SHORT FICTION #MARKBAM

ตอนที่ 4 : [OS] Take Me To Church 1/?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,989
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    24 มี.ค. 59



My church  offers no absolutes
She tells me ' Worship in the bedroom. '
The only heaven I'll be sent to
Is when I'm alone with you


มาร์คหายใจไม่ออก
เขารู้ตัว รู้ดี..........
รุู้ว่าถ้าไม่บอกคนใจร้อนตรงหน้า
ไม่เขาก็แบมแบมที่ต้องตายให้กับจูบครั้งนี้

" ใจเย็นแบม.......เรามีเวลา " บอกด้วยน้ำเสียงทุ้มน่าฟังติดจะขำเล็กน้อย และนั่นส่งผลให้คนตัวเล็กกว่าที่กำลังเบียดสะโพกเข้าหา ผละห่างออกไปทันที อันที่จริงแบมแบมผละห่างออกไปเกินกว่าที่เขาต้องการ ร่างบางของแบมแบมยืนหอบอยู่หน้าเขาที่นอนมองคนหัวฟูอยู่บนพื้นพรมห้อง มาร์คลุกขึ้นนั่ง

" ขอโทษ "

" ขอโทษทำไม "  แบมแบมควรจะรู้ว่านี้ไม่ใช่ความผิด ในความเป็นจริงแบมแบมไม่จำเป็นต้องขอโทษ 
มาร์คไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแบมแบมกำลังขอโทษเรื่องอะไร
แต่มาร์คเชื่อ
เรื่องนี้ไม่มีใครผิดทั้งนั้น

" ก็ไม่รู้สิ แค่อยากขอโทษ........... ปากพี่แตกด้วยนะ " พูดประโยคแรกออกมาด้วยหน้าซื่อๆ พร้อมกับประโยคถัดมาที่ทำให้เจ้าตัวคนพูดเบนหน้าหนี ยกมือขึ้นเกาท้ายทอยเหมือนคนทำอะไรไม่ถูก
มาร์คยิ้มให้กับท่าทางแบบนั้น โดยไม่สนใจรสเลือดฝาดที่ริมฝีปากล่างของตน
จูบกับแบมทีไรได้เลือดทุกที 
แต่แปลก......ที่เขารู้สึกชอบ
ไม่ว่าแบมแบมจะทำอะไรกับร่างกายเขา
จะข่วน จะสร้างรอย หรือจะกัดจนได้เลือด
มาร์คก็รู้สึกว่านั้นมันถูกต้อง
เพราะเขาก็ทำไม่ต่างกันกับร่างบาง
ออกจะทำหนักกว่าด้วยซ้ำ

" .............. " มาร์คไม่พูดตอบ เพียงแค่ยืนขึ้นแล้วใช้นิ้วชี้เกี่ยวกางเกงยีนลากใครอีกคนเข้ามาใกล้กัน

