คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย Դ֧... คงคิดถึงล่ะมั้ง... | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
แนะนำตัวละคร / ทักทายผู้อ่าน / เขียนตามใจชอบ พิมพ์ตรงนี้ได้เลย...

เนื้อเรื่อง อัปเดต 8 ธ.ค. 62 / 20:38


 

 

 

คุณเคยร้องๆเพลงอยู่แล้ว เจอกับแฟนเก่าไหม

 

.

.

.

.

 

บาร์ที่แน่นขนัดแห่งนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเสียงกีตาร์ที่บรรเลงเป็นจังหวะสบายๆ พร้อมกับเสียงนุ่มๆที่ขับออกมาจาก

นักร้องประจำบาร์นี้ ผม‘จองเซอุน’

 

 

ตอนที่ผมร้องเพลงอยู่

อยู่ๆความรู้สึกแปลกๆก็ทำให้ผมนั้นกวาดสายตาไปทางเคาน์เตอร์บาร์

‘อ่า..... จ้องกันอยู่ด้วยล่ะ’

 

เราสบตากัน

อ่อ เค้าคือ‘อิมยองมิน’ แฟนเก่าผมเอง

เราเลิกกันไปแล้ว

แต่ผมก็ต้องดึงสติตัวเอง กลับมาโฟกัสที่งานของผมต่อ

 

 

.

.

.

.

.

 

 

เป็นชีวิตประจำวันที่ว่างเปล่ามาก สำหรับพนักงานกินเงินเดือนธรรมดาอย่าง‘อิมยองมิน’

ตื่นเช้า ทำงานเลิกงาน กลับคอนโด นอน

น่าเบื่อ

‘Friday nightแบบนี้แอลกอฮอล์และดนตรีดีๆ คงจะช่วยให้วันนี้ไม่น่าเบื่อเกินไปล่ะนะ’

ว่าอย่างนั้นแล้วก็รีบคว้าโทรศัพท์นัดเพื่อนสนิทอย่างเร่งรีบ

แต่ก็.....ไม่มีใครว่างสักคน

“เฮ้อ.....ไปร้านเหล้าคนเดียวมันก็ไม่ได้แย่นะ อิมยองมิน” ผมพูดปลอบตัวเอง

“ก็แค่เหงาหน่อยๆ แค่นั้นเอง”

 

.

.

 

แล้วก็พาตัวเองมาถึงร้าน ถึงแม้ว่าจะเลือกร้านที่คิดว่าคนไม่พลุกพล่านแล้วเชียว

แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ Friday night นี่หน่า

ผมเดินเข้าไปนั่งที่เคาน์เตอร์บาร์

พอได้นั่งลงแล้วก็สั่งเบียร์สดแก้วใหญ่มายกซดทันที

'อ้า...นี่สิ Friday night ที่ดี'

ในขณะที่ผมยกแก้วขึ้นดื่มและหลับตาลิ้มรสเบียร์อยู่นั้น เสียงของนักร้องและเสียงกีตาร์ที่คุ้นหูนั้นเรียกความสนใจของผมไปจากรสชาติของเบียร์ และทำให้ผมหันขวับไปมองที่เวที

"สวัสดีครับ ผมจองเซอุน เป็นนักร้องในวันนี้ อยากให้ร้องเพลงอะไรเป็นพิเศษหลังไมค์ได้เลยนะครับ"

ผมได้แต่จ้องไปที่เค้า ใครจะไปคิดว่าจะได้เจอกัน เพราะหลังจากเราเลิกกันก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย

แต่ก็นะ เสียงของ 'พุดดิ้ง' กีตาร์ตัวนั้นกับเสียงนุ่มๆนั่น ดีที่สุดเลย...

....คงคิดถึงล่ะมั้ง

 

 

.
.

.

.

.

