Love's passion นี่กูรักหรือหลงมึงกันแน่วะ [TouMarch]

ตอนที่ 1 : Chapter 1: อ้อน?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 404
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ก.ย. 57

Chapter 1: อ้อน?


[March]:


เอาล่ะนักเรียนที่น่ารักทุกคน งานที่ครูจะให้พวกเธอทำส่งก่อนสอบไฟนอลเทอมนี้คือ ให้พวกเธอวาดภาพบนเฟรมผ้าบนขนาด 40*40  โดยเน้นใช้สีขาวดำเป็นหลักหรือจะใช้คู่สีอื่นๆก็ได้แล้วแต่พวกเธอ เอาล่ะครูไปแล้วนะ อย่าลืมส่งก่อนสอบไฟนอลนะจ้ะเด็กๆ ”  ^^

เห้อ...

                นี่มันวิชาศิลปะหรือวิชาคณิตศาสตร์ฟระเนี่ย  หน่วยกิตเท่าขี้มดแต่สั่งงานอลังมาก คนหล่อเซ็ง มาร์ชจะตาย! สวัสดีครัช ผมมาร์ช จุฑาวุฒิ  ภัทรกำพล นักเรียนผู้หน้าตาดีมาก ตอนนี้ผมกำลังหัวเสียกับการสั่งงานที่สั่นสะเทือนโลกของครูวิชาศิลปะเลยทีเดียว ทำไมน่ะเหรอ คุณว่าเด็กสายวิทย์คณิตแบบผมอีคิวกับเซ้นต์การวาดรูปมันจะมากขนาดไหนกันเชียว ขนาดไอคิวกับการคำนวณผมยังดิ่งลงเหว แล้วนับประสาอะไรกับการวาดภาพ บอกได้คำเดียว เละ! มาร์ชจะตาย!!

เห้ยมึง ดูครูแกสั่งงานดิ ไม่คำนึงถึงอีคิวอันน้อยนิดของกูเลย

                มาละครับพี่ทอปแทป เพื่อนสนิทของผมตั้งแต่ม.ต้นแล้วล่ะ พอสอบขึ้นม.ปลายมาดันสอบได้ห้องเดียวกันสะอีก ดีละครับที่มันอยู่ห้องเดียวกับผม มันทำให้ผมวางตัวไม่ค่อยลำบากเท่าไหร่ตอนที่ยังไม่รู้จักเพื่อนใหม่เลย ก็ได้มันนี่แหละครับคอยเป็นคู่หูคู่เกรียนประจำห้องกับผม

เออดิ กูเซ็งอยู่เนี่ย สติปัญญายิ่งไม่ค่อยมีอยู่

แหมมึงอาจจะวาดรูปสวยก็ได้นะเว้ยมาร์ช

สวยกับผีละสิไอทอป

ไม่รู้อ่ะ มึงต้องช่วยวาดให้กูด้วยมาร์ช”  เอ้าไอเว..นี่

ช่วยพ่องงง กูยังเอาตัวเองไม่รอดเลยเนี่ย

เช้อ กูไปให้แฟนกูวาดให้ก็ได้ ไม่ง้อมึงหรอก

                แหมได้ทีอวดกูใหญ่เลยนะแฟนมันเนี่ย ทั้งที่ตอนจีบผมเป็นคนเดินเข้าไปขอเบอร์น้องเค้าให้มันแท้ๆ ไม่ได้สำนึกบุญคุณเลยไอนี่ ถ้าไม่มีกูมึงจะได้เป็นแฟนน้องเค้าไหมห้ะ

อิจฉาจังครับพี่ทอปแทป มีแฟนวาดให้ด้วย

ไม่ต้องอิจครับน้องมาร์ช หล่อไม่เท่าพี่ทอปแทปอย่าอิจครับ

หรอวะ...

