไรหรอก..พอดีตอนนี้นปิ่นไม่ได้อยู่ที่หอน่ะเลยโชคดีไป

แล้วตอนนี้ปิ่นอยู่ที่ไหน..ไปพักแถวเอกอยู่ไหม..ชายหนุ่มถาม

คงไม่รบกวนคุณเอกหรอกครับ....ปิ่นมีที่พักใหม่แล้ว.....ชายหนุ่มที่ฟังอยู่นานพูดแทรกขึ้น

เอ่อ....คุณวาค่ะ..นี่พลเอก..เพื่อนปิ่นเองค่ะ...เราเรียนคณะเดียวกัน

เอกนี่คุณวา  เจ้านายปิ่นเอง

สวัสดีครับ....พลเอกยกมือไหว้ชายหนุ่ม

สวัสดีครับ....ชายหนุ่มตอบ

แล้วปิ่นพักอยู่แถวไหนหรอ..เผื่อเอกแวะไปเล่นด้วย..ว่างๆ

เอ่อ...ไม่ต้องดีกว่าเอก..คือปิ่นอยู่กับ...พี่ที่ทำงานหน่ะ..เดี๋ยวปิ่นย้ายออกมาแล้วปิ่นโทยอกอีกที..

ชายหนุ่มร่างสูงเดินหนีทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น.....

อาว...คุณวาเดี๋ยว...รอปิ่นด้วย...เราไปก่อนนะเอกเดี๋ยวเจอกัน

ชายหนุ่มตรงมาที่รถ....ปิ่นรักตามมาติดๆ

นี่คุณจะรีบไปน..ฉันยังคุยกับเอกไม่เสร็จเลย...

หญิงสาวพูดเมื่อเข้ามานั่งบนรถ...

คุยไม่หน่ำใจ...ก็ไปคุยต่อสิ...ไม่ต้องกลับก็ได้...ย่ายไปอยู่กับมันเลยสิ....


ชายหนุ่มตะคอกเสียงดัง...


เอ๊ะอไรของคนจะมาประดชดประชันกันทำไม...

ฉันไม่ได้ประชด....อยากไปอยู่กับมันไม่ใช่รึไง..ไหนบอกว่าตอนนี้อยุ่กับพี่ที่ทำงาน...ไว่ย้ายออกแล้วจะบอกอีกที...

ชายหนุ่มล้อเลียนคำพุดหญิงสาวซ..ก่อนออกรถอย่างรวดเร็ว...

นี่คุณขัลชาๆหน่อยได้ไหม...จะรีบไหน...หญิงสาวท้วงเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มขับรถเร็วมาก

ไม่มีเสีงตอบกลับ...

.............................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #63 LoOkpLa* (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 กันยายน 2552 / 18:17
    คนขี้หึงง



    แร้ววเมื่อไหร่จะบอกความในใจกันละเนี่ยยย
    #63
    0