เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 12 : คนรักเก่า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2074
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    22 มิ.ย. 52


8.45

"คุณวายังไม่มาทำงานอีกหรอ...สายแล้ว...ไม่สบายท่าทางจะยังไม่หาย.".

ปิ่นรักพิมพัมกับตัวเองเมื่อพบว่าเจ้านายหนุ่มยังไม่มาทำงาน 

 
เฮ้อ !!!เค้าจะเป้นยังไงบ้างนะ เฮ้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆโอ้ยยยยยยยยยย


ยัยปิ่นเอ้ย...แกเป็นอะไรของแกว่ะ...  จะชอบเค้าไม่ได้นะโว้ย..เค้าเป็นใครแกเป็นใคร  

เข้าใจซะทีสิ...ปิ่นรักตะโกนด่าตัวเองในใจ


"เธอ..นี่เธอ...ยัยเด็กบ้า!!!!!"เสียงดุเรียกเธอหลายครั้ง

"หะ...คุณวา...."  สาวน้อยอุทานออกมาอย่างตกใจ เพราะคิดว่าเจ้านายไม่มาทำงาน

"ใช่....เธอคิดว่าใครล่ะ.. "ชายหนุ่มมองหน้าเลขาสาวอย่างงงๆ

"ขอแกาแฟดำฉันด้วย "  ว่าแล้วชายหนุ่มร่างสูงก้ดินเข้าห้องตัวเอง


........................................................................


"นี่ค่ะกาแฟ....."

"เดี๋ยว....เมื่อคืน....เอ่อ...เธอรู้เรื่องพิมด้วยหรอ..."เสียงทุ่มถามพลางจ้องหน้าคนตัวเล็ก

"คือ....เปล่านค่ะ...แต่ดิฉันได้ยินคุณละเมอเรียก...ชื่อเธอ..ตอนที่อยู่บนโซฟา"

หญิงสาวตอบ..พลางหลบนัยตาคมที่ส่งมา

ความเงียบก่อตัวขึ้นสักพัก....


"ออกไปทำงานเถอะ.."..ชายหนุ่มกล่าวหลังจากเงียบอยู่ครู่ใหญ่

"...ค่ะ..."

"ปิ่น....ขอบใจนะที่ดูแลชั้น "
 
ชายหนุ่มรวบรวมความกล้า....เอ่ยกับคนตัวเล็กที่กำลังหันหลังให้

"ค่ะ"

"ไปทำงานเถอะ..."

ตามคมมองตามหลังร่างบางจนพ้นขอบประตูห้อง


"พิม..เมื่อไหร่คุณจะหายไปจากซีวิตผมซะที.."..ชายหนุ่มพูดกับตัวเองเบาๆ

...............................................................................................................

ตื้ด.........ตื้ด..........


"สวัสดีค่ะ.."..ปลายทางรับสาย


"สวัสดีจ้าปิ่น...".


"อาว...คุณนาถหรอค่ะ.".

"จ้า..ฉันเอง...เป็นไงบ้าง...เจ้านานปิ่นยังดุเหมือนเดิมรึเปล่า..."


"ก็...........พอทนค่ะ...ผีออกผีเข้า"


"เอ่อ..คุณนาถค่ะ..คือปิ่น...ปิ่นขอถามอะไรได้ไหนมค่ะ"


"ถามอะไรหรอ..ว่ามาเลย..."


"คุณนาถรู้จัก....เอ่อ...คุณพิมไหมค่ะ"


ปลายสายเงียบไป....

"พิมพ์หรอ...ปิ่นรู้จักพิมด้วยหรอจ๊ะ...."


หญิงสาวถามอย่างแปลกใจ


"เปล่าหรอกค่ะ....ปิ่นแค่ได้ยิ่นคุณวาละเมอน่ะค่ะ"


"งั้นหรอ...อืม...ปิ่นเที่ยงนี้..ทานข้าวที่ไหนน่ะ..."

"ทานข้าวหรอค่ะ...ยังไม่รุ้เลยค่ะ"

"งั้นเที่ยงนี้เจอกันที่ร้านหน้า ออฟฟิต  แล้วเรื่องพิมค่อยคุยกัน.."


"เอ่อ..ค่ะ...."


..................................................................

