เจ้านาย...ที่รัก

ตอนที่ 11 : คนป่วย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 มิ.ย. 52

เอ๊ะ...ห้องคุณธันวา....ไฟยังเปิดสงสัยจะลมปิดไฟ....


อาว...ไม่ได้ล๊อกด้วย...แปลก...รึว่าลืม...  พูดกับตัวเอง


เมื่อลูกบิดในมือเปิดอย่างง่ายดาย


เฮ้ย....ท่านรอง....คุณวา....หญิงสาวเรีกเมื่อเห็นชายหนุ่นบนโซฟาเหยีดยาว

ไม่มีเสียงตอบ..


ท่านรองค่ะ....เอ๊ะ  ตัวร้อนจี๋เลย....หญิงสาวเขย่าตัว...แต่ต้องตกใจเมื่ออุณหภูมิจากตัวชายหนุ่มสัมผัสกับมือบาง


พิม.......ชายหนุ่เอ่ยชื่อใครบางนอกมาอย่างคนละเมอ....


หญิงสาวชะงักมือ...เมื่อได้ยินเสีบงจากปากร้อนๆของเจ้านาย...


แค๊กๆ  ๆๆๆ  ยังไม่ทันที่จะได้คิดอะไรต่อ....เสียงไอจากคนตัวโตครงหน้าก็ดังประท้วงขึ้นมา....

คุณธันวาค่ะ.....  ชายหนุ่มปรือตาขึ้นมา...


ปิ่น.....เธอยังไม่กลับอีกหรอ.               .ชายหนุ่มถามร่างบางตรงหน้าวยน้ำเสียงแหบพร่า...พยายามพยุงตัวขึ้น

เอ่อ..พอดีปิ่นกลับมาเอาแฟ้นงานน่ะค่ะ....เห็นไฟในห้องยังเปิดเลยเข้ามาดู....

ท่านรอง ....ไม่สบายนะค่ะ...ตัวร้อนมากเลย..ไปหาหมอดีกว่านะค่ะ...  .หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงคนตรงหน้า


เป็นห่วงฉันด้วยหรอ..                           จู่ๆชายหนุ่่มที่เเงียบอยู่น่านก็ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ปิ่นรักไม่เคยได้ยิน


คะ...เอ่อ..ก็ท่านเป็นเจ้านาย....ดิฉันเป็นลูกน้อง...ถ้าเจ้านายเป็นอะไรไป....ฉันก็อดได้ตังค์ค่าแรงนะสิ....


หญิงสาวตอบอ้อมโลก    ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ.....พลางมองหน้าสาวน้อยตรงหน้า


เอ่อ....ฉันว่าท่านรองไปหาหมอดีกว่าค่ะ....หญิงสาวว่าพลางหลบสายตาที่มองมาจากคนตัวโตตรงหน้า


ไม่ต้องหรอก..เดี๋ยวก็หาย...ไม่ได้เป็นอะไรมากมายซะหน่อย....ชายหนุ่มท้วง


ไม่เป็นได้ไง...ตัวร้อนขนาดนี้ ดูสิ...หญิงสาวท้วงเสียงดุ  เหมือนดุเด็กเล็กที่กำลังงอแง มือแตะหน้าผากคนตัวโตตรงหน้าไปพลาง 


เธอนี่เหมือนแม่ฉันเลยนะ.....ชายหนุ่มบอกกับหญิงสาวรงหน้า....เค้าไม่ได้ประชด..แต่เมื่อยังเป้นเด้ก...มารดาของชายหนุ่มก็ชบดุเค้าเช่นนี้..เมื่อเค้าชอบดื้อ...ไม่ยอมไปหาหมอ


เอ่อ..ขอโทษค่ะ..ลืมตัวไปหน่อยพดีหลานๆที่บ้านชอบดื้อแบบนี้


เธอหาว่าฉันเป็นเด็กๆเหมือนหลายเธอรึไง... ชายหนุ่มท้วงเสียงเบาบาง


เปล่าๆๆๆค่ะเปล่า...เสียงตอบตะกุกตะกกัก


เอ่อ...ฉันว่าท่านรองกลับไปนอนที่บ้านดีกวานะค่ะ...ที่นี่นอนไม่สบาย...เดี๋ยวอาการจะแย่กว่าเดิม...สาวน้อยบอก


อื้ม....ชายหนุ่มยันตัวขึ้น...แต่ก็กลับเซลมลงไปบนโซฟาตัวเดิม...


คุณวา....เสียงหวานเรียกเจ้านายหนุ่มด้วยความตกใจ...

เดี๋ยวฉันพยุ่งไปแล้วกันนะค่ะ....กลับแทกซี่ดีกว่า..คุณคงขับรถไม่ไหวแล้ว...หญิงสาวสรุปเอาเอง....

คนตัวโตปล่อยให้คนตัวเล็กพยุงออกไป..เพราะตอนนี้เค้าไม่มั่นใจว่าตัวเองจะเดินไว...

หญิงสาวเรีกแทกซี่...แล้วจัดการให้ชายหนุ่มเข้าไปนั่งในรถ..

เธอนั่งเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ....ถึงคนโแล้วใครจะพยุ่งฉันขึ้นห้อง...ชายหนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงน่าสงสาร...


เอ่อ.....หญิงสาวตัวสินใจนั่งลงข้างๆเจ้านายหนุ่ม....ร่างสูงอมยิ้มกับตัวเอง....ทุกครังที่เห็นแววตาใสซื่อนั่น..หัวใจเจ้ากำเต้นระรัวพิกล

ติ้ง.....ประตูลิฟท์ของคอนโดหรูกลางใจเมืองเปิดออก...ร่างเล็กพยุ่งร่างสูงออกมาอย่างเบามือ


ค่อยๆเดินนะค่ะ....เสียงหวานบอกเจ้านายหนุ่ม


กุญแจล่ะค่ะ....หญิงสาวถามคนข้างตัว..