ไอ้กรวย กูไม่คุยกับมึงละ

                ฮ่าๆๆ จะเล่นกับพี่มาร์ชคนแมนมันยังเร็วไปร้อยปีแสงนะครับน้องทอปแทป แล้วผมจะไปให้ใครทำให้ละเนี่ย ไม่ใช่ว่าผมไม่มีฟงมีแฟนกับเค้าหรอกนะ แต่เชื่อไหมครับ พี่มาร์ชคนแมนคนนี้ยังต้องทำการบ้านให้แฟนตัวเองอยู่เลย เพราะงั้นตัวเลือกนี้คงต้องตกไป ตัวเลือกต่อไปก็พวกเพื่อนพ้องของผม เอ่อ...นี่ก็ตัดไป แต่ละคน อย่างไอทอป ไอพีช ไอต่อ ไอกันต์ อื้อหืออ แต่ละคน ไม่ได้แตกต่างกับผมสักเท่าไหร่เลย ที่พอจะมีฝีมือการวาดภาพจริงๆก็คงจะเป็นป้าแว่นหัวหน้าห้อง รายนี้ก็ตัดไป ไม่มีทางที่ป้าแกจะมาทำให้ผมแน่ๆ โอ้ยยย มาร์ชจะตาย!! จะทำไงดีวะเนี่ย

เห้ยตั้ว แกทำไมวาดรูปสวยจังอ่ะ

หืมม เหมือนหูแว่ว  -..-

ฮ่ะๆ ก็นิดหน่อยน่ะ เราชอบวาดรูปอ่ะ

เห้ยจริงหรอ วาดสวยขนาดนี้งานครูพิมพาแกก็สบายเลยสิตั้ว

แหมไม่ขนาดนั้นหรอกน่า

อย่ามาถ่อมตัว แกวาดให้ฉันมั่งดิตั้ว ฉันวาดรูปไม่เก่งเลยอ่ะ” 

โอ้ววสมัยนี้มันขอกันง่ายจังฟระ  -0-

ห้ะ เราว่าแกทำเองดีกว่านะ ภูมิใจกว่ากันตั้งเยอะแน่ะ

เช้อ ทำเองก็ได้ ไม่ง้อตั้วและ

                หึหึ เมื่อความชั่วก่อตัวเอ้ยเมื่อแสงสว่างส่องมาหาพี่มาร์ชสุดหล่อ มีหรือพี่มาร์ชจะไม่รีบเข้าหา แต่เดี๋ยวนะ ตั้วหรอ ทำไมผมถึงไม่เคยได้ยินชื่อหรือเห็นหน้ามันเลยวะเนี่ย ตอนม.4มันก็ไม่อยู่นี่ เอ้ะหรือมันอยู่แต่ผมไม่ได้สนใจ ก็ไม่นะผมออกจะเป็นคนเฟรนลี่ย์ขี้เล่น เข้ากับคนง่ายขนาดนี้ไม่น่ามองข้ามมันไปนะ ตัวยังกับควาย กำผิดๆ เอาว่ะคงต้องเข้าไปตีสนิทกับมันสะหน่อย จะได้ปูทางให้มันทำงานให้ผม ฮ่าๆ พี่มาร์ชคนแมน คนอะไรหล่อแล้วยังฉลาดอีก

                ผมลุกเดินออกจากโต๊ะตัวเองตรงเข้าไปหาเจ้าของร่างสูงกับผมสีดำขลับ มันมีสีผิวแทนนิดๆตาโตสีดำสนิท สันจมูกที่คมสันและปากแห้งๆที่สีติดจะซีดไปสักหน่อย แต่โดยภาพรวมแล้ว มันก็ถือว่าเป็นคนหน้าตาดีพอสมควรเลยล่ะ แต่น้อยกว่าผมนะครับ

เอ่อ..คือหวัดดี นายชื่อตั้วหรือป่าว

เออกูเองอ่ะตั้ว ทำไม

คือเราชื่อมาร์ชนะตั้ว ยินดีที่ได้รู้จัก

ใครถาม?”  เอ้าไอเว..  = =*

                เจ้าของเสียงที่ผมเดินมาหา เงยหน้าขึ้นจากการจดอะไรยุกยิกๆของมันในสมุดขึ้นมามองผมด้วยสายตานิ่งเฉย เดี๋ยวนะ! ไอ้ท่าทางสุภาพเรียบร้อยที่คุยกับเพื่อนผู้หญิงคนเมื่อกี้ไปไหนวะ ทำไมตอนคุยกับผมมันถึงดูเถื่อนขนาดนี้  ไอนี่หน้าม่อชัวๆ กับผู้หญิงนี่โคตรติ๋ม พอคุยกับกูนะ อื้อหือ หน้ามือหลังเท้าเลยครัช