อาว...ปิ่น...ทางนี้ๆ...สาวสวยในชุดหรูส่งเสียงเรีก


สวัสดีค่ะคุณนาถ...สาวน้อยทักทายพร้อมกับยกมมือไหว้


ฉันสั่งกับข้าวไว้เพียบเลย....ทานสิ...หญิงสาวชักชวนพลางตักกับข้าวใส่จานให้ปิ่นรัก


ขอบคุณค่ะ....


วาเค้าละเม้อชื่อพิมงั้นหรอ... หญิงสาวถามคนตรงหน้า..


ค่ะ..เมื่อวานตอนปิ่นเข้าไปปลุกคุณวาที่ห้องทำงาน..คุณวาละเมอชื่อคุณพิม


ยัยพิมเป็นรุ่นน้องเรา...ตอนเรียนมหาลัยน่ะ.....

พิมเป็นแฟนกับวา...เค้าสองคนเหมือนจะรักกันมาก...


เพื่อนๆต่างก็พากันอิจฉาคู่รักคู่นี้  แล้วเค้าสองคนก็วางแผนจะแต่งงานกันหลังจากที่พิมเรียนจบ....


แต่พวกเราคิดผิด........ตอนนั้นเมื่อหกปีที่แล้ว...บริษัทเราที่เพิ่งตั้ง...มีท่าว่าจะไม่ดี......เป็นหนี้ธนาคาร  บริษัทย่ำแย่มาก....

แต่วาก็ไม่เคยท้อ...  วาต้องทำงานหนัก...  จนวันหนึ่ววันที่บริษัทเราสามมารถยืนด้วยขาตัวเองได้...วาดีใจมากวาโทเรีกพิมออกมาพบเค้าตั้งใจจะบอกข่างดีกับเธอ..ว่าต่อไปนี้

เค้าจะมีเวลาให้หล่อน   บอกกับหล่อนว่าบริษัทของเค้าผ่านพ้นวิกฤตไปได้แล้ว....แต่มันกลับกลายเป็นวันที่ทำให้วากลายเป็นคนไร้หัวใจ..ไม่เชื่อใจในความรัก

ความดีใจที่บริษัทผ่านพ้นวิกฤตไปได้กลับถูกความเสียใจทับถมลงมาแทน....วันนั้นเป็นวันแต่งงานของพิม...พิมแต่งงานกับ  อลงกรณ์   ซึ่งเป็นเเจ้าชองบริษัทที่เล่นตุกติกจนทำให้

บริษัทของเราย่ำแย่

หกปีที่แล้ว..................


ตื้ด........ตื้ด.................


ฮัลโหล...เสียงหวานของใครบางคนรับสาย


พิม...พิมผมคิดถึงคุณจังเลย....วันนี้ผมมีข่าวดีจะบอกพิมด้วยนะ...พิมอยู่ไหนหรอครับ..


เอ่อ..พิม..พิมอยู่...โรงแรม.......น่ะค่ะ  เสียงปลายสายตอบตะกุกตะกัก

ครับ...งั้นแค่นี้นะครับคนดี.เดี๋ยวผมไปหา...แล้วเจอกันครับ..ว่าแล้วชายหนุ่มก็ตัดสายโดยไม่รอฟังคำตอบจากปลายสาย


เอ่อ..งานแต่งงานคุณ พืมมาดา  กับคุรอลงการณื..จัดี่ห้องไหนหอรค่ะ...สองสามีภรรยาเอ่ยถามรปภ.ของโรงแรม


ชายหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามา..ถึงกับตัวชา....ใจหายวูบ.....ไม่..ไม่หรอก..คงจะชื่อคลายกัน .ร่างสูงให้กำลังใจตัวเอง..


ตื้ด.ตื้ด........เสียงโรศัพท์มือถือดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มตื่นจาภวังค์..

ฮัลโหล...เสียงทุ่มรับสาย

วา..วาอยู่ไหน..นฤนาทถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน

เอ่อ..อยู่โรงแรม.......

ชายหนุ่มตอบ...ปลายสายอึ้งไปสักพัก

ว่าไงนาถ....

นี่ว่ารู้แล้วหรอ...แล้ววาจะให้นาถไปเป็นเพื่อนไหม....

รู้อะไรหรอนาถ...เราไม่เห็นเข้่าใจแลย..


ก็..เรื่องพิมไง...