ห้องทั้งห้องเงียบเสียงลง เหมือนกับว่าตู้เสื้อผ้า และหน้าต่างภาวนาให้มีอะไรเกิดขึ้นต่อไป
ไม่มีเสียงพูดของทั้งมาร์คและแบมแบม
แต่ทั้งสองกำลังสื่อสารกันด้วยภาษากาย
ภาษาที่เขาสองคนเข้าใจมันดี
มาร์ครู้ว่าการที่แบมแบมสอดมือเข้ามาในกลุ่มเส้นผมของเขาเป็นการบอกกล่าวว่าตนพร้อมจะเริ่มใหม่
แบมแบมรู้ว่ามือของมาร์คที่เลิกเสื้อยืดตัวโปรดของตนเองขึ้นและโยนมันทิ้งไปเป็นการเตือน
ทั้งคู่ไม่รีบร้อน
แต่จูบของมาร์คทำให้แบมแบมรู้สึกเหมือนจะตาย
ถ้าตอนนี้เขาจมน้ำอยู่ ก็คงเป็นน้ำที่อุ่นกำลังพอดี แต่สุดท้ายก็ดันพบว่าความอุ่นสบายของน้ำไม่ได้ช่วยให้เขาหายใจได้สะดวกขึ้นเลย
หลังของแบมแบมถูกดันจนชนกับผนัง
กางเกงยีนถูกเกี่ยวลงอย่างหมิ่นเหม่
มาร์คถอนจูบ ปล่อยให้แบมแบมได้มีเวลาสูดลมหายใจ
และจูบลงมาอีกครั้ง
กางเกงยีนของแบมแบมหลุดออกไปตอนไหนเจ้าตัวไม่อาจทราบ
แบมแบมรู้สึกว่านี้ ไม่ยุติธรรม
การที่เสื้อผ้ามาร์คอยู่ครบ มันทำให้แบมแบมรู้สึกถูกเอาเปรียบ
มือเรียวของแบมแบมเลื้อยต่ำลงจนถึงขอบกางเกงยีนของร่างสูงกว่า ค่อยๆปลดกระดุม
ยังไม่ทันได้ทำอะไรมากกว่านั้นหลังแบมแบมก็สัมผัสกับเตียงของมาร์คซะแล้ว
ไม่รู้ว่าถูกพามาด้วยวิธีไหน
แบมแบมรู้แค่ว่ามาร์คทำให้เขาเหมือนจะตายหนที่สาม  เสียดแน่นในท้อง 



เสียงหอบของเราสองคนเป็นพยาน.....

ต่อให้นี่เป็นนรก แบมแบมก็ยินดี








ควันสีเทาขุ่นลอยขึ้นอ่อยอิ่ง
มาร์ครู้ว่ามันไม่ได้ทำให้เขาอายุยืนขึ้น
แต่ต่อให้มาร์คกินผักตลอดชีวิต เขาก็ต้องตายอยู่ดี
เพราะฉะนั้น เขาจะสูบมันต่อไป

" ครับพ่อ........อ่าหะ.......ครับ.....ได้พ่อ ผมอยู่กับพี่ได้ แล้วให้ผมเปิดประตูไว้รอมั้ย......... " เสียงคุยโทรศัพท์ระหว่างแบมแบมกับพ่อยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ร่างบางที่นอนคุยโทรศัพท์อยู่บนโซฟากระดิกเท้าไปมา ตายังคงมองไปที่จอทีวี แต่ปากก็ยังคุยจ้อไม่หยุดเหมือนเดิม

มาร์คดับบุหรี่ที่สูบยังไม่ถึงครึ่งมวนลง ก่อนจะเดินเข้าบ้าน นั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกันกับร่างบาง

" พ่อกลับดึกหรอ "

" อื้ม......เห็นพ่อบอกว่าไปเจอเพื่อนเก่าที่โบสถ์มา เพิ่งย้ายกลับมาอยู่นี้ เลยจะอยู่ต่อ "

มาร์คพยักหน้ารับ ก่อนจะดึงมือคนที่นอนดูทีวีที่ตอนนี้พาดขาไว้กับหน้าตักเขาเรียบร้อยมาคลึงเล่นอย่างเคยชิน
ลูบผ่านหลังมือเรื่อยไปจนถึงนิ้วนาง นิ้วก้อย ก่อนที่จะกุมมือที่เล็กกว่าของตนไว้ทั้งมือ
มือของมาร์คไม่ได้อุ่นเหมือนผิงไฟในหน้าหนาว มันเย็น เย็นพอๆกันกับมือของแบมแบม แต่อุณหภูมิที่ส่งผ่านกันนั้นช่วยให้มือของเราสองคนอุ่นขึ้น

มันจะดีขนาดไหนถ้าเราอยู่ด้วยกันแค่สองคน
ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครประนาม ไม่มีใครสาปแช่งให้กับความสัมพันธ์ของเรา

