SHORT FICTION #MARKBAM

ตอนที่ 7 : [SF] Out Of Luck #markbam

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 930
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    23 ม.ค. 61


แบบนี้อีกแล้ว


เป็น แบบ นี้ อีก แล้ว


คราวนี้ยังไงล่ะ?  จะออกจากที่นี่ได้ยังไง?

มือเรียวลูบไปตามรอยแตกบนผนังอิฐ ฝุ่นและผงสีแดงร่วงกราวลงสู่พื้น แต้มสีแดงชาดให้กับฝ่ามือที่ลดระดับลง ออกแรงกดลงบนก้อนอิฐที่สะดุดตา หวังว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อจากนี้ 

เงียบ

ไม่มีกลไก?

ยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก กดฟันลงบนเนื้ออ่อนบริเวรปลายนิ้วอย่างเคยชิน ขบเบาๆให้พอรู้สึก  

ขบเบาๆอย่างใช้ความคิด

แบมแบมไม่สนหรอกนะ ว่าฝุ่นสีแดงที่ติดปลายนิ้วมาจะมีพิษภัยหรือไม่มี
ยังไงเขาก็ไม่มีทางตายในความฝันตัวเองหรอก
อย่างมากก็หลับยาวซักสามสี่วัน ถ้าร่างกายมันพังมากๆ

สายตามองตามแสงสว่างที่รอดมาตามรูโหว่ของรอยแตกระหว่างช่องอิฐ แสงที่ลอดมาเพียงน้อยนิดไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น แบมแบมรู้แค่ว่าด้านนอกคงจะอุ่นกว่าในนี้ และด้านนอกอาจจะน่าอยู่กว่าห้องทรงกลมโล่งๆนี้ที่ไม่มีทางออก แถมยังสูงจนมองไม่เห็นเพดานด้านบน 

อย่าหวังว่าการปีนออกจะทำให้เขาตื่นจากฝัน

หรือว่าจะลองปีน แล้วโดดลงมา 

ตลกละ 

ครั้งนี้ไม่ได้

ถ้าตกลงมามีหวังหลับอีกสองวันแน่ๆ
ไม่อยากจะนึกสภาพตัวเองตอนตื่น 

แบมแบมกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก การคิดอะไรมากๆนั้นทำให้แบมรู้สึกปวดหัว แม้ว่าในความฝัน แต่ความเจ็บปวดที่เกิดกับร่างกายเขามันดูจริงเหลือเกิน ดึงมือออกเมื่อรู้สึกเจ็บ มองดูถึงได้รู้ว่าเผลอทำตัวเองจนได้เลือดอีกแล้ว

เช็ดเลือดที่ซึมกับกางเกงนอนสีเทาของตนเอง โชคดีแค่ไหนที่วันนี้เลือกจะใส่กางเกงขายาวเข้านอน แต่ดันโชคร้ายที่สวมแค่เสื้อยืดตัวบาง อากาศที่หนาวขึ้นอย่างเห็นได้ชัดทำให้แบมแบมต้องยกมือขึ้นกอดตัวเอง ลูบที่แขนเบาๆให้ร่างกายอุ่นขึ้น

เอาไงดีแบม เอายังไงดี คิด
แบมแบมคิดสิ

ไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาอยากเอาหัวโขกกำแพงขนาดนี้มาก่อน  ทำไมสมองตอนนี้มันคิดทำอะไรไม่ค่อยเร็วเหมือนอย่างที่หวัง แต่ท้องนี้สิดันทำงานได้ดี ร้องประท้วงว่าต้องการอาหารเพื่อหล่อเลี้ยงมัน 

ในฝันเขาไม่ได้กินข้าวมากี่วันแล้วนะ 

เจ้าตัวทำได้แค่ลูบท้อง และตบลงเบาๆเป็นการปลอบใจ 





เสียงแมลง......

แบมแบมได้ยินเสียงแมลง

ใจของเขาเต้นแปลกไปเมื่อรู้ว่านอกจากตัวเองยังมีสิ่งมีชีวิตร่วมชะตากรรมด้วยกันอยู่ เงยหน้าขึ้นมองหาต้นตอ ก่อนจะพบแมลงปอตัวใหญ่ที่บินเข้ามาด้านในห้องทรงกลมปิดตายห้องนี้ 

เข้ามาทางไหนนะ เจ้าแมลงปอ

มองหาเส้นทาง ที่นำสัตว์มีปีกชนิดนี้เข้ามา ทางรอดที่หวังจะได้พบ แต่ดูเหมือนเส้นทางนั้นจะแคบจนดูเป็นไปไม่ได้ ก็แน่ละสิ เจ้าแมลงปอตัวเท่าฝ่ามือ แต่เขาที่ตัวใหญ่ปานนี้คงออกไปได้อยู่หรอก 