พิม..พิม..ทำไม....  งานแต่งงานคุณ พืมมาดา  กับคุรอลงการณื..จัดี่ห้องไหนหอรค่ะ เสียงสองสามีภรรยาเมื่อสักครู่วิ่งเข้ามในห้วชายหนุ่มอีกครั้ง

คือ..วาใจเย็นๆนะ....คือ...ฉันกับพวกไอ้กรกับลังจะไปที่นั่น...

ชายหนุมชาไปทั้งตัว.....กับคำพูดของเพื่อนรัก...มันหมายความว่ายังไงกัน

แค่นี้นะ...ตื้ดๆๆๆๆๆชายหนุ่มตัดสายทันที

งานแต่งงานจัดห้องไหนหรอคับ...ชายหนุ่ถามรปภ.ด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน..

............................................................................................

ขับเร็วๆได้ไหมไอ้กร...นฤนาถเร่งวากร...


เร็วแล้ว....สุดๆแล้วเนี่ย...


เฮ้อ..ทำไมยัยพิมถึงทำแบบนี้...เนี่ย....


โธ่วา....วาพวกฉันก่อนนะ..


................................
ชายหนุ่มวิ่งมาตามทางเดินจนถึงบริเวณจัดงาน...สายตาก็ปะทะเข้ากับร่างของใครบางคนที่คุ้นเคย.....

ร่างสูงแทบล้มทั้งยืนเมื่อเจ้าของร่างี่คุ้นเคยหันหน้ากลับมาตาคมมองสาวสวยในชุดสีขาวแสนสวยตรงหน้า........

วา.....หญิงสาว.....อุทานชื่อคนเคยรักออกมาแผ่วเบา..

ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้..อยากจะคิดว่าตัวเองคงตาฝาด...แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า....หญิงสาวตรงหน้า...ยิ่งมอง  ยิ่งเดินเข้ามาใกล้...

มันยิ่งทำให้หัวใจของชายหนุ่มแหลกสลาย..............คำถามเป็นร้อยเป็นพัน...ถามโถมเข้ามาเหมือนพายุ...ทำไม..กัน..พิม..


พิม...ชายหนุ่มเอ่ยชื่อคนรัก.(ของคนอื่น) แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบจากสายลม........


อาว...สวัสดีครับคุณธันวา....นี่ภรรยาผมเค้าเชิญเพื่อนเก่าอย่างคุณด้วยหรอเนี่ย...ชายหนุ่มข้างกายคนรักของเค้าเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยเต็มที่..

วา...พิมขอโทษ.......เสียงหวานเอ่ยออกมายิ่งทำให้ร่างใหญ่โตของธันวาแทบล้ม....

วา.....เสียงเรีกจากหลายคนข้างหลัง...


พิม..........โชคดีนะ...นฤนาถเอ่ยกับคนเคยรักของเพื่อนด้วยน้ำเสียงบอกไม่ถูก..ก่อนจะพาร่างที่เหมือนไร้วิญญาณของธันวากลับออกมา

วา.....นฤนาถเรียกชื่อเพื่อนรัก....หล่อนจะทำอย่างไรดี...ทำไมผู้หญิงคนนั้นทำกับเพื่อนของเธอเช่นนี้...

นาถ....ทำไมกันนาถ...ทำไม....ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้...ชายหนุ่มเอ่ยถามเพื่อนรักทั้งที่รู้ดีว่านฤนาถก็ไม่ต่างจากเค้าในตอนนี้...

วา...ปล่อยเค้าไปเถอะ.....หล่อนพูดได้แค่นี้จริงๆ...

น้ำใสใสที่รินไหลลงมาตามใบหน้าของเพื่อนรัก..... ทำให้นฤนาทอยากจะลากเจ้าสาวแสนสวยในคืนนี้ออกมาถามดังๆสิว่า..หล่อนทำแบบนี้กับผู้ชายที่รักรักหล่อนอย่างหมดใจเช่นนี้

ได้อย่างไร.............ไม่มีคำพูด..ไม่มีคำปลอบโยนใดๆ....จากนฤนาทและกร...มีเพียงอ้อมแขนอ่อนนุ่มและแข็งแกร่ง...โอบก้อนเพื่อนรักของพวกเค้าไว้แทน........


..............................................................................................................................................................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

131 ความคิดเห็น

  1. #22 hyperlover (@loveblow) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 20:05
    เรื่องมันเศร้า............


    ยัยพิมชิชะ...



    ดีแล้วแหละ....


    เลิกกันได้
    #22
    0