มาร์คอยากรักแบมแบมให้ได้เหมือนที่พี่ชายคนหนึ่งควรเป็น
แต่มาร์ครู้ดี ว่าตัวเองเป็นพี่ชายที่ห่วยแตก
เหมือนกับที่แบมแบมรู้ว่าตนก็เป็นน้องชายที่ไม่ได้เรื่องเช่นกัน

มาร์คหลุบตาลงต่ำจ้องมองร่างบางที่สายตาจับจ้องไปยังหน้าจอทีวีอย่างตั้งใจ อมยิ้มให้กับความสัมพันธ์ที่ไม่น่าชื่นชมนี้ ก่อนจะนึกถึงเรื่องที่ผ่านมา 
จุดไหนกันนะ........ที่ทำให้เขากับน้องชายกลายเป็นแบบนี้

อาจจะเริ่มจากความเป็นเด็กที่หายไป
ตอนนั้นที่พ่อกับแม่หย่ากันแบมแบมอายุแค่เจ็ดขวบ  ส่วนผมอายุสิบสอง
ความรักสิบห้าปีที่เขามีให้กันหมดลง

เราร้องไห้

ผมคิดว่าตอนนั้นผมโตมากพอที่จะรับเรื่องนี้ได้   แต่สุดท้ายก็ไม่

ผมต้องปลอบทั้งตัวเองและแบมแบม โลกของผู้ใหญ่ที่ตอนนั้นเราไม่เข้าใจ

 

แต่โลกของผมกับน้องชายกำลังพัง


แม่ขอให้แบมแบมไปอยู่ด้วย และน้องก็ไป  ทิ้งผมกับพ่อไว้ข้างหลัง  แต่ความเจ็บปวดในวัยเด็ก ไม่กี่เดือนผมก็ลืม

แบมแบมจะมาหาผมกับพ่อนานนานครั้ง แต่ช่วงหลังๆไม่ได้มาอีกเลยเกือบสี่ปี

ส่วนแม่ตั้งแต่เลิกกับพ่อไป ผมก็แทบไม่เคยเห็นหน้าอีกเลย  แบมแบมเล่าให้ฟังว่ากลับไทยไปได้ปีกว่า แม่ก็มีสามีใหม่  แต่ก็ดูจะไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เพราะสามีใหม่แม่ไม่ได้เลวร้าย

แม่และเขายังดูแลน้องผมได้ดี

จนกระทั่งปีที่แล้วที่ทั้งคู่รถคว่ำ

นั้นเป็นครั้งแรกในรอบ 11 ปี ที่ผมได้เจอหน้าแม่อีกครั้ง และเป็นครั้งสุดท้ายของชีวิตผม

ผมไม่มีน้ำตาในงานศพ นั่นก็เพราะผมไม่เสียใจ ความทรงจำในวัยเด็กของผมกับแม่ไม่ค่อยชัดเจน

แต่กับน้องผม เขาร้องไห้ราวกับคลื่นในมหาสมุทร

ผมปลอบเขา เหมือนที่เคยปลอบ

ปลอบเขาเหมือน 11 ปีที่แล้ว

จนตอนนี้

ตอนที่แบมแบมกลับมาอยู่กับผมและพ่อ

1 ปี ที่ผมได้น้องชายคืนมา

และเป็น 1 ปี ที่ผมเสียเขาไปให้กับสถานะใหม่ ที่ทั้งผมและเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรจะเรียกว่าอะไร

 

สุดท้าย.......ผมไม่รู้ว่าเรื่องมันเริ่มที่ตรงไหน

อาจจะเป็นในงานศพนั้น ที่แบมแบมดูเหมือนจะหายไปได้ตลอดเวลาถ้าผมไม่กอดเขาไว้

อาจจะเป็นตอนขึ้นเครื่องกลับ ที่แบมแบมดูเหมือนจะไม่สบาย

หรืออาจจะเป็นตอนถึงบ้านหลังเดิมที่แบมเคยอยู่

 

 

หรืออาจจะเริ่มที่ผม

 

เริ่มตั้งแต่วันที่ผมมองน้องเปลี่ยนไป......