 

 

ตอนนี้ก็ตีสามกว่าแล้ว เป็นเวลาที่บาร์ได้ปิดลงแล้ว ผมที่กำลังเก็บเจ้าพุดดิ้งใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม

ก็มีคนยืนอยู่ข้างๆ ยื่นอะไรสักอย่างมาให้

อ่า ถ้วยไอติมบลูเบอรี่ ของโปรดผม

ผมหันไปหาคนที่ยื่นถ้วยไอติมมาให้ "ยังจำได้อยู่หรอ"

"ก็ไม่ได้ลืมสักหน่อย" เค้าตอบ

"แล้วพี่มาทำอะไรแถวนี้เนี่ย"

“ก็มาดื่มทั่วๆไปแหละ แต่ไม่คิดเลยว่าเซอุนจะทำงานที่นี่” “เอ่อ...เป็นไงบ้าง สบายดีไหม”

“ก็เรื่อยๆ พี่ล่ะ เห็นได้ข่าวว่าได้งานใหม่ตั้งแต่หลังจาก...ตอนนั้น”

“ก็หนักเลยล่ะ แต่เงินเดือนดีทำไงได้” เค้ายิ้มแห้งๆกลับมา

“อืม...” ผมตอบรับพร้อมตักไอติมเข้าปาก.

“จะกลับบ้านเลยหรือเปล่า” เค้าถามแล้วยกมือขึ้นเกาหัว

“ครับ”

“ให้พี่ไปส่งไหม ยังอยู่ที่เดิมหรือเปล่า”

“อืม...” แต่ก็ช่างมันเถอะ เค้าออกปากมาขนาดนี้แล้ว ผมก็จะไม่ปฏิเสธแล้วกัน จะได้ไม่ต้องเสียค่าแท็กซี่

แถมคืนนี้จะได้ไม่เหงาเกินไปด้วย แล้วก็...

....คงคิดถึงล่ะมั้ง

 

 

.

.

.

.

.

 

 

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงชวนเค้าอย่างนั้นไปนะ แต่มันก็ดึกมากๆแล้ว โจรขโมยก็เยอะแยะ

แถมไปส่งเค้าก็ไม่หนักหนาอะไรซะหน่อย

“ ปังปัง ไม่เจอกันนานเลย” เค้าคุยกับรถของผม

“ยังเหมือนเดิมเลยนะ” เสียงของเค้าอ่อนโยนลงแล้วใช้มือลูบคอนโซลหน้ารถอย่างเบามือ

....คงคิดถึงล่ะมั้ง

 

.

.

 

พอถึงที่หน้าคอนโด เค้าปลดเข็มขัดนิรภัยออก

แล้วก็หันมาพูดว่า“พี่จะขึ้นไปกินน้ำก่อนไหม”

และแล้วผมก็มาอยู่ในห้องของเค้า ผมมองไปรอบๆ

‘อ่า...ไม่เปลี่ยนไปเลย ยกเว้นของของผม และของของเราที่หายไป’

ผมเดินไปนั่งลงที่โซฟา มองเค้าที่กำลังรินน้ำอยู่ในห้องครัว แล้วก็อดคิดถึงตอนที่ทำสปาเก็ตตี้ด้วยกันไม่ได้

เละเทะไปหมด และรสชาติที่น่าจดจำ(ในทางที่ไม่ดี) มันทำให้ผมหลุดหัวเราะออกมา

“พี่ หัวเราะอะไรน่ะ” เค้ายื่นแก้วน้ำให้

“ก็นึกถึงตอนทำสปาเก็ตตี้น่ะสิ ออกมาไม่เป็นท่าเลย555555”

“ก็ผมไม่เคยทำนี่ ใครๆก็ทำพลาดในครั้งแรกทั้งนั้นแหละ”

เค้าหน้าบึ้งและทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาข้างๆผม แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา

“ที่พี่ทำรามยอนครั้งแรกยังอร่อยเลยเถอะ” ผมเถียงกลับแบบติดตลก

“รามยอนใครๆก็ทำอร่อยไหมเล่า” เค้าหันมา

เราสบตากันพอดี

ผมจ้องเค้า.....