ห้ะ เอ่อ..ป่าวๆ คือเราไม่เคยเห็นหน้านายเลยอ่ะ นายอยู่ห้องนี้ด้วยหรอ

เออกูอยู่ห้องนี้แหละ ถ้ามึงเคยเห็นกูก็แปลกแล้ว กูพึ่งย้ายเข้ามาตอนม.5”  เอ้าไอ้ดำนี่ -*-

อ่อ หรอถึงว่าไม่เคยเห็นหน้าเลย

มีไร?” 

                อย่าโหดสิฟระ พี่มาร์ชคนแมนกลัวนะเนี่ย -3- มาถึงก็กูมึงใส่คนที่ไม่รู้จักเลยไอตั้ว มันเป็นคนประเภทไหนล่ะเนี่ย ทำไมแบล็คกราวน์มันดูดาร์คๆมืดๆแปลกๆ คิดถูกไหมเนี่ยที่จะให้มันช่วยทำงานเนี่ย มาร์ชกลัว!!! เอาว่ะเป็นไงเป็นกัน

เอ่อตั้ว..คือกูมีเรื่องอยากให้มึงช่วยหน่อยอ่ะ

ให้กูช่วย? เรื่องไรของมึงวะไอ้หมี

หมีพ่องงง

                ดูมันสิครับกวนได้กวนดี มาเรียกผมไอ้หมีอีก  ไอเชี่ยดำนี่ (คือจริงๆมันก็ไม่ได้ดำนะ แค่ผมขาวกว่าเท่านั้นเอง) ทนหน่อยมาร์ช เพื่องานๆ ท่องไว้

หึหึ มีไรล่ะไอ้หมี

หมีพ่อ.....ชิ

อะไรนะกูไม่ได้ยิน?”  =_=* ยังจะหูดีอีก

อ่อป่าวๆ คือมึงช่วยวาดรูปของครูพิมพาให้กูทีดิ กูวาดรูปกากมากเลยว่ะ ช่วยกูหน่อยดิตั้ว

ไม่เอาอ่ะ ของมึงมึงก็วาดเองสิวะ”  กรรม -*-

เห้ยไอตั้วช่วยกูหน่อยดินะๆ คือกูวาดรูปไม่สวยจริงๆอ่ะนะๆ

”ไม่!”

                เชี่ยดำนี่แม่มเล่นตัวจังวะ ชิ เดี๋ยวๆ เดี๋ยวเจอพี่มาร์ชคนแมน พ่อจะงัดไม้ตายออกมาใช้แล้วนะเห้ย หึหึ พูดเลยใครโดนไม้ตายผมไปเสร็จทุกราย อิอิ เสร็จกูแน่ไอดำ ผมเดินเข้ามานั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะมันแล้วนั่งมองหน้ามันตรงๆ

ตั้ววว ช่วยกูหน่อยนะๆ

หึหึ ไม่!”  ยังๆเดี๋ยวเจออีก

นะตั้ววว ช่วยเค้าหน่อยนะตั้ว นะๆๆ” 

                อายตัวเองว่ะแม่มเอ้ย ฮ่าๆ นี่ผมอุส่าลงทุนใช้สกิลออดอ้อนมันขนาดนี้ ถ้าให้อธิบายหน้าตัวเองตอนนี้ ผมว่าคงเหมือนลูกหมาตาแป๋วที่น่าสงสารตัวนึงละมั้ง อื้อหือออ มาร์ชเขิลลลล -///-

ไม่..”  หุ้ยไอนี่ใจแข็งจังวะ ไม่ได้การล่ะ ต้องจัดเต็มกว่านี้ 

นะตั้ว นะๆๆๆๆๆๆๆๆ ช่วยน้องหมีหน่อย นะค้าบพี่ตั้ว”  -///-

นี่ผมทำไรลงไป แต่เดี๋ยวนะ ถ้าผมไม่ได้ตาฝาด หน้ามันกำลังขึ้นสีทีละนิดๆ และ มัน...ยิ้ม

ไม่..เ...อา โอ้ยอีกนิดเดียวมาร์ช!