*************************



" มาร์ค........... รู้มั้ยว่าที่ทำอยู่มันผิด "

 

 

รู้.............ผมรู้

 

 

เด็กชายวัยสิบขวบได้แต่ยืนสำนึกผิดอยู่ที่มุมห้อง พร้อมกับน้องชายวัยห้าขวบที่นั่งร้องไห้หันหน้าเข้าหามุมตรงข้ามกันในห้องนอน

พวกเขาสองคนถูกทำโทษ

 

เรื่องราวไม่มีอะไรซับซ้อน ก็แค่พี่น้องที่แย่งของเล่นกัน

 

เพียงแต่ครั้งนี้มาร์คผิดเต็มๆ ที่โมโหน้องชายจนทำหุ่นยนต์ตัวโปรดของน้องพังคามือ

ไม่รู้ว่าที่แบมแบมร้องไห้ เป็นเพราะพ่อดุ หรือร้องไห้ให้กับสตีฟที่สิ้นชีพ

 

แต่ตอนนี้

มาร์คมีเวลาทบทวนตัวเองสิบนาที.........

 

ผนังที่สีครีม เตือนว่าเขาควรขอโทษ

 

ผ้าม่านกำลังกระซิบ ว่าควรอดขนมและเก็บเงินซื้อหุ่นยนต์ตัวใหม่คืนให้น้องชาย

 

เข็มนาฬิกาบอก ว่าน้องไม่ควรถูกทำโทษทั้งๆที่ไม่ผิด

 

ผ้าห่ม กำลังสั่นไหว และด่าทอเขาที่ทำให้น้องร้องไห้

 

พี่ชายที่ดีไม่ควรทำให้น้องเสียใจ

 

และลูกที่ดีไม่ควรทำให้พ่อแม่หนักใจ

 

แต่พ่อครับ......ผมในตอนนี้ไม่ใช่เด็กชายคนนั้นอีกแล้ว

บางทีผมไม่รู้ตัว

ไม่รู้...............

ไม่รู้ว่าที่ทำอยู่ตอนนี้มันผิดมากไหม...........

 

แต่ถ้ามันผิด

ทำไมผมถึงมีความสุขขนาดนี้

 

และถ้าผมคือคนประเภทที่พ่อสาปแช่ง

ผมขอโทษ........

แต่ผมขออย่างเดียว..................อย่าสาปแบมแบมให้ตกนรกไปพร้อมกับผมเลย















ตอนนี้มีการแก้ไขนิดหน่อยนะคะ เพราะว่ากลับมาอ่านเองแล้วมันเหมือนเรื่องเอามาสุมๆมั่วๆแปลกๆไม่ค่อยชอบ5555555555555 แต่คือไม่งงหรอกค่ะมันก็เหมือนๆเดิมไม่ต่าง แต่อยากมาปรับให้มันดูไม่เปลี่ยนอารมณ์เกินไป 
























 





