แบมแบมตัดสินใจลองหากลไกอีกสักครั้ง เพราะในบางที.........
แค่บางที

อาจจะเจอ

ควานมือคลำหาสัมผัสที่แตกต่าง ของวัตถุชนิดเดียวกับกำแพงที่ถูกใช้สร้างพื้นห้อง ฝุ่นผงกระจายตัวลอยขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้เป็นสีเขียวอ่อน 
ตัวแบมแบมคงเต็มไปด้วยฝุ่นและสีที่แต้มลงบนร่างกาย เท้าเปล่าที่ย่ำอยู่บนพื้นเย็นเฉียบคงไม่ต่างกัน กลิ่นอับชื้นยังคงรบกวนการได้กลิ่นของเขา แบมแบมเริ่มรู้สึกแสบบริเวรโพรงจมูก 
ความชื้นแฉะที่มีมากขึ้น กับระดับน้ำที่หาแหล่งที่มาไม่ได้ กำลังเตือนให้เขารู้ถึงจุดจบ
ตอกย้ำเพิ่มเติมด้วยหยดน้ำที่หยดลงมา

ฝุ่นผงพยามยามขยับหนีความเปียกชื้น แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายให้กับน้ำสีเขียวมรกตนี้

เหมือนกับแบมแบม

แรงดันที่มีมากขึ้นเหมือนเป็นการตอกตะปูลงบนไม้ที่เปราะ ไม้ไม่อาจทน
สุดท้ายก็แตกออก
ผนังที่สร้างด้วยอิฐก็เช่นกัน

น้ำที่เต็มไปด้วยแรงปะทะ ถูกอัดเข้ามา
แบมแบมรู้สึกได้ถึงเศษอิฐที่บาดผิวจนได้เลือด เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ราวกับมีไม้หนามพยามยามจะยื้อมันไป ความเจ็ดปวดจนไม่อาจบรรยายได้ รสชาติเค็มเฟื่อนที่กลืนลงไปหลายอึก กำลังทำลายสติเขา แสบร้อนบริเวณอก รู้สึกเหมือนปอดถูกกระชาก





คราวนี้เขาจะหลับอีกกี่วันนะ?

แบมแบมไม่อยากนึกเลย..........








Just like in fiction, in every addiction
Oh fantasy's taking over, awake me

เกลียวคลื่นสีเข้มสาดซัดเข้าหาฝั่ง หยอกล้อเม็ดกรวดกลมมนอย่างอ้อยอิ่งชะล้างคราบสกปรก ก่อนที่คลื่นลูกนั้นจะจากไป ทิ้งไว้เพียงกรวดที่เริ่มกร่อนลง
รสเค็มเฟื่อนที่ซึมซับ ความเปียกชื้นที่ไม่ต้องการ 
ทั้งหมดนี้คือนาฬิกาปลุกของแบมแบม

ร่างบางเริ่มขยับตัว เปลือกตาพยายามพยศต่อความแสบร้อนที่เกิดขึ้น  ลืมตามองแสงที่ตัดกับสีเทาหม่นของก้อนเมฆกลุ่มหนาก่อนจะเบี่ยงหน้าลงซบกับก้อนกรวดเย็นชื้น นอนนิ่งอยู่สักพักให้ร่างกายได้ปรับตัว หายใจให้รู้สึกถึงชีวิตที่ยังไม่จบ 

ไม่รู้ว่าตนเองนอนอยู่แบบนั้นนานเท่าไหร่ อาจนานมากกว่าช่วงลมหายใจ หรืออาจนานมากกว่านั้น แต่ตอนนี้แบมแบมยืนขึ้นได้แล้ว เท้าเปล่าที่เหยียบลงบนกรวด รู้สึกเจ็บเมื่อกรวดนั้นคมเกินไป เปลือกหอยมากมายกำลังแตกใต้เท้าแบมแบมขณะเริ่มออกเดิน ส่วนเสื้อผ้าที่เขาสวมใส่ในตอนนี้เรียกได้ว่าเศษผ้าอาจดูดีกว่า

ร่างบางในเครื่องแบบที่ไม่น่าชม  ก้มลงมองเท้าตนเองที่เริ่มซึมด้วยสีแดงคล้ำ คืบคลานออกมาก่อนจะถูกกลืนไปกับคลื่น ละลายแต้มสีชมพูอ่อนก่อนจะจางไป

ไม่หรอกแบมแบม
ไม่เจ็บเลย
ไม่เจ็บเลยสักนิด

ออกเดินต่อพร้อมกับลมทะเลที่พัดเข้าหา ขาเรียวก้าวเลาะไปตามริมหาด น้ำที่สาดเข้ามายิ่งทำร้ายเท้าของแบมแบมยิ่งขึ้น แต่นั่นไม่พอที่จะหยุดการก้าวเท้าของเขา 