น้าตั้วน้า ช่วยมาร์ชหน่อย นะๆๆๆๆๆๆผมลุกจากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไอ้ตั้วแล้วเดินอ้อมไปอยู่ข้างๆมัน แล้วผมก็เกาะแขนมันแล้วเขย่าเบาๆ เหมือนเด็กๆเวลาอ้อนพ่อแม่ซื้อของเล่นเลยแหะ ทำไปได้ไงฟระไอ้มาร์ช  -///-

ไม่ทำโว้ย!”

                ไอ้ตั้วพูดขึ้นเสียงดังจนผมผงะแล้วยืนอึ้งไปสักพัก ก็ได้กูไม่ง้อมึงแล้วก็ได้ไอ้ดำ ตัวดำยังใจดำอีก ไอ้!@#$% ชิ หิวละไปกินข้าวดีกว่า ขี้เกียจไปง้อมันแล้วครับ นี่ก็เลยเวลาพักกลางวันมีสิบกว่านาทีแล้ว เดี๋ยวจะไม่เหลืออะไรให้กินกันพอดี

เออ ชั่งเหอะ

                ผมตอบมันไปแค่นั้นแล้วหันหลังเตรียมตัวจะเดินออกจากห้องเพื่อไปซื้อข้าวกิน ทั้งเซ็งทั้งหิว หงุดหงิดเว้ยยย นี่สินะที่เค้าเรียกโมโหหิว แต่เมื่อผมหันหลังมาแล้วกำลังจะก้าวได้แค่ครึ่งก้าว ผมก็รู้สึกถึงมือของอีกคนที่คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของผมจากทางข้างหลัง

หมับ..

เดี๋ยวดิวะ ไม่ง้อกูต่อหน่อยหรอไอ้หมี..”

อะไรอีกล่ะ ปล่อย! กูจะไปกินข้าว หึไม่สนหรอกไอ้ดำ

หมีมันขี้นอยแบบนี้ทุกตัวไหมเนี่ย

หมีพ่องง

เสียดายเนอะ ว่าจะช่วยทำให้แล้ว แต่หมีแม่งพูดไม่เพราะ ไม่ทำให้ดีไหมเนี่ย”  ห้ะ!!!

ห้ะจริงดิ มึงจะช่วยกูทำจริงใช่ไหมตั้ว  เย้ ” ^0^

หึหึ เออกูจะช่วยมึงวาดรูประบายสีเลย

ขอบคุณนะเว้...

แต่มีข้อแม้....ผมยังพูดไม่ทันจบ มันก็ดันแทรกผมมาสะก่อน ข้อแม้..ข้อแม้อะไรวะ? ผมเลิกคิ้วขึ้นสูงมองหน้ามันด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด เพื่อจะถามมันว่าข้อแม้อะไรของมัน

“….”

 “ลงไปกินข้าวกับกูนะ...

 

 

 

 

__________________________________________________________________________________

22/09/57

เอาไปก่อนเลยตอนแรก จริงๆพิมพ์เสร็จนานละ แต่ไม่ได้ก้อปไว้ แล้วคือคอมดับ หายหมด =__=

รู้สึกโง่ ฮ่าๆๆ

 

 

 

               

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #12 Rainbow_Jang (@bovy30) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 19:58
    มาร์ชมันอ่อย?
    #12
    0
  2. #5 yuhankung (@yuhan) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 กันยายน 2557 / 09:52
    ตั้วฮาร์ดคอร์แบบนั้ก็เท่ไปอีกแบบนะ 55
    #5
    0
  3. #3 toon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 23:33
    น่ารักคะ

    กรี้ดดดดดดดดดด รออ่านต่อนะคะ ว่าจะเป็นไงต่อไป^^
    #3
    0
  4. #1 Yoyo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 19:16
    พี่มาร์ช ไหวไหม 55555 ว่าตั้วจังนะ คำก็ดำ สองคำก็ดำ เชอะๆๆๆๆ



    ติดตามนะคะ มาต่อด้วยน้าาาา 😁😁😁
    #1
    0