 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

477 ความคิดเห็น

  1. #454 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 06:48
    รักนี้เข้าใจยาก....มาร์ครักน้องเหลือเกิน....
    #454
    0
  2. #436 lovelyMB (@beautyndbeat) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 23:04
    อินเลยย งื้ออ
    #436
    0
  3. #396 คนแมนซังนัมจา~ (@arada_jsm) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 22:59
    โอ้ รักต้องห้ามสินะ
    #396
    0
  4. #359 toki226 (@toki226) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 18:10
    ชอบจังเลยฟีลหม่นๆแบบนี้
    #359
    0
  5. #353 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 06:53
    รักกันไม่ผิดนะ
    #353
    0
  6. #155 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 10:55
    ความรักอ่ะเนอะ แม้รู้ว่าผิดแต่รักไปแล้วจะให้ทำยังไงได้
    #155
    0
  7. #138 ผักชีดอง (@pakcheez) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 12:39
    เราชอบมาก มันอธิบายไม่ถูกอะ แต่การเล่ากับภาษาคนเรามันต่างกัน เราชอบภาษาแบบนี้นะ มันดูเลอค่าอะ หายาก อ่านแล้วเหมือนเข้าใจยากแต่เข้าใจง่ายนะ งงไหม เราชอบอะ เหมือนมันมีอะไรแบบแฝงอยู่ในจิตใต้สำนึกของมาร์ค 5555
    #138
    0
  8. #107 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 13:01
    กราบสามทีงามๆให้กับพล็อตเรื่อง ให้กับภาษา เอาจริงๆพล็อตเรื่องแนวพี่น้องเกลื่อนมาก แต่การใช้วิธีเล่าเรื่องราวแบบย้อนลงมากับขึ้นไปแบบนี้มันสุโค่ยได้ใจมาก ชอบอธิพจน์โวหารของเรื่องนี้ ตรงนี้โดนใจมากๆ ฮือ และเป็นการตัดจบที่ไม่ทำให้รู้สึกโมโห โคตรกินใจ ชอบมากกก
    #107
    0
  9. #106 ringgle (@nilnil) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 12:59
    โอยชอบมากกกกกกกกกกกกก ชอบอธิพจน์โวหารมาก ได้ใจเราไปเต็มๆ ตรงนี้โดนมาก ชอบการเล่าเรื่องสลับย้อนขึ้นมาใหม่ มันดีมาก
    #106
    0
  10. #101 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 เมษายน 2559 / 11:10
    ทำไมภาษาสวยจังง มันผิดนะ คือถ้าวัยรุ่นคงตื่นเต้น แต่สำหรับผู้ใหญ่ที่เห็นเด็กทั้งสอง แล้วพอโตมาพวกเขากลับ..กัน แต่มาร์คพี่ชายจริงๆ อยากปกป้องน้องจนวินาทีสุดท้าย TT ชอบตรงการเตือนกับต้องขอโทษที่ใช้ภาษาได้สวยมาก
    #101
    0
  11. #81 patvip (@patvip03) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 22:47
    ฟิคพี่น้องเห็นมาเยอะ แต่ชอบเรื่องนี้สุดเลย ไรท์วางพลอตไม่เหมือนคนอื่น ชอบการตัดจบของไรท์ด้วย แบบแค่นี้มันพอดีแล้ว

    เริ่มวกวนเหมือน #มาร์คป่วย แล้ว 5555
    #81
    0
  12. #56 Fairyairie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:30
    ดีจัง คือในความเป็นฟิคสั้นมันก็จะมีไม่กี่ตอน แล้วนี่แบบอ่านตอนแรกก็อินเลย ไรท์เก่งจังค่ะ
    #56
    0
  13. #40 Elf_kyumin (@aemdekd) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:23
    เป็นฟิคสั้นที่สนุกอ่ะ อยากให้มีเรื่องยาว ทุกเรื่งเลย
    #40
    0
  14. #35 MD1910 (@MD1910) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:05
    ชอบมากอ่ะ อ่านลื่นไหลดี แต่งเรื่องยาวๆบ้างซิค่ะ?
    #35
    0
  15. #33 MBisme (@MBisme) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:51
    รักต้องห้าม แต่รักมากยอมที่จะผิดบาปคนเดียวขอแค่แบมอย่าบาปไปกับเค้า หือพี่มาร์ครักมากสินี้  รู้ว่ามันผิดแต่รัก รักไปแล้ว
    #33
    0
  16. #28 newvy550775 (@sataangg) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:03
    เป็นสิ่งที่แบบบบ มันเกิดขึ้นได้ยังไงงง
    #28
    0
  17. วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:21

    เพลงนี้มัน สฟสหาาด่เก้ฟ่สฟวหสกสดาด ไอวอสบอร์นซิค บัท ไอเบิฟอิท คอมมานด์มี้ทูบีเวลลลลล
    เอ่ เออออ เอ่ เอ๊ เอเมนนนนนน
    #17
    0