เห็นไหมแบมแบม
มองเห็นผู้ชายคนนั้นไหม

แบมแบมเคยฝันถึงผู้คน 
ทุกคนล้วนเคลื่อนไหวบวกกับสัญญาณชีวิตที่จับต้องได้ บางครั้งอาจป็นชาวเปรูสักคนที่เล่นดนตรีอยู่ ตลาดขายเครื่องเทศที่แออัด หรือว่ากลิ่นหอมของเทียนหอมกับกำยานติดตัวแบมแบมแม้แต่ยามตื่น  บางทีก็เป็นร้านคาเฟ่นั่งสบาย
แต่ผู้คนเหล่านั้น ล้วนมองผ่าน
ราวกับว่าแบมแบมเป็นเพียงผู้ชมในเหตุการณ์ เป็นเพียงคนดูในโรงภาพยนต์ที่มีแค่ตัวเอง

ยกเว้น เขา

คนที่มาในทุกรูปแบบ
บางครั้งมาในรูปลักษณ์ยายขายผลไม้สด
บางครั้งมาในรูปแบบเด็กญี่ปุ่นหมวกเหลืองน่าตาน่ารัก
บางครั้งมาในชุดสูท นักธุรกิจในมาเก๊า

แต่ไม่ว่าจะมาในรูปแบบไหน
แบมแบมจะรู้สึกได้เสมอ

เพราะ เขา เป็นคนเดียวที่แปลกออกไป

เป็นคนเดียวที่สบตา
เป็นคนเดียวที่จ้องมองมายังแบมแบม

ได้เวลากลับแล้วสินะ

ขาเรียวยังคงก้าวเข้าใกล้ คราวนี้ร่างสูงสวมเพียงชุดธรรมดามากจนน่าตกใจ เชิ๊ตดำที่ถูกพับแขนจนถึงข้อสอก กางเกงยีนที่หาซื้อได้ในปัจจุบัน ยิ่งทำให้ผู้ชายคนนี้ดูน่าสนใจในสิ่งที่คนอื่นมองว่ามันธรรมดาบวกกับจิวที่ใบหู แบมแบมอดไม่ให้ชื่นชมรูปลักษณ์แบบนี้ไม่ได้

ครั้งนี้จะได้ออกจากที่นี่ด้วยวิธีไหน
แบมแบมนึกอยากให้ลมทะเลบอกเขาจริงๆ

ยังจำได้อยู่เลยว่าครั้งก่อน เพียงแค่แบมแบมช่วยยายซื้อแอปเปิ้ลเขาก็ตื่นได้แล้ว

" เดินเล่นเป็นเพื่อนหน่อยสิ "    แต่ครั้งนี้ดูเหมือนวิธีการจะต่างออกไป

พยักหน้าให้อย่างว่าง่ายก่อนจะเดินตามร่างสูงกว่าออกไป ระยะห่างที่เพิ่มขึ้น ทำให้แบมแบมต้องเร่งจังหวะการก้าวเพื่อตามอีกคนให้ทัน ยิ่งรีบเท้าก็ยิ่งเจ็บ

แต่แบมแบมไม่สน

เอื้อมมือไปหาและคว้าจับไว้  แบมแบมจะไม่ยอมให้คนคนนี้คลาดไปไหนเด็ดขาด ยังเข็ดอยู่เลยที่ครั้งก่อนหลงกับนักธุรกิจคนนั้นในตลาดแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ต้องตามหาอีกเกือบวัน คราวนี้เขาจะไม่ทำพลาดอีก ถึงแม้ตอนนี้จะมีเพียงเขาและคนที่แบมแบมฉวยมือมาจับไว้ก็ตาม





















อยากลองแต่งแบบไม่มีในชีวิตจริงแบบสุดขั้วบ้าง5555555
ไม่แน่ใจว่ามันจะออกมาดีมั้ย 
//ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน มาเมนต์ทุกๆคน ขอบคุณค่ะ



























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

477 ความคิดเห็น

  1. #110 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 13:15
    อย่าทิ้งกันแบบเน้~~~~~~~~
    #110
    0
  2. #97 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 17:27
    ฝันอะไรยังกับห้องปิดตาย TT
    #97
    0
  3. #63 MALIJEEJIE (@yui210) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:55
    คือแบบล้ำไปอี้กกก
    #63
    0
  4. #62 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:22
    คล้าย ๆ กับการเล่นเกม 4D อะไรแบบนี้ไหม 55555 ฝันที่เชื่อความจริง ฝันจริง เจ็บจริงหรอ
    #62
    0
  5. #61 puengahha (@puengahha) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:12
    น่าติดตาม
    #61
    0
  6. #60 newvy550775 (@sataangg) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:34
    ล้ำมากค่ะ 555 แบม ฝันหรือว่า จิตแบมออกมาจากร่าง
    #60
    0
  7. #59 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:42
    แบมแบมเข้าไปอยู่ในความฝันเหรอคะ รอมาต่อนะคะ
    #59
    0