แล้วยกมือขวาวางบนแก้มของเค้า

เค้าดูตกใจแต่ก็ไม่ได้ถอยหนี

“อืม..” ผมตอบเค้าทั้งที่เราจ้องตากันอยู่

 

.

.

.

.

.

 

จากนั้นระยะห่างระหว่างเราก็ลดลงเรื่อยๆ มือของเค้าค่อยๆยกขึ้นมาประคองหน้าของผมไว้ มืออีกข้างของผมยกขึ้นทาบทับมือของเค้าไว้ อิงแก้มไปสัมผัสความร้อนที่มือทั้งสองถ่ายทอดให้แก่กัน ริมผีปากที่ประกบกันอย่างอ่อนโยน

เค้าถอนจูบออกช้าๆ "คิดถึงจัง" อิมยองมินพูดออกมาอย่างนั้น

ผมกำลังคิดถึงคำนั้นอยู่พอดีเลย เหมือนอ่านใจกันออกเลยนะ

จมูกของเค้าที่ไล่ไปตามลำคอ ริมผีปากที่ลากไปบนแก้มและวนกลับมาประกบกันอีกครั้ง

....คงคิดถึงล่ะมั้ง

ผมก็ไม่รู้หรอกว่าต่อจากนี้จะเป็นยังไง แต่ตอนนี้รู้สึกดีเป็นบ้า

 

 

.

.

.

 

 

-จบ-

 

หลวงสุรบดินทร์๐๘๑๐

 

----------------------------------------------------------------------------

TALK:

ยะฮู่ววววว กลับมาแล้วค่าาา

ผ่านไปหนึ่งปีเต็มๆ เวลาผ่านไปเร็วมาก ยังเหมือนเพิ่งลงเรื่อง "เพื่อนจากปูซานมินอุน" ไปเอง

ได้กลับมาลงเรื่องที่สองแล้วนะคะ ดีใจมากเลยที่ได้เขียนเรื่องที่สองขึ้นมา

แรงบันดาลใจเรื่องนี้ก็คือ อย่างแรกเลย เรือหลักของเรา มินอุน เราชอบเคมีเค้าสองคนมาก แอแง้ ㅠㅠ

(มินอุนจงเจริญ)

อย่างที่สองคือ ไม่ค่อยมีโมเม้นเลยช่วงนี้ แหะๆ เลยคิดว่าไม่ค่อยเจอกันเหมือนแบบแฟนเก่างี้ เลยเขียนขึ้นมาค่ะ

ยังไงก็ฝากให้ความเอ็นดูฟิคเรื่องนี้ด้วยนะคะ ตั้งใจเขียนมากค่ะ

แล้วก็สามารถติชมได้เหมือนเดิมค่ะ สามารถเม้นบอกข้างล่าง หรือในแท็ก #เพื่อนจากปูซานมินอุน ก็ได้ค่ะ

ขอบคุณมากจริงๆนะคะที่เข้ามาอ่านกัน ขอบคุณค่ะ /ฮาร์ททึ

 

ปล. เพื่อนจากปูซาน ตอนนั้นลงแอคเพื่อนค่ะ ตอนนี้มีแอคตัวเองแล้วค่ะ //จุดพลุ

ยังไงก็ฝากตัวด้วยนะคะ

หลวงสุรบดินทร์๐๘๑๐

ผลงานอื่นๆ ของ surahem0810

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. #1 Chol
    วันที่ 9 ธันวาคม 2562 / 10:03

    คิดถึงกันแหละค่ะ ฮือออ ชอบบรรยากาศร้านเหล้ากับแฟนเก่ามากเลย มันจะอึนๆหน่อย เป็นรอยต่อขอความแบบ จะหยุดหรือกลับมาดี พอได้เจอกันอีกครั้งความรู้สึกหลายๆอย่างมันก็ชัดขึ้นอ่ะเนอะ

    #1
    1
    • 4 มกราคม 2563 / 09:56
      ฮือออ ขอบคุณมากค่ะที่เข้ามาอ่านและมาคอมเมนท์ให้ ดีใจมากๆเลยค่ะ💕
      #1-1