คีการ์ดอยู่ในกระเป๋าเสื้อนอก..

ลมหายใจอุ่นๆรดผิวแก้ม...นวลๆ   หญิงสาวผละออกทันที..


เอ่อ..ขอโทษค่ะ....ฉันแค่จะเอื้มไปหยิบคีการ์ด...


ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย...เสียงแหบตอบกลับมาพร้อมสายตาเจ้าเลห์พิกล...


คุณว่าไปนั่งตรงโซวาก่อนล้วกันนะค่ะ....


ไม่ล่ะ....พาฉันเข้าห้องเลยดีกว่า....  ชายหนุ่มท้วง..


หะ..เอ่อ..ห้องนอน...เอ่อค่ะ...ผิวแก้มแดงระเรื่อของสาวน้อยข้างกายตอนนี้..ช่างดูน่ารักน่าแกล้งนัก...ชายหนุ่มคิดในใจ


คุณวา....มีกล่องยารึเปล่าค่ะ...


ไม่มีหรอก....ฉันไม่มีของแบบนั้นหรอก...


อืมงั้นคุณทานยาของปิ่นแล้วกัน....ไม่มีเชื่อโรคอะไรแน่นอน..แล้วคุณวาทานอะไรรึยังค่ะ...


เธอพกยาด้วยหรอ...ชายหนุ่มถามเสียงเบา

ค่ะ..ก็เผื่อไว้...มียาทุกประเภทค่ะ....แล้วคุณวาทานอะไรรึยังค่ะ  หญิงสาวถามซ้ำ.


ชายหนุ่มสายหัวน้อยๆเป็นคำตอบ

หญิงสาว...เดินลิ่วๆไปเปิดตู้เย็นในครัว...


อะไรเนี่ย..ไม่เห็นมีอะไรเลย...มีแต่เบียร์..มีทั้งแบบขวด..แบบกระป๋อง...


มีพักสดนิดหน่อยกับหมูที่เกือบจะเน่าเท่านั้น...


เฮ้อ...ข้าวต้มแล้วกัน.....หญิงสาวสรุป...

หญิสาวเข้ามาพร้อมกับข้าวต้มหอมฉุย...


คุณธันวา...ค่ะ...หญิงสาวเรียกเมื่อเห็นชายหนุ่มหลับ..


หือ.....ปิ่น...

คืองฉัน...เอาข้าวต้มมาให้..คุณวาทานหน่อยสิค่ะงง.จะได้ทานยา...


ไม่เอา...ฉันไม่หิว.....ชายหนุ่มตอลเสียงงองแงงเหมือนเด็กพลางหันหลังให้


ไม่ได้ไม่ทานแล้วจะทานยาได้ไง....หญิงสาวท้วง


ก็ไม่กินไง...ชายหนุ่มตอบ


ไม่ทานแล้วจะหายหรอ....หันมาเดี๋ยวนี้นะคุณธันวา...พลางยื้อยุดให้ร่างสูงหันกลับมา...จนเสียหลักล้มลงไปกองบนอกเจ้านายหนุ่ม....


ตาคมส่งสายตาหวานฉ่ำให้ร่างบางในอ้อ้มแขน..จนสาวน้อยต้องเขินตัวเองออกจากออ้มแขนด้วยความอาย...


แขนแข็งแกร่งยังไม่ยอมปล่อย.....ปล่อยให้ร่างเล็กๆดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน...จนเสียงหวานประท้วงออกมา...


คุณวา...ปล่อยฉันนะ...ฉันไม่ใช่คุณพิมนะ...สาวน้อย...งเอ่ยออกมาโดยไม่รุ้ว่าคำพูดของตัวเองจะทำให้คนตัวโต...เกิดอารมณืขุ่นมัว


ชายหนุ่มคลายออ้มแขน...ลุกขึ้น


เธอพูดว่าไงนะ....เจ้านายถามด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ....จนน่ากลัว...


เอ่อ..คือ...ฉัน..ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะตอบ...


เธอกลับไปได้แล้ว......ชายหนุ่มพูดขัดขึ้น...


หญิงสาว...มองหน้าชายหนุ่มตรงหน้า....ด้วยแววตาสงสัยราวกับจะถามชายหนุ่มว่า...ฉันทำอะไรผิดไปงั้นหรือ....พิม...เธอเป็นใคร...ทำไมแค่ฉันเอ่ยชื่อหล่อนขึ้นมา...คุณถึงกลาย

เป้นแบบนี้..แล้วหันหลังเดินอออกจาห้อง..


ทิ้งให้ชายหนุ่มอยู่กับอดีตของตน...ต่อไป

131 ความคิดเห็น

  1. #27 1213 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2552 / 09:47
    ใส่เครื่องหมายคำพูดบ้างสิครับ อ่านยากมากเลย พิมพ์ก็ผิดเยอะมากๆ แต่เนื้อเรื่องสนุกดี
    #27
    0
  2. #21 hyperlover (@loveblow) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2552 / 20:01
    โหวันนี้มาหลายตอนเลยนะค่ะ...

    เยี่ยมมากกกกกกกกกกกกกกกก


    ขอบคุณมากๆค่ะ......

    ตกลงเจ้านายเค้าชอบยัยปิ่นของเรารึยังเนี่ย....

    เหอๆๆ
    #21
    0
  3. #18 ฐปนัท (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2552 / 20:51
    ขอบคุณคะที่มาอัพให้อ่านหลายตอนเลย
    